Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
классикалық Alfa Romeo 8C
the classic Alfa Romeo 8C
Alfa Romeo 8C – 1930 жылдардағы Alfa Romeo жол, жарыс және спорттық автомобильдерінің моделі. «8C» дегені – 8 цилиндрлі қозғалтқыш, бастапқыда тік 8 цилиндрлі болған. Витторио Яно жобалаған 8C, 1931 жылы пайда болғаннан бастап 1939 жылы жарыстан шыққанға дейін Alfa Romeo-ның негізгі жарыс қозғалтқышы болды. Екі орындық спорттық автомобильдерден басқа, ол әлемдегі алғашқы бір орындық Гран-при жарыс машинасы, 1932 жылдан бастап Monoposto 'Tipo B' P3-те де қолданылды. Онда ортақ картер болды, енді екі қорытпадан жасалған төрт цилиндрлі блоктарымен, сонымен қатар цилиндр бастары да осы блоктарға біріктірілген. Диаметрі мен поршеньнің қозғалысы (содан кейін сырғалар, поршеньдер және т.б.) 6C 1750-ге ұқсас болды (диаметрі: 65 мм, поршеньнің қозғалысы: 88 мм, көлемі 2,336 см³). Жеке цилиндр басы болған жоқ, сондықтан бас прокладкасының бұзылуы да болмады, бірақ бұл клапанды күтіп ұстауды қиындатты. Орталық тісті мұнара жоғары орналасқан жетек осін, турбокомпрессорларды және қосымша жабдықтарды қозғалтты. Сериялық автомобильдерге қатысты, 8C қозғалтқышы екі модельде қолданылды: 8C 2300 (1931–1935) және одан да сирек және қымбат 8C 2900 (1936–1941), мұнда диаметрі 68 мм-ге, поршеньнің қозғалысы 100 мм-ге дейін артты (көлемі 2,905 см³). Сонымен қатар, жарыс машиналарын енді механиксіз жүргізуге рұқсат болғандықтан, Alfa Romeo алғашқы бір орындық жарыс машинасының прототипін жасады. Алғашқы әрекет ретінде, 1931 жылғы Monoposto Tipo A шассиге екі 6 цилиндрлі қозғалтқыш бір-біріне қатар орнатылды. Бастапқыда Alfa Romeo 8C жеке тұлғаларға сатылмайтынын мәлімдеді, бірақ 1931 жылдың күзінде Alfa оны 1000 фунт стерлингтен басталатын бағамен Lungo (ұзын) немесе Corto (қысқа) нұсқасында шасси ретінде сата бастады. Шассиге Zagato, Carrozzeria Touring, Carrozzeria Castagna, Carrozzeria Pinin Farina (кейін Pininfarina) және Brianza сияқты итальяндық кузов жасаушылардың (Carrozzeria) таңдауынан кузовтар орнатылды, тіпті Alfa Romeo да кузовтар жасады. Кейбір шассилерді Швейцарияның Graber, Worblaufen және Tuscher, сондай-ақ Францияның Figoni сияқты кузов жасаушылармен жабдықталды. Alfa Romeo клиенттер үшін автомобильдердің кузовында да өзгерістер жасады, ал кейбір жарыс машиналарын жол машиналарын ретінде қайта сатты. Осы автомобильдердің алғашқы иегерлерінің арасында Тиссен отбасының баронессасы Мод Тиссен, ұшақтардың және қазіргі скутер компаниясының иесі Андреа Пиагжио, Реймонд Соммер және Тацио Нуволари болды.
The Alfa Romeo 8C was a range of Alfa Romeo road, race and sports cars of the 1930s. The 8C designates 8 cylinders, and originally a straight 8 cylinder engine. The Vittorio Jano designed 8C was Alfa Romeo's primary racing engine from its introduction in 1931 to its retirement in 1939. In addition to the two seater sports cars it was used in the world's first genuine single seat Grand Prix racing car, the Monoposto 'Tipo B' P3 from 1932 onwards. had a common crankcase, now with two alloy four cylinder blocks, which also incorporated the heads. The bore and stroke (and hence rods, pistons and the like), were the same as the 6C 1750 (bore: 65 mm, stroke: 88 mm 2,336 cc). There was no separate head, and no head gasket to fail, but this made valve maintenance more difficult. A central gear tower drove the overhead camshafts, superchargers and ancillaries. As far as production cars are concerned, the 8C engine powered two models, the 8C 2300 (1931–1935) and the even more rare and expensive 8C 2900 (1936–1941), bore increased to 68 mm and stroke to 100 mm (2,905 cc). At the same time, since racing cars were no longer required to carry a mechanic, Alfa Romeo built the first single seater race car. As a first attempt, the 1931 Monoposto Tipo A used a pair of 6 cylinder engines fitted side by side in the chassis.]] Initially, Alfa Romeo announced that the 8C was not to be sold to private owners, but by autumn 1931 Alfa sold it as a rolling chassis in Lungo (long) or Corto (short) form with prices starting at over £1000. The chassis were fitted with bodies from a selection of Italian coach builders (Carrozzeria) such as Zagato, Carrozzeria Touring, Carrozzeria Castagna, Carrozzeria Pinin Farina ( later Pininfarina ) and Brianza, even though Alfa Romeo did make bodies. Some chassis were clothed by coach builders such as Graber, Worblaufen and Tuscher of Switzerland and Figoni of France. Alfa Romeo also had a practice of rebodying cars for clients, and some racing vehicles were sold rebodied as road vehicles. Some of the famous first owners include Baroness Maud Thyssen of the Thyssen family, the owner of the aircraft and now scooter company Piaggio Andrea Piaggio, Raymond Sommer, and Tazio Nuvolari.
1931 8С 2300
Бірінші модель 1931 жылғы "8C 2300" болды, бұл машинаның 2.3 литрлік (цилиндр диаметрі: 65 мм, поршень хода: 88 мм, 2336 куб.см) қозғалтқышына сілтеме, бастапқыда жарыс машинасы ретінде жобаланған, бірақ іс жүзінде жол пайдалану үшін де 188 данасы өндірілді. Тацио Нуволари басқарған 8C 2300 Spider жарыс нұсқасы 1931 және 1932 жылдары Сицилиядағы Тарга Флорио жарысын жеңіп алса, 1931 жылғы Монцада өткен Италия Гран-присіндегі жеңіс екі орындық GP машинасына "Монза" деген ат берді, ол Spider-дің қысқартылған түрі еді. Alfa Romeo зауыты көбінесе жеңіске жеткен жарыстардың аттарын машинаның атына қосатын.
The first model was the 1931 '8C 2300', a reference to the car's 2.3 L (bore: 65 mm, stroke: 88 mm, 2336 cc) engine, initially designed as a racing car, but actually produced in 188 units also for road use. While the racing version of the 8C 2300 Spider, driven by Tazio Nuvolari won the 1931 and 1932 Targa Florio race in Sicily, the 1931 Italian Grand Prix victory at Monza gave the "Monza" name to the twin seater GP car, a shortened version of the Spider. The Alfa Romeo factory often added the name of events won to the name of a car.
1931 8C 2300 Ле-Ман типті
'8C 2300 tipo Le Mans' – '8C 2300' моделінің спорттық нұсқасы және ол 1931 жылы Генри Биркин басқарған Ирландия кубогында (Eireann Cup) сәтті дебют жасады. Ол 1931 жылы Ле-Манның 24 сағаттық жарысын (Хоу Биркин); 1932 жылы (Чинетти Сомер); 1933 жылы (Нуволари Сомер) және 1934 жылы (Чинетти Этанцелин) жеңіп алды. Альфа Ромео мұражайында көрсетілген 8C 2300 Le Mans моделін 1931 жылы сэр Генри Биркин жарысқа қатысу үшін сатып алған, бірақ бұл Биркин мен Хоудың 1931 жылғы Ле-Манның 24 сағатында жеңіске жеткен машинасы емес. 1933 жылғы 8C 2300 Le Mans, шасси нөмірі #2311201, Филадельфиядағы Симеоне қорының автомобиль мұражайының тұрақты коллекциясында сақталады. Бұл машинаға Лорд Хоу ие болды, ол 1934 жылы (DNF) Ле-Манның 24 сағаттық жарысында және 1935 жылы жарыстан шығар алдында ең жылдам айналым жасады.
'8C 2300 tipo Le Mans' was the sport version of the '8C 2300' and it had a successful debut in the 1931 Eireann Cup driven by Henry Birkin. It won the 24 Hours of Le Mans in 1931 (Howe Birkin); 1932 (Chinetti Sommer); 1933 (Nuvolari Sommer) and 1934 (Chinetti Etancelin). The 8C 2300 Le Mans model on display at the Museo Alfa Romeo was bought by Sir Henry Birkin in 1931 for competition use, but it is not the car in which Birkin and Howe won the 1931 Le Mans 24 hours. A 1933 8C 2300 Le Mans, chassis #2311201, is part of the permanent collection at the Simeone Foundation Automotive Museum in Philadelphia, PA, US. The car was owned by Lord Howe who campaigned it in the 24 Hours of Le Mans in 1934 (DNF) as well as in 1935 when it set the fastest lap before retiring.
1933 8С 2600
1933 жылы "Типо B" үшін 2,6 литрге дейін (8C 2600) ұлғайтылған (цилиндр диаметрі: 68 мм, поршень хода: 88 мм, көлемі: 2557 см3), суперкомпрессорлы екі білік тізбекті 8 цилиндрлі қозғалтқыш "Скудерия Феррари 8C Монца" машинасына орнатылды. "Scuderia Ferrari" компаниясы "Alfa Romeo" жарыс бөлімінің "жартылай ресми" бөліміне айналды, себебі компанияның нашар экономикалық жағдайына байланысты "Alfa Romeo" енді заводтық команда ретінде жарыстарға қатыспады. 2,6 литрлік қозғалтқыштың бастапқы 215 а.к. қуатымен Monoposto Tipo B (P3) жарыс машинасы 7 секундтан кем уақытта 60 миль/сағ (97 км/сағ) жылдамдыққа жете алды және соңында 135 миль/сағ (217 км/сағ) жылдамдыққа ие болды. 1934 жылы жарыс қозғалтқыштарының көлемі 2,9 литрге дейін артты. Тацио Нуволари 1935 жылы Нюрбургрингтегі Германия Гран-приін 3,2 литрлік Tipo B машинасымен, "Mercedes Benz" және "Auto Union" компанияларының күміс тілдеріне қарсы жеңіп алды.
In 1933 the supercharged dual overhead cam straight 8 engine, enlarged (bore: 68 mm, stroke: 88 mm, 2557 cc) to 2.6 litres ('8C 2600') for the Tipo B, was fitted to the Scuderia Ferrari 8C Monzas. Scuderia Ferrari had become the "semi official" racing department of Alfa Romeo, who were no longer entering races as a factory effort due to the poor economic situation of the company. With the initial 215 hp of the 2.6 engine, the Monoposto Tipo B (P3) racer could accelerate to 60 mph (97 km/h) in less than 7 seconds and could eventually reach 135 mph (217 km/h). For 1934 the race engines became 2.9 litres. Tazio Nuvolari won the 1935 German GP at the Nürburgring at the wheel of a 3.2 L Tipo B against the more powerful Silver Arrows from Mercedes Benz and Auto Union.
1935 жылы Бимотор
1935 жылы Mercedes Benz және Auto Union компанияларымен бәсекелесу үшін Энцо Феррари (жарыс командасының менеджері) және Луиджи Бацци (дизайнер) екі 3.2 литрлік (диаметрі: 71 мм, ход: 100 мм, 3167.4 см³) қозғалтқышы бар жарыс машинасы құрастырды, бірі алдыңғы, екіншісі артқы жағында орналастырылды, жалпы көлемі 6.3 литрді құрады. Қозғалтқыштар екі кіріс және екі бұрышты шығыс біліктері бар беріліс қорабына жеке-жеке қосылды, нәтижесінде артқы доңғалақтың әрқайсысының өз қозғалтқыш білігі болды. Алайда, бұл машина Рудольф Караччоланың Mercedes W25 B-сына қарсы толыққанды бәсекелесе алмады. Машинаның салмағы тең емес бөлінгендіктен (қозғалтқыштардың бірі жүргізушінің артында болғандықтан) басқаруы қиын болды, сондай-ақ жанармай және шиналарға көп талап қойды. Жылдамдық артуы пит-стоптардағы уақытты ұзартумен өтелді. 1935 жылдың 12 мамырында Триполи Гран-присіне екі машина қатысты, оларды Нуволари мен Широн басқарды, олар төртінші және бесінші орындарды иеленді. Широн келесі 1935 жылғы "Авус" жарысында екінші орын алды. 1935 жылдың 16 маусымында Нуволари Флоренциядан Ливорноға арнайы дайындалған Bimotore машинасымен жүріп, орташа жылдамдығы жоғары болған жаңа жылдамдық рекордын орнатты. Кейін ол Tipo C моделінің пайдасына тоқтатылды. Бұл Dubonnet тәуелсіз артқы серпімділікпен жабдықталған алғашқы жарыс машинасы болды. V12 қозғалтқышы әзірленуде болғанмен, жарысқа дайын емес еді. Bimotore машинасының қиыр жерде жақсырақ сүйрелу қабілеті байқалды, сондықтан Tipo C 3.8s үшін Bimotore шассиінің Dubonnet алдыңғы серпімділігі бар және радиустық таяқшалары мен көлденең жапырақты серпімділігі бар жаңа тәуелсіз артқы серпімділігі бар нұсқасы қолданылды.
In 1935, to compete with Mercedes Benz and Auto Union, Enzo Ferrari (Race team manager) and Luigi Bazzi (Designer) built a racer with two 3.2 litre (bore: 71 mm, stroke: 100 mm, 3167.4 cc) engines, one in the front and one in the rear, giving 6.3 litres and The drivetrain layout was unusual. The two engines were connected by separate driveshaft to a gearbox with two input shafts, and two angled output shafts, so each of the rear wheels had its own driveshaft. It could never quite succeed against the Mercedes W25 B of Rudolf Caracciola, the car handed very badly because of uneven weight distribution, thanks to one of the engines being behind the driver, and was hard on fuel and tyres. The gain in speed was offset by increased pit times. On May 12, 1935, two were entered in the Tripoli Grand Prix driven by Nuvolari and Chiron who finished fourth and fifth. Chiron managed a second at the following 1935 Avus race. On June 16, 1935, Nuvolari drove a specially prepared Bimotore from Florence to Livorno and set a new speed record with an average speed of over After that it was sidelined in favour of the Tipo C. It was the first racer to use the Dubonnet independent trailing arm front suspension. The V12 was under development, but was not race ready. It was noticed that the Bimotore had a traction advantage on rough ground, so a version of the Bimotore chassis with the independent Dubonnet front end, and a new independent rear with swing axles with radius rods and a transverse leaf spring was used for the Tipo C 3.8s.