Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бостон метрополитеніне қызмет көрсеткен, құлаған қоғамдық көлік компаниясы, MA, АҚШ (1894–1947)
Defunct public transit company serving the Boston metro area, MA, USA (1894 1947)
Бостон жоғары темір жолы (BERy) – Массачусетс штатының Бостон қаласы мен айналасындағы елді мекендердегі көшелерде, олардың үстінде және астында жұмыс істеген трамвай және жылдам транзит темір жолы. 1894 жылы құрылған бұл компания, жалдау және бірігу арқылы Вест-Энд-стрит темір жолын сатып алып, қаланың негізгі көпшілік көлік қызметін ұсынды. Оның қазіргі заманғы ізбасары – мемлекеттік басқарудағы Массачусетс шығанағының көлік басқармасы (MBTA), ол BERy және оның алдыңғылары салған инфрақұрылымды пайдалануды жалғастыруда.
The Boston Elevated Railway (BERy) was a streetcar and rapid transit railroad operated on, above, and below, the streets of Boston, Massachusetts and surrounding communities. Founded in 1894, it eventually acquired the West End Street Railway via lease and merger to become the city's primary mass transit provider. Its modern successor is the state run Massachusetts Bay Transportation Authority (MBTA), which continues to operate in part on infrastructure developed by BERy and its predecessors.
Тарих
Бастапқыда Бруклинге қысқа электр троллейбусы желісін салуды көздеген Вест-Энд-стрит темір жолы 1887 жылы құрылды. Келесі жылға қарай ол 7,816 жылқы мен 1,480 теміржол көлігінен тұратын бірнеше атпен жүретін трамвай желілерінің меншігін біріктірді. Жүйе кеңейген сайын, Сан-Франциско канатты вагондарының үлгісіндегі жер асты кабелімен қоздыруға (подвесной кабельді жүйе) көшу қарастырылды. Франк Спрагқа сапар жасап, Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы жүйе жұмыс істеп тұрғанын көргеннен кейін, WESR президенті Генри Уитни электр жетегін енгізуді шешті. Bentley Knight жер асты электр желісін сынау үшін жолдың бір бөлігі пайдаланылды, бірақ ол сәтсіздіктер мен қауіпсіздік мәселелеріне байланысты (әсіресе 1889 жылы жылқылардың тобы тоқ соғуынан кейін) тоқтатылды. Sprague трамвай жүйесімен салыстыру сынақтарынан кейін, Thomson Houston компаниясы жүйе бойынша әуе желілерін орнату үшін таңдалды. Электрлендірілген жылдам транзиттік жүйе 2004 жылы Электр инженериясы бойынша IEEE Milestone атағын алды. Вест-Энд-стрит темір жолының бірінші электр троллейбусы Юнион-сквер, Оллстон және қала орталығындағы Парк-сквер арасында Гарвард көшесі, Бикон-стрит, Массачусетс авенюі және Бойлстон-стрит арқылы салынды. Троллейбустар алғаш рет 1889 жылы жүріп өтті. Кейіннен "Жасыл желінің" А тармағы да шамамен осы мақсатқа қызмет етті. Соңғы атпен жүретін трамвай жолы Бэк-Бэйдегі Марлбороу көшесінде болды және ешқашан электрлендірілмеді. Ол шамамен 1900 жылы жабылды. 19 ғасырдың соңында электр энергетикасының саласы дамудың бастапқы кезеңінде болды; бүгінгі күні білетін электр желісі әлі болмады. Теміржол компаниясы өз электр станцияларын салған; 1897 жылға қарай олар Бостонның орталығында, Оллстон, Кембридж (Гарвардқа жақын), Дорчестер, Чарльзтаун, Шығыс Кембридж және Шығыс Бостондағы таратылған электр станцияларын қамтыды. 1904 жылға қарай жүйеде 36 мегаватт қуаттылық, 421 миль (678 км) жол, 1550-ден астам көшелік вагондар (көбінесе жабық, бірақ ашық вагондар да болды) және 174 вагондарға арналған 16 миль (26 км) көтерілген жол болды. Бірінші автобус маршруты 1922 жылы Юнион-сквер, Оллстон және Фанюил-стрит арасында ашылды. 1933 жылы ол Union Square–Central автобусымен біріктірілді және кейіннен автобусқа айналды.
Originally intended to build a short electric trolley line to Brookline, the West End Street Railway was organized in 1887. By the next year it had consolidated ownership of a number of horse drawn streetcar lines, composing a fleet of 7,816 horses and 1,480 rail vehicles. As the system grew, a switch to underground pulled cable propulsion (modeled after the San Francisco cable car system) was contemplated. After visiting Frank Sprague and witnessing the Richmond, Virginia system in action, WESR President Henry Whitney chose to deploy electric propulsion systems. A section of track was used to test the Bentley Knight underground power line, but this was abandoned because of failures and safety concerns (especially after the electrocution of a team of horses in 1889). After competing in operational tests with the Sprague streetcar system, the Thomson Houston company was chosen for system wide deployment of overhead wires. The electrified rapid transit system was named an IEEE Milestone in Electrical Engineering in 2004. The first electric trolley line built by the West End Street Railway was between Union Square, Allston and Park Square, downtown, via Harvard Street, Beacon Street, Massachusetts Avenue and Boylston Street. Trolleys first ran in 1889. The Green Line A branch later served roughly the same purpose. The last horse car line was along Marlborough Street in the Back Bay, and was never electrified. It was closed around 1900. In the late 19th century, the electric power industry was in its infancy; the power grid as we know it today simply did not exist. The railway company constructed its own power stations; by 1897, these included distributed generation stations in downtown Boston, Allston, Cambridge (near Harvard), Dorchester, Charlestown, East Cambridge, and East Boston. By 1904, the system had 36 megawatts of generating capacity, 421 mile (678 km) of track for over 1,550 street cars (mostly closed but some open), and 16 mile (26 km) of elevated track for 174 elevated cars. The first bus route was in 1922, between Union Square, Allston and Faneuil Street. In 1933 this was merged with the Union Square–Central bus and later became the bus.
Жоғары темір жол
1890 жылы Вест-Энд темір жолы мемлекеттен көтерілген темір жол салуға рұқсат алды, бірақ осы мүмкіндікті пайдаланбады. Сондықтан мемлекет мұндай жоба үшін жаңа франшизаны бекітті, нәтижесінде 1894 жылы Бостон жоғары темір жолы құрылды. 1901 жылы Чарльзтаундағы Салливан алаңы мен Роксберидегі Дадли алаңы арасында көтерілген жолдың бірінші бөлігі қолданысқа енгізілді. 1897 жылы BERy компаниясы Вест-Энд желілерін ұзақ мерзімге жалға алды, ал екі компания 1922 жылы ресми түрде біріктірілді. Жолаушылар пойыздарды ауыстырмай-ақ кез келген бағытқа жетуге мүмкіндік беретін арнайы маршруттармен, көтерілген желі алты соңғы станцияға дейін кеңейтілді.
In 1890, the West End Railway was authorized by the state to construct elevated railways, but did not pursue this possibility. The state consequently authorized a new franchise for such an endeavor, which resulted in the founding in 1894 in the establishment of the Boston Elevated Railway. The first stretch of elevated track was put in service in 1901, between Sullivan Square in Charlestown and Dudley Square in Roxbury. In 1897, BERy acquired a long term lease on the West End's lines, and the two companies were formally merged in 1922. The elevated network was expanded to include six end points, with vehicles run on the tracks in routes designed to allow passengers to reach any destination without changing trains.
Электр энергиясын өндіру
Бостон портынан көмірді құрлықпен тасымалдау қиындығы және тұрақты ток жүйесінің аз радиусы ішкі аймақтардағы маңызды кеңейуге кедерес келтірді. 1911 жылы Оңтүстік Бостонда ірі электр станциясы салынды, ол 25 Гц жиілікті айнымалы ток өндірді. Бұл ток жоғары кернеуде ұзақ қашықтыққа беріліп, пойыздарға пайдалану үшін тікелей токқа түрлендірілетін қосалқы станцияларға жеткізілді. Жүйе 1931 жылы толық аяқталды, сол кезде 14 қосалқы станция іске қосылды. Бұл станция 1981 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін MBTA барлық қолданыстағы қосалқы станцияларды 60 Гц айнымалы токқа ауыстырып бітірді және өз генераторларын пайдаланудың орнына жергілікті энергетикалық компаниялардан энергия сатып алу мүмкіндігіне ие болды.
The difficulty of transporting coal over land from the Port of Boston and the short range of the direct current system prevented significant expansion inland. In 1911, a large generating station was built in South Boston which produced 25 Hertz alternating current, which could be transmitted long distances at high voltage, to substations which would drop the voltage and convert it to direct current for use by trains. The system was gradually converted until completion in 1931, when 14 substations were in place. This station would operate until 1981, when the MBTA had completed converting all of the active substations to be able to use 60 Hertz alternating current, and could switch to purchasing energy from local utility companies instead of running its own generators.