Кіріспе

Соғыс аралық кезеңде қарқынды өскен автобус тасымалдау компаниясы.

Тарих

Компанияның тамыры 1920 жылға дейін жетеді, сол кезде Э. Рой Фицджеральд пен оның інісі Миннесота штатында екі автобуспен жұмыс істей бастады, кеншілер мен мектеп оқушыларын тасымалдады. 1936 жылы компания холдингтік компания ретінде құрылды. 1938 жылы National City Lines компаниясы "көше трамвайлары енді тиімді болмайтын" қалалардағы көлік жүйелерін сатып алып, оларды жолаушылар автобустарымен алмастыруды жоспарлады. Бұл кеңейтуді қаржыландыру үшін компания коммерциялық автобустар мен жабдықтау сатылымын арттыруды көздеген компаниялардан, соның ішінде General Motors, Firestone Tire, Standard Oil of California және Phillips Petroleum компанияларынан капитал тартты. 1936 жылы олар Иллинойс, Оклахома және Мичиган штаттарында 13 көлік компаниясын сатып алды, ал 1937 жылы Монтана штатының Бутте қаласында трамвайларды автобустармен алмастырды және Миссисипи мен Техас штаттарында да сатып алулар жасады. Кейде бұл жүйелер тозығы жеткен, бірақ әрқашан да солай болмады. Техас штатының Бомонт қаласында трамвай жүйелерін жақсартуға жақында үлкен инвестициялар жасалған еді. 1947 жылы National City Lines және басқа да компаниялар Оңтүстік Калифорния Федералды округтік сотында екі бап бойынша айыпталды: "бірқатар көлік компанияларын сатып алып, көлік монополиясын құруға қатысқандық" және "National City Lines компаниясына тиесілі компанияларға автобустар мен жабдықтау сатуды монополиялауға қатысқандық". Бұл оқиға "Ұлы американ трамвай жанжалы" (немесе "General Motors трамвай конспирациясы", "National City Lines конспирациясы") деп белгілі болды. 1948 жылы АҚШ Жоғарғы Соты (АҚШ National City Lines Inc. ісі бойынша) іс қарау орнын Солтүстік Иллинойс Федералды округтік сотына ауыстыруға рұқсат берді. National City Lines сол жылы Pacific City Lines компаниясымен бірікті. 1949 жылы General Motors, Standard Oil of California, Firestone және басқалар NCL және басқа компаниялар бақылайтын жергілікті көлік компанияларына автобустар мен оларға байланысты өнімдерді сатуды монополиялауға кінәлі деп танылды; олар осы компаниялардың меншігін монополиялауға қатысқандары бойынша тазаланды. 1951 жылы апелляциялық сот бұл үкімді күшінде қалдырды. Бұл іске қатысқан компанияларға 5000 доллар, ал олардың басшыларына әрқайсысына 1 доллар айыппұл салынды.