Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жер-жерге қанатты зымыран
Surface to surface cruise missile
Тарих
Матадордың алғашқы ұшуы, XSSM A 1 моделі, 1949 жылғы 20 қаңтарда Уайт Сэндс зымыран полигонында өтті. Бірінші екі өндірістік B 61 Matador зымыраны 6555-ші басқарылатын зымыран эскадрильясының бақылауымен 1953 жылдың қыркүйегінде Флорида штатындағы Эглин әуе базасына климаттық сынақтар үшін жеткізілді, бірақ құралдар және сынақ алдындағы тексерулер қараша айына дейін суық ауа райындағы сынақтарды кешіктірді. 1953 жылдың соңында бірінші эскадрилья жұмыс істей бастады, бірақ 1954 жылға дейін, 1-ші пилотсыз бомбалаушы эскадрильясы ретінде, Германияның Битбург әуе базасында, W5 ядролық оқ-дәрісімен қаруланған B 61A зымыранымен орналастырылған жоқ. Зымыранға конвенциялық оқ-дәрілерді орнатуға болады, бірақ олардың іске қосылған-қоспағаны белгісіз. 1950 жылдардың соңында кем дегенде барлық Matador зымырандары ядролық оқ-дәрілерді тасыды. Соңғы Matador зымырандары 1962 жылы активті қызметтен алынды, барлығы 1200 зымыран өндірілді. Олар сол кезде Батыс Германиядағы Битбург әуе базасында, Тайваньдағы Тайнань қаласында және Оңтүстік Кореяның әртүрлі аймақтарында эскадрильялармен орналастырылды. Арнайы техникалық қызмет көрсету оқу орталықтары Денвердегі Гленн Л. Мартин зауытында және Лоури әуе базасында болды, ал ұшыру оқулары Флоридадағы Орландо әуе күштері базасында (кейін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне берілді және Орландо әскери-теңіз оқу орталығы болып қайта аталды) және Флоридадағы Кейп-Канаверал әуе күштері станциясында жүргізілді. Тайнань эскадрильясы таратылған кезде, фюзеляж бөлімдерінің қаңқасындағы бекіту нүктелерін балтамен кесіп, ұшу мүмкіндігінен айырылды, содан кейін оқ-дәрілер алынып тасталғаннан кейін жергілікті жерде металл тескісі ретінде сатылды. Көбінесе 2,5 және 5 тонналық жүк көліктерінен тұратын көмекші көліктердің көп бөлігі жергілікті нарықта сатылды. Дегенмен, басқа да нысандар өз зымырандары мен жабдықтарын осылай таратқан болуы мүмкін.
The first flight of Matador, model XSSM A 1, occurred at the White Sands Missile Range on 20 January 1949. The first two production B 61 Matador missiles arrived at Eglin AFB, Florida, in September 1953, under the control of the 6555th Guided Missile Squadron, for climatic testing, although instrumentation and pre test check outs kept the actual cold weather tests from the beginning until November. At the end of 1953 the first squadron was operational, but not deployed until 1954, as the 1st Pilotless Bomber Squadron, Bitburg Air Base, Germany with the B 61A armed with the W5 nuclear warhead. The missile was capable of carrying a conventional warhead, but it is unknown if any of these were actually deployed. By the late 1950s at least, all Matadors carried the nuclear warhead. The last Matadors were removed from active service in 1962, with a total of 1200 missiles produced. At that time, they were deployed in squadrons at Bitburg AB, West Germany, in Tainan, Taiwan, and in various locations in South Korea. The specific maintenance training schools were in at the Glenn L. Martin factory and Lowry AFB, both in Denver Colorado, while the launch training was at Orlando Air Force Base, Florida (later transferred to the U. S. Navy and renamed Naval Training Center Orlando) and Cape Canaveral Air Force Station, Florida. When the Tainan squadrons were inactivated, the airframes were made unflyable by chopping out the attachment points in the bulkheads of the fuselage sections with axes, and were sold locally as scrap after having the warheads removed. Most of the support vehicles, consisting mainly of 2½ and 5 ton trucks, were disposed of on the local market. Presumably, the other sites similarly disposed of their missiles and equipment.
Нұсқаулық
Жүйе бастапқыда SHANICLE (Short Range Navigation Vehicle) басқару жүйесін пайдалануға арналған. Бұл LORAN гиперболалық навигациялық жүйесін микротолқынды жиіліктерге бейімдеу арқылы кішірейтіп, дәлдігін арттыру болды. Ракетаға төрт станция қажет болды: екеуі нысана үстінен өтетін сызықты анықтайтын сигналды жасау үшін, ал екінші жұп қашықтықты анықтады. Ракетаның транспондерлері осы сигналдарды қайта таратып, оларды "басты" станция ретінде қабылдағыштарға жеткізді. Кез келген екі сигналдың айырмасы ракетаның қажетті өлшемнен қаншалықты алыс екенін көрсетті – нөлдік кешігу болса, ракета бағыттан дәл өтеді. Айырмашылық есептеліп, қажетті жаңартулар жүйелі түрде ракетаның автопилотына жіберілді. 1950 жылдың желтоқсан айында жаңа MARC жүйесі енгізілді. Бұл Корей соғысы кезінде жерден бағытталған бомбалауды қамтамасыз ету үшін қолданылған AN/MSQ 1 жүйесінің бейімделуі болды. Бүкіл аймаққа сигналды кері жіберудің орнына, MARC ракетаны тікелей қадағалау үшін соғыс кезеңіндегі SCR 584 радиолокациялық станцияларын пайдаланды, олар сигналды станцияға кері шағылыстыру үшін AN/APS 11 транспондерімен жабдықталды. Бұл сигналдар ұшаққа дейінгі арақашықтықты тікелей өлшеді, ал SHANICLE өлшеулері салыстырмалы мәндер болды. Содан кейін аналогты компьютер ракетаның қазіргі орны мен қалаған ұшу жолы арасындағы айырмашылықты есептеп, радар сигналдарында кодталған автопилотқа сигнал жіберді. Кейп-Канавералдағы басқару сынақтары MARC жүйесінің артықшылығын көрсетті және алғашқы екі өндірістік бірлік 1951 жылдың қыркүйегінде орнатылды. Бір "Матадор" зымыранын жылжыту үшін көптеген көлік құралдары мен оған байланысты жабдықтар қажет болды. Олардың ішінде: қанаттары алынып, фюзеляжға бекітілген зымыранды тасымалдайтын қысқа дөңгелек аралығы бар жартылай трейлерлік жүк көлігі, 12 метрден аса ұзын, 100 тоннадан аса салмағы бар жартылай трейлерлік жүк көлігі, нысананы таңдау фургоны, оқ-дәрі фургоны, 60 кВт дизель генераторы, буксир, гидравликалық блок, жылжымалы бекініс және жүк көлігіне орнатылған гидравликалық кран. Лаунчерлерді, тасымалдау көлігін және генераторды сүйреп әкелу үшін бірнеше 2,5 және 5 тонналық жүк көліктері (тракторлы тип) болды. Кейбір эскадрильяларда әр ұшыру тобының қару-жарақ, оқ-дәрі және жабдықтар сақталатын үлкен трейлері болды. Ракета ұшыру орнында ракетаны ұшыруға дайын күйде ұстайтын белсенді немесе "қызыл" платформа болды. Бұл платформаны ұшыру бригадасы басқаратын. Кітапта айтылғандай, бұл 15 минутқа созылды, бірақ кейбір экипаждар оны 6 минуттан сәл артық уақытта орындай алатын. Әдетте, мұнда резервтік платформа болды, онда зымыран болды, оны іске қосу үшін көбірек күш-жігер қажет болды. Бұл платформаны күтуші экипаж басқаратын, егер олар сол жерде болса, әдетте 20-30 минут ішінде ұшыруға дайын болуы мүмкін. Егер үшінші платформа болса, онда онда зымыран мүлдем болмауы мүмкін. Егер демалыстағы экипаждардың бірі ұшыру орнына уақытында жетіп, зымыранды ондағы лаунчерге апарып, ұшыруға дайындық жасаса. Барлық ұшыру орындары ықтимал жаудан бірнеше минут ұшып кету уақытына жақын болғандықтан, үшінші зымыран ұшырылуы екіталай болды, бірақ барлық экипаждар зымыранды алып кету үшін қажетті уақытты қысқартуға тырысып, кезекші және дайындық экипаждары ретінде бірнеше жаттығулар өткізді. Көп жағдайда бұл жаттығулар MSQ 1 басқару жүйесі орнатылған T 33 ұшағының ұшуымен бірге өтті. (Еуропадағы ұшырудың симуляциялық жаттығуларында әдетте 36 және 50-ші TFW-дан F 100 Super Sabres пайдаланылды). Бұл ұшақ ұшыру алаңын өте төмен биіктікте ұшып, одан кейін басқару экипаждарының бақылауымен зымыранның ұшу профилін симуляциялайды. Бұл командаларға ұшу кезінде ракетаны басқаруды үйретуді, сондай-ақ эскадрилья офицерлеріне ұшу уақытын беруді қамтамасыз етті. "Матадордың" ұшу профилі өте қарапайым және болжамды болды, бұл оның жойылуына ықпал еткені сөзсіз. Ұшыру офицері екі ұшыру түймесін басқанда, JATO бөтелкесі іске қосылып, зымыран екі жарым секунд ішінде белгілі бір жылдамдыққа дейін үдеді. Осы сәтте JATO бөтелкесі түсіп, зымыран алдын ала белгіленген бағыт пен көтерілу жылдамдығымен, басқару экипаждары мен олардың жабдықтары оны қабылдағанға дейін жалғасты. Ракетаның биіктігі мен жылдамдығы бақыланбайды, ол мүмкіндігінше жылдам ұшып, отынның толықтай сарқылып кетуіне байланысты жоғарылап, ең жоғары биіктікке жетеді. Нысанадан 10 шақырым қашықтықтағы нүктеде, басқару экипаждары "жөнелту" сигналын жіберді, бұл зымыранның "түпкі сүңгуі" деп аталатын жерге түсуіне себеп болды. Бұл сүңгуге тік бұрыш тән, зымыран радиоальтометрмен анықталған белгілі бір биіктікке жеткенше жалғасты, сол сәтте қару жарылды. Егер радиоальтометр істен шықса, қосалқы барометрлік детонатор пайдаланылды; егер ол да істен шықса, соққы детонаторы болды. Барлық зымырандар мен бомбалаушылар сияқты, дәлдік қазіргі стандарттар бойынша жақсы емес еді. Шамамен бір шақырым ішіндегі кез келген нәрсе соққы деп есептелді. Зымыран "тактикалық" қару ретінде жіктеліп, техникалық тұрғыдан жеке нысаналарды соғуға қабілетсіз болғандықтан, оның нысанасы әдетте әуежай сияқты әскери нысаны бар қалалар болды. Нақты нысаналар құпия сақталды және басқару офицерінен басқа ешкімге белгілі емес еді.
The system was initially designed to use the SHANICLE (Short Range Navigation Vehicle) guidance system. This was essentially an adaptation of the LORAN hyperbolic navigation system to microwave frequencies to make it smaller and more accurate. A total of four stations were required per missile; two were used to produce a signal defining a line passing over the target, and a second pair defined the range. The missile's transponders rebroadcast these signals where they were picked up by receivers as the "master" station. The difference between the reception of the signals from any given pair indicated how far the missile was from the desired measure a delay of zero meant it was exactly on course. The difference was calculated and the required updates were periodically sent to the missile's autopilot. In December 1950 a new system was introduced, MARC. This was an adaptation of the AN/MSQ 1 used during the Korean War to provide ground directed bombing. Instead of sending back a signal broadcast across the entire area, MARC used modified war era SCR 584 radar sets to directly track the missile, which mounted an AN/APS 11 transponder to reflect the signals back to the station. These signals directly measured the range to the aircraft, unlike SHANICLE's measurements which were relative values. An analog computer then calculated the difference between the missile's current position and desired flight path, and sent signals to the autopilot encoded in the radar signals. Guidance tests at Cape Canaveral quickly demonstrated the MARC system to be superior, and the first two production units were set up in September 1951. A single Matador missile required many vehicles to move it and its associated support equipment. There was a transport vehicle, which was a short wheelbase semi trailer truck which carried the missile with the wings removed and attached alongside the fuselage, a launcher, which was a semi trailer more than 40 feet (12 m) long weighing more than There was a target selection van, a warhead van, a 60 kW diesel generator, a tug, a hydraulic unit, a mobile blockhouse, and a truck mounted hydraulic crane. There were several 2½ and 5 ton trucks (tractor type) to attach to and tow the launchers, transport vehicle, and generator. In some squadrons, each launch team had a large trailer in which it stored weapons, ammunition and supplies. A typical missile launch site had an active, or "hot" pad on which was kept the missile most ready to launch. This pad was manned by the on duty launch crew. According to the book, this required 15 minutes to do, but some crews could accomplish it in slightly more than 6 minutes. The site usually had a backup pad, on which was a missile which would require somewhat more effort to get it launched. This pad was manned by the standby crew, and if they were on site, could usually be ready to launch in 20–30 minutes. If there was a third pad, it may not have a missile on it at all. If one of the off duty crews could make it to the launch site in time, they would try to get a missile onto the launcher there, and get it ready to go. Since all launch sites were within just a few minutes flying time from the potential enemy, it was unlikely that the third missile would launch, but all crews had multiple practice drills during their periods as duty and standby crews, trying to reduce the time needed to get the missiles away. Often, these drills were accompanied by a flyover of a T 33 aircraft on which was mounted the MSQ 1 guidance system. (F 100 Super Sabres from the 36th and 50th TFWs were normally used for launch simulation exercises in Europe). This aircraft would fly over the launch pad at very low altitude and then simulate the flight profile of the missile under the control of the guidance crews. This gave the guidance crews practice controlling a missile in flight, as well as giving squadron officers some flight time. The Matador flight profile was very simple and predictable, which no doubt contributed to its demise. When the launch officer pressed the two launch switches, the JATO bottle fired, accelerating the missile to in the space of two and a half seconds. At this point the JATO bottle fell away and the missile continued on a preset heading and rate of climb until it was acquired by the guidance crews and their equipment. The missile had no altitude or speed control, continuing to fly as fast as possible, climbing as the fuel load was burned off, until it reached its maximum altitude. At a point about 6 mile (10 km) from the intended target, the guidance crews sent the "dump" signal, which caused the missile to nose over into what was called the "terminal dive". This dive was near vertical, continuing until the missile reached the preset detonation altitude as determined by the radio altimeter, at which point the weapon exploded. Should the radio altimeter fail, a backup barometric detonator was used; should that fail, there was an impact detonator. As with all missiles and bombers of the day, accuracy was not good in today's terms. Anything within a mile was considered a hit. Even though the missile was classified as a "tactical" weapon, in fact it was not technically capable of hitting individual targets, so it was likely targeted at cities near which a military installation such as an airfield existed. Actual targets were classified, and kept from everyone except the guidance officer.