Кіріспе
Британдық ұшақ инженері және аэродинамик (1916-1970)
Малкольм Сейер (21 мамыр 1916 – 22 сәуір 1970) – соғыс кезінде ұшақ инженері, ал кейіннен автомобильдердің аэродинамигі болған британдық инженер. Оның ең белгілі аэродинамикалық жұмысы – Jaguar E Type машинасының корпусын инженерлік тұрғыдан әзірлеу және Jaguar XJS үшін алғашқы стильдік нұсқауларды жасау.
Ерте мансап
Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бристоль әуе компаниясында жұмыс істеді, бұл оны әскери шақырудан босатты, себебі ол маңызды мамандық бойынша жұмыс істеді. Саир 1948 жылы Бағдад университетінде жұмыс істеу үшін Иракқа сапар шекті, онда инженерлік факультетті құруға тиіс болды, бірақ келген соң бұл жобаның іске аспайтынын түсінді. Ол «стилист» деген сөзді ұнатпады. Сэйердің спорттық жарысқа арналған «Ягуар» үшін алғашқы аэродинамикалық жұмысы сәтті болды және C типі 1951 және 1953 жылдары Ле-Манда жеңіске жетті. (Сейердің 1952 жылғы ұзын құйрықты, төменгі алдыңғы бөлігі бар үлгісі сәтті болмады.) Ол C типінің жалпы орналасуы, корпусы және рамасы үшін жауапты болды, ал қозғалтқыш дизайны Уильям Хейнс, R J (Боб) Найт және T C Джонстың жауапкершілігінде болды. C типі әдемілігімен мақтанды және әлі күнге дейін әлемдегі ең ізгілік автомобильдердің бірі саналады. C типінен басым түсу үшін Сэйер D типі «Ягуарды» әзірлеуде жұмыс істеді, бастапқыда Лофбороу қаласында 1/8 масштабты жел тоннелінде сынақтан өткізілді, содан кейін RAE Farnborough-да толық өлшемді автомобиль сынақтары жүргізілді. Жарысқа арналған жаңа корпус, қорытпадан жасалған монокок құрылымын Хейнс және Knight Jones Emmerson Bailey инженерлік тобы жобалады. Олар толық машинаны жобалап, әзірледі, ол 1955, 1956 және 1957 жылдары Ле-Манда жеңіске жеткен барлық уақыттағы ең табысты жарыс машиналарынң бірі болды. 1959 жылдың соңында E1A жобасынан кейін келесі жоба (E2A деп аталды) пайда болды. Бастапқыда Лионсқа қызығушылық танытпаған ол E1A-ға ықылас білдірді және «E2A» жобасы басталды, оны Хейнс басқарды және Сэйер жобалады, бұл С типінен Е типіне дейінгі Сэйердің дизайндық байланысын көрсетті. Кейіннен инженерлік топ 1960 жылдардың автомобиль өнерінің символы болған Jaguar E Type-ті 1961 жылы Женевада әлемге таныстыру үшін 1957 жылы жұмысты бастады. Толық командалық еңбек еткен Сэйердің суреттерін Сирил Крауч өндірілетін болат монококқа әзірлеу үшін алды, ал сарапшы металл шебер Боб Блейкпен тығыз жұмыс істеді. Оның дамуында Хейнс, Боб Найт, Клод Бейли, Норман Девис және Том Джонс маңызды рөл атқарды. Сэйер машинаның жалпы пішініне жауапты болды, ал Лионс оны өндіріске жарамды ету үшін Хайнс басқарған детальдарды және корпус инженерлігін қадағалады. Бастапқыда roadster ретінде жобаланған, тұрақты бас купесін Боб Блейк жасады, ол 1950 жылдардың соңында Сэйермен тығыз жұмыс істеген тәжірибелі металл шебершісі болды және кейін Jaguar-дың бірінші модельдеу менеджері болды. Күні бүгінге дейін компанияның машиналарында E Type Jaguar-ға байланысты көптеген дизайн элементтерін табуға болады. Ұзын капот, артқы дөңгелектердің үстіндегі иықтар және тұру қалыптары – бұл Jaguar XK8 купесіне енгізілген барлық ерекшеліктер, оларды дизайн директоры Джефф Лоусон жалғастырды. 1965 жылы Сэйер Jaguar XJ13 үшін дене аэро стилін әзірледі, ол Le Mans-те жарысқа арналған орта қозғалтқышты Jaguar спорттық жарыс машинасы болды. Қаржылық шектеулер мен Ле-Мандағы ережелердің өзгеруі XJ 13 халықаралық жарыстарда ешқашан жүрмегенін білдірді, бірақ ол Сэйердің аэродинамикадағы классикалық жетістіктерін оның ертедегі жұмысы сияқты көрсетті. 1971 жылы XJ 13 прототипі жаңа V12 E Type-ті насихаттауға көмектесу үшін қоймадан шығарылды, бірақ үлкен апатқа ұшырап, көбінесе жойылды. Автомобиль 1972-1973 жылдары қайта жасалды, бірақ бастапқыдан өзгерістермен, нәтижесінде кейбір классикалық сызықтар жоғалды. 1967 жылы XJ13 жобасында жұмыс істегеннен кейін, Сэйер Уильям Хейнске E типін ауыстыру үшін алғашқы стильдік ұсыныстарды жасады, кейіннен (XJ27) 1975 жылы V 12 цилиндрлі Jaguar XJS ретінде өзгертілді. XJS ешқашан E Type сияқты танымал мәртебеге ие болған жоқ, бірақ ол Heynes / Hassan / Knight жобалаған V12 өнімділігі, жайлылығы, сән-салтанаты және гран-тур ретінде танымал болды. XJS 21 жыл бойы өндірісте болды (1975-1996).
Sayer's first aero contribution for a sports racing Jaguar was successful and the C Type won Le Mans in 1951 and 1953. (Sayers 1952 long tail with lower frontal nose was not successful) He was responsible for the general layout, body and frame of the C Type, and engine design was the responsibility of William Heynes, R J (Bob) Knight T C Jones. The C Type has been lauded for its beauty and is still considered one of the world's most desirable car models. To surpass the C Type, Sayer worked on development of the D Type Jaguar, initially using 1/8th scale windtunnel models tested in Loughborough and then on to full size car tests at RAE Farnborough. The new to racing body alloy tub monocoque structure, was designed by Heynes and the engineering team of Knight Jones Emmerson Bailey who designed and developed the full car which was one of the most successful racing cars of all time, winning Le Mans in 1955, 1956 and 1957. Scrapped in late 1959, E1A led to the next project (dubbed E2A). Initially not of much interest to Lyons, he warmed to E1A and work on 'E2A' commenced, the project led by Heynes and designed by Sayer. which further showed Sayer's design bloodline from C Type to E Type. The engineering team later commenced design and development in 1957 for the Jaguar E Type which was launched to world acclaim in Geneva March 1961, the icon of 1960s motoring. A full team effort, Sayer's drawing were taken by Cyril Crouch to develop in manufacturable steel monocoque, and working closely with expert sheet metal craftsman Bob Blake, with Heynes, Bob Knight, Claude Baily, Norman Dewis and Tom Jones all playing key parts in its development. Sayer was responsible for the overall form of the car, with Lyons overseeing detailing and body engineering led by Heynes to make it suitable for manufacture. Originally designed as a roadster, the fixed head coupé was initiated and crafted by Bob Blake, an expert sheet metal craftsman who had worked closely with Sayer since joining in the late 1950s and would go on to become Jaguar's first Modelling Manager. Even today, many of the design elements associated with the E Type Jaguar can be found on the company's cars. The long bonnet, haunches over the rear wheels and the stance are all features incorporated into Jaguar's XK8 coupe designed by the late design director Geoff Lawson, which have continued on in the current Jaguar line up by his successor Ian Callum. In 1965, Sayer developed the body aero style for Jaguar XJ13, a mid engined Jaguar sports racing car that was intended for competition at Le Mans. Cost constraints and a rule change at Le Mans meant the XJ 13 was never driven in international competition, but it exemplified all of the classical Sayer sophistication in aerodynamics as his earlier work. In 1971 the XJ 13 prototype was brought out of storage to help promote the new V12 E Type when it was largely written off in a major crash. The car was rebuilt in 1972–1973 albeit with changes from the original — losing some of the classic lines in the process. In 1967 following his work on XJ13, Sayer commenced early style proposals for William Heynes for an E Type replacement, later (XJ27) with modifications to evolve as the V 12 cylinder Jaguar XJS in 1975. The XJS never perhaps achieved the same iconic status as the E Type, but it was acclaimed for its Heynes / Hassan / Knight designed V12 performance and comfort, luxury and grandeur as a grand tourer. The XJS remained in production for 21 years (1975 1996).