Реджинальд Митчелл: Британдық ұшақ конструкторының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Британдық ұшақ конструкторы (1895–1937)

Реджинальд Джозеф Митчелл (20 мамыр 1895 – 11 маусым 1937) – 1916 жылдан 1936 жылға дейін Саутгемптон авиациялық компаниясы Supermarine үшін жұмыс істеген британдық ұшақ конструкторы. Ол Supermarine S.6B сияқты жарысқа арналған гидроұшақтарды жобалаумен және Supermarine Spitfire ұшағын жобалаған команданы басқарғанымен танымал. Стаффордширдегі Батт-Лейн елді мекенінде туған Митчелл Ханли орта мектебінде оқыды, кейін локомотивтерді инженерлік жұмыстарында шәкірт болып жұмыс істеді, сонымен бірге түнде инженерлік және математика пәндерін оқыды. 1917 жылы ол Supermarine компаниясына қосылу үшін Саутгемптонға көшіп барды. 1920 жылы бас инженер, ал 1927 жылы техникалық директор болып тағайындалды. 1920 жылдан 1936 жылға дейін ол 24 ұшақты жобалады, олардың ішінде ұшақ қайықтары, жарысқа арналған гидроұшақтар, жеңіл ұшақтар, күресінші ұшақтар және бомбалаушылар болды. 1925 жылдан 1929 жылға дейін ол Шнайдер Трофи жарысына қатысу үшін Supermarine компаниясы салған жарыс гидроұшақтарының сериясымен жұмыс істеді, ал серияның соңғы үлгісі Supermarine S.6B болды. S.6B 1931 жылы жарысты жеңіп алды. Митчеллге Supermarine компаниясы жаңа үлгідегі, 300-ші типтегі Spitfire деп аталған ұшақты жасауға рұқсат берді. 1933 жылы Митчеллге тік ішек рагын емдеу үшін операция жасалды. Ол жұмысын жалғастырып, 1934 жылы ұшқыш куәлігін алды, бірақ 1937 жылдың басында рак қайталануына байланысты жұмыстан кетуге мәжбүр болды. Ол сол жылы қайтыс болғаннан кейін, Жозеф Смит Supermarine компаниясының бас конструкторы болып тағайындалды.

Отбасы және білім

Реджинальд Джозеф Митчелл 1895 жылғы 20 мамырда Англияның Стаффордшир графтығында, Бетт-Лейндегі Конглтон-роудтың 115 нөмірінде дүниеге келді. Ол бес баланың екіншісі және үш бауырдың үлкені болды. Оның әкесі Герберт Митчелл Йоркширден шыққан, Сток-он-Трент аймағындағы үш Стаффордшир мектебінің директоры қызметін атқарды, содан кейін оқытушылықтан зейнетке шықты. Ол кейін Ханлиде «Вуд, Митчелл және С. Лтд» баспасын құруға көмектесті. Герберт Митчеллдің әйелі Элиза Джейн Брейн – шебер-ағаш жасаушының қызы. Реджинальд бала кезінде отбасы Нормакотта тұрды, қазір ол Сток-он-Трент қаласының маңындағы шағын аудан. Реджинальд (отбасында «Рег» деп аталған) сегіз жасынан бастап Куинсбери Роуд жоғары бастауыш мектебінде оқыды, кейін Ханли орта мектебіне ауысты. Ол онда модельдік ұшақтар жасау және оларды ұшыруға қызығушылық танытты. 1911 жылы, 16 жасқа толған соң мектепті бітіргеннен кейін, ол Фентон қаласындағы «Керр Стюарт & Co.» теміржол инженерлік зауытында шәкірт болып жұмыс істеді. Оқуын аяқтағаннан кейін «Керр Стюарт» компаниясының жобалау бөлімінде жұмыс істеді, сонымен қатар жергілікті техникалық колледжде инженерлік және математика пәндерін оқыды, онда математикаға қабілетті екенін көрсетті. 1916 жылы «Керр Стюарттан» кеткеннен кейін Митчелл біраз уақыттан кейін қосымша жұмыс істейтін мұғалім болып жұмыс істеді. Ол әскери қызметке екі рет түсуге өтініш берді, бірақ екеуі де инженерлік білімі болғандықтан қабылданбады.

Ертедегі мансап және жоғарылау

1916 жылы Митчелл Саутгемптондағы Supermarine авиациялық шеберханасына, мүмкін, сынақ мерзімімен жұмысқа қабылданды. Компания 1912 жылы құрылғаннан бері ұшақтар жасаумен айналысып, 1914 жылы алғашқы ұшағы – Pemberton Billing P.B.1-ді шығарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Supermarine британ үкіметінің меншігіне өтті, осы кезеңде компания британдық алғашқы бір орындық ұшақ-истребителі Supermarine Baby-ді жасады. Митчелл компанияға келгеннен кейін, авиация өнеркәсібінде тәжірибе алу үшін түрлі салаларда біліктілігін арттыру мүмкіндігіне ие болды. Оның инженерлік негіздері локомотивтермен жұмыс істеуден ұшақтарды түсінуге көшуіне көмектесті. Шебер математик Митчеллтің шығармашылықпен ойлау қабілеті мен дизайнды қарап, интуициясын пайдалануы көп кешікпей байқалды. Supermarine-дегі жұмысының алғашқы жазбасы 1916 жылға қатысты суретші ретіндегі еңбегі. 1917 жылы ол компания иесі және конструкторы Хьюберт Скотт Пэйннің көмекшісі болды. 1919 жылы Schneider Trophy үшін жарысқа бейімделіп, Supermarine Sea Lion деп аталған Baby ұшағының жасалуына қатысқан болуы мүмкін. 1918 жылы Митчелл шеберхана меңгерушісінің көмекшісі болып тағайындалды. 1919 жылдың жазында Supermarine компаниясының бас конструкторы Уильям Харгривс қызметтен кеткен соң, оның орнына Митчелл келді. Ол сол жылдың соңында жаңа міндеттерін атқара бастады, ал 1918 жылы құрамында алты суретші мен хатшы болған команданы басқарды. 19 жасында Митчелл Стаффордширге оралып, өзінің никелес Флоренс Дейсонға үйленді, ол одан 11 жыл үлкен болған. 1921 жылы ол Supermarine компаниясының бас инженеры болды. 1923 жылдың қарашасында Скотт Пэйн кеткеннен кейін Митчелл жаңа келісімшарт жасасуға мүмкіндік алды, бұл компаниядағы ықпалын арттырды. 10 жылдық келісімшарт оның Supermarine үшін маңызды екендігінің белгісі болды. Митчеллдің жас кезінде осылай тез жоғарылауына себептің анық еместігін, өйткені оның ерте мансабына қатысты көптеген құжаттар сақталмаған. Алайда, оның ерте кезде тағайындалуы сол кезде сирек емес еді, басқа авиакомпанияларда да Митчеллдің жасындағылар ұқсас лауазымдарды атқарды. Оның қайтыс болғаннан кейін ондаған жылдар өткен соң, оның туралы ақпарат алу үшін Supermarine-дегі бұрынғы әріптестері Митчелл туралы жеке естеліктерін айтуға құлшынбады.

In 1916, Mitchell joined the Supermarine Aviation Works at Southampton, possibly for a probationary period. Since its formation in 1912, the company had specialised in building flying boats, producing its first aircraft, the Pemberton Billing P. B.1, in 1914. During the First World War, Supermarine was taken over by the British Government, and during this period the company produced the first British single seat flying boat fighter, the Supermarine Baby. On joining the company, Mitchell was given the opportunity to develop skills in a number of roles, so as to gain experience of the aircraft industry. His basic engineering training would have helped him to become established, as he adjusted from working with locomotives to understanding aeroplanes. A competent mathematician, Mitchell's ability to think creatively and use his intuition when looking at a design was soon recognised. The earliest record of his work at Supermarine is as a draughtsman, and dates from 1916. By 1917, he had become assistant to the company's owner and designer, Hubert Scott Paine. He is likely to have played a role in the development of the Baby when in 1919 it was adapted for racing for the Schneider Trophy, and was renamed the Supermarine Sea Lion. In 1918, Mitchell was promoted to become the works manager's assistant. When Supermarine's chief designer William Hargreaves left the company in the summer of 1919, he was replaced by Mitchell, who took up his new duties later that year, leading a team that had in 1918 consisted of six draughtsmen and a secretary. Following his promotion, the 19 year old returned to Staffordshire and married his fiancée Florence Dayson, an infant school headmistress, who was 11 years his senior. By 1921 he had become Supermarine's chief engineer. Following the departure of Scott Paine in November 1923, Mitchell was able to negotiate a new contract, which led to greater influence in the company. The 10 year contract was a sign of his indispensability to Supermarine. It is unclear how Mitchell came about to become so quickly promoted when he was still a young man, as few documents relating to his early career have survived. However, his early promotion was not unusual at that time; other men of Mitchell's age held similar positions in other aircraft companies. Decades after his death, when approached for information about him, those surviving Supermarine colleagues who had known Mitchell were reluctant to recall their personal memories.

1920-ші жылдардағы азаматтық және әскери ұшақтардың жобалары

1920–1936 жылдары Митчелл 24 ұшақ жобалады. Оның алғашқы жобалары көбінесе Supermarine компаниясының бұрынғы ұшақтарын бейімдеумен байланысты болды; 1920 жылдың маусым айында Әуе министрлігі азаматтық ұшақтар конкурсын жариялады, ал Supermarine компаниясының конкурстағы өтінімі – Митчеллдің компанияның Supermarine Channel ұшағынан жасаған Коммерциялық амфибиясы болды. Амфибия екінші орын алды, бірақ дизайн және сенімділік тұрғысынан үш қатысушының ішінде ең жақсысы деп танылды. Оның қайта жобаланған Supermarine Baby ұшағы, Supermarine Sea King деп аталды, 1920 жылы Олимпиада халықаралық авиация көрмесінде көрсетілді, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері Ұлыбританияда өткізілген алғашқы халықаралық көрме болды. 1922 жылы Чили үкіметі Митчелл өзгерткен Channel ұшағын сатып алды. Сол жылы ол Коммерциялық амфибияның Supermarine Sea Eagle нұсқасын қайта жобалады. Митчелл мансабының басында ұшақтардың жаңа дизайндарын жасады; ол 1920 жылы Supermarine Seal II және келесі жылы үш қанатты Flying Boat Torpedo Carrier ұшағын жобалады. Тарихшы Ральф Пеграмның айтуынша, құрылмаған Torpedo Carrier «Митчеллдің жобалаушы ретіндегі ой-пікірлерінің алғашқы нақты белгісін» көрсетеді. 1921 жылы Supermarine Swan коммерциялық ұшағының жобалануы басталды, бірақ тек прототипі ғана жасалды. Supermarine Seagull II – кейіннен болашақ жобалардың негізі ретінде пайдаланылды – 1922 жылы өндіріске тапсырыс ала бастады. Амфибиялық қызметтік бомбалаушыны Митчелл 1924 жылы жобалады. Supermarine Scarab деп аталған 12 ұшақты Испания теңіз күштері сатып алды; олар 1928 жылға дейін қызметте болды. Supermarine компаниясының құрлыққа қонуға арналған алғашқы ұшақ дизайны, Supermarine Sparrow, 1924 жылы Әуе министрлігінің жеңіл ұшақтар конкурсында сәтсіз өнер көрсетті және кейіннен тапсырыс ала алмады. Митчелл өзінің әртүрлі қанат пішіндерін сынау үшін Supermarine Sparrow II нұсқасын пайдаланды. Supermarine Southampton ұшағының жобалану жұмыстары 1924 жылдың наурыз айында басталды. Ол келесі наурыз айында алғаш рет ұшып, 1925 жылдың шілдесінде қызметке кірді. 1925 жылдың соңында Митчеллдің командасы Southampton II ұшағын жобалады – металл корпусы бар Southampton. Бұл ұшақ алдыңғысына қарағанда қуаттырақ, жеңіл және берік болды, алғаш рет 1927 жылы ұшты. Митчеллдің Southampton ұшағын пайдалану туралы мақаласы 1926 жылдың наурыз айында шыққан Flight журналында жарияланды. 1928 жылы Supermarine Southampton II ұшақтарының тобы 14 қазанда Феликсстоудан Австралияға ұшып, 11 желтоқсанда Ұлыбританияға оралды. Бұл экспедиция Митчеллдің жобалау командасына тропиктік аймақтарда ұшақтарды пайдалану туралы құнды ақпарат берді. Southampton ұшағы соғыстар аралық кезеңдегі ең табысты ұшақтардың бірі болды және Ұлыбританияны теңіз ұшақтарын жасаудағы жетекші ел ретінде таныстырды. 1936 жылға дейін ол RAF-тың алты эскадрильясын жарақтандыру үшін пайдаланылды. 1926 жылы Әуе министрлігі жаңа жауынгер ұшақтарының қажеттілігін қанағаттандыру мақсатымен 21/26 спецификациясын шығарды, ал Митчелл сол жылы жеке жобалау және техникалық кеңселерге қайта ұйымдастырған жобалау тобы бір орындық жауынгер ұшақ сияқты бірнеше жобалармен жауап берді. Осы кезде Supermarine ағаштан жасалған амфибиялық ұшақтардан бас тарды. Компания 1927 жылдың қарашасында жобаланған 3 қозғалтқышты екі қанатты ұшақ сияқты үлкен металл ұшақтарды жобалауға назар аударды. Supermarine Air Yacht және жаңа дизайн, Southampton X (осы атпен басқа ұшақтармен байланысы жоқ) 1928 жылдың маусым айында тапсырыс берілді. Митчелл Air Yacht және Southampton X ұшақтарының қанаттары мен корпустарының күрделі қисық беттерінен бас тартты, нәтижесінде бұл ұшақтар «қорапша» сияқты көрінді. 1928 жылы шығарылған R.6/28 спецификациясы Supermarine компаниясының алты қозғалтқышты ұшақ жобаларын жасады, олардың бірі Митчеллдің жобаларынан түбегейлі өзгеше болды – ол 140 фут (43 м) ұзындығындағы, үлкен ауданы мен көлденең қимасы бар жаңадан жобаланған кантилевер қанатымен жабдықталған. Бұл ұшақ ешқашан құрылмады. 1929 жылдан 1931 жылға дейін ол Southampton және Southampton X ұшақтарына негізделген ұшақтарды жобалауды жалғастырды, мысалы Supermarine Sea Hawk және оның Sea Hawk II нұсқасы, Type 179, Nanok және Seamew.

Between 1920 and 1936, Mitchell designed 24 aeroplanes. His early projects often involved adapting Supermarine's earlier aircraft; in June 1920 the Air Ministry announced a civilian aircraft competition, and Supermarine's entry for the competition was the Commercial Amphibian, an adaptation by Mitchell of the company's Supermarine Channel. The Amphibian finished second, but was judged the best of the three entrants in terms of design and reliability. His redesigned Supermarine Baby, renamed the Supermarine Sea King, was exhibited the Olympia International Aero Exhibition in 1920, the first international exhibition to be held in the UK since the end of World War I. In 1922, the Chilean government bought a Channel, modified by Mitchell. That year he redesigned a version of the Commercial Amphibian, the Supermarine Sea Eagle. Mitchell produced new designs for aircraft early in his career; he designed the Supermarine Seal II in 1920, and the triplane Flying Boat Torpedo Carrier the following year. The historian Ralph Pegram notes that the unbuilt Torpedo Carrier reveals the "first true indication of Mitchell's thoughts as a designer". In 1921 work began on the Supermarine Swan, a commercial carrier, but only the prototype was built. The Supermarine Seagull II—later used as the basis for future designs—began to receive production orders in 1922. The Amphibian Service Bomber was designed by Mitchell in 1924. Renamed the Supermarine Scarab, 12 aircraft were bought by the Spanish Navy; they remained in service until 1928. Supermarine's first design for a land aircraft, the Supermarine Sparrow, competed unsuccessfully during the Air Ministry's Light Air Competition of 1924, and subsequently failed to gain orders. A variant, the Supermarine Sparrow II, was used by Mitchell to test his different airfoil designs. Work on the Supermarine Southampton started in March 1924. It flew for the first time the following March, and entered service in July 1925. By the end of 1925, Mitchell's team had designed the Southampton II—the Southampton but with a metal hull. The plane, more powerful, lighter, and more durable than its predecessor, flew for the first time in 1927. A paper by Mitchell on the use of the Southampton appeared in the March 1926 edition of Flight magazine. In 1928, a flight of Supermarine Southampton IIs left Felixstowe on 14 October for Australia, and returned to the UK on 11 December. The expedition provided Mitchell's design team with valuable information about operating aircraft in the tropics. The Southampton was one of the most successful flying boats of the between war period, and established Britain as a leading developer of maritime aircraft. It was used to equip six RAF squadrons up to 1936. In 1926, the Air Ministry issued specification 21/26 as a way to address the need for new fighter aircraft, and Mitchell's design team, which he had re organised that year into separate drawing and technical offices, responded with a number of designs, including the Single Seat Fighter. By this time, Supermarine was moving away from wooden amphibious aircraft. The company concentrated instead on designing larger metal flying boats, such as the 3 Engined Biplane Flying Boat, designed in November 1927. The Supermarine Air Yacht, and a new design, the Southampton X (not related to other planes with the same name), was ordered in June 1928. Mitchell dispensed with the complicated curved surfaces for the wings and the hulls of the Air Yacht and the Southampton X, and as a result these aircraft appeared "boxy". Specification R.6/28, issued in 1928, resulted in a series of designs by Supermarine for a six engined flying boat, with one of designs being a radical departure for Mitchell—it had a newly designed 140 feet (43 m) cantilever wing with a large surface area and cross section. The aircraft was never built. From 1929 to 1931, he continued to design aircraft based on the Southampton and the Southampton X, such as the Supermarine Sea Hawk and its variant the Sea Hawk II, the Type 179, the Nanok and the Seamew.

Жаңа үлгілер, өндіріс тапсырыстары және патенттер (1929-1934)

1929 жылдың ақпан айында Митчелл GB 329411 A патентін ұсынды, “Автокөліктер үшін қозғалтқыштардың салқындату жүйесін жақсарту”, конденсатор ұшақтың қанатына орналастырылатын болды. Әуе министрлігі Supermarine компаниясының мұндай қанатты салқындатылатын ұшаққа қатысты ұсынысын қабылдамады, бірақ 1929 жылдың мамырында жаңа талаптар Митчеллге оның идеяларын қайта қолдануға мүмкіндік берді. 1931 жылы осыған ұқсас патент ұсынылды. Конденсатор 1934 жылдың сәуір айында өндірілген, бірақ тендерге қойылмаған 232-ші үлгіде қолданылды. 1930 жылдардың басында Митчеллдің көптеген идеялары бастапқы жобалау кезеңдерінен аса алмады. Компанияның 5 қозғалтқышты ұшатын қайықты сатуға жасаған әрекеті 1932 жылдың басында келісім-шарт бұзылған соң сәтсіз аяқталды, бұл Supermarine компаниясында жұмыс орындарының қысқартылуына және жалақының төмендеуіне әкелді. Алайда, 1933 жылы компанияның жағдайы жақсарды, ол R.19/33 талаптары бойынша 12 Scarpa (бұрынғы Southampton IV) ұшағына тапсырыс алды, бұл 1924 жылдан бері Митчеллдің жаңа дизайны бойынша алғашқы келісім-шарт болды. Бұл тапсырыстан кейін Supermarine Stranraer ұшағына тапсырыс берілді, ол 1937 жылы өндіріске енгізілді. 1933 жылдың маусымында алғашқы Seagull V ұшқаннан кейін Австралия Корольдік әуе күштері қызығушылық танытып, 24 ұшаққа тапсырыс берді. Сол жылы Корольдік әуе күштері де 12 ұшаққа алғашқы тапсырыс берді, ол қазір Supermarine Walrus деп аталды. Әуе министрлігінің 5/36 талаптары шығарылғаннан кейін Митчелл Walrus ұшағының жаңадан жобаланған нұсқасымен жұмыстады, ол Sea Otter деп аталды. Sea Otter жұмысы Митчеллдің 1937 жылы қайтыс болғаннан кейін аяқталды және ол 1938 жылдың қыркүйегінде алғаш рет ұшты. 1934 жылдың қазан айында Митчелл Daily Mirror газетінде «Қазіргі әуе көлігінің жағдайы қандай?» деген мақала жариялады, онда әуе көлігі ең қауіпсіз көлік түрі болады деп болжады.

Шнайдер трофейі жарыстары (1922-1931)

Митчелл мен оның жобалау тобы Шнайдер Трофи жарысына қатысуға арналған жарыс гидросамолеттерінің бірнеше үлгісін жасады. Оның командасында Алан Клифтон (кейін Техникалық бюро басшысы), Артур Ширвалл және Джозеф Смит болды. Осы адамдар Supermarine компаниясының табысына зор үлес қосты, сондай-ақ Ұлттық физикалық зертханасы (NPL) да құнды қолдау, кеңес және егжей-тегжейлі есептер түріндегі ғылыми сараптамасын ұсынып, маңызды рөл атқарды. Бұл жарыс Митчеллді авиациялық дизайн саласындағы жетекші сарапшылардың қатарына қосуға көмектесті.

Теңіз арыстаны сериясы (1920-жылдардың басында)

Митчелл Supermarine Sea King II-ді Sea Lion II-ге жетілдірді, ол 1922 жылы Неапольде Шнайдер Трофи үшін жарысты. Supermarine-ге 1923 жылғы жарысқа жаңа ұшу қайығын жобалауға уақыт жетпеді, сондықтан Митчеллге оны бейімдеуге мүмкіндік беру үшін Sea Lion II Әуе министрлігінен қайта алынды. Ол максималды жылдамдығын арттырды, бұл Lion III қозғалтқышын ұсынған D. Napier & Son компаниясының көмегімен мүмкін болды. Түйсіктің қарсы әсерін азайту үшін Митчелл қанаттың енін азайтып, тіреулерді, поплавоктарды және корпуссін өзгертті, сондай-ақ қозғалтқыштардың орнатылу тәсілін өзгертті. 1923 жылғы жарыста үш британдық қатысушының екеуі жарысқа дейін жөндеуге келмейтіндей зақымдалды, нәтижесінде Sea Lion III жалғыз өнер көрсетті. АҚШ командасы, Curtiss гидросамолеттерін пайдаланып, жарысқа басымдық танытты, ал жеңімпаз ұшқыш Дэвид Риттенхаус ең жоғары жылдамдыққа қол жеткізді.

Супермарин S.4 (1925)

Тіпті "Диңгез арысы II" ұшағы "Вулстон" зауытында модификацияланған кезде, Митчелл жаңа ұшақ үстінде жұмыс істеді, себебі "Супермарин" американдық монопланының сол кездегі ең үздік жоба екенін білген. Supermarine S.4 атауын Митчелл тағайындады, мұндағы "S" әрпі Шнайдерді білдіреді. Бұл Napier/Supermarine бірлескен жобасы болды. "Супермарин" командасын Әуе министрлігі қолдады, және олардың дизайнерлеріне АҚШ үкіметі бергенге қарағанда көбірек еркіндік берілді. Митчеллдің қайтысынан кейін S.4 "оның алғашқы маңызды жетістігі" деп сипатталды. S.4 сол кезде қолжетімсіз болған жаңа конструкциядағы беттік радиаторларсыз болды, бірақ ол аэродинамикалық және эстетикалық тұрғыдан әдемі болды. Сынақтарда жоғары жылдамдыққа жетіп, баспасөзde сенсация тудырды. S.4 1925 жылғы жарысқа дейін себептері толық анықталмаған жағдайда апатқа ұшырады. Навигациялық сынақтар күні 30 метр биіктіктен теңізге тік құлап түсті. Ұшқыш Анри Биарды құтқару кемесімен құтқарылғанда, Митчелл, құтқару кемесінде болған күйінде, жараланған адамға әжуалай: "Су жылы ма?" деп сұрады.

1926 және 1927 жылғы жарыстар

Авиация министрлігі, Британдық ұшақ құрастырушылар қоғамы және Корольдік авиациялық қоғам (RAeS) 1926 жылы Шнайдер куәлігі үшін күресуден бас тартты, бірақ Митчелл Супермарин жарысқа дайын болатынын мәлімдеді. Ол сол жылдың қараша айында NPL-де жұмыс істей бастады. NPL-дегі жел тоннеліндегі сынақтардан ол S.4 радиаторлары ұшақтың жалпы кедергісінің үштен бірін құрағанын білді, және осысыз ол әлемдегі ең аэродинамикалық ұшақ болар еді. Британдық ұшақ компаниялары 1926 жылғы жарысқа өнімдер ұсынуға ниеттенді, бірақ Әуе министрлігі берген техникалық талаптардың ерекшелігіне байланысты ешбір ұшақ уақтылы аяқталып, сынақтан өткізіле алмады. 1927 жылы Венецияда өткен жарысқа Supermarine S.5 екі гидроұшағы қатысты. Митчелл екі қалқанды ұшақтың сол кездегі басқа ұшақтарға қарағанда кедергісі төмен екенін түсінді және NPL-дегі жел тоннеліндегі сынақтар оны консольдік қанат конструкциясының тым ауыр екеніне және одан бас тарту керек екеніне көндірді. NPL американдық конструкторлар ұнататын толқынды бетке қарағанда тегіс бетті радиаторлардың кедергіні жақсырақ азайтатынын көрсетті, сондықтан Митчелл оларды S.5-ті жақсарту үшін пайдаланды. Ол фюзеляждың көлденең қимасының ауданын S.4-ке қарағанда 35%-ға қысқартты және RAF ұшқыштарының нәтижесіндегі S.5 кокпитіне сыймайтындай үлкен екеніне шағымданды. Фюзеляж қабырғасының қалыңдығы дюралюминийді пайдалану арқылы азайтылды. Италиялық диктатор Бенито Муссолини және Венеция Лидосында жиналған көпшілік куәгер болған екі Supermarine S.5 жарысты бірінші және екінші орынға ие болған жалғыз гидроұшақтар болды. Үшінші британдық қатысушы, Gloster IV, Macchi M.52 ұшақтарымен ұшқан үш итальяндық бәсекелеспен бірге жарыстан шығуға мәжбүр болды. Митчелл 1918 жылы RAeS-ке сайланды. 1927 жылы ол қоғамның күміс медалімен марапатталды.

Супермарин S.6B (1931)

Британияның соңғы Supermarine S.6B ұшағы Митчеллдің "жарысқа арналған гидроұшақтың дизайнын жетілдіру" ізденісінің нәтижесі болды. Оны 1931 жылғы жарысқа Ұлыбритания үкіметі Корольдік Әуе Күштері (RAF) командасын жібермеуге шешім қабылдағаннан кейін, бай меценат Леди Хьюстон демеушілік етті. Митчелл S.6 ұшағының жақсартылған нұсқасын жасауды жөн көрді, сонымен бірге мүмкіндігінше аз өзгеріс енгізуге тырысты. Жасалған жақсартулардың ішінде қуаттырақ қозғалтқыш болды, сондай-ақ қозғалтқыштан шығатын жоғары температура мен қосымша күш, қажетті салқындату майы мен отынның артуы ескерілді. S.6B, S.6 ұшағынан ірілеу болды, сондықтан тиімді салқындату жүйесімен және күштірек конструкциямен жабдырылды. S.6B жарыс жолын сәтті аяқтады және 1931 жылғы жарыста жеңіске жетті. Шнайдер Трофейі ережелерінде бір ел бес жылдың ішінде үш рет жеңіске жетсе, жарыс аяқталады делінгендіктен, S.6B-нің жеңісі Ұлыбританияға жарысты толығымен жеңіп беруге мүмкіндік берді. Сол жылы ұшақ рекордтық жылдамдыққа жетіп, әлемдік авиация жылдамдығы бойынша жаңа рекорд орнатты. Митчеллге 1931 жылдың 29 желтоқсанында Шнайдер Трофейі жарысына қосқан үлесі үшін Британ империясының ең жоғары орденінің (CBE) командирі атағы берілді.

224 түрі

1930 жылы F7/30 техникалық талабы күндізгі және түнгі эскадрильялар үшін қолданылатын истребитель ұшағына арналды. Митчелл ұсынған 224-типті жоба, Әуе министрлігі үшін жасалған үш моноплан прототипінің бірі болды. Ақтық конструкцияда ашық кабина, төрт Vickers пулеметі, Rolls Royce Goshawk қозғалтқышы және бекітілген шасси болды. Сондай-ақ, қозғалтқыштың салқындату жүйесінің қажеттілігіне байланысты кері иілген қанат та қарастырылды. Қанатта жапсырмалар болмады, бұл ұшақтың қауіпсіз жылдамдықпен қонуы үшін қажет болды. Рейсми түрде Spitfire деп аталмаған 224-типті ұшақ 1934 жылдың ақпанында алғашқы ұшуын жасады. Ұшақ ұқыпсыз көрінді және тиімсіз болды, өйткені салқындату жүйесі қозғалтқыштың қызып кетуіне тосқауыл қоймады. RAF 224-типтің көрсеткіштері қанағаттанарлық емес деп шешіп, Gloster Gladiator-ды басымдық берді.

Супермарналық Спитфайр

224-ші үлгі 1933 жылы әлі де құралып жатқан кезде, Митчелл 300-ші үлгінің дизайнын жасауды жалғастырды. Ол оның шедеврі – «Супермарин Спитфайр» болды. Ол 224-ші үлгінің дизайнын жаңартты, сол қозғалтқышты қолданды, бірақ қысқа қанатты және қысылатын шасси енгізді. Әуе министрлігі Митчеллдің жобасын қабылдамады, бірақ ол оны өзгертіп, қанатты жіңішкеріп, қысқартып, жаңа «Роллс-Ройс Мерлин» қозғалтқышын қосып, инновациялық салқындату жүйесін пайдаланды – соңғысы оның басқа адамдардың идеяларын қабылдауға дайындығының мысалы еді. Қысқа мерзім ішінде жобалау жұмыстары жеке қаржыландырумен жүрді, бірақ 1934 жылдың желтоқсанында Әуе министрлігі Митчеллдің жобасына негізделген прототип құрастыру үшін «Супермарин» компаниясымен келісім жасасты. Митчелл «Спитфайрге» құйрық тізегін қосу туралы Әуе министрлігінің талабына қарсылық көрсетті. Ол кезде үкімет болашақ соғысқа дайындық ретінде Ұлыбритания Корольдік Әуе Күштері үшін қатты қону-көтеру жолақтарын салуға шешім қабылдағанын оған хабарламады, бұл «Спитфайрді» өзгерту қажеттігін білдірді. K5054 сериялық нөмірі бар прототип 1936 жылдың 6 наурызында Гэмпшир графтығындағы Истлиде алғашқы ұшуын жасады. Митчелл бұл ұшуды бақылады. Денсаулығына қарамастан, ол K5054 прототипінің сынақтары кезінде Истлиге сапар шекті. 1936 жылдың маусымында, прототиптің сынақтары аяқталмас бұрын, Әуе министрлігі 310 «Спитфайрге» тапсырыс берді. «Спитфайрдегі» көптеген техникалық жетістіктер Митчелден басқа адамдардың еңбегінің нәтижесі болды: жұқа эллипстік қанаттарды канадалық аэродинамик Беверли Шенстон жобалаған, ал «Спитфайр» «Хейнкель He 70 Блиц» ұшағымен ұқсастықтарды бөлісті. Қанат астындағы радиаторларды Корольдік Ұшақ құрылысы институты жобалаған, ал монокок конструкциясы алғаш рет АҚШ-та жасалған. Митчеллдің жетістігі осы әртүрлі ықпалдарды біртұтас дизайнға біріктіруде болды, оның «жоғары жылдамдықты ұшудағы бесәйкес тәжірибесі және керемет практикалық инженерлік қабілеті, осы жағдайда «Супермариннің» сәтсіз 224-ші үлгісінен алынған маңызды сабақтарды енгізу арқылы көрініс тапты». Дизайнның жоғары сапасы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Спитфайрді» үздіксіз жетілдіруге мүмкіндік берді.

Whilst the Type 224 was still being built in 1933, Mitchell was proceeding with the design of the Type 300. This was to become his masterpiece, the Supermarine Spitfire. He cleaned up the design of the Type 224, using the same engine but incorporating a shorter wing and a retractable undercarriage. The Air Ministry rejected Mitchell's design, but he modified it, for instance by making the wing thinner and shorter, by including the newly designed Rolls Royce Merlin engine, and by making use of an innovative new cooling system—the latter being an example of his willingness to accept ideas from other people. For a short period, design work continued using private funding, but in December 1934 the Air Ministry contracted Supermarine to construct a prototype that was based on Mitchell's design. Mitchell objected to the Air Ministry's insistence that the Spitfire be modified to have a tail wheel. At the time he was not told that, in preparation for a future war, the government had decided to build hard surface runways for the RAF, a decision that meant the modification to the Spitfire was necessary. The prototype, given the serial K5054, first flew on 6 March 1936, at Eastleigh, Hampshire. Mitchell witnessed the flight. Despite being ill, he travelled to Eastleigh during the flight tests for K5054. In June 1936, before the prototype had completed being trialled, the Air Ministry placed an order for 310 Spitfires. Many of the technical advances in the Spitfire were made by people other than Mitchell: the thin elliptical wings were designed by the Canadian aerodynamicist Beverley Shenstone, and the Spitfire shared similarities with the Heinkel He 70 Blitz. The under wing radiators had been designed by the Royal Aircraft Establishment, and monocoque construction had been first developed in the United States. Mitchell's achievement lay in the merger of these different influences into a single design, originating from his "unparalleled expertise in high speed flight and a brilliant practical engineering ability, exemplified in this instance by the incorporation of vital lessons learned from Supermarine's unsuccessful type 224 fighter". The quality of the design enabled the Spitfire to be continually improved throughout World War II.

Ауру және соңғы жылдары

1933 жылы Митчеллге ректальді қатерлі ісікке байланысты тұрақты колостомия жасалды, бұл оны мүгедек қалдырды. Осыған қарамастан, ол "Спитфайр" және төрт қозғалтқышты 317 типті бомбалаушы ұшақтардың жобаларын аяқтауды жалғастырды. Сол кездегі ұшақ конструкторы үшін бұл ерекшелік болды – ол ұшу сабақтарын алды. 1934 жылдың шілдесінде ол ұшқыш куәлігін алып, алғашқы дербес рейсін жасады. 1936 жылы Митчеллде қайтадан қатерлі ісік анықталды, ал келесі жылдың басында денсаулығының нашарлауына байланысты жұмысын тоқтатуға мәжбүр болды. Оның болмаған уақытында көмекшісі Гарольд Супермариндегі жобалау тобын басқарды. Митчелл арнайы ем алу үшін Венаға ұшып барды және бір ай бойы сол жерде болды, бірақ емнің нәтижесіз екені анықталғаннан кейін үйге оралды. Ол 1937 жылдың 11 маусымында Саутгемптон қаласындағы Хайфилдте 42 жасында қайтыс болды. Митчеллдің Ұлыбритания Корольдік әуе күштері үшін жасаған ұшу кемелерінің жоғары сапасы оны елдегі ең көрнекті ұшақ конструкторы етіп танытты. 1937 жылы "The Journal of the Royal Aeronautical Society" журналында жарияланған некрологында ол "ұлы" және "әлемдегі жетекші конструкторлардың бірі" деп сипатталды. "The First of the Few" фильмі АҚШ-та "Spitfire" деген атпен шықты. 2005 жылы американдық меценат Сидни Франк Лондон ғылым мұражайында Митчеллдің ескерткішін ашты. Суретшінің тақтасының бетінде 1936 жылдың маусымында салынған "Спитфайр" прототипінің суреті бейнеленген. Мүсінді Стивен Кетл жасады және Сидни Э. Франк қоры мұражайға табыс етті. Митчеллге арналған ескерткіш тақталар оның Саутгемптондағы үйінде және Бэтт-Лейндегі туған жерінде орнатылған. Оның Супермариндегі жұмысына қатысты құжаттары Лондон Корольдік әуе күштері мұражайының архивінде сақталады. Митчеллдің қоладан құйылған мүсіні 1995 жылдың 21 мамырында Стоук-он-Тренттегі Ханлиде ашылды. Колин Мельбурнның тапсырысымен жасалған мүсін, Стоук-он-Трент қалалық кеңесінің бастамасымен Поттерис мұражайы мен өнер галереясының алдына орнатылды. Мүсінде Митчелл костюм киіп, оң қолында қалам, сол қолында кітап ұстаған күйде бейнеленген. Поттерис мұражайы мен өнер галереясы, Ханли, Стоук-он-Трент, 1972 жылы Корольдік әуе күштерінің сыйлық ретінде табыс етілген Марк XVI "Спитфайр" (RW388) ұшағына ие. Саутгемптон қалалық өнер галереясында 1942 жылы Франк Эрнест Бересфорд салған Митчеллдің майлы суреті сақталады.

In 1933, Mitchell underwent a permanent colostomy to treat rectal cancer, which left him permanently disabled. Despite this, he continued to work on the Spitfire and a four engined bomber, the Type 317. Unusually for an aircraft designer in those days, he took flying lessons. He obtained his pilot's licence and made his first solo flight in July 1934. In 1936 Mitchell was diagnosed again with cancer, and early the following year was forced by his illness to give up work. In his absence, his assistant Harold led the design team at Supermarine. Mitchell flew to Vienna for specialist treatment, and remained there for a month, but returned home after the treatment proved to be ineffective. He died at home in Highfield, Southampton, on 11 June 1937 at the age of 42. The quality of the flying boats designed by Mitchell for the RAF established him as the foremost aircraft designer in Britain. His obituary published in The Journal of the Royal Aeronautical Society in 1937 described him as "brilliant" and "one of the leading designers in the world". refn|1=The First of the Few was released in the United States as Spitfire. The American philanthropist Sidney Frank unveiled a statue of Mitchell at the Science Museum, London, in 2005. The slate drawing board's surface depicts the drawing of the prototype Spitfire from June 1936. The stone sculpture was created by Stephen Kettle and given to the museum by the Sidney E. Frank Foundation. There are plaques dedicated to Mitchell at his Southampton home, and his birthplace in Butt Lane. Papers relating to his work at Supermarine are preserved at the archives of the Royal Air Force Museum London. A bronze statue of Mitchell was unveiled in Hanley, Stoke on Trent, on 21 May 1995. The statue, by Colin Melbourne, was commissioned by Stoke on Trent City Council, and stands outside The Potteries Museum & Art Gallery. The statue depicts Mitchell wearing a suit, holding a pen in his right hand and a book in his left. The Potteries Museum & Art Gallery, in Hanley, Stoke on Trent, is home to a Mark XVI Spitfire (RW388), which was donated to Stoke on Trent in 1972 by the RAF, to honour the city's connection to Reginald Mitchell. Southampton City Art Gallery holds an oil painting of Mitchell, painted in 1942 by Frank Ernest Beresford.

Тұлға

Митчелл табиғатынан ұялшақ әрі қарапайым адам еді. Ол көп сөйлемейтін, баяндама жасауды ұнатпайтын. Оның бөліміндегі бір қызметкердің айтуынша, "айтары болмаса, ол ештеңе демейтін". Ол жариялылықтан қашып, өлімінен кейін ғана көпшілікке кеңінен танылды. Ұлы Гордонның айтуынша, Митчелл өзіне билік жүктеуді немесе жұмыс орнының қалыпты тәртібін қанағаттандырмайтын, тез ашуланатын және "кейде бірге өмір сүру қиын адам" болған. Supermarine компаниясында толыққанды мүмкіндік алғанмен, Supermarine сияқты компанияға қажетті ұйымдастыру деңгейімен күрескен қатал талапкер болды. 1930 жылы инженер Барнс Уоллис Митчеллдің бөлімінің тиімділігін арттыру үшін жұмысқа алынғанда, олардың мінездері келіспегендіктен Уоллисті қайтаруға тура келді. ODNB Митчеллді өте қабілетті және зиялы дескеріп, бірақ "өзінен кем қабілеттілерге жиі қатал және ызалы" болған адам деп сипаттайды. Ол Supermarine қызметкерлеріне мейірімділік пен адамгершілік көрсетіп, оларға адал болды, ал олар оған адалдық пен құрметпен жауап берді.