Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық СС және Рейх қауіпсіздік бас кеңсесінің бастығы (1903–1946)
Austrian SS and chief of the Reich Security Main Office (1903–1946)
футболшы
the footballer
Эрнст Кальтенбруннер (4 қазан 1903 – 16 қазан 1946) – нацистік кезеңде Австриялық СС-тің жоғары лауазымды шенеунігі және Холокосттың негізгі қылмыскері болды. 1942 жылы Рейнхард Гейдрихтің қазасынан кейін және Генрих Гиммлердің қысқа мерзімді басшылығынан кейін, Кальтенбруннер 1943 жылдың қаңтарынан бастап Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін Гестапо, Крипо және СД басқармаларын қамтитын Рейх қауіпсіздік бас кеңсесінің (РКБК) үшінші бастығы болды. Кальтенбруннер 1930 жылы нацистік партияға, ал 1931 жылы СС-ке қосылды, ал 1935 жылға қарай ол Австриялық СС-тің жетекшісі саналды. 1938 жылы ол Аншлюсқа көмектесті және Австриядағы СС және полиция күштеріне басшылық етуге тағайындалды. 1943 жылдың қаңтарында Кальтенбруннер РКБК бастығы болып тағайындалды, 1942 жылдың мамырында қаза тапқан Рейнхард Гейдрихтің орнын басты. Өте жақтас антисемит болған Кальтенбруннер оның басшылығымен күшейген Холокост пен нацистік геноцидті ұйымдастыруда шешуші рөл атқарды. Ол кең ауқымды жойқындыққа, оккупацияланған аумақтардағы қарсылық қозғалыстарын басуға, көптеп тұтқындауларға, депортацияларға және атылуларға қатысқан қауіпсіздік және құқық қорғау органдарының үйлестірілуін қадағалады. Нюрнберг процесінде сотқа тартылған СС-тің ең жоғары ранкті мүшесі болды (Гиммлер 1945 жылдың мамырында өзіне-өзі қол жұмсады), онда ол соғыс қылмыстары мен адамзатқа қарсы қылмыстар жасағаны үшін кінәлі деп танылды. Кальтенбруннер өлім жазасына кесіліп, 1946 жылдың 16 қазанында асылып өлтірілді.
Ernst Kaltenbrunner (4 October 1903 – 16 October 1946) was a high ranking Austrian SS official during the Nazi era and a major perpetrator of the Holocaust. After the assassination of Reinhard Heydrich in 1942, and a brief period under Heinrich Himmler, Kaltenbrunner was the third Chief of the Reich Security Main Office (RSHA), which included the offices of Gestapo, Kripo and SD, from January 1943 until the end of World War II in Europe. Kaltenbrunner joined the Nazi Party in 1930 and the SS in 1931, and by 1935 he was considered a leader of the Austrian SS. In 1938, he assisted in the Anschluss and was given command of the SS and police force in Austria. In January 1943, Kaltenbrunner was appointed chief of the RSHA, succeeding Reinhard Heydrich, who was assassinated in May 1942. A committed anti Semite, Kaltenbrunner played a pivotal role in orchestrating the Holocaust and Nazi genocide intensified under his leadership. He oversaw the coordination of security and law enforcement agencies involved in widespread extermination, the suppression of resistance movements in occupied territories, extensive arrests, deportations, and executions. He was the highest ranking member of the SS to face trial (Himmler having committed suicide in May 1945) at the Nuremberg trials, where he was found guilty of war crimes and crimes against humanity. Kaltenbrunner was sentenced to death, and executed by hanging on 16 October 1946.
Жеке өмір
Кальтенбруннер Австрияның Рид-им-Инкрейс қаласында заңгердің ұлы болып дүниеге келді, балалық шағы мен бастауыш білімін Раабта өткізді, кейін Линцтегі Реалгимназияда оқыды. Ұлтшыл отбасында өскен ол, Еуропа еврейлеріне қарсы нацистердің «Соңғы шешімін» іске асыруда маңызды рөл атқарған әйгілі SS офицері Адольф Эйхманмен бала кезінен таныс болды. Гимназияны бітірген соң, 1926 жылы Грац университетінде заң ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Кальтенбруннер Линцте жеке заң кеңсесін ашуға дейін бір жыл Зальцбургтегі заң фирмасында жұмыс істеді. Студенттік кезіндегі дуэльден болған терең жаралары бар екендігі айтылады, бірақ кейбір дереккөздер оларды автокөлік апатынан деп санайды. 1934 жылдың 14 қаңтарында Кальтенбруннер нацистік партияның мүшесі болған Элизабет Эдерге (20 қазан 1908 – 20 мамыр 2002) үйленді, олардың үш баласы болды. Некеден туған балаларынан басқа, Кальтенбруннердің Гизела Графин фон Вестарппен (27 маусым 1920 – 2 маусым 1983) ұзақ жылдар бойы болған байланысынан Урсула және Вольфганг есімді егіздері (1945 ж.т.) дүниеге келді. Барлық балалары соғыстан аман қалды.
Kaltenbrunner was born in Ried im Innkreis, Austria, the son of a lawyer, spent his early years and primary education in Raab and later attended the Realgymnasium in Linz. Raised in a nationalist family, he was childhood friends with Adolf Eichmann, the infamous SS officer who played a key role in implementing the Nazis' "Final Solution" against Europe's Jews. After Gymnasium, Kaltenbrunner went on to obtain his PhD in law at Graz University in 1926. Kaltenbrunner worked at a law firm in Salzburg for a year before opening his own law office in Linz. He had deep scars on his face reportedly from duelling in his student days, although some sources attribute them to a car accident. On 14 January 1934, Kaltenbrunner married Elisabeth Eder (20 October 1908 – 20 May 2002), who was also a Nazi Party member; the couple had three children. In addition to the children from his marriage, Kaltenbrunner had twins, Ursula and Wolfgang (b. 1945) with his long time mistress, Gisela Gräfin von Westarp (27 June 1920 – 2 June 1983). All the children survived the war.
СС мансабы
1930 жылдың 18 қазанында Кальтенбруннер 300179 нөмірімен нацистік партияға қосылды. 1931 жылы ол Жоғарғы Австриядағы нацистік партияның аудандық спикері (Bezirksredner) болды. Кальтенбруннер 1931 жылдың 31 тамызында СС-ке кірді, оның СС нөмірі 13,039 болды. 1929 жылдан бастап нацистік партияның заңгерлік кеңесшісі (Rechtsberater) қызметін атқарды, ал 1932 жылдан бастап SS бөлімі VIII (Abschnitt VIII) үшін де осы лауазымды иеленді. Сол жылы ол әкесінің заң кеңсесінде жұмыс істей бастады, ал 1933 жылы Линцтегі Ұлттық-социалистік заңгерлер лигасының басшысы болды. 1934 жылдың қаңтарында Кальтенбруннер басқа нацистермен бірге Энгельберт Доллфусс үкіметінің құдалығы үшін Кайзерштейнбрук тұтқын лагеріне қамалды. Ол жерде ол аштық ереуіл ұйымдастырды, нәтижесінде үкімет 490 партия мүшесін босатуға мәжбүр болды. 1935 жылы ол мемлекеттік қаскөйлік жасады деген күдікпен қайтадан түрмеге қамалды. Бұл айыптан бас тартылды, бірақ ол құдалық жасағаны үшін алты айға бас бостандығынан айырылды және заңгерлік практикасын жүргізуге лицензиясын жоғалтты. 1935 жылдың ортасынан бастап Кальтенбруннер Линцтегі заңсыз SS бөлімі VIII-ге (Abschnitt VIII) жетекшілік етті және Австрия СС-інің жетекшісі саналды. Генрих Гиммлер, Рейнхард Гейдрих және Хайнц Йостқа жаңа ақпарат жеткізу үшін Кальтенбруннер Баварияға бірнеше рет сапар шекті. Ол пойызға және Пассауға бағытталған кемеге жасырынып, содан кейін австриялық әріптестеріне ақша және тапсырыстармен оралды. 1937 жылы Кальтенбруннерді Австрия билігі Oberösterreich-дегі заңсыз нацистік партия ұйымын басқарды деген айыппен қайтадан тұтқындады. Ол қыркүйек айында босатылды. Герман Герингтің бұйрығымен Кальтенбруннер Германиямен Аншлюсқа (13 наурыз 1938 жыл) қол жеткізуге көмектесті, сондай-ақ 1938 жылдың 11-13 наурызындағы Сейсс-Инкварт кабинетінде қоғамдық қауіпсіздік жөніндегі мемлекеттік хатшы лауазымына тағайындалды. Гиммлердің көлеңкедегі бақылауымен Кальтенбруннер Австрия СС-ін басқарды, бұл Австрия халқын «үйлестіру» және басқару міндетінің бір бөлігі болды – бұл Австрия қоғамының барлық салаларын нацизациялауды білдірді. 1938 жылдың 21 наурызында ол SS бригада фюреріне (Brigadeführer) көтерілді. 1938 жылдың 10 сәуірінен 1945 жылдың 8 мамырына дейін Германия Рейхстагының депутаты болды. Осы іс-әрекеттердің барысында ол Линцке жақын орналасқан Маутхаузен-Гузен концлагерін құруға көмектесті. Маутхаузен Аншлюснен кейін Австрияда ашылған алғашқы нацистік концлагері болды. 1938 жылдың 11 қыркүйегінде Кальтенбруннер SS Gruppenführer шеніне (неміс армиясындағы генерал-лейтенантқа тең) көтерілді, сонымен бірге SS Oberabschnitt Österreich (1938 жылдың қараша айында SS Oberabschnitt Donau болып қайта аталды) фюрері лауазымын атқарды. Сондай-ақ 1938 жылы ол Oberabschnitt Donau үшін жоғары СС және полиция басшысы (Höherer SS und Polizeiführer; HSSPF) болып тағайындалды, ол Австриядағы негізгі СС басқару органы болды (ол 1943 жылдың 30 қаңтарына дейін осы лауазымды атқарды).
On 18 October 1930, Kaltenbrunner joined the Nazi Party as member number 300,179. In 1931, he was the Bezirksredner (district speaker) for the Nazi Party in Upper Austria. Kaltenbrunner joined the SS on 31 August 1931; his SS number was 13,039. He first became a Rechtsberater (legal consultant) for the Nazi Party in 1929 and later held this same position for SS Abschnitt (Section) VIII, beginning in 1932. That same year he began working at his father's law practice, and by 1933 he had become head of the National Socialist Lawyers' League in Linz. In January 1934, Kaltenbrunner was briefly jailed at the Kaisersteinbruch detention camp with other Nazis for conspiracy by the Engelbert Dollfuss government. While there he led a hunger strike which forced the government to release 490 of the party members. In 1935, he was jailed again on suspicion of high treason. This charge was dropped, but he was sentenced to six months imprisonment for conspiracy and he lost his license to practice law. From mid 1935 Kaltenbrunner was head of the illegal SS Abschnitt VIII in Linz and was considered a leader of the Austrian SS. To provide Heinrich Himmler, Reinhard Heydrich and Heinz Jost with new information, Kaltenbrunner repeatedly made trips to Bavaria. He would hide on a train and on a ship that travelled to Passau, then return with money and orders for Austrian comrades. In 1937 Kaltenbrunner was arrested again by Austrian authorities on charges of heading the illegal Nazi Party organization in Oberösterreich. He was released in September. Acting on orders from Hermann Göring, Kaltenbrunner assisted in bringing about the Anschluss with Germany (13 March 1938); he was awarded the role of State Secretary for Public Security in the Seyss Inquart cabinet of 11 to 13 March 1938. Controlled from behind the scenes by Himmler, Kaltenbrunner still led, albeit clandestinely, the Austrian SS as part of his duty to "coordinate" and manage the Austrian population – this entailed the Nazification of all aspects of Austrian society. Then on 21 March 1938, he was promoted to SS Brigadeführer. He was a member of the German Reichstag from 10 April 1938 until 8 May 1945. Amid this activity, he helped establish the Mauthausen Gusen concentration camp near Linz. Mauthausen was the first Nazi concentration camp opened in Austria following the Anschluss. On 11 September 1938, Kaltenbrunner was promoted to the rank of SS Gruppenführer (equivalent to a lieutenant general in the German Army) while holding the position of Führer of SS Oberabschnitt Österreich (re designated SS Oberabschnitt Donau in November 1938). Also in 1938, he was appointed Higher SS and Police Leader (Höherer SS und Polizeiführer; HSSPF) for Oberabschnitt Donau, which was the primary SS command in Austria (he held that post until 30 January 1943).
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылдың маусым айында Кальтенбруннер Вена полициясының бастығы болып тағайындалды және бұл қосымша лауазымды бір жылдай атқарды. 1940 жылдың шілдесінде ол Waffen SS резервінде SS Untersturmführer шеніне кірді. Көптеген ресми міндеттерімен қатар, Кальтенбруннер Австрия бойынша, оңтүстік-шығысқа қарай кеңейе түскен барлау желісін құрды, бұл 1943 жылдың қаңтарында оны Рейх қауіпсіздік бас басқармасының (РСХА) басшысы етіп тағайындауға Гиммлердің назарына іліктірді. RSHA құрамына SiPo (Sicherheitspolizei; Гестапо мен Крипо күштерінің біріктірілген құрамы) және SD (Sicherheitsdienst, Қауіпсіздік қызметі) кірді. Кальтенбруннер 1942 жылдың маусымында қаза тапқан Гейдрихтің орнын басты. Кальтенбруннер осы лауазымда Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін қызмет етті. Кальтенбруннерді көбісі танымады, ал тағайындалғаннан кейін Гиммлер СС жеке құрамы және экономикалық мәселелерге жауапкершілікті РСХА-дан СС Бас экономикалық және әкімшілік басқармасына ауыстырды. Дегенмен, Кальтенбруннер 21 маусымда СС Obergruppenführer und General der Polizei шеніне көтерілді. Ол сондай-ақ Гейдрихтің орнын басып, Халықаралық қылмыстық полиция комиссиясының (ICPC) президенті болды (1943-1945 жылдары қызмет етті). Достас елдердің бомбалау науқанынан туындаған ішкі майданның күйреуінен қорқып, ел ішінде тағы бір "арқадан шабуыл" болуы мүмкін деп алаңдаған Кальтенбруннер Германиядағы нацистік билікті дереу нығайтты. Тарихшы Энтони Ридтің айтуынша, Кальтенбруннердің РСХА басшысы қызметіне тағайындалуы басқа да мүмкін үміткерлерді ескерсек, таңқаларлық болды, мысалы Гестапо басшысы Генрих Мюллер немесе SD шетелдік барлау басшысы Вальтер Шеленберг. Тарихшы Ричард Грунбергер сонымен қатар RSHA басшылығына болашақ неміс ішкі істер министрі Вильгельм Штукартты да әлеуетті кандидат ретінде атады; алайда, ол Кальтенбруннердің салыстырмалы түрде "жаңа келген" болғандықтан таңдалған болуы мүмкін екенін айтады, өйткені ол Гиммлердің қолында "ыңғайлырақ" болады деп күтілді. Режимдегі көптеген идеологиялық фанаттар сияқты Кальтенбруннер де антисемит болды. Бұрынғы СС штурмбаннфюрері Ханс Георг Майердің айтуынша, Кальтенбруннер 1940 жылдың желтоқсан айында Гитлер, Геббельс, Гиммлер және Гейдрих арасында өткен кездесуде ауыр физикалық жұмысқа қабілетсіз барлық еврейлерді газбен өлтіру туралы шешім қабылданды. Кальтенбруннердің басшылығымен еврейлерге қарсы геноцид қарқыны күшейді, өйткені "жою процесін жеделдету және Рейхтің өзінде де, оккупацияланған елдерде де еврейлердің шоғырлануын мүмкіндігінше тезірек тоқтату қажет болды". Кальтенбруннер концлагерьдегі жағдай туралы үнемі хабардар болып, РСХА-дағы кеңсесінде мерзімді есептер алды. Ұлы Рейхтегі гомосексуализммен күресу үшін Кальтенбруннер 1943 жылдың шілдесінде Әділет министрлігінен осы қылмыс үшін кінәлі деп табылғандарды міндетті түрде кастрациялау туралы жарлық шығаруды талап етті. Бұл ұсыныс қабылданбағанымен, ол әскерге гомосексуалдарды соттауға қатысты 6000-ға жуық істі қайта қарауға мүмкіндік берді. 1943 жылдың жазында Кальтенбруннер Маутхаузен-Гузен концлагеріне екінші рет сапар шекті. Ол сол жерде болған кезде Кальтенбруннерге өлтірудің үш әдісін көрсету үшін 15 тұтқын таңдалды: мойнына оқ тигізу, асылу және газбен өлтіру. Қиындықтар көрсетілгеннен кейін Кальтенбруннер крематорийді, содан кейін карьерді тексерді. 1943 жылдың қазан айында ол Римдегі неміс полициясы мен қауіпсіздік қызметінің басшысы Герберт Капплерге "Италиядағы еврейлерді жою" "жалпы қауіпсіздік" үшін "ерекше маңызды" екенін айтты. Төрт күннен кейін Капплердің СС және полиция бөлімдері еврейлерді жинап, пойызбен Аушвиц концлагеріне депортациялай бастады. 1944 жылы Гитлер Хорватияны нацистік Германиямен тығыз интеграциялауға адмирал Хортиді күшпен итермелеп бағындыру процесінде Зальцбургқа жақын Клессхайм сарайында өткен кездесуде Кальтенбруннер келіссөздерге қатысып, келіссөздер аяқталғаннан кейін Хортиді шығарып салды. Хорти мен Кальтенбруннерді Венгрияға оралғанда ертіп бара жатқан Адольф Эйхман өзімен бірге Венгрияның 750 000 еврейін жинап, депортациялау процесін бастау үшін арнайы Einsatzkommando бөлімін алып келді. Оның 1,94 метрлік (6'4½") бойы, бетіндегі жаралар мен шаршаңқы мінезінің арқасында оны тіпті Гиммлер де қорқатын болды. Кальтенбруннер Отто Скорценидің ұзақ жылдардан бергі досы болды және оны көптеген құпия тапсырмаларға ұсынды, бұл Скорцениге Гитлердің сүйікті агенттерінің бірі болуға мүмкіндік берді. Кальтенбруннер сонымен қатар 1943 жылы Тегеранда Сталин, Черчилль және Рузвельтті өлтіру жоспары болған "Ұзақ секіру" операциясын басқарды деген күдік туды. 1944 жылдың 20 шілдесінде Гитлердің өміріне жасалған қастандықтан кейін Кальтенбруннер Гитлердің Шығыс Пруссиядағы Волфсшанце (Қасқыр қамалы) соғыс штабына шақырылды, қастандық жоспарлағандарды анықтау үшін тергеуді бастау үшін. Әскери төңкеріс жасауға тырысқандары анықталғаннан кейін Гиммлер мен Кальтенбруннер сақтықпен әрекет етуге мәжбүр болды, өйткені әскерилер Гестапоның немесе SD-нің қарауында болған жоқ. Қастандық сәтсіз аяқталғаннан кейін, қастандық жасаушылар тез анықталды. Шамамен 5000 адам атқыланды, ал тағы көптеген адамдар концлагерьлерге жіберілді. Тарихшы Хайнц Хёне Кальтенбруннерді Гитлерге адал жақтастардың қатарына қосты және оны "соңғы тамшыға дейін" адал болған деп сипаттады. 1944 жылдың қазан айындағы SD-нің әскерилердегі нашар көңіл-күй туралы баяндамалары Кальтенбруннерді РСХА-ны әскери сот отырыстарына қатыстыруға шақырды, бірақ Гиммлер бұл ұсынысты қабылдамады, өйткені Вермахт (әскери) ісіне араласу қауіпті деп ойлады. 1944 жылдың желтоқсан айында Кальтенбруннерге Waffen SS генерал-полковнигі шені берілді. 1944 жылдың 15 қарашасында ол Соғыс еңбегі үшін Мырзалық айқышпен (Қылышпен) орденмен марапатталды. Сонымен қатар, ол NSDAP алтын партия белгісімен және Blutorden (Қан орденімен) марапатталды. РСХА басшысы ретіндегі өкілеттігін пайдалана отырып, Кальтенбруннер 1945 жылдың 6 ақпанында полиция қызметкерлеріне сот қарауысыз, өз қалауынша "сенімсіз" адамдарды атуға рұқсат беретін жарлық шығарды. 1945 жылдың 12 наурызында Кальтенбруннер мен Халықаралық Қызыл Крест комитетінің президенті (1945-48) Карл Якоб Буркхардт Ворарльбергте кездесті. Бір айдан астам уақыт өткен соң Гиммлерге SS Obergruppenführer (генерал) Карл Вольф Италияның капитуляциясы үшін одақтастармен келісімдер жүргізіп жатқаны туралы хабарланды. Гиммлер сұрағанда Вольф Гитлердің бұйрығымен әрекет етіп, одақтастарды бірін-біріне қарсы қоюға тырысқанын түсіндірді. Гиммлер оған сенді, бірақ Кальтенбруннер сенбеді және Гиммлерге оның ақпараты бойынша Вольф Милан кардиналы Шустермен де келісімдер жүргізіп, оккупацияланған Италияны одақтастарға тапсыруға дайын екенін айтты. Гиммлер ашумен бұл айыптамаларды қайталады; Вольф намыстанып, Гиммлерді бұл мәлімдемелерді Гитлерге ұсынуға шақырды. Вольфтің талаптарынан қорқып, Гиммлер бас тартты және Гитлер Вольфті Италиядағы одақтастарды бұзуды жалғастыру үшін қайтадан жіберді. 1945 жылдың 18 сәуірінде, соғыс аяқталуға үш апта қалғанда, Гиммлер Кальтенбруннерді Оңтүстік Еуропадағы қалған неміс күштерінің бас қолбасшысы етіп тағайындады. Кальтенбруннер соғыстан кейін саботаж жасау үшін аймақта және Германияда ұяшықтар құруға тырысты, бірақ көп нәтижеге жете алмады. Гитлер 1945 жылдың 20 сәуірінде Берлиндегі жер асты Фюрербункерінен шығып, өзінің батылдығы үшін Гитлер жасөспірімдеріне медальдар тақты. Кальтенбруннер осы шараға қатысқандардың бірі болды, бірақ соңғы сағаттар жеткенін түсініп, Берлинден қашып кетті.
In June 1940, Kaltenbrunner was appointed Vienna's chief of police and held that additional post for a year. In July 1940, he was commissioned as an SS Untersturmführer into the Waffen SS Reserve. Alongside his many official duties, Kaltenbrunner also developed an intelligence network across Austria, moving southeastwards, which eventually brought him to Himmler's attention for appointment as chief of the Reich Security Main Office (RSHA) in January 1943. The RSHA was composed of the SiPo (Sicherheitspolizei; the combined forces of the Gestapo and Kripo) along with the SD (Sicherheitsdienst, Security Service). Kaltenbrunner replaced Heydrich, who had been assassinated in June 1942. Kaltenbrunner held this position until the end of World War II. Hardly anyone knew Kaltenbrunner, and upon his appointment, Himmler transferred responsibility both for SS personnel and for economics from the RSHA to the SS Main Economic and Administrative Office. Nonetheless, Kaltenbrunner was promoted to SS Obergruppenführer und General der Polizei on 21 June 1943. He also replaced Heydrich as president (serving from 1943 to 1945) of the International Criminal Police Commission (ICPC), the organization today known as Interpol. Fearing a collapsing home front due to the Allied bombing campaigns, and worried that another "stab in the back" at home could arise as a result, Kaltenbrunner immediately tightened the Nazi grip within Germany. From what historian Anthony Read relates, Kaltenbrunner's appointment as RSHA chief came as a surprise given the other possible candidates like the head of the Gestapo, Heinrich Müller, or even the SD foreign intelligence chief, Walter Schellenberg. Historian Richard Grunberger also added the name of Wilhelm Stuckart, the future minister of the German Interior, as another potential candidate for head of the RSHA; however, he suggests that Kaltenbrunner was most likely selected since he was a comparative "newcomer", expected to be more "pliable" in Himmler's hands. Like many of the ideological fanatics in the regime, Kaltenbrunner was a committed anti Semite. According to former SS Sturmbannführer Hans Georg Mayer, Kaltenbrunner was present at a December 1940 meeting among Hitler, Goebbels, Himmler, and Heydrich where it was decided to gas all Jews incapable of heavy physical work. Under Kaltenbrunner's command, the genocide of Jews picked up pace as "the process of extermination was to be expedited and the concentration of the Jews in the Reich itself and the occupied countries were to be liquidated as soon as possible." Kaltenbrunner stayed constantly informed over the status of concentration camp activities, receiving periodic reports at his office in the RSHA. To combat homosexuality across the greater Reich, Kaltenbrunner pushed the Ministry of Justice in July 1943 for an edict mandating compulsory castration for anyone found guilty of this offence. While this was rejected, he still took steps to get the army to review some 6,000 cases to prosecute homosexuals. During the summer of 1943, Kaltenbrunner conducted his second inspection of the Mauthausen Gusen concentration camp. While he was there, 15 prisoners were selected to demonstrate for Kaltenbrunner three methods of killing: by a gunshot to the neck, hanging, and gassing. After the killings were performed, Kaltenbrunner inspected the crematorium and later the quarry. In October 1943, he told Herbert Kappler, the head of German police and security services in Rome, that the "eradication of the Jews in Italy" was of "special interest" for "general security". Four days later, Kappler's SS and police units began rounding up and deporting Jews by train to Auschwitz concentration camp. In 1944, during an arranged meeting in Klessheim Castle near Salzburg, when Hitler was in the process of strong arming Admiral Horthy into a closer integration between Hungary and Nazi Germany, Kaltenbrunner was present for the negotiations and escorted Horthy out once they were over. Accompanying Horthy and Kaltenbrunner on the journey back to Hungary, Adolf Eichmann brought with him a special Einsatzkommando unit to begin the process of rounding up and deporting Hungary's 750,000 Jews. It was said that even Himmler feared him, as Kaltenbrunner was an intimidating figure with 1.94m (6'4½") in height, facial scars, and volatile temper. Kaltenbrunner was also a longtime friend of Otto Skorzeny and recommended him for many secret missions, allowing Skorzeny to become one of Hitler's favourite agents. Kaltenbrunner also allegedly headed Operation Long Jump, an alleged plan to assassinate Stalin, Churchill, and Roosevelt in Tehran in 1943. Immediately in the wake of the 20 July Plot on Hitler's life in 1944, Kaltenbrunner was summoned to Hitler's wartime headquarters at the Wolfsschanze (Wolf's Lair) in East Prussia to begin the investigation into who had planned the assassination attempt. Once it was revealed that an attempted military coup against Hitler had been launched, Himmler and Kaltenbrunner had to tread carefully, as the military was not under the jurisdiction of the Gestapo or the SD. When the attempt failed, the conspirators were soon identified. An estimated 5,000 people were eventually executed, with many more sent to concentration camps. Historian Heinz Höhne counted Kaltenbrunner among the fanatical Hitler loyalists and described him as being committed "to the bitter end". Field reports from the SD in October 1944 about deteriorating morale in the military prompted Kaltenbrunner to urge the involvement of the RSHA in military court martial proceedings, but this was rejected by Himmler, who thought it unwise to interfere in Wehrmacht (military) affairs. In December 1944, Kaltenbrunner was granted the additional rank of General of the Waffen SS. On 15 November 1944, he was awarded the Knights Cross of the War Merit Cross with Swords. In addition, he was awarded the NSDAP Golden Party Badge and the Blutorden (Blood Order). Using his authority as Chief of the RSHA, Kaltenbrunner issued a decree on 6 February 1945 that allowed policemen to shoot "disloyal" people at their discretion, without judicial review. On 12 March 1945, a meeting took place in Vorarlberg between Kaltenbrunner and Carl Jacob Burckhardt, president of the International Committee of the Red Cross (1945–48). Just over a month later, Himmler was informed that SS Obergruppenführer (general) Karl Wolff had been negotiating with the Allies for the capitulation of Italy. When questioned by Himmler, Wolff explained that he was operating under Hitler's orders and attempting to play separate Allies against one another. Himmler believed him, but Kaltenbrunner did not, and told Himmler that an informant claimed that Wolff had also negotiated with Cardinal Schuster of Milan and was about to surrender occupied Italy to the Allies. Himmler angrily repeated the allegations; Wolff, feigning offence, challenged Himmler to present these statements to Hitler. Unnerved by Wolff's demands, Himmler backed down, and Hitler sent Wolff back to Italy to continue his purported disruption of the Allies. On 18 April 1945, three weeks before the war ended, Himmler named Kaltenbrunner commander in chief of the remaining German forces in southern Europe. Kaltenbrunner attempted to organize cells for post war sabotage in the region and Germany but accomplished little. Hitler made one of his last appearances on 20 April 1945 outside the subterranean Führerbunker in Berlin, where he pinned medals on boys from the Hitler Youth for their bravery. Kaltenbrunner was among those present, but realizing the end was near, he then fled from Berlin.
Тұтқындау
1945 жылдың 12 мамырында Кальтенбруннер өзінің адъютанты Артур Шейдлермен және екі СС күзетшісімен бірге Аустрияның Альтаусзее қаласына жақын орналасқан Тотес-Гебирге тауларының ең биік жеріндегі шалғайдағы үйіште АҚШ-тың үшінші армиясының 80-ші жаяу әскер дивизиясы ұйымдастырған іздеу тобымен ұсталды. Алтаусзее қаласының бургомистрінің көмекшісі Иоганн Брандауерден олардың жалған құжаттарымен үйіште жасырынып отырғаны туралы ақпарат алынған. Бұл ақпаратты бес күн бұрын Алтаусзее тау сақшысының куәгерлік көрсетуі де растады. АҚШ армиясының қарсы барлау корпусының арнайы агенты Роберт Э. Маттесон Брандауер, төрт бұрынғы вермахт солдаты және АҚШ солдатының тобынан құралған патрульді ұйымдастырып, басқарды. Топ үйішке жету үшін алты сағат бойы қараңғыда таулы және мұздық жерлерді басып өтті. Ұзақ соққан қақтығыстан кейін, төртеуі де үйіштен шығып, оқ атусыз басылды. Кальтенбруннер өзін дәрігер деп таныстырып, жалған есім берді. Бірақ қалаға оралғанда оның соңғы сүйіктісі, графиня Жизела фон Вестарп, және оның адъютанты Артур Шейдлердің әйелі (Ирис) оларды алып келе жатқанда көріп қалды; әйелдер екеуіне де дауыс қойып, құшақтады. Осы әрекеттің нәтижесінде олар американдық әскерлермен сәйкестендіріліп, тұтқындалды. 2001 жылы Эрнст Кальтенбруннердің жеке нацилік мөрі, оның жеке басын жасыру үшін лақтырып тастағаннан кейін 56 жыл өткен соң, Австрияның Штирия аймағындағы Альпілік көлден табылды. Мөрді демалыста болған голландиялық азамат тапқан. Мөрге "Chef der Sicherheitspolizei und des SD" (Қауіпсіздік полициясы мен SD бастығы) деген сөздер қашалған. Сарапшылар мөрді зерттеді және ол 1945 жылдың мамыр айында, Еуропа соғысының соңғы күндерінде тасталды деген қорытындыға келді.
On 12 May 1945 Kaltenbrunner was apprehended along with his adjutant, Arthur Scheidler, and two SS guards in a remote cabin at the top of the Totes Gebirge mountains near Altaussee, Austria, by a search party initiated by the 80th Infantry Division, Third U. S. Army. Information had been gained from Johann Brandauer, the assistant burgermeister of Altaussee, that the party was hiding out with false papers in the cabin. This was supported by an eyewitness sighting by the Altaussee mountain ranger five days earlier. Special Agent Robert E. Matteson from the U. S. Army's Counterintelligence Corps Detachment organized and led a patrol consisting of Brandauer, four ex Wehrmacht soldiers, and a squad of U. S. soldiers to effect the arrest. The party climbed over mountainous and glacial terrain for six hours in darkness before arriving at the cabin. After a short standoff, all four men exited the cabin and surrendered without a shot fired. Kaltenbrunner claimed to be a doctor and offered a false name. However, upon their arrival back to town his last mistress, Countess Gisela von Westarp, and the wife (Iris) of his adjutant Arthur Scheidler chanced to spot the men being led away; the ladies called out to both men and embraced them. This action resulted in their identification and arrest by U. S. troops. In 2001, Ernst Kaltenbrunner's personal Nazi security seal was found in an Alpine lake in Styria, Austria, 56 years after he had thrown it away to hide his identity. The seal was recovered by a Dutch citizen on holiday. The seal has the words "Chef der Sicherheitspolizei und des SD" (Chief of the Security Police and SD) engraved on it. Experts have examined the seal and believe it was discarded in the final days of the European war in May 1945.
Нюрнберг сынақтары
Нюрнберг процесінде Кальтенбруннерге бейбітшілікке қарсы қылмыстар жасау, соғыс қылмыстары және адамзатқа қарсы қылмыстар жасау айыптары тағылды. СС генералы және РСХА басшысы ретінде оның қарауында болған аймақтарға байланысты, ол бейбітшілікке қарсы қылмыстардан ақталды, бірақ соғыс қылмыстары мен адамзатқа қарсы қылмыстар үшін жауапты деп танылды. Нюрнберг процесінің бастапқы кезеңдерінде Кальтенбруннер екі рет субарахноидты геморрагиядан зардап шегіп, бірнеше апталық емдеуді қажет еткендіктен қатыса алмады. Денсаулығы жақсарғаннан кейін, трибунал оның кешірім сұрағын қабылдамады. Әскери госпитальдан шыққан соң, ол өзіне тағылған айыптарды мойындамады. Кальтенбруннер өзінің қолы қойылған барлық жарлықтар мен заңды құжаттардың «резеңке мөрмен» бекітілгенін және оларды оның адъютанттары толтырғанын айтты. Ол сондай-ақ Гестапо басшысы Генрих Мюллер көптеген даулы құжаттарға заңсыз түрде қол қойғанын мәлімдеді. Кальтенбруннер өзінің қорғанында РСХА басшысы лауазымының тек теориялық болғанын және ол тыңшылық және барлау мәселелерімен ғана айналысқанын айтты. Ол Гиммлердің, өзінің жоғары тұрған офицері ретінде, РСХА басшысы болған кезінде жасалған қиянаттарға жауапты екенін мәлімдеді. Кальтенбруннер 1943 жылға дейін «Соңғы шешім» туралы ештеңе білмегенін және еврейлерге жасалған зұлымдыққа қарсы Гиммлер мен Гитлерге наразылық білдіргенін айтты. Кальтенбруннердің бас тартуларының арасында Комиссарлар бұйрығы туралы ештеңе білмейтіні және құжаттамаға қарамастан, Маутхаузен концлагеріне ешқашан бармағаны туралы мәлімдемелер де болды. Бір сәтте Кальтенбруннер тіпті «Соңғы шешімді» тоқтатуға өзінің жауапты екенін айтуға дейін барды. Оның бұл мәлімдемесіне залдан күлкі естілді.
At the Nuremberg trials, Kaltenbrunner was charged with conspiracy to commit crimes against peace, war crimes and crimes against humanity. Due to the areas over which he exercised responsibility as an SS general and as chief of the RSHA, he was acquitted of crimes against peace, but held responsible for war crimes and crimes against humanity. During the initial stages of the Nuremberg trials, Kaltenbrunner was absent because of two episodes of subarachnoid hemorrhage, which required several weeks of recovery time. After his health improved, the tribunal denied his request for pardon. When he was released from a military hospital he pleaded not guilty to the charges of the indictment against him. Kaltenbrunner said all decrees and legal documents that bore his signature were "rubber stamped" and filed by his adjutant(s). He also said Gestapo Chief Heinrich Müller had illegally affixed his signature to numerous documents in question. Kaltenbrunner argued in his defence that his position as RSHA chief existed only theoretically and said he was only active in matters of espionage and intelligence. He maintained that Himmler, as his superior, was the person culpable for the atrocities committed during his tenure as chief of the RSHA. Kaltenbrunner also asserted that he had no knowledge of the Final Solution before 1943 and went on to claim that he protested against the ill treatment of the Jews to Himmler and Hitler. Further denials from Kaltenbrunner included statements that he knew nothing of the Commissar Order and that he never visited Mauthausen concentration camp, despite documentation of his visit. At one point, Kaltenbrunner went so far as to avow that he was responsible for bringing the Final Solution to an end. In response to his denials, people in the courtroom laughed.
Сотталу және өлім жазасы
1946 жылы 30 қыркүйекте Халықаралық әскери трибунал (ХӘТ) Кальтенбруннерді бейбітшілікке қарсы қылмыстардан кінәлі емес деп тапты, бірақ соғыс қылмыстары мен адамзатқа қарсы қылмыстарда кінәлі деп үкім шығарды (үшінші және төртінші тармақтар). 1946 жылы 1 қазанда ХӘТ оны асып өлтіруге үкім берді. Кальтенбруннер 1946 жылы 16 қазанда Нюрнбергте шамамен сағат 1:15-те атқыланды. Оның денесі, тағы тоғыз өлім жазасын алғандардың денелері сияқты, сондай-ақ Герман Герингтің денесі (ол күні бұрын өзін-өзі өлтірген) Мюнхендегі Шығыс зиратында өртеліп, күлі Исар өзенінің саласына шашылды.
On 30 September 1946, the International Military Tribunal (IMT) found Kaltenbrunner not guilty of crimes against peace, but guilty of war crimes and crimes against humanity (counts three and four). On 1 October 1946, the IMT sentenced him to death by hanging. Kaltenbrunner was executed on 16 October 1946, around 1:15 am, in Nuremberg. His body, like those of the other nine executed men and that of Hermann Göring (who committed suicide the previous day), was cremated at the Eastern Cemetery in Munich and the ashes were scattered in a tributary of the River Isar.