Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын діни қызметкері (1805–1896)
English priest (1805–1896)
Джордж Энтони Денисон (1805–1896) – ағылшын англикан діни қызметкері. 1851 жылдан бастап Таунтон архидиаконы қызметін атқарды.
George Anthony Denison (1805–1896) was an English Anglican priest. He served as Archdeacon of Taunton from 1851.
Өмір
Саясатшы Эвелин Денисонның, 1-ші виконт Оссингтонның, отаршылдық әкімші сэр Уильям Денисонның және епископ Эдвард Денисонның ағасы. Ол 1805 жылдың 11 желтоқсанында Нотингемширдегі Оссингтонда дүниеге келді және Итон колледжінде және Оксфордтағы Христ-Черчте білім алды. 1819 жылы Итонға жіберілді. 1828 жылы Ориел колледжінің мүшесі болып сайланды; және бірнеше жылдық мұғалімдік қызметтен кейін, ол Кудсдонда дін қызметкері болып тағайындалды және онда дін қызметкері ретінде қызмет етті, содан кейін Дорсеттегі Бродвиндзордың ректоры болды (1838). 1841 жылы Сарумнің, ал 1849 жылы Уэллстің пребендары болды. 1851 жылы ол Сомерсеттегі Шығыс Бренттегі құрметті лауазымға ие болды және сол жылы Таунтонның архидиаконы тағайындалды. Денисон көп жылдар бойы саясатта да, шіркеуде де консервативті партияның өкілі болды, білім беру және теологиядағы прогрессивті қозғалыстардың барлығын жақтырмады және "Эсселер мен шолулар" (1860) күндерінен бастап "Lux Mundi" (1890) күндеріне дейін жоғары сынды қатаң түрде жоққа шығарды. Ол 1896 жылдың 21 наурызында Шығыс Брентте қайтыс болды.
Brother of politician Evelyn Denison, 1st Viscount Ossington, colonial administrator Sir William Denison and bishop Edward Denison, he was born on 11 December 1805 at Ossington, Nottinghamshire, and educated at Eton College and Christ Church, Oxford. In 1819 he was sent to Eton. In 1828 he was elected fellow of Oriel College; and after a few years there as a tutor, during which he was ordained and acted as curate at Cuddesdon, he became rector of Broadwindsor, Dorset (1838). He became a prebendary of Sarum in 1841 and of Wells in 1849. In 1851 he was preferred to the valuable living of East Brent, Somerset, and in the same year was made Archdeacon of Taunton. For many years Denison represented the extreme High Tory party not only in politics but in the church, regarding all progressive movements in education or theology as abomination, and vehemently repudiating the higher criticism from the days of Essays and Reviews (1860) to those of Lux Mundi (1890). He died on 21 March 1896 in East Brent.
Дитчер Денисонға қарсы
1853 жылы 7 тамыз және 6 қарашада ол Уэллс соборында Евхаристиядағы Мәсіхтің нақты қатысуы туралы екі уағыз айтты, бұл Эдвард Бувери Пузидің он жыл бұрынғы тоқтатылған ұстанымымен саяхасқан позиция болды. Пузи 1857 жылғы жазда "Нақты қатысу туралы доктринасы" деген еңбегін жариялады. Осының нәтижесінде Денисон ритуалдық мектептің жақтаушысына айналды, бірақ ол өзі ешқашан діни киім кимеді. Ол "Church and State Review" журналын басқарды (1862–1865). Оған мемлекеттік білім беру және сана-сезім бостандығы туралы қағидалар ұнамады. Өмірінің соңына дейін ол теологиялық пікірталасқа белсенді қатысып, кеңқарастылық пен либерализмге қарсы күресті; алайда, ең қатаң діни немесе саяси келіспеушіліктер оның жеке достығына және христиандық мейірімділігіне кедерес келтірмеді. Оның еңбегінің бірі – оның жиын-тойларын ұйымдастыруы болды.
On 7 August and 6 November 1853, he preached two sermons in Wells Cathedral on the real presence of Christ in the Eucharist, taking a position similar to that for which Edward Bouverie Pusey had been suspended ten years before. Pusey published his Doctrine of the Real Presence in the summer of 1857. The result was to make Denison a keen champion of the ritualistic school, although he, himself, never wore vestments. He edited The Church and State Review (1862–1865). Secular state education and the conscience clause were anathema to him. Until the end of his life he remained a protagonist in theological controversy and a keen fighter against latitudinarianism and liberalism; but the sharpest religious or political differences never broke his personal friendships and his Christian charity. Among other things for which he will be remembered was his origination of harvest festivals.