Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әдебиетіндегі әйел, салон иесі және күмәнді мемуар жазушы
French woman of letters, salonniére and alleged memoir writer
Рене Каролина Виктория де Фрулай де Тессе, маркиза де Креки де Хеймон де Канапль д'Амбриер (1704 немесе 1714–1803) – француз әдебиетіндегі әйел, салон иесі және күмәнді мемуар жазушы. Ол Д’Аламбер, Руссо және де Мейланмен достық қарым-қатынаста болған. «Маркиза де Крекидің естеліктері» оған жатқызылады, бірақ оны Кузен де Куршамп жазған болуы мүмкін.
Renée Caroline Victoire de Froulay de Tessé, marquise de Créquy de Heymont de Canaples d'Ambrières (1704 or 1714–1803) was a French woman of letters, salonniére and alleged memoir writer. She was friends with d'Alembert, Rousseau and de Meilhan. The Souvenirs de la Marquise de Créquy is attributed to her but may be by Cousin de Courchamps.
Өмірбаян
Де Креки 1714 жылғы 19 қазанда Монфле (Маенна) шатосында генерал-лейтенант Шарль Франсуа де Фруллэйдің қызы ретінде дүниеге келді. Ол анасының әжесі тәрбиеледі, ал 1737 жылы Луи Мари, Маркиз де Креки (1705–1741) – «Principes philosophiques des saints solitaires d'Egypte» (1779) еңбегінің авторы – мен үйленді. Ол некеден кейін төрт жыл өткен соң қайтыс болды. Де Креки өзін жалғыз ұлына арнады, бірақ ол оған өмірінің басты қайғысына айналған құрметсіздікпен жауап берді. 1755 жылы ол Парижде қабылдаулар өткізе бастады, оның жақын достары Жан ле Ронд д’Алембер және Жан Жак Руссо болды. Ол замандас әйелдерге тән босқындықтан мүлдем мұрағатталды және тез арада дженсенизмге бейімделіп, дінге бет бұрды. Д’Алембер Де Креки дінге енгеннен кейін келуін тоқтатты, ал ол 1781 жылы Сенак де Мейльханмен танысып, өміріндегі ең жақын достығын құрған кезде жетпіске жуық еді. Олар хат алмасып жүрді (Эдуард Фурнье редакциялаған, ал 1856 жылы Сент-Бёв алғы сөз жазған). Де Креки Мейльханның еңбектерін сынға алып, түсіндірді және оның беделін арттыруға көмектесті. Ол тұтқындалғанымен, Ұлы Террордың қорқынышынан аман қалды. 1793 жылы тұтқындалып, Робеспьердің құлауына дейін (1794 жылғы шілде) Лес-Ойсе монастырында түрмеде отырды.
De Créquy was born on 19 October 1714, at the château of Monfleaux (Mayenne), the daughter of Lieutenant General Charles François de Froullay. She was educated by her maternal grandmother, and in 1737 married Louis Marie, Marquis de Créquy (1705 1741) — author of the Principes philosophiques des saints solitaires d'Egypte (1779) — who died four years after the marriage. De Créquy devoted herself to the care of her only son, who rewarded her with an ingratitude which was the chief sorrow of her life. In 1755 she began to receive in Paris, among her intimates being Jean le Rond d'Alembert and Jean Jacques Rousseau. She had none of the frivolity generally associated with the women of her time and class, and presently became extremely religious with inclinations to Jansenism. D'Alembert's visits ceased when de Créquy adopted religion, and she was nearly seventy when she formed the great friendship of her life with Sénac de Meilhan, whom she met in 1781, and with whom she carried on a correspondence (edited by Édouard Fournier, with a preface by Sainte Beuve in 1856). De Créquy commented on and criticized Meilhan's works and helped his reputation. Although she was arrested, she survived the terror of the Reign of Terror. She was arrested in 1793 and imprisoned in the convent of Les Oiseaux until the fall of Robespierre (July 1794).
Крек маркизасының сувенирлері
Танымал «Сувенирлер де ла маркиза де Креки» (1710–1803) (Луи XV тұсындағы француз корольдік сарайының сенімді сипаттамасы), 7 томдық басылым, 1834–1835 жылдары жарық көрген және оның немересі Танкред де Крекиге арналған деп мәлімделген, Бретаньдық авантюрист Кузен де Куршамптың туындысы еді. Алғашқы екі том 1834 жылы ағылшын тілінде жарық көрді және «Quarterly Review» журналында қатаң сыналып бағаланды.
The well known Souvenirs de la marquise de Créquy (1710 1803) (a reliable description of the French royal court under Louis XV), printed in 7 volumes, 1834 1835, and purporting to be addressed to her grandson, Tancrède de Créquy, was the production of a Breton adventurer, Cousin de Courchamps. The first two volumes appeared in English in 1834 and were severely criticized in the Quarterly Review.
Құдай патшаны сақтасын !
Оның естеліктерінде, көбінесе, XIV Людовик, XV Людовик, XVI Людовик және Наполеонның билік кезіндегі текті әулеттер мен сарайдағы сыбыстар келтіріледі, сонымен қатар, естеліктердің авторы – жалғыз куәгер болып табылатын бір оқиға бар. Бұл оқиға Францияда кеңінен таралған, автордың айтуынша, Ұлыбританияның ұлттық әнұраны – «Құдай патшайымды сақтасын» Лулли жазып, француз қыздар мектебі XIV Людовикке құрмет көрсету үшін орындаған. Естеліктердің француз авторы сондай-ақ, бұл мелодияны кейін Гендель ұрлап, британдық тәжге әнұран ретінде сатқандығын мәлімдейді. Егер, кейбір пікірлерге сәйкес, әнұранды сату туралы әңгіме көбірек кейінгі таблоидтан алынған болса, онда бұл уақытқа қатысты қателік естеліктердің авторын «Тарих Августа», «Британ аймақтары туралы» және Витерболық Аннио сияқты шығармалардың авторларымен бірге жалғаншылар қатарына қоюға себеп болуы мүмкін. Егер 1850 жылдардағы француз таблоиды мадам де Креккидің естеліктеріне сүйене отырып, осы оқиғаны жариялаған болса, онда ол оқиғаның рас екеніне сенген болуы мүмкін, немесе оқиғаның өзі рас болуы мүмкін.
In her Souvenirs, which consists mainly of accurate noble genealogies and court gossip from the reigns of Louis XIV, Louis XV, Louis XVI and Napoleon, there is a tale for which the author of the Souvenirs is the sole authority. This story, widely believed in France, is her statement, with a detailed story to back it up, that Britain's national anthem, "God Save the Queen", was in fact written by Lully and sung by a French girls' school to greet Louis XIV. The French author of Souvenirs further states that the tune was later plagiarized by Handel and sold to the British crown as their anthem. If it is true, as some have claimed, that the story about the sale of the anthem is actually from a much later tabloid, then this anachronism is a reason why the author of Souvenirs is sometimes placed in the company of forgers, alongside the authors of such works as the Historia Augusta, De Situ Britanniae, and Annio of Viterbo. If, on the other hand, the French tabloids of the 1850s published Madame de Créquy's story based on her memoirs, it's possible she believed the story to be true, or that the story is true.