Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы үкіметаралық орган.
Former intergovernmental body
Еуропалық саяси ынтымақтастық (ЕКП) – Еуропалық Қоғамдастықтар (ЕҚ) мүше мемлекеттерінің сыртқы саясатын үйлестірудің бастапқы құрылған 1970 жылдан бастап, 1993 жылдың қарашасында Маастрихт шарты күшіне енген кезде ЕКП жаңа Еуропалық Одақтың (ЕО) Ортақ Сыртқы және Қауіпсіздік Саясатының (ОСҚС) құрылымдық бөлігімен алмастырылғанға дейін қолданылған жалпы атау болды.
The European Political Co operation (EPC) was the common term for the co ordination of foreign policy between member states of the European Communities (EC) from its inception in 1970 until the EPC was superseded by the new European Union's (EU) Common Foreign and Security Policy (CFSP) pillar upon the entry into force of the Maastricht Treaty in November 1993.
Өмірбаян
1950-1960 жылдары ЕО мүше мемлекеттері ішкі нарыққа сыртқы саясатты қосуға екі рет әрекеттенді, бірақ екі жолы да сәтсіз болды. ЕҚБ (Еуропалық саяси ынтымақтастық) тұжырымдамасы 60-жылдардың басынан бері қарастырылып келді, бірақ генерал де Голль мен оның әріптестері арасындағы пікір келіспеушілігіне байланысты іске асырылуы тоқтатылды. Еуропаның шеңберінен тыс елдердегі саяси және экономикалық даму мүше мемлекеттерді сыртқы саясатын қайта қарауға итермеледі. Бұл генерал де Голль саяси мансабынан шеттескеннен кейін орын алды. Содан кейін сыртқы істер министрлері Люксембург/Давиньон есебін (1970 ж.) дайындады, ол мүше мемлекеттерге "көлемді саясатты" (Ginsberg, 1989) жүзеге асыруға мүмкіндік беретін бейресми үкіметаралық кеңес беру механизмін құрды. ЕҚБ Фуше жоспарларының үкіметаралық сипатын қабылдады, бірақ Шарль де Голль дәуіріндегі "француздық мәртебесін" ескермеді. Ұлыбританияның қатысуы оның Атланттық бағытталғандығын қамтамасыз етті. Еуропалық комиссия өзінің құзыретіне жататын мәселелер бойынша өз пікірін білдіруге де мүмкіндік алды. Ақырында, ЕҚБ-да Фуше ұсыныстарындағыдай Парижде орналасқан күшті хатшылық болған жоқ. Нидерланды бұл идеяға әрдайым алаңдады, себебі олардың ойынша, ол Еуропалық комиссияға бәсекелес болуы мүмкін.
In the 1950s and 1960s, the EC member states tried twice to give the internal market a foreign policy dimension but failed on both attempts. The concept of EPC had been under consideration from early 60s but due to opinion difference between General de Gaulle and his partners, its implementation had been halted. Subsequent development of both political and economic activities in countries outside Europe forced the members to review their foreign policies. This was after General de Gaulle retired from political office. The foreign ministers subsequently drafted the Luxembourg/Davignon report (1970), which created an informal intergovernmental consultation mechanism where member states could achieve "politics of scale" (Ginsberg, 1989). While EPC adopted the intergovernmental nature of the Fouchet Plans, it disregarded the 'French grandeur' of the Charles de Gaulle era. The involvement of the United Kingdom guaranteed its Atlanticist nature. The European Commission would furthermore be able to express its opinion if matters within its competencies were concerned. Finally, the EPC did not have the strong Paris based Secretariat of the Fouchet proposals. The Netherlands had always been anxious about this idea, as they thought that it might turn into a competitor for the European Commission.
Өзгерістер
1981 жылдың 6 қаңтарында Ханс Дитрих Геншер сөйлеген сөзінде ЕЭК-ны күшейтудің маңыздылығын баса көрсетті.
On 6 January 1981, Hans Dietrich Genscher in his speech emphasized on the importance of EPC strengthening.