АҚШ Жоғары Сотының «Интерштаттық сауда комиссиясы мен Цинциннати, Жаңа Орлеан және Техас Тыныш мұхиты темір жолы компаниясы» ісі (1897)
Interstate Commerce Commission v. Cincinnati, New Orleans & Texas Pacific Railway Co.
Іскерлік құқық: ICC v. Cincinnati ісі бойынша АҚШ Жоғарғы Соты әкімшілік органдарының өкілеттіктерін шектеді. Заң шығару функциясы арнайы заңмен бекітілуі керек.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мемлекетаралық сауда комиссиясы Цинциннати, Нью-Орлеан және Техас Тынық мұхиты темір жолы компаниясына қарсы, 167 АҚШ 479 (1897) – американдық әкімшілік құқықтың қалыптасуындағы АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды ісі болды.
Interstate Commerce Commission v. Cincinnati, New Orleans and Texas Pacific Railway Co., 167 U. S. 479 (1897), was an important early U. S. Supreme Court case in the development of American administrative law.
Құқықтық принцип
Әкімшілік органның өкілеттігі атқарушы және әкімшілік, бірақ заң шығару емес. Агенттіктің өкілеттігі оның құрылтай заңымен анықталады. Егер әкімшілік агенттік дәстүрлі заң шығару функциясын – саясат жасауды өз мойнына алғысы келсе, онда бұл өкілеттік агенттіктің құрылтай заңында нақты түрде берілуі керек, заңның басқа ережелерінен туындауы тиіс емес. Бұл принцип, әсіресе, маңызды мәселелерді қамтитын саясатқа қатысты айрықша маңызға ие. Ескерту: Бұл принцип кейіннен NBC v. АҚШ сияқты істермен толықтырылды, олар әкімшілік органдарға кеңейтілген өкілеттіктер берді.
The power of an administrative agency is executive and administrative, but not legislative. The scope of authority held by an agency is determined by the agency's organic statute. Where an administrative agency wishes to assume the traditionally legislative power to make policy, the power must be expressly granted by the agency's organic statute, and not implied from other terms of the statute. This principle applies especially where the policy involves issues of great consequence. Note: This principle was later qualified by cases such as NBC v. US which provided for more expansive powers for administrative agencies.
Соттың пікірі
ICC-нің өкілеттігі Мемлекетаралық сауда туралы заңнан, ICC-ге өмір сыйлаған және оның өкілеттіктерінің шегін анықтаған негізгі заңнан туындады. Сот Конгресс ICC-ге тарифтерді белгілеу өкілеттігін берудің екі жолын қарастырды: заңда тікелей көрсетілген, немесе заңның шарттарынан туындаған. Сот алдымен заңда ICC-ге тарифтерді белгілеуге тікелей өкілеттік берілмегенін анықтады. Күмәнді өкілеттік мәселесі де қарастырылуы тиіс болды. ICC бұл өкілеттіліктің заңның бірінші тармағынан туындайтынын мәлімдеді, онда «барлық төлемдер ақылға қонымды және әділ болуы керек; ал мұндай қызмет үшін кез келген әділетсіз және ақылға сыймайтын төлем тыйым салынып, заңсыз деп жарияланады» делінген. ICC егер барлық төлемдер ақылға қонымды болуы керек болса, ал Конгресс ақылға қонымды дегенді анықтамаса, онда ICC барлық тарифтер ақылға қонымды және әділ болуын қамтамасыз ету жөніндегі заңдық міндеттемесін орындау үшін қандай тарифтер ақылға қонымды екенін анықтауы керек деп тұжырым жасады. Осылайша, олар заңның жалғыз ақылға қонымды түсіндірілуі Конгресс оларды тарифтерді белгілеу өкілеттігін жүзеге асыруға ниеттенгендігінде деп сақты. Сот бұл аргументті қабылдамады, заңның шарттарымен берілген өкілеттіктердің тек атқарушы және әкімшілік екенін, бірақ заң шығарушы емес екенін анықтады. Осыған байланысты, Конгресс тарифтерді белгілеуге тікелей өкілеттік бермесе, ICC-ге теміржол тасымалы үшін тарифтерді белгілеуге рұқсат етілмеді.
The ICC's authority stemmed from the Interstate Commerce Act, the organic statute which gave the ICC life, and determined the extent of its powers. The Court considered two possible ways that Congress might vest the power to set rates in the ICC: expressly in the statute, or implied from the terms of the statute. The Court found first that nowhere in the statute is the ICC expressly given power to set rates. The issue of implied power also required consideration. The ICC asserted that the power should be implied from the first section, which provided that "all charges should be reasonable and just; and every unjust and unreasonable charge for such serve is prohibited and declared to be unlawful." The ICC deduced that if all charges must be reasonable, and Congress had not determined what was reasonable, then the ICC must determine which rates are reasonable, in order to perform its legal obligation to ensure that all rates would be reasonable and just. Therefore, they argued, the only reasonable interpretation of the statute was that Congress intended them to exercise the power to set rates. The Court rejected this argument, holding that the powers granted by the terms of the statute were solely executive and administrative, but not legislative. As such, without an explicit grant of the power to set rates by Congress, the ICC was not permitted to set rates for rail transport.