Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Royal Warwickshire Regiment, бұрын 6th Regiment of Foot деп аталған, 283 жыл бойы үздіксіз болған британдық армияның желілік жаяу әскер полкі. Полк көптеген қақтығыстар мен соғыстарда, оның ішінде Екінші Бур соғысында және Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда қызмет етті. 1963 жылдың 1 мамырында полк соңғы рет Royal Warwickshire Fusiliers деп қайта аталды және Fusilier бригадасының құрамына кірді. 1968 жылы, енді бір түрақты батальонға дейін азайтылған, полк Fusilier бригадасындағы басқа полктермен – Корольдік Нортумберленд Фюзилері, Корольдік Фюзилер (Лондон қаласы полкі) және Ланкашир Фюзилері – біріктіріліп, жаңа үлкен жаяу әскер полкі құрылды, ол Фюзилер Корольдік полкі деп аталды және жаңа полктің 2-ші батальоны болды.
The Royal Warwickshire Regiment, previously titled the 6th Regiment of Foot, was a line infantry regiment of the British Army in continuous existence for 283 years. The regiment saw service in many conflicts and wars, including the Second Boer War and both the First and Second World Wars. On 1 May 1963, the regiment was re titled, for the final time, as the Royal Warwickshire Fusiliers and became part of the Fusilier Brigade. In 1968, by now reduced to a single Regular battalion, the regiment was amalgamated with the other regiments in the Fusilier Brigade – the Royal Northumberland Fusiliers, the Royal Fusiliers (City of London Regiment) and the Lancashire Fusiliers – into a new large infantry regiment, to be known as the Royal Regiment of Fusiliers, becoming the 2nd Battalion of the new regiment.
17 ғасыр
Полк 1673 жылғы желтоқсанда сэр Уолтер Вэйнмен құрылды, ол голланд-ағылшын-шотланд бригадасындағы үш «ағылшын» бөлімнің бірі болды – оның тамыры 1586 жылға дейін барып жететін жалдама әскерлер тобы. 1672–1678 жылдардағы франко-голланд соғысы кезінде Маастрихт қамалына және Кассель мен Сен-Дени шайқастарына қатысты. 1685 жылғы маусымда бригада Джеймс II-ге Монмут көтерілісін басуға көмектесу үшін Англияға жіберілді, бірақ әрекетке түспей қайтып келді; сол кезде бөлім 6-шы жаяу полкі деп аталды. 1688 жылғы қарашадағы Даңқты революция кезінде ол 1688 жылы Уильям III-тің Англияға аттануына қатысты; жолда төрт ротасын тасымалдаған кеме жау әскеріне түсіп қалды, бірақ Джеймс елден қуылғаннан кейін әскерлер босатылды. 1689 жылғы мамырда полк ағылшын әскерінің тізіміне енгізілді, бірақ оның құрметі 1685 жылдан бастау алды. 1751 жылға дейін көптеген полктер полковниктерінің жеке меншігі болып саналды және ауысқанда аттарын өзгертті. 1690 жылғы сәуірде «Бабингтон полкі» Ирландиядағы 1689–1691 жылдардағы Вильгельм соғысында якобиттерге қарсы күрескен Шомбергтің басқаруындағы армияға қосылды. Үш рота май айында Шарлемонт бекінісін басып алғаннан кейін гарнизондық қызметке жіберілді, ал қалғандары шілдеде Бойн шайқасында ауыр қатысуларға ұшырады. Шайқастан кейін ол генерал-лейтенант Джеймс Дугластың басқаруындағы жасақтың құрамына кірді, ол якобиттер бақылауындағы Атлон қаласын басып алуға сәтсіз тырысты. Бабингтон аурудан қайтыс болғаннан кейін, 1691 жылғы қаңтарда Гессен-Дармштадт князі Георг жаңа полковник болды; ол Аугрим шайқасында және 1691 жылғы тамызда Ирландиядағы соғысты аяқтаған Лимерик қаласын екінші рет қоршауға полкке басшылық етті. 1692 жылы Фландрияға жіберілген полк шілдедегі Стенкерк шайқасында жойылған бес британ полкінің бірі болды және бір жылдан астам уақыт бойы әрекетсіз қалды. 1694 жылы принц Георгты француз гугеноттарының эмигранттары Анри Номпар де Комон, Раде графы полковник қызметіне ауыстырды, ол 1695 жылғы маусымда Бевил Гранвиллмен болған жекпе-жекте алған жарақатынан қайтыс болды. Жаңа полковник Вентрис Колумбайн басшылығымен полк 1695 жылғы Намур қамалы үшін алғашқы шайқас құрметін алды. 1697 жылғы Рисвик шарты Тоғыз жылдық соғысты аяқтады; Парламент шығындарды азайтуға бекінді, ал 1699 жылы ағылшын әскері 7000 адамнан аспады. Англия, Ирландия және Шотландияның әрқайсысының өз Парламенттері мен қаржысы болғандықтан, оны шешіп алудің бір жолы полктерді ауыстыру болды, және полк 1698 жылғы желтоқсанда Ирландия әскерінің тізімінде тіркелді.
The regiment was raised in December 1673 by Sir Walter Vane, one of three 'English' units in the Dutch Anglo Scots Brigade, a mercenary formation whose origins went back to 1586. During the 1672–1678 Franco Dutch War, it took part in the Siege of Maastricht and the battles of Cassel and Saint Denis. In June 1685, the brigade was sent to England in 1685 to help James II suppress the Monmouth Rebellion and returned without seeing action; while there, the unit was designated the 6th Regiment of Foot. During the November 1688 Glorious Revolution, it accompanied William III to England in 1688; en route, a ship carrying four of its companies was captured by , but the soldiers were released after James went into exile. It was transferred onto the English establishment in May 1689, although its seniority dated from 1685. Until 1751, most regiments were considered the personal property of their Colonel and changed names when transferred. In April 1690, 'Babington's Regiment' joined the army commanded by Schomberg fighting the Jacobites in the 1689–1691 Williamite War in Ireland. Three companies were detached to garrison Charlemont Fort after its capture in May, while the rest fought at the Battle of the Boyne in July, suffering heavy casualties. Following the battle, it was part of a detachment under Lieutenant General James Douglas that unsuccessfully attempted to capture the Jacobite held town of Athlone. After Babington died of disease, Prince George of Hesse Darmstadt became the new Colonel in January 1691; he commanded the regiment at Aughrim, and the Second Siege of Limerick in August 1691 that ended the war in Ireland. Sent to Flanders in 1692, it was one of five British regiments almost wiped out at the Battle of Steenkerque in July and was out of action for over a year. In 1694, Prince George was replaced as Colonel by the French Huguenot exile Henri Nompar de Caumont, Marquis de Rade, who died of wounds received in a duel with Bevil Granville in June 1695. Under its new Colonel Ventris Columbine, the regiment won its first battle honour for the 1695 Siege of Namur. The Treaty of Ryswick ended the Nine Years War in 1697; Parliament was determined to reduce costs and by 1699, the English military was less than 7,000 men. Since England, Ireland and Scotland each had their own Parliaments and funding, one way around this was to transfer regiments and the regiment appears on the Irish military establishment for December 1698.
18 ғасыр
Испанияның мұрагерлік соғысы басталғанда, полк 1702 жылы Кадис десантына қатысты; 1703 жылы Батыс Үндістанға жіберілді, бұл экспедицияда аз жетістікке жеткен. Полковник Колумбайн 1703 жылы маусымда Ямайкаға жетуден аз уақыт бұрын қайтыс болды және оның орнын Джеймс Риверс басты. Соғыстың қалған бөлігін Испания мен Португалияда өткізді, соның ішінде 1707 жылы Алманса шайқасы мен 1708 жылы Менорканы басып алуға қатысты. 1710 жылы Алменар мен Сарагосада шайқасқаннан кейін Брихуэгада қоршалып, тұтқындалды. 1713 жылғы Утрехт келісімінен кейін Ирландияға жіберілді және 1719 жылғы Виго экспедициясын қоспағанда, 1740 жылға дейін сонда қалды. 1739 жылы Испаниямен саудалық шиеленіс Дженкинс құлағының соғысына әкелді; 1741 жылдың қаңтарында бөлім Батыс Үндістанға оралды және қазіргі Колумбиядағы Картахена де Индиасқа экспедицияға қатысты. Экспедициялық күш дизентерия мен сары қызбадан 80-90% -ға дейін шығынға ұшырады. 1742 жылдың желтоқсанында аман қалғандар Англияға оралды; 1740-1748 жылдардағы Австрия мұрагерлігі соғысының нәтижесінде бөлімнің құрамы толықтырылды, содан кейін Шотландияға жіберілді. 1745 жылы шілдеде Якобит көтерілісі басталғанда, полк бөлімдері Инвернес пен Форт-Уильям арасындағы бекіністердің желісін күзетті. Престонпанс шайқасында екі рота тұтқындалды; кейбіреулері жағын өзгертіп, 1746 жылы дезертирлік жасағаны үшін жазаланды. Бірнеше рота 1746 жылдың наурызында Форт-Уильямды қорғады және Каллоденнен кейін Таулы аймақтарды басып алуға қатысты. Полк Шотландияда 1753 жылға дейін болды; ол Гибралтарға көшірілді, онда 1772 жылы Батыс Үндістанға көшіп кетуден бұрын келесі 19 жылды өткізді. Американың Тәуелсіздік соғысы басталғанда, 6-шы полк жасақтары 1776 жылы Нью-Йоркке келді және шайқасқа қатысты, бірақ олардың күші жеткіліксіз болды және үйлеріне қайтарылды. Сапына жаңа сарбаздарды тартуға көмектесу үшін әрбір жаяу әскер бөлімі 1782 жылы графтықпен байланыстырылды және 6-шы полк 1-ші Уорикшир полкі болып аталды. 1794 жылы Батыс Үндістандағы Француз революциялық соғыстары кезінде 6-шы полк француздардан Мартиника, Гваделупа және Сент-Люсияны басып алуға қатысты, ал 1798 жылдың тамызында Касдебарда шайқаста көзге түсіп, шайқас құрметіне ие болды.
When the War of the Spanish Succession began, the regiment took part in the 1702 Cádiz Landing; in 1703, it was sent to the West Indies, a notoriously unhealthy posting in an expedition that achieved very little. Colonel Columbine died in June 1703, shortly before reaching Jamaica and was replaced by James Rivers. The rest of the war was spent campaigning in Spain and Portugal, including Almansa in 1707 and the 1708 capture of Minorca. In 1710, it fought at Almenar and Saragossa before being surrounded and captured at Brihuega. After the 1713 Treaty of Utrecht, it was posted to Ireland and with the exception of the 1719 Vigo expedition, remained there until 1740. In 1739, commercial tensions with Spain led to the War of Jenkins' Ear; in January 1741, the unit returned to the West Indies and took part in the expedition to Cartagena de Indias, modern Colombia. The expeditionary force suffered losses of between 80 and 90% from dysentery and yellow fever. The survivors returned to England in December 1742; the unit was brought up to strength as a result of the 1740–1748 War of the Austrian Succession, then sent to Scotland. At the beginning of the Jacobite Rising in July 1745, detachments from the regiment garrisoned the line of forts between Inverness and Fort William. Two companies were captured at the Battle of Prestonpans; some changed sides and were executed as deserters in 1746. Several companies defended Fort William in March 1746 and after Culloden, took part in the suppression of the Highlands. The regiment remained in Scotland until 1753; it was transferred to Gibraltar, where it spent the next 19 years before moving to the West Indies in 1772. On the outbreak of the American War of Independence, detachments from the 6th arrived in New York in 1776 and saw action, but were of insufficient strength and were sent home. To aid recruiting, each infantry unit was linked with a county in 1782 and the 6th became the 6th (1st Warwickshire) Regiment. During the French Revolutionary Wars in 1794 in the West Indies, the 6th took part in the invasions of Martinique, Guadeloupe and Saint Lucia from the French and in Casdebar, in August 1798, it gained a battle honour.
Аумақтық күш
1/5-ші, 1/6-шы, 1/7-ші және 1/8-ші батальондар 1915 жылдың наурызында Ле-Хаврға келді, Оңтүстік Мидленд дивизиясының Уорвикшир бригадасының құрамында, Батыс майданында қызмет ету үшін, содан кейін 1917 жылдың қарашасында Италияға көшті. Уильям Слим батальонмен бірге қызмет етті және 1918 жылдың ақпан айында Месопотамиядағы ерлігі үшін Әскери крестпен марапатталды. 10-шы (қызметтік) батальон 1915 жылдың шілдесінде Францияға қоныс аударды, 19-шы (Батыс) дивизиясының 57-ші бригадасының бөлігі ретінде, Батыс майданында қызмет ету үшін. Соғыс бойы 1-ші батальон негізінен гарнизондық міндеттер мен ішкі қауіпсіздік операцияларын орындады, соғыста күресу мүмкіндігіне көп рет уәде берілгеніне қарамастан. 1944 жылдың соңында джунглидегі соғысқа дайындық басталды. Батальон, Ұлы соғыста полкпен бірге қызмет еткен генерал-лейтенант Билл Слимнің басшылығымен, Бірма кампаниясының соңғы кезеңдерінде қысқа ғана уақытқа соғысты. Ол британдық 14-ші армияны басқарды және 1945 жылдың сәуірінде 26-шы Үнді жаяу әскер дивизиясының 4-ші Үнді бригадасымен бірге Дракула операциясына, Рангунды басып алуға қатысты. 23-і күні майор Дж. А. Коллинз "А" ротасының командирі өз ротасын Тинзейкте 50-ден 100-ге дейінгі жау тобына қарсы шабуылға жетектеді, оларға ауыр шығын келтірді, содан кейін джунглиге шегінді. Осы ерлігі үшін майор Коллинз басшылығы үшін Әскери крестпен марапатталды, сондай-ақ капрал Брукс Әскери медальмен, ал ерікті Маккалум аталғандар тізіміне енгізілді, ал 1-ші батальон "дивизия командирі генерал-майор Чемберстің алғыс айтуын алды". "А" ротасы кейін 20-сы күні Рангуннан аттанған батальонның қалған бөлігіне қосылды, содан кейін Бангалорға көшті. Корольдік Уорвикшир полкінің 2-ші батальоны, тұрақты армия бөлімшесі, 1931 жылдан бері Англияда қызмет етіп келді және Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде 2-ші батальон, Дорсет полкі және 1-ші батальон, Корольдік Камерон таушылары 5-ші жаяу әскер бригадасында, 2-ші жаяу әскер дивизиясының бір бөлігі ретінде қызмет етті. 1939 жылдың қыркүйек айының соңында батальон Франко-Бельгия шекарасына, британдық экспедициялық күштеріне (BEF) қосылу үшін Францияға жіберілді, онда ол бірнеше ай бойы, ешқандай ірі шайқастарға қатыспады. 1940 жылдың 5 ақпанында, ресми BEF саясатына сәйкес, батальон бригадада 7-ші батальон, Вурчестершир полкімен ауыстырылды және Территориялық дивизияның 48-ші (Оңтүстік Мидленд) жаяу әскер дивизиясына қосылған 144-ші жаяу әскер бригадасына берілді. Бригадада 2-ші батальонмен бірге 8-ші батальон, Вурчестершир және 5-ші батальон, Глостершир полкі қызмет етті. Батальон, қазір подполковник Филипп Хикс (полктің офицері, соғыста ерекше көзге түсетін) басшылығымен, 1940 жылдың мамырында Франция шайқасында, Эскаут пен Вормхудтты қорғауда соғысты, онда олар Вормхудт қырғынына қатысты және Дюнкеркке шегіну кезінде Ипрес-Коммин каналында соғысты, одан олар Англияға эвакуацияланды, қалған ер адамдардың көпшілігі 1940 жылдың 1 маусымында келді. Дюнкерктен кейін батальон, бригаданың қалған бөлігімен және дивизиямен бірге, неміс шабуылына қарсы тұру үшін Сомерсетке көшті. Декабрь айының басында батальон 24-ші тәуелсіз гвардиялық бригада тобына, екі батальонмен бірге, 1-ші шотланд гвардиясы мен 1-ші Уэльс гвардиясына ауыстырылды және, армияның көп бөлігінен айырмашылығы, жағалау қорғанысына жіберілмеді. Ол кезде бригада Лондон округінің басшылығымен Лондонда орналасты. 1942 жылдың қыркүйегінде батальон 185-ші жаяу әскер бригадасына ауыстырылды, ол бастапқыда 79-шы бронедивизияның мотожаяу әскер бригадасы ретінде тағайындалды. Алайда бригада кейін 3-ші жаяу әскер дивизиясына ауыстырылды және 1944 жылдың 6 маусымында Нормандия жағалауларына алғашқы шабуылмен, D күні қонды, содан кейін Caen үшін шайқасты және Нормандиядан Рейнге дейінгі жол ашылды. Бригада сонымен қатар Солтүстік-Батыс Еуропа кампаниясының соңғы ірі әрекеті - Бременді басып алуға қатысты. D күнінен бастап соғыс аяқталғанға дейін Корольдік Уорвикшир полкінің 2-ші батальоны 286 офицер мен сарбазды қаза тапты, тағы 1000-ға жуық адам барлық шенде жарақат алды, жоғалып кетті немесе шаршаудан зардап шекті.
The 1/5th, 1/6th, 1/7th and 1/8th Battalions landed at Le Havre as part of Warwickshire Brigade in the South Midland Division in March 1915 for service on the Western Front and then moved to Italy in November 1917. William Slim served with the battalion and was awarded the Military Cross in February 1918 for actions in Mesopotamia. The 10th (Service) Battalion landed in France as part of the 57th Brigade in the 19th (Western) Division in July 1915 for service on the Western Front. Throughout the war, the 1st Battalion remained mainly on garrison duties and internal security operations, despite many times being promised a chance to fight in the war. In late 1944, it began training for jungle warfare. The battalion only very briefly fought in the final stages of the Burma Campaign under Lieutenant General Bill Slim, an officer who served with the regiment during the Great War and who led the British Fourteenth Army and took part in Operation Dracula, the capture of Rangoon, with the 4th Indian Infantry Brigade, part of the 26th Indian Infantry Division, in April 1945 but saw little contact with the enemy and, on 20 May, the battalion received orders to prepare to, again, return to India. On the 23rd, Major J. A. Collins, Officer Commanding 'A' Company, led his company against a group of between to 50 and 100 of the enemy, in Tinzeik, and inflicted heavy casualties on them before withdrawing into the jungle. For this action, Major Collins was awarded the Military Cross for his leadership, along with Lance Corporal Brooks the Military Medal, and Private McCullum a mention in despatches and the 1st Battalion "earned the commendation of the Division Commander, Major General Chambers." 'A' Company then rejoined the rest of the battalion in Rangoon, which departed on the 20th, and then moved to Bangalore. The 2nd Battalion, Royal Warwickshire Regiment, a Regular Army unit, had been serving in England since 1931 and, upon the outbreak of the Second World War, was serving alongside the 2nd Battalion, Dorset Regiment and the 1st Battalion, Queen's Own Cameron Highlanders in the 5th Infantry Brigade, part of the 2nd Infantry Division. In late September 1939, the battalion was sent overseas to France to join the British Expeditionary Force (BEF) on the Franco Belgian border, where it remained for many months, not involved in any major engagements. On 5 February 1940, due to official BEF policy, the battalion was exchanged in the brigade for the 7th Battalion, Worcestershire Regiment and transferred to the 144th Infantry Brigade, which was attached to the 48th (South Midland) Infantry Division, a Territorial division. Serving in the brigade alongside the 2nd Battalion were the 8th Battalion, Worcestershires and the 5th Battalion, Gloucestershire Regiment. The battalion, now under command of Lieutenant Colonel Philip Hicks (an officer of the regiment who would serve with distinction in the war), fought in the Battle of France in May 1940, fighting at the defence of the Escaut and Wormhoudt, where they became embroiled in the Wormhoudt massacre and fought on the Ypres Comines Canal during the retreat to Dunkirk, from where they were evacuated to England, most of the remaining men arriving on 1 June 1940. After Dunkirk, the battalion moved, with the rest of the brigade and division, to Somerset to counter a German invasion. In early December, however, the battalion was transferred to the 24th Independent Guards Brigade Group, alongside two battalions of Foot Guards, the 1st Scots Guards and the 1st Welsh Guards, and was not, unlike most of the rest of the Army, committed to beach defence duties. At the time, the brigade was stationed in London under command of London District. In September 1942, the battalion was transferred to the 185th Infantry Brigade, which was originally assigned as the motorised infantry brigade of the 79th Armoured Division. However, the brigade was then transferred to the 3rd Infantry Division, and landed on D Day on 6 June 1944 with the first assault on the Normandy beaches and fought from the Battle for Caen and the break out from Normandy to the Rhine crossing. The brigade also took part in the capture of Bremen, the last major action of the North West Europe Campaign. From D Day until the end of the war, the 2nd Battalion, Royal Warwickshire Regiment lost 286 officers and men killed in action, with nearly another 1,000 all ranks wounded, missing or suffering from exhaustion.
Аумақтық әскер батальондары
Соғыстан бұрын, 1936 жылы 5-ші батальон 45-ші (Корольдік Уорвикшир полкі) әуе шабуылына қарсы батальонға, Корольдік инженерлерге айналдырылды және 32-ші (Оңтүстік Мидленд) әуе шабуылына қарсы топтың, 2-ші әуе шабуылына қарсы дивизияның бөлігі болды. 1940 жылы ол Корольдік артиллерияға ауыстырылды, кейіннен жеңіл әуе шабуылына қарсы, содан кейін Бирма кампаниясында әрекет жасаған, 36-шы Үндістан жаяу әскер дивизиясының бір бөлігі болған танкке қарсы полк болды. 5-ші батальон сияқты 6-шы батальон да соғыстан бұрын 69-шы (Корольдік Уорвикшир полкі) әуе шабуылына қарсы бригадасына айналды, 32-ші (Оңтүстік Мидленд) әуе шабуылына қарсы топқа, 2-ші әуе шабуылына қарсы дивизияға, бұрынғы 5-ші батальонмен бірге ауысты. 1/7-ші батальон 143-ші жаяу әскер бригадасының 8-ші батальонында қызмет етті, екеуі де 48-ші (Оңтүстік Мидленд) жаяу әскер дивизиясының құрамында болды. Батальон 1940 жылдың басында BEF-тің қалған бөлігіне қосылу үшін Францияға кетті. 1/7-ші батальон 1940 жылдың 26 мамыры мен 28 мамыры аралығында Бельгияның Хоутемнен оңтүстікке қарай орналасқан секторды ұстап тұрған Ипрес-Комин каналы бойындағы ауыр шайқастарға қатысты: бұл күндері арасындағы ауыр шайқастар британдық күштердің Дюнкеркке қарай шегінуіне мүмкіндік берді. 2-ші батальон сияқты, 1/7-ші батальон да Дюнкеркке қайтарылды, 1/7-ші батальон 15 офицерге және 200 басқа да қатарларға дейін қысқартылды. 1942 жылдың қазан айында батальон 48-ші дивизиядан 197-ші жаяу әскер бригадасына көшірілді, ол қазір 2/5 Ланкашир фюзельерлері мен 5 Шығыс Ланкашир полкімен бірге қызмет етеді, сол кезде Солтүстік Ирландияда қызмет ететін 59-шы (Стаффордшир) жаяу әскер дивизиясының бөлігі. Батальон Франциядағы 59-шы дивизиямен бірге Нормандия шайқасы кезінде қызмет етті. 59-шы дивизияны Ұлы соғыста және одан кейін полкте қызмет еткен офицер генерал Бернард Монтгомери өзінің 21-ші армия тобындағы ең жақсы және ең сенімді дивизиялардың бірі деп санады. Алайда, дивизия 1944 жылдың тамызының соңында таратылды, себебі британдық армияда жаяу әскерлердің тапшылығы болды және бірліктер бұзылып, 21-ші армия тобындағы басқа британдық дивизиялардың орнына пайдаланылды, өйткені көптеген ауыр зардап шекті. Монтгомери 59-ды таратуға таңдаған себебі, бұл Францияда британдық армияның ең кіші дивизиясы болғандықтан, соғыстың басталуынан бұрын құрылған 55-ші (Батыс Ланкашир) жаяу әскер дивизиясының 2-ші желілік көшірмесі болғандықтан болды. Шетелде 5 апта болғанмен, батальон 38 офицер мен 538 басқа да қатардан зардап шекті. 8-ші батальон сонымен қатар 1-ші желілік аумақтық батальон болды және 1940 жылы Францияда 2-ші және 1/7-ші батальондармен бірге қызмет етті. Дюнкеркте эвакуацияланғаннан кейін, ол 8 офицерге және 134 басқа да разрядтарға дейін қысқарды. 1944 жылы батальон оқу құрамына және шетелге жіберілген күштер үшін жобалау құрамына айналды. Бұл жағдайда ол бастапқыда 80-ші жаяу әскер (резерв) дивизиясында, кейіннен 38-ші жаяу әскер (резерв) дивизиясында қызмет етті. 2/7-ші және 9-шы батальондар 1939 жылдың ортасында аумақтық армияны екі есе көбейту кезінде құрылды, олар тиісінше 1/7-ші және 8-ші батальондардың көшірмелері ретінде көтерілді. Екі батальон да 61-ші жаяу әскер дивизиясының 182-ші жаяу әскер бригадасына тағайындалды. Алайда, екеуі де соғыстың барысында Ұлыбританияда қалды, екеуі де 1944 жылдың соңында таратылған 9-шы резервтік оқу батальонына дейін Солтүстік Ирландияда қысқа уақыт қызмет етті. 1940 жылдың наурыз айында батальон Францияға жіберілді, артқы эшалондарды күзету міндетін орындады, бірақ BEF-тің қалған бөлігімен бірге эвакуациялауға бұйрық берілді және 16/17 маусымда Брест пен Сент-Малодан бірде-бір зардапсыз шығарылды. Ұлыбританияға оралғанда батальон Дюнкерктен кейін британдық армияны жалмап кеткен әдеттегі үлгіге сай, негізінен, шабуылдан қорғануды жалғастырды, ол 1942 жылдың 19 ақпанына дейін солай жалғастырды, содан кейін оның басқа қатарларындағы қызметкерлер 182-ші далалық полк, Корольдік артиллерияны құрды. 12-ші батальон 1942 жылдың 19 наурызында ресми түрде таратылды. 1943 жылы 182-ші майдандық сержант 38-ші (Уэльстік) жаяу әскер дивизиясына тағайындалды; ол 1944 жылдың желтоқсанында таратылды. 13-ші батальон, Уорвикширдің Корольдік полкі 1940 жылдың шілдесінде құрылды. Сол жылы батальон 213-ші тәуелсіз жаяу әскер бригадасының (Үй) құрамына кірді, кейіннен Норфолк округінің бөлімшесінің құрамына енді. Батальон 1942 жылдың соңында жаңа құрылған Парашют полкінің батальонына айналдырылды, атап айтқанда 8-ші (Мидлендс) Парашют батальоны, сонымен қатар 70-ші сияқты полктің басқа батальондарынан көптеген еріктілерді қамтыды. Ол 3-ші Парашют бригадасына тағайындалды, 1-ші Канада Парашют батальоны және 9-шы (Шығыс және үй округтері) Парашют батальонымен бірге қызмет етті, бастапқыда 1-ші Әуе шабуылы дивизиясының құрамында болды, бірақ кейіннен жаңадан құрылған 6-шы Әуе шабуылы дивизиясына тағайындалды. Жаңа дивизияға тағайындалғаннан басқа, батальон сонымен қатар жаңа командирді – лейтенант-полковник Аластер Пирсонды – алды, ол Парашют полкі тарихындағы ең құрметті және ордендермен марапатталған әскерилердің біріне айналды. 8-ші Парашют батальоны D күнінен бұрынғы британдық әуе шабуылы операциясы «Тонгаға» қатысты, сондай-ақ Нормандия кампаниясы, Арденн шабуылы (Батыл шайқас деп те аталады) және екінші дүниежүзілік соғыстың ең ірі әуе шабуылы операциясы «Варситиде» қатысты, онда дивизия, АҚШ-тың 17-ші Әуе шабуылы дивизиясымен бірге ауыр зардап шекті. Батальон соғысты Германияда аяқтады. 50-ші (Ұстау) батальоны 1940 жылдың мамырында, Дюнкерк эвакуациясы кезінде құрылды және жаңа рекруттерді ұстап, оқытумен қатар, жағалауды басып кіруден қорғау жұмысын атқарды. Жыл соңында ол стандартты жаяу әскер батальонына айналдырылды және 14-ші батальон деп қайта аталды, содан кейін 226-шы тәуелсіз жаяу әскер бригадасының (Үй) бөлігі болды, кейіннен Дорсет округінің бөлімшесінің құрамына кірді. 1941 және 1942 жылдар бойы батальон Дорсетте, кейін Девонширде орналасқан, соңында 77-ші жаяу әскер дивизиясының бөлігі болған 211-ші тәуелсіз жаяу әскер бригадасының (Үй) құрамына кірді. 70-ші (Жас сарбаздар) батальоны 1940 жылдың соңында/1941 жылдың басында, негізінен 18 және 19 жасқа толған, сол кезде әскерге шақыруға тым жас болған еріктілерден құрылды, әскерге шақыру жасы 20 болды. Құрылғаннан кейін батальон 47-ші (Лондон) жаяу әскер дивизиясына қосылды, онда ол «тез арада тамаша беделге ие болды (ол елдегі ең жақсы жас сарбаздар батальоны болды делінген)».
Before the war, in 1936, the 5th Battalion had been converted into the 45th (The Royal Warwickshire Regiment) Anti Aircraft Battalion, Royal Engineers and had become part of 32nd (South Midland) Anti Aircraft Group, 2nd Anti Aircraft Division. It transferred to the Royal Artillery in 1940 and later became a Light Anti Aircraft unit and then an Anti Tank regiment that saw action in the Burma Campaign, as part of 36th Indian Infantry Division. Like the 5th Battalion, the 6th Battalion was also converted before the war, becoming the 69th (The Royal Warwickshire Regiment) Anti Aircraft Brigade, Royal Artillery, transferring to the 32nd (South Midland) Anti Aircraft Group, 2nd Anti Aircraft Division, alongside the former 5th Battalion. The 1/7th Battalion was serving with the 8th Battalion in the 143rd Infantry Brigade, both as part of the 48th (South Midland) Infantry Division. The battalion departed for France in early 1940 to join the rest of the BEF. The 1/7th took part in heavy fighting along the Ypres–Comines Canal holding the sector south of Houthem Belgium between 26 May 1940 and 28 May 1940: the heavy fighting between these dates allowed British forces to retreat towards Dunkirk. Like the 2nd Battalion, the 1/7th was also driven back to Dunkirk, with the 1/7th having been reduced to 15 officers and 200 other ranks. In October 1942, the battalion was transferred from the 48th Division to the 197th Infantry Brigade, serving now alongside the 2/5th Lancashire Fusiliers and 5th East Lancashire Regiment, part of the 59th (Staffordshire) Infantry Division, at the time serving in Northern Ireland. The battalion served with the 59th in France during Operation Overlord, the Battle of Normandy, arriving in late June 1944 as part of the British Second Army. The 59th Division was considered by General Bernard Montgomery, an officer who served in the regiment throughout the Great War and after, to be one of the best and most reliable divisions in his 21st Army Group. However, the division was disbanded in late August 1944 due to an acute shortage of infantrymen in the British Army during that period and the units were broken up and used as replacements for other British divisions in 21st Army Group, as many had suffered heavy casualties. The reason Montgomery chose the 59th for disbandment was merely because it was the most junior division of the British Army in France, being a 2nd Line duplicate of the 55th (West Lancashire) Infantry Division formed just before the war began. Despite being overseas for only around five weeks, the battalion had suffered losses of 38 officers and 538 other ranks. The 8th Battalion was also a 1st Line Territorial battalion and served with both the 2nd and 1/7th battalions in France in 1940. After being evacuated at Dunkirk, during which it was reduced to 8 officers and 134 other ranks, In 1944, the battalion became a training formation and a draft finding unit for forces deployed overseas. In this capacity, it served initially with the 80th Infantry (Reserve) Division and later the 38th Infantry (Reserve) Division. The 2/7th and 9th Battalions, both formed in mid 1939 during the doubling of the Territorial Army, were raised as duplicates of the 1/7th and 8th battalions, respectively. Both battalions were assigned to the 182nd Infantry Brigade, 61st Infantry Division. However, both remained in the United Kingdom throughout the war, both briefly serving in Northern Ireland until being reduced to reserve training battalions, with the 9th being disbanded in late 1944. In March 1940, the battalion was sent to France, fulfilling its job of guarding the rear echelons, until ordered to evacuate, with the rest of the BEF, and was evacuated from Brest and St. Malo on 16/17 June 1940, without a single casualty. When the battalion returned to the United Kingdom, it followed the usual pattern that consumed the British Army after Dunkirk, mainly guarding against an invasion, which it continued to do so until 19 February 1942, when its other ranks personnel formed 182nd Field Regiment, Royal Artillery; the 12th Battalion was formally disbanded on 19 March 1942. 1n 1943 182nd Field Rgt was assigned to 38th (Welsh) Infantry Division; it was disbanded in December 1944. The 13th Battalion, Royal Warwickshire Regiment was formed in July 1940. Later in the year, the battalion became part of the 213th Independent Infantry Brigade (Home), later becoming part of the Norfolk County Division. The battalion was converted in late 1942 to become a battalion of the newly formed Parachute Regiment, namely the 8th (Midlands) Parachute Battalion, and also included numerous volunteers from other battalions of the regiment, such as the 70th. It was assigned to the 3rd Parachute Brigade, serving alongside the 1st Canadian Parachute Battalion and the 9th (Eastern and Home Counties) Parachute Battalion, originally as part of the 1st Airborne Division, but were later assigned to the newly raised 6th Airborne Division. As well as being assigned to a new division, the battalion also received a new commanding officer – Lieutenant Colonel Alastair Pearson – who would eventually rise to become one of the most highly respected and decorated soldiers in the history of the Parachute Regiment. The 8th Parachute Battalion would participate in Operation Tonga, the British airborne drop on the night before D Day, and throughout the Normandy Campaign, the Ardennes offensive (otherwise known as the Battle of the Bulge), and Operation Varsity, the largest airborne drop of the Second World War where the division, alongside the U. S. 17th Airborne Division, suffered heavy casualties. The battalion ended the war in Germany. The 50th (Holding) Battalion was formed in May 1940, during the time of the Dunkirk evacuation, and had the job of holding and training new recruits as well as to defend the coastline against invasion. At the end of the year, it was converted into a standard infantry battalion and was redesignated as the 14th Battalion, and became part of the 226th Independent Infantry Brigade (Home), later becoming part of the Dorset County Division. Throughout 1941 and 1942, the battalion was stationed in Dorset, later Devonshire and eventually became part of the 211th Independent Infantry Brigade (Home), at the time part of the 77th Infantry Division. The 70th (Young Soldiers) Battalion was raised in late December 1940/early 1941 from volunteers who were mainly around the ages of 18 and 19 and, therefore, too young to be conscripted, the age of conscription being 20 at the time. Sometime after its birth, the battalion joined the 47th (London) Infantry Division, where it "soon won an excellent reputation (it was said to be the best Young Soldiers' battalion in the country)".
Соғыстан кейінгі жылдар
1-ші батальон 1945-1947 жылдары Үндістанға, ал 1953-1954 жылдары Корея соғысы кезінде Кореяға орналастырылды. 1955-1959 жылдары Кипрде қызмет етті, содан кейін 1959-1960 жылдары Аденде дислокацияланды. 1961 жылы Гонконгқа, ал 1962 жылдан 1965 жылға дейін Германияға жіберілді. Осы уақытта 2-ші батальон 1945 жылдан 1948 жылға дейін Палестинада болды. 1958 жылы Уорвик қаласындағы әскери база жабылып, полк бір тұрақты батальонға дейін қысқартылды, Стренсоллдегі әскери базаны Мидленд бригадасының қалған үш полкімен бөлісті (осы 1958 жылы Форестер бригадасы деп қайта аталды). 1962 жылдың қараша айында Форестер бригадасы таратылатыны жарияланды және Корольдік Уорвикшир полкі дереу Фюзилер бригадасына қосылды. 1963 жылдың ақпан айында Корольдік полктің фюзилер статусын алуы және 1 мамырдан бастап Royal Warwickshire Fusiliers атағын қабылдауы бекітілді. Фюзилер полкі ретінде Корольдік Уорвиктер бас киімінде түрлі түсті қауырсын таға алатын болды. Полк таңдаған түстер – патша көгілдірі және қызғылт сары (ол "холландтық қызғылт түске ұқсас ескі алтын" деп сипатталды). Бұл түстер Нассау корольдік үйінің түстері болды, полктің голландтық тарихын еске салды. 1968 жылдың 23 сәуірінде Фюзилер бригадасының төрт полкі біріктіріліп, үлкен полк ретінде Корольдік Фюзилер полкі құрылды.
The 1st Battalion was deployed to India between 1945 and 1947, and then to Korea between 1953 and 1954 during the Korean War. It served in Cyprus between 1955 and 1959, and then was based in Aden from 1959 to 1960. In 1961 it was deployed in Hong Kong, and it was then in Germany from 1962 to 1965. Meanwhile, the 2nd Battalion was in Palestine from 1945 to 1948. In 1958, the depot in Warwick was closed and the regiment was reduced to a single regular battalion, sharing a depot in Strensall with the three other regiments of the Midland Brigade (renamed the Forester Brigade in 1958). In November 1962, it was announced that the Forester Brigade was to be broken up and the Royal Warwickshire Regiment was promptly transferred to the Fusilier Brigade. In February 1963, it was announced that the Queen had approved of the regiment becoming fusiliers and adopting the title of Royal Warwickshire Fusiliers from 1 May 1963. As a fusilier regiment, the Royal Warwicks were entitled to wear a coloured feather hackle in the headdress. The colours chosen by the regiment were royal blue over orange (described as "old gold with a touch of Dutch pink"). The colours were those of the Royal House of Nassau, recalling the regiment's Dutch origins. On 23 April 1968, the four regiments of the Fusilier Brigade were amalgamated to become a large regiment as the Royal Regiment of Fusiliers.
Лебизедегі ескерткіш
Нормандиядағы Лебизейде, 1944 жылы Лебизей үшін болған алғашқы шайқастың орнында орналасқан ескерткіш 2022 жылдың 7 маусымында ресми түрде ашылды.
A memorial at Lébisey in Normandy, on the site of the first battle for Lébisey in 1944, was officially unveiled on 7 June 2022.
Аскер музейі
Royal Regiment of Fusiliers Museum (Royal Warwickshire) мұражайы Уорвик қаласындағы Жюри көшесіндегі Pageant House-та орналасқан.
The Royal Regiment of Fusiliers Museum (Royal Warwickshire) is based at Pageant House in Jury Street, Warwick.
6 (Royal 1st Warwickshire) Foot Regiment - ((1832)) - 1832 жылы құрылған.
1849–1851: Генерал-лейтенант сэр Джон Гардинер, ККБ
1851–1861: Генерал Генри Джеймс Риддел, ХХ
1861–1869: Генерал сэр Чарльз Гор, ГКБ, ХХ
1849–1851: Lt Gen. Sir John Gardiner, KCB
1851–1861: Gen. Henry James Riddell, KH
1861–1869: Gen. Sir Charles Gore, GCB, KH
Уорвикширдің Корольдік полкі (1881)
1869–1885: Генерал Джон Ффоллиотт Крофтон
1885–1895: Генерал сэр Фрэнсис Колборн ККБ
1869–1885: Gen. John Ffolliott Crofton
1885–1895: Gen. Sir Frances Colborne KCB
Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Антилопа белгісі және қара көк түсті қапталдар полктің қызыл және көк толық киімінің негізгі айырмашылығы болып қала берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін британдық армияның көпшілігі толық киім ретінде киетін қара-көк түсті қарапайым "№ 1 киімде" контраст үшін көк қапталдар иық белдеулерінің шетін қызыл түтікпен алмастырылды.
Until World War I, both the Antelope badge and dark blue facings remained as primary distinctions on the scarlet and blue full dress of the regiment. On the simplified dark blue "No. 1 Dress" worn by most of the British Army as full dress after World War II, for reasons of contrast, the blue facings were changed to red piping edging the shoulder straps.