Бирмингем қаласының сәулеттік ерекшеліктері

Кіріспе

Бірмингемнің сәулетіне шолу

Англиядағы Бірмингем мың жылдан астам уақыттан бері мекендегенімен, қазіргі қаланың көп бөлігі 18-19-шы және 20-шы ғасырларда қалыптасқан, ал ерте тарихынан мүлде аз нәрсе сақталған. Қала кеңейген сайын, әртүрлі сәулет стилдерін қабылдады. Ұлыбританиядағы ең заманауи сәулет стиліндегі ғимараттардың көпшілігі Бірмингемде орналасқан. Соңғы жылдары Бірмингем Bullring сауда орталығындағы Selfridges дүкенін салу арқылы «блубитектура» стилін алғаш рет көрсеткен қалалардың бірі болды. Бірмингем – 18-ғасырда басталган өнеркәсіптік революцияның нәтижесінде қарқынды өскен жас қала. Осыған дейін Бірмингемде сақталған ғимараттар өте сирек. Соғыс пен қайта құру, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, одан әрі жоғалтуға әкелді. Индустрияландыру және жоспарлау саясаты Виктория дәуіріндегі ғимараттардың бұзылуына да себеп болды, бірақ осымен бірге келген өркендеу қаланың ең әсем ғимараттарының салынуына мүмкіндік берді, алайда олардың көпшілігі бұзылған немесе бұзылуда. Индустрияландыру мен қаланың өсуі оның шекараларын кеңейтті және қала сәулет өнерінің басқа да түрлерін қабылдады. 2006 жылғы сәуір айына дейін Бірмингемде 1946 тізімделген ғимарат, он үш ежелгі ескерткіш және 27 ескерткіштерді сақтау аймағы бар. Көптеген белгілі сәулетшілер Бірмингемнен шыққан. Виктория дәуірінде Йевилл Томассон, Дж. А. Чатвин және Мартин & Чемберлен қалаға үлкен үлес қосты. 20-ғасырдың басында Гарри Уидон ел бойынша 300-ден астам Odeon кинотеатрларын жобалады. Хёрли Робинсон да Ұлыбритания айналасында көптеген кинотеатрларды жобалады. Уильям Александр Харви Борнвиллдің жобалау және құрылысында маңызды рөл атқарды. Соғыстан кейінгі кезеңде Джон Мадин өнімді сәулетші болды, ал соңғы жылдары Гленн Хауэллс және Кен Шаттлворт халықаралық аренада өздерінің есімдерін таныстырды.

Ортағасырлық сәулет

Жер атауларының куәлігі Бірмингемнің 7 ғасырдың басында пайда болғанын көрсетеді, бірақ англосаксон қонысының нақты орны белгісіз және оның қалдықтары сақталған жоқ. Қазіргі Бірмингемді 1166 жылы Питер де Бирмингем құрды, ол болашақта Буль ринг атанған үшбұрышты базар алаңының маңында жоспарланған қала ретінде салынды. Осы 12 ғасырлық қоныстың іздері Бірмингем хандық үйінің іргетасында сақталған, ол қазір Бірмингемдің көтерме базарларының астында жатыр, сондай-ақ 1870 жылдары шіркеу қайта жаңартылғанда табылған Буль рингтегі алғашқы Сент-Мартин шіркеуінің нормандық құрылыс бөліктерінде де кездеседі. Орта ғасырлардағы Бірмингем платосы тығыз орманды болған, бірақ құрылыс тастары жеткіліксіз болғандықтан, ерте қала архитектурасы ағаштан жасалған құрылымдармен ерекшеленді. 19 ғасырдың жол көрсеткіштеріндегі ескі көшелер Шрусбери мен Честердегі ортағасырлық көшелермен салыстырылды. Қабырғаларды жабудың ерекше жергілікті стильдері пайда болды, оның ішінде тығыз тіреулер мен сәндік тіректерді қолдану кең таралды. Ортағасырлық Бірмингемнен сақталған жалғыз толық ғимарат – Деритендтегі Ескі Таж, ол 15 ғасырдың соңында Санкт-Джон гильдиясының гильдиясы мен мектебі ретінде салынған. Бірақ, қалаға қосылған айналасындағы елді мекендерден де көптеген мысалдар сақталған. Ең ерте дәлелденгені – Бромфордтағы Lad in the Lane, дендрохронологиялық зерттеулер нәтижесінде 1400 жылдың көктемінде салынғаны анықталды. Selly Manor-дың қорап тәрізді архитектуралық стилі мен Minworth Greaves-тің құрылысы олардың 14 ғасырдың басында салынғанын көрсетеді. Нортфилдтегі Stone пабы мен Спаркбруктағы Stratford House (1601) да осындай ғимараттардың мысалдары болып табылады. Ярдлидегі Сент-Эдбургха шіркеуі 13 ғасырға дейін сақталған және осы кезеңнің тағы бір ескерткіші. Сондай-ақ Нортфилдте Сент-Лоуренс шіркеуі де бар. Бұл кезеңдегі басқа ғимараттарға 15 ғасырлық "Сарацен бас" және "Ескі грамматикалық мектеп" жатады. Кингс-Нортон, 1460 жылы салынған Хандсворттың ескі қалалық залы; ертедегі ағаштан жасалған құрылымның мысалы және 1590 жылы Ричард Смалброк салған Ярдлидегі Блейксли залы. 17 ғасырда ағаштан жасалған құрылымдар кірпіш пен тасқа ауысты. Бірмингемдегі алғашқы және көрнекті мысал – 1635 жылы сэр Томас Холт үшін аяқталған Астон-холл. Оны Джон Торп жобалаған және 17 ғасырдың ірі ғимараттарында танымал болған Якобин стилінде салынған. Саттон Колдфилд епископ Весидің инвестицияларының нәтижесінде 15, 16 және 17 ғасырларда кеңейе бастады. Архитектор сэр Уильям Уилсон аймақтағы көшелерге, сондай-ақ елдегі басқа қалалар мен қалаларға үлкен әсер етті. Лорд Ффоллиот үшін Four Oaks Hall-ды жобалаумен қатар, Four Oaks Hall қазір сақталмаған, бірақ Moat House тізімдегі ғимарат мәртебесімен толық сақталған.

Although place name evidence indicates that Birmingham was established by the early 7th century, the exact location of the Anglo Saxon settlement is uncertain and no known trace of it survives. The modern settlement of Birmingham was established by Peter de Birmingham in 1166 as a planned town around the triangular marketplace that would become the Bull Ring. Traces of this 12th century settlement survive in the foundations of the Birmingham Manor House, now buried under the Birmingham Wholesale Markets, and in Norman fabric from the original church of St Martin in the Bull Ring, discovered when the church was rebuilt in the 1870s. The Birmingham Plateau during the medieval period was heavily wooded but poorly supplied with building stone, so the architecture of the early town was dominated by timber framing, with dark wooden structures in complex patterns infilled with lightly coloured plaster. As late as the 19th century guidebooks would compare Birmingham's surviving medieval streetscape with those of Shrewsbury or Chester. Distinctive local styles of wall framing emerged, including the use of close studding and decorative braces within panels in herringbone and quadrant patterns, exemplified by the early 16th century Golden Lion Inn, which survives in Cannon Hill Park. The only complete surviving building from the medieval town of Birmingham is The Old Crown in Deritend – built in the late 15th century as the guildhall and school of the Guild of St. John, Deritend – but many more examples survive from surrounding settlements since absorbed by the city. The oldest to have been securely dated is the Lad in the Lane in Bromford, which has been shown by dendrochronology to have been built in the spring of 1400, though the architectural style of the box framed Selly Manor and the cruck framed Minworth Greaves suggest they may have earlier 14th century origins. The Stone public house in Northfield and Stratford House (1601) in Sparkbrook are also other examples of such buildings. St Edburgha's Church in Yardley dates to the 13th century, and is another relic from this period., there is also St Laurence in Northfield. Other buildings from this period include the 15th century "Saracen's Head" and "Old Grammar School" in Kings Norton, Handsworth Old Town Hall, built in 1460; an example of early cruck timber frame construction, and Blakesley Hall in Yardley, which was built by Richard Smalbroke in 1590. The 17th century saw the transition from timber frame to brick and stone construction. An early and prominent example of this in Birmingham is Aston Hall, which was completed in 1635 for Sir Thomas Holte. It was designed by John Thorpe and features the Jacobean style, which was popular amongst large buildings of this type during the 17th century. Sutton Coldfield began to expand during the 15th, 16th and 17th centuries as a result of investment by Bishop Vesey. The architect Sir William Wilson made his impact on the streetscape in the area as well as other towns and cities throughout the country. As well as designing Four Oaks Hall for Lord Ffolliot, Four Oaks Hall no longer survives, however, Moat House remains untouched with listed building status.

Георгий және Регенттік архитектура

Бірмингем 18-шы ғасырда өнеркәсіптік революция және оның әкелген өркендеуінің арқасында кеңейе бастады. Қаланың өнеркәсіптік өндірісінің дамуы қалаға өнеркәсіпшілерді тартты, олар өз үйлерін салғанмен, сонымен қатар бұрынғыларын да өзгертті. Бірмингем шекараларындағы қауымдастар да кеңейе бастады, нәтижесінде үйлер мен шіркеулер сияқты қоғамдық ғимараттар салынды. Қала халқының саны арта келе, шіркеулерге барушылар да көбейді, бұл 1715 жылы Томас Арчердің жобасымен шіркеу ретінде салынған Санкт-Филип соборының салынуына әкелді. Ол қаланың орталық бөлігінде орналасқан, оның әйнек терезелерін Эдвард Берн-Джонс жасаған. 18-шы ғасырда салынған тағы бір шіркеу – Роджер Эйкиннің 1779 жылы аяқталған, бірақ мұнарасы 1823 жылы Фрэнсис Гудвиннің жобасы бойынша салынған Сент-Пол шіркеуі. Сент-Пол шіркеуінің маңында қаладағы соңғы грузин алаңы – Сент-Полс алаңы орналасқан. 1704 жылы Холл Гриндегі Джоб Марстон капелласы (қазіргі Аспанға Көтерілу шіркеуі) Сэр Уильям Уилсонның жобасымен салынды деп есептеледі. Сондай-ақ, Холл Гринде 1542 жылы салынған, бірақ қазіргі құрылысы 1771 жылы салынған Сарехоль диірмені де орналасқан. Бұл ғимарат бүгінгі күнге дейін сақталған және ІІ санаттағы ескертуіш ретінде тіркелген. Эджбастон ауданында 1717 жылы сэр Ричард Гоф салған, қазір Эджбастон гольф клубы пайдаланатын Эджбастон залы орналасқан. 1758 жылы Джон Перрот Лейдвудта биік Перроттың ақымақтығын (Perrott's Folly) салды, ол қазір жергілікті маңызды орын болып табылады. Перри Брюг көпірі 1711 жылы Перри Баррде бұрынғы көпірдің орнына салынды, бұл дәуірде салынған құрылыстың тағы бір мысалы. Бірмингемнің өнеркәсіптік дамуы қалаға өнеркәсіпшілерді тартты, ал Хандсворттағы Сохо үйі 1796 жылы ағайынды Сэмюэл Уайт пен Джеймс Уайттың жобасымен бай өнеркәсіпші Мэтью Болтон үшін салынды. Бұл өнеркәсіпшілер өздері үшін салған ғимараттардың жақсы сақталған үлгісі. Өнеркәсіптік революция Бірмингемге бай өнеркәсіпшілерді ғана тартқан жоқ. Өнеркәсіптік революция кезінде Ұлыбританияның басқа аймақтарынан қалаға ағылып келген көптеген жұмысшыларды орналастыру қажеттілігі көптеген көшелер мен артқы-артқа тізбектелген үйлердің салынуына әкелді, олардың кейбіреулері кейіннен қала ішіндегі шалапқылық аудандарға айналды. Қала ішіндегі тұрғын үйлердің сақталған мысалдары 1780 жылы салынған және 1969 жылы Бирмингем қаласының сәулетшісі Дж. А. Модсли жаңарған Кингстон Роу көшесінде орналасқан. Артқы-артқа тізбектелген үйлердің кейінгі мысалы – қаладағы соңғы қалған артқы-артқа тізбектелген үйлер, 1830 жылы салынған және жақында қайта жаңартылып, Ұлттық Траст басқаратын мұражайға айналдырылған Бирмингем артқы-артқа тізбектелген үйлері. Осы кезеңнен қалған көптеген тұрғын үйлер ескертуіштер тізіміне енген. Шіркеулерге барушылардың саны арта берді және қаланың әртүрлі аудандарында жаңа шіркеулер салынуға тапсырыс берілді. 1823 жылы Фрэнсис Гудвиннің Бордеслидегі Киелі Үштік шіркеуі аяқталды. Комиссияның шіркеуі осы уақытта танымал болған готикалық сәулет стилінде салынған. Барокко және неоклассикалық сәулет стилі де Бірмингемде осы кезеңде танымал болды, ал неоклассикалық стилде салынған алғашқы ғимараттардың бірі – Джон Хортонның 1813 жылы салынған Бирмингем сынақ үйі, бірақ 1883 жылы Якобин стилінде қақпалар қосылды. Бұл стиль 1820 жылдары қала орталығында әртүрлі мақсаттағы ғимараттарда кеңінен таралды, бұл Уотерлоо көшесіндегі Регент үйінде көрінеді. Архитектор белгісіз болғамен, оларға сэр Джон Соанның әсер еткені айтылады. Бұл ғимаратта Афинадағы Жел мұнарасында қолданылған Коринф бағаналарының көшірмелері бар. Бұл стиль тұрғын үйлердің құрылысында да қолданылды, мысалы, Мозли жолындағы 116-120 үйлер де 1820 жылдары салынған. Екі үйдің де фасадында әдеттен тыс үлкен терезелері бар. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бомбаға ұшыраған Сент-Томас шіркеуі 1827 жылы салынған және Бірмингемдегі шіркеулерді жобалауда неоклассикалық сәулеттің қолданылған үлгісі болып табылады. Оны Рикман мен Хатчинсонның Генри Хатчинсон жобалаған, онда мұнара және квадрантты ионикалық портиктері бар.

Birmingham began to expand during the 18th century due to the Industrial Revolution and the prosperity that it brought with it. The expansion of the town's industry brought industrialists to the town, and they constructed their own houses as well as modifying existing ones. Communities within Birmingham's boundaries also began to expand, resulting in the construction of houses and public facilities such as churches. As the population of the town increased, attendance at churches increased and this led to the construction of St. Philip's Cathedral, which was built in 1715 as a parish church and designed by Thomas Archer. It is in the heart of the city, with glass windows by Edward Burne Jones. Another church that was built during the 18th century is St Paul's Church which was designed by Roger Eykyn of Wolverhampton and completed in 1779, although the tower was built in 1823 to a design by Francis Goodwin. Surrounding St Paul's Church is St Paul's Square which is the last remaining Georgian square in the city. In 1704, the Job Marston Chapel (now the Church of the Ascension) in Hall Green, which is believed to have been designed by Sir William Wilson, was completed. Also in Hall Green is Sarehole Mill which dates to 1542, although the current structure is thought to have been built in 1771. The building remains today and is Grade II listed. In Edgbaston is Edgbaston Hall, now used by Edgbaston Golf Club, which was built in 1717 by Sir Richard Gough. In 1758, John Perrott built the high Perrott's Folly in Ladywood which now stands as a local landmark. Perry Bridge, built in 1711 in Perry Barr to replace an earlier bridge, is another example of a structure built during this time. The industrial expansion of Birmingham attracted industrialists to the city and Soho House, in Handsworth, completed in 1796 to a design by brothers Samuel Wyatt and James Wyatt as the home for the wealthy industrialist Matthew Boulton, is a well preserved example of what the industrialists constructed for themselves. The Industrial Revolution did not just attract wealthy industrialists to Birmingham. The need to house the many industrial workers who flocked to the city from elsewhere in the United Kingdom during the Industrial Revolution led to the construction of many streets and terraces of back to back houses, some of which were later to become inner city slums. Remaining examples of inner city domestic buildings are located on Kingston Row, which was built around 1780 and modernised by J. A. Maudsley, the City Architect of Birmingham, in 1969. A later example of back to back houses are the Birmingham Back to Backs, the last remaining back to back houses in the city, which were built in 1830 and recently renovated and turned into a museum run by the National Trust. Many residential properties dating from around this period are listed buildings. Attendance at churches still increased and parish churches across the town were commissioned for construction. In 1823, Francis Goodwin's Holy Trinity Church, Bordesley was completed. The Commissioner's church is of Gothic architecture, which was popular during this time. Baroque architecture and Neoclassical architecture were also becoming popular in Birmingham during this time and early buildings which used the Neoclassical building style include the Birmingham Proof House by John Horton which was built in 1813, although Jacobean style gates were added in 1883. The style became predominantly popular in the centre of the town during the 1820s in a variety of building usages, which is reflected in Regency House on Waterloo Street. Although the architect is unknown, they are believed to have been influenced by Sir John Soane. The building features copies of the Corinthian columns used at the Tower of the Winds in Athens. Domestic buildings also used this style of architecture, such as the houses at 116 120 Moseley Road which were also built during the 1820s. The two houses feature stucco fronts with unusually large bay windows. St Thomas's Church, which was bombed during World War II, was built in 1827 and is an example of neoclassical architecture being used in the design of churches in Birmingham. It was designed by Henry Hutchinson of Rickman and Hutchinson and features a tower and quadrant Ionic porticoes.

Викториялық классицизм

Өнеркәсіптік революцияның қаржылық табыстары Виктория дәуіріндегі Бірмингемге кең ауқымды құрылыс бағдарламасын, әсем шіркеулер мен қоғамдық ғимараттар салуды мүмкіндік берді. Неоклассикалық сәулет өнерінің қолданылуы осы кезеңде де жалғасты. Бірмингемде осы стильдің ең танымал мысалы – Джозеф Хансом мен Эдвард Уэлч жобалаған және 1834 жылы аяқталған Бірмингем қалалық әкімшілік ғимараты. 1835 жылы Чарльз Эджге ғимарат дизайнындағы кемшіліктерді түзету жұмысы тапсырылды, сондай-ақ 1837 және 1850 жылдары ғимаратты кеңейтуге де шақырылды. Эдж 1835 жылы аяқталған Булл-рингтегі базар залының, Беннетт Хиллі мен айналасындағы көптеген классикалық дүкендердің және кеңсе ғимараттарының құрылысына да жауапты болды. 1837 жылы теміржол Бірмингемге Воксхолл станциясы арқылы келді. Бір жыл өткен соң Филип Хардвиктің Керзон-стрит теміржол станциясы ашылды, ол әлемдегі ең көне сақталған монументалды теміржол архитектурасының нысаны болып табылады. Неоклассикалық стильде салынған бұл станция Лондондағы Хардвиктің Эустон аркасының көшірмесі еді. 1966 жылы ғимарат теміржол станциясы ретінде қолданыстан шығарылды және қазірде пайдаланылмайды. Қаланың көптеген теміржол станциялары қызыл кірпіштен және терракоттан салынған. Бірмингем Сноу Хилл станциясының құрылысы 1876 жылы У.Х. Уорд жобалаған Ұлы Батыс Аркадасының салынуына әкелді. Ел бойынша үлкен әсер еткен көрнекті сәулетшілерге қарамастан, Бірмингемде жергілікті туған немесе тұратын сәулетшілер басымдық құрды. Эдинбургте Бірмингемдік отбасында дүниеге келген Йеовилл Томассон көптеген маңызды ғимараттарды жобалаған, олардың ең ірілері – 1879 жылы аяқталған Мұражай және Көркемсурет галереясы мен Кеңес үйі. Оның жобаларына Сингерс Хилл синагогасы, банктердің түрлі кеңселері, сондай-ақ 1889 жылы аяқталған және Бірмингемдегі алғашқы бетон және темір ғимарат болған Корпорация көшесіндегі Льюис универмагы кірді.

The financial benefits of the Industrial Revolution provided Victorian Birmingham with an extensive building programme, with the construction of elaborate churches and public buildings. The use of neoclassical architecture was carried on into this era. The most well known example of the use of this style in Birmingham is Birmingham Town Hall which was designed by Joseph Hansom and Edward Welch, and completed in 1834. In 1835, Charles Edge was commissioned to repair weaknesses to the design of the building and was also commissioned for the extension of the building in 1837 and again in 1850. Edge was also responsible for the Market Hall in the Bull Ring which was completed in 1835, as well as many classical shop frontages and office buildings on Bennett's Hill and the surrounding area. Railways arrived in Birmingham in 1837 at Vauxhall station. One year later, Philip Hardwick's Curzon Street railway station opened and it remains as the world's oldest surviving piece of monumental railway architecture. Designed in the neoclassical style, it was built as a copy of the Euston Arch, also by Hardwick, in London. The building ceased use as a railway station in 1966 and is disused. Many other railway stations throughout the city were built of red brick and terracotta. The construction of Birmingham Snow Hill station led to the construction of the Great Western Arcade in 1876, which was designed by W. H. Ward. Despite major architects making impacts across the country, locally born or resident architects were the more dominant group in Birmingham. Yeoville Thomason, who was born in Edinburgh to a Birmingham family, designed many important buildings with the most significant being the Museum & Art Gallery and the Council House, which were completed in 1879. His range of designs included the Singers Hill Synagogue and a variety of offices for banks, as well as the original Lewis's Department Store, which was completed in 1889 as Birmingham's first concrete and iron building, on Corporation Street.

Готиканың қайта өркендеуі

Бирмингем 19 ғасырдың ортасында готикалық қайта жанданудың орталығы болды, оның ең ықпалды екі алғашқы өкілімен тығыз байланысты: Томас Рикман және А. В. Н. Пугин. Готикалық сәулет 17 және 18 ғасырларда Англияда көркемдік безендіру үшін қолданылып келді, бұл практика 19 ғасырдың басында да жалғасты. Бірмингемдегі көрнекті мысалдардың ішінде шамамен 1800 жылғы Харборн қаласындағы Метчли аббаттығы және Фрэнсис Гудвиннің 1822 жылғы Бордслидегі Святая Троица шіркеуі ("дұрыс емес және жайсыз емес") бар. Алайда, 19 ғасырдың ортасында готиканы толыққанды және қатаң құрылыс жүйесі ретінде жаңарту, құрылым мен безендіруді қамтитын және тарихи нақтылыққа қайта бағытталған кең ауқымды қайта жандану болды. Бұл сәулеттік революцияның алғашқы көрнекті өкілі Томас Рикман болды, ол 23 жылдың 21-ін архитектор ретінде Бирмингемде өткізді. Рикман әртүрлі сәулеттік стильдерде жұмыс істегенімен, готиканы түсінуі замандастарына қарағанда әлдеқайда терең және білімді болды. Оның квакерлік тегі готикалық стильдерге жүйелі және объективті көзқарас ұсынды, Англия шіркеуінің діни мағына іздеуімен байланысты қиындықтардан еркін. Оның алғашқы Бирмингем шіркеуі, 1819 жылғы Майдандағы Святой Георгий (бұзылған), өз кезінде өте дұрыс готикалық құрылым болды және Ливерпульдегі бұрынғы шіркеулерінің экономикалық, бірақ тарихи тұрғыдан нақты емес темір бұйымдарын пайдаланудан бас тартты. Одан кейін Бирмингем аймағындағы басқа да маңызды жұмыстар жасалды, соның ішінде 1824 жылғы Эрдингтондағы Святой Варнава шіркеуі, 1826 жылғы Хандсворттағы Святой Марии шіркеуіндегі Уатт ескерткіш капелласы, 1834 жылғы Ледивудтағы Барлық Әулиелер шіркеуі (бұзылған) және 1836 жылғы Епископ Райдер шіркеуі (бұзылған). Рикманның готикалық қайта жандануға ең ұзақ әсері оның "Англия сәулетінің стильдерін ажыратуға талпыныс" кітабы болды, ол Нормандық, ерте Англиялық, безендірілген және тікбұрышты – бүгінгі күні готикалық стильдерді түсінуге негіз болатын төрт негізгі кезеңді анықтады. Алайда, готикалық қайта жанданудың ең маңызды кезеңінің ең ықпалды өкілі – Август Пугин, Бирмингемде және бүкіл әлемде. Пугин 1833 жылы Бирмингеммен байланысқа түсіп, Нью-стриттегі Чарльз Барридің Король Эдуард мектебін (бұзылған) қайта құру үшін готикалық элементтерді жобалады. Бұл 16 ғасырғы мектептің негізін көрсететін Тюдор стилінде жобаланған Бирмингемдегі алғашқы зайырлы ғимарат болды. Бұл сондай-ақ Барри мен Пугиннің кейіннен Лондондағы Вестминстер сарайын жобалайтын серіктестігінің алғашқы жұмысы болды және Вестминстердің негізгі классикалық, симметриялық композициядағы готикалық безендірулерінің үлгісін қалыптастырды. Өндіріс орталығы ретінде, діни конформизмге және негізінен грузин стиліндегі көшелерге беделді Бирмингем Пуджиннің қолөнерге негізделген, жоғары шіркеу, ортағасырлық көзқарасына қайшы келді және 1833 жылы ол оны "грек ғимараттары мен түтін шығаратын қызыл кірпіштер, радикалдар мен диссиденттер араласқан ең жақтырылмайтын орын" деп айыптады. Алайда, Бирмингемнің діни әртүрлілігі оны 19 ғасырдың ортасында Англиядағы католиктердің қайта жандануының ортасына қойды. 1834 жылы католиктік дінге кіргеннен кейін Пугин Бірмингемдегі Оскот колледжімен байланысқа түсті, ол 1837 жылдан бастап колледждің архитекторы және шіркеу өнері мен сәулет профессоры болып жұмыс істеді. Осы кезеңде ол Бирмингемде готиканы ғимараттың формасы мен функциясының функционалды, адал көрінісі ретінде пайдаланудағы бұрылыс нүктесін белгілеген бірқатар ғимараттарды салды. Олардың біріншісі, 1838 жылы аяқталған Оскот колледжінің капелласы, Скаррисбрик залымен бірге Пуджиннің сәулетші ретінде алғашқы жылдарының екі маңызды жұмысының бірі болды. Бұл Пуджиннің шіркеулік готикадағы алғашқы ірі жұмысы болды, ал Оскоттағы еркіндік оған толыққанды, біртұтас ортағасырлық әлем туралы көзқарасын жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Оның готикалық дизайн жұмысы ғимараттың сәулетінен бастап оның жиһаздары мен металл бұйымдарына, тіпті дін қызметкерлерінің киімдеріне дейін созылды. және Реформациядан кейін Англияда салынған алғашқы Рим-католик соборы. Сент-Чадс маңындағы Епископ үйі (бұзылған) тартымды және тығыз композицияланған, безендіруі тек әшекейлі кірпіш және аз ғана тас қаптамамен шектелген. Бұл Пуджиннің ең ықпалды ғимараты болды. Традициялық материалдарды адал пайдалануға негізделген қарапайым, мақтансыз стилі қолөнер және дизайн қозғалысының тууына себеп болды, ал оның ерекше жаңашылдығы және тәжірибелілігі 20 ғасыр сәулетін бағытқан рационалды құрылыс идеясының тууына себеп болды. Дж. А. Чатвин Бирмингемде шіркеулерді салуға немесе өзгертуге қатысқан ең өнімді архитекторлардың бірі болды. Оның ең маңызды жұмыстарының ішінде 1873 жылы аяқталған Бирмингемдегі Грек Православтық соборы, 1879 жылғы Эстон қаласындағы Приход шіркеуі және 1873 жылғы Булл Рингтегі Святой Мартин шіркеуі бар. Шіркеулерді жобалаудан басқа, ол 1866 жылы Нью-стриттегі Король Эдуард VI қыздар гимназиясын және 1850 жылы Бингли Холлын жобалады, ол оның 1883 жылы күрт қайтыс болғаннан кейін ұлы Фредерик Мартин аяқтады. Қала орталығындағы шалаптар арқылы Корпорация көшесін салу 1878 жылы басталды және көшенің бойындағы ғимараттарды жобалау жұмысының көп бөлігі Мартин мен Чемберленге берілді. Соғыстан кейінгі кезеңде 99 жылдық мерзімге жалға алынған көптеген ғимараттар бұзылды, алайда көше өзінің әдемі викториялық ғимараттарын сақтап қалды, қазіргі заманғы қабаттардың үстінде, қаланың бұрынғы келбеті туралы көрініс береді. Бирмингемнің өсіп келе жатқан қала ретіндегі маңыздылығы сол кездегі ең көрнекті архитекторлар жобалаған муниципалдық ғимараттардың құрылысын ынталандырды. Сэр Астон Вебб пен Ингресс Беллдің 1891 жылы аяқталған Виктория заң соттары сыртқы жағында кеңінен терракот қолданылған. Ғимараттың ішінде патшайым Викторияның мүсінін қоса алғанда, сыртқы безендіру жалғасты. Вебб Бирмингемге әсер еткен жалғыз маңызды архитектор емес. Теміржолдың Бирмингемге келгеніне байланысты бай жер иелері бизнес мүмкіндіктерін көріп отырды. Мұндай жер иесінің бірі, Исаак Хортон, Колмор Роу үшін қонақүйді жобалау үшін Томсон Плевинспен келісім жасады. Нәтижесінде 1875 жылы француз Ренессанс стилінде салынған Гранд Готель болды. Қонақүй 1876, 1891 және 1895 жылдары өзгертіліп, кеңейтілді, бірақ қазіргі уақытта бос тұр және 2004 жылдың мамыр айында II санаттағы ескерткіш мәртебесі берілгеннен кейін бұзылудан құтылды. Исаак Хортон үшін Плевинстің тағы бір қонақ үйі – Нью-стриттегі Мидленд қонақ үйі (қазіргі Берлингтон қонақ үйі). Хортон сауданы барынша арттыру үшін теміржол станцияларының жанына қонақ үйлер салды және оларды сыртқы және ішкі жағынан әдемі безендіру арқылы келушілерге тартымды етті. Қаланың көлік инфрақұрылымының жақсаруы өмір сапасын және коммерциялық кеңістіктерді де жақсартты. Қалада ерекше адам бастарынан өсетін өсімдіктермен ойылған тас беттері бар викториялық жасыл адамдар (немесе жапырақ бас) бар. 19 ғасырдың соңында Джеймс пен Листер Леа Бирмингемдегі пабтарды жобалаумен айналысты. Олар 1896-97 жылдарғы Вудман, 1899 жылғы Суан энд Митре, 1900 жылғы Уайт Суан, 1901 жылғы Энкхор Инн және 1901 жылғы Сити Таверн пабтарын жобалады. Осы пабтардың көптегені қазіргі уақытта ескерткіштер тізіміне енгізілген...

Birmingham lay at the heart of the mid 19th century Gothic Revival, being closely associated with its two most influential early pioneers: Thomas Rickman and A. W. N. Pugin. Gothic architecture had been used for picturesque decoration in England throughout the 17th and 18th centuries, a practice that continued into the early 19th century, with notable examples in Birmingham including Metchley Abbey in Harborne of ca. 1800; and Francis Goodwin's Holy Trinity, Bordesley – a commissioners' church of 1822, "far from correct and far from dull". The mid 19th century however saw a conscious and far reaching revival in the use of Gothic as a complete and rigorous system of construction, encompassing both structure and decoration and involving a renewed emphasis on historical authenticity. The first notable figure of this architectural revolution was Thomas Rickman, who was based in Birmingham for 21 of the 23 years he practiced as an architect. Although he worked in a wide variety of architectural styles Rickman's understanding of Gothic was far more thorough and learned than that of most other architects of his time, and his Quaker background gave him a systematic and objective view of Gothic styles free from the complications of the Church of England's search for liturgical meaning. His earliest Birmingham church St George in the Fields of 1819 (demolished) was a remarkably correct Gothic structure for its date, and moved away from the economical but historically inauthentic use of cast iron detailing of his earlier churches in Liverpool. It was followed by a series of other notable works in the Birmingham area, including St Barnabas' Church, Erdington of 1824; the Watt Memorial Chapel of 1826 at St Mary's Church, Handsworth; All Saints Church, Ladywood of 1834 (demolished); and the Bishop Ryder Church of 1836 (demolished). Rickman's longest lasting influence on the course of the Gothic revival however was his book An Attempt to Discriminate the Styles of English Architecture, from the Conquest to the Reformation; the first study of Gothic architecture designed to guide architects towards historically authentic styles and the first to establish a convincing classification and chronology of English Gothic architecture, defining the four principal periods – Norman, Early English, Decorated and Perpendicular – that still frame the understanding of Gothic styles today. The most influential figure of the most important phase of the Gothic Revival, however, in Birmingham and worldwide, was Augustus Pugin. Pugin first became involved with Birmingham in 1833, designing the Gothic detailing for Charles Barry's rebuilding of King Edward's School (demolished) in New Street. This was the first secular building in Birmingham to demonstrate the emerging, more scholarly use of gothic, being designed in a Tudor style to reflect the school's 16th century foundation. It was also the first work of the partnership between Barry and Pugin that would later design the Palace of Westminster in London, and it established the pattern that Westminster was to follow, with gothic detailing on a fundamentally classical, symmetrical composition. As a centre of industrial manufacture, with a reputation for religious non conformism and a largely Georgian streetscape, Birmingham was anathema to Pugin's craft based, high church, medievalist outlook, and in 1833 he condemned it as "that most detestable of detestable places Birmingham, where Greek buildings and smoking chimneys, Radicals and Dissenters are blended together". However Birmingham's ferment of religious diversity also placed it at the heart of the mid 19th century English Catholic Revival, and after his conversion to Catholicism in 1834 Pugin quickly became associated with Birmingham's Oscott College, where he was to live from 1837 as college architect and Professor of Ecclesiastical Art and Architecture. During this period he built a series of buildings in Birmingham that marked the turning point in the use of Gothic as a functional, honest expression of the form and function of building. The first of these, completed in 1838, was the chapel of Oscott College itself – alongside Scarisbrick Hall one of the two major works of Pugin's first years as an architect. This was Pugin's first large scale work of ecclesiastical gothic, and the freedom he had at Oscott gave him his first opportunity to achieve his vision of a complete, integrated medievalist world, with his Gothic design work extending from the building's architecture to its furnishings and metalwork and even the vestments of its clergy. and the first Roman Catholic cathedral to be built in England since the reformation. Opposite St Chads stood the Bishop's House (demolished). Austere and tightly composed, with ornamentation limited to decorative brickwork and a small number of stone dressings, this was the most influential building Pugin ever designed. Its simple unpretentious style based on the honest use of traditional materials marked the birth of the spirit of the Arts and Crafts movement, and its exceptional originality and adventurousness marked the birth of the idea of rational construction that was to dominate the architecture of the 20th century. J. A. Chatwin became one of the most prolific architects involved in the construction or alteration of churches in Birmingham. Some of his most significant works include the Greek Orthodox Cathedral in Birmingham, which was completed in 1873, Aston Parish Church in 1879, and St Martin in the Bull Ring in 1873. As well as designing churches, he designed the King Edward VI High School for Girls on New Street in 1866 and Bingley Hall in 1850. which was completed by his son Frederick Martin following his sudden death in 1883. The cutting of Corporation Street through slums in the city centre began in 1878 and much of the work for designing the buildings that were to line the street was given to Martin & Chamberlain. Numerous buildings, which had leases of 99 years, were demolished in the post war period, however, the street has retained many of its fine Victorian buildings above modern ground floor façades, providing an insight into how the city once looked. Birmingham's importance as a growing town encouraged the construction of municipal buildings which were designed by some of the most prominent architects of the time. Sir Aston Webb and Ingress Bell's Victoria Law Courts were completed in 1891 and feature extensive use of terracotta on the exterior. The ornamentation on the exterior, which includes a statue of Queen Victoria, is carried on inside the building. Webb was not the only major architect to make an impact on Birmingham. Wealthy landowners saw business opportunities as a result of the arrival of the railways in Birmingham. One such land owner, Isaac Horton, commissioned Thomson Plevins to design a hotel for Colmore Row. The result was the Grand Hotel which was completed in 1875 in the French Renaissance style. The hotel was altered and extended in 1876, 1891 and 1895 but is now empty, and was saved from demolition when it was granted Grade II listed status in May 2004. Another Plevins hotel for Isaac Horton is the Midland Hotel (now the Burlington Hotel) on New Street. Horton constructed hotels next to railway stations to maximise trade and made them attractive to visitors decorating them lavishly on the inside as well as on the exterior. Other transport improvements in the town improved the quality of life as well as the provision of commercial space in the town. The city has several Victorian green men (or foliate heads) which consist of unusual human heads, carved of stone with vegetation growing out of their faces. In the late 19th century, James & Lister Lea became prolific designers of public houses in Birmingham. They designed The Woodman (1896 7), the Swan and Mitre (1899), The White Swan (1900), The Anchor Inn (1901) and The City Tavern (1901). Many of these pubs are now listed buildings and were built of red brick and terracotta.

Өнер және қолөнер қозғалысы

1890 жылдардың басында Бирмингемнің басым сәулет стилі күрт өзгерді, Жоғарғы готика стилі ерекше жергілікті Өнер және қолөнер мектебіне уступил. Ғимараттар көбінесе шектеулі әшекейлеумен және жергілікті сәулеттің дәстүрлі нысандарына негізделген қарапайым стильде жобаланды – Бирмингемде бұл көбінесе кірпіш, сылақ және жартылай ағаш құрылыстар болды. Дизайн ғимараттың құрылымын қарапайым және адал түрде бейнелеуге баса назар аударды, кірпіш қабырғаларының байланыстары сияқты құрылымдық элементтерді ерекше атап көрсетті, сондай-ақ ғимарат элементтерінің функциялық айырмашылықтарын әдейі қисынсыз үйлесімдер мен контрасттар арқылы көрсетті. Ғимараттарда көбінесе жергілікті суретшілер мен шеберлердің жасаған жиһаздары, фриздері немесе суреттері сияқты сәндік элементтер болды. Әсіресе, 1880 жылдары Бирмингем өнер мектебінің айналасында құрылған Бирмингем тобы оларды ғимарат дизайнының ажырамас бөлігі деп санады, осы арқылы "жалпы өнер туындысын" жасауға ұмтылды. Өнер және қолөнер философиясы нақты стильге қарағанда дизайнға қатысты көзқарас болды, сондықтан Бирмингемдегі Өнер және қолөнер сәулетшілерінің жұмысы Крауч пен Батлердің эклектикалық және әсем Елизавета стиліндегі қайта жаңғыруынан бастап, Джозеф Ланкастер Боллдың методистік қарапайымдылығына дейін; Артур Стэнсфилд Диксонның саяси радикалдық қатаңдығынан Уильям Летабидің жұмысының мистикалық символизміне дейін әртүрлі болды. Бирмингемнің қалыптасқан көркем мәдениеті оны Өнер және қолөнер ойларына өте сезімтал етті. Өнер және қолөнер қозғалысының өзі 1850 жылдары Оксфорд университетінде құрылған және мүшелері Уильям Моррис пен Эдвард Берн-Джонс болған, Бірмингемдік студенттер тобынан – «Бірмингемдіктер тобынан» туды. Дизайн және өндіріс практикасының Бирмингем экономикасына тікелей қатысы осындай мәселелерге қалада үлкен мән беруіне себеп болды, ал 1870 жылдары Джон Раскиннің негізгі Өнер және қолөнер ықпалының эстетикалық және әлеуметтік философиясы Бирмингемнің басқарушы либералдық элитасы арасында жақсы қалыптасты. Моррис 1855 жылы Бирмингемге саяхат жасағанда сәулет өнерін мансап ретінде таңдады және келесі ондаған жылдар бойы қаламен тығыз байланыста болды, 1878 жылы Бирмингем суретшілер қоғамының президенті болды. 1890 жылдары Өнер және қолөнер сәулетшілері Бирмингем сәулет қауымдастығында және Бирмингем өнер мектебінде сәулеттік оқытуда басымдық алды, ал қозғалыс 1905 жылы құрылған Бирмингем сәулет мектебінің алғашқы екі директорын дайындады. Бұл жаңа қарапайым және еркін сәулеттік тәсілдің алғашқы белгісі 1880 жылдары Балл мен Артур Харрисонның Королева Анна стиліндегі қайта жаңғыруындағы бірнеше ғимараттар болды. Ең ықпалды ертедегі Өнер және қолөнер стиліндегі үй жұмысы – Летэбидің 1892 жылғы «Төрт Оукстағы Хёрст» (кейін бұзылған), сондай-ақ Эджбастондағы Ятели Роудтағы Герберт Тюдор Баклендтің 1899 және 1901 жылдардағы үйлері; Дж. Л. Боллдың 1899 жылғы Винтерборны, сонымен қатар Эджбастонда; және К. Э. Батеманнің 1900 жылғы Редлендс үйі, Төрт Оукста орналасқан. Бирмингемнің өсіп келе жатқан өндірістік, коммерциялық және кәсіби сыныптары арасында Өнер және қолөнер мәдениетінің үстемдігі Эджбастон, Мозли, Фур Оукс және Ярдли сияқты жоғары бағалы аудандарда, сондай-ақ Барнт Грин, Олтон және Солихалл сияқты қала шекарасынан тыс аймақтарда, атақты жергілікті Өнер және қолөнер сәулетшілерімен де, Owen Parsons, Thomas Walter Francis Newton & Alfred Edward Cheatle және William de Lacy Aherne сияқты жақсы белгілі емес, бірақ өнімді жергілікті тұлғалармен де жобаланған көптеген жеке коттедждердің дамуына әкелді. Өнер және қолөнер стиліндегі көрнекті коммерциялық ғимараттарға Летабидің 1900 жылғы 122-124 Колмор жолы кірді – қайта жаңғырушылықпен үзілгендігімен еуропалық маңызға ие ғимарат, сондай-ақ Артур Диксонның 1898 жылғы Ұлы Чарльз көшесіндегі қолөнердің Бирмингем гильдиясы, оның «іс жүзінде стильсіз» дизайны радикалды социалистік көзқарастарын дөңгелек аркалы терезелерді қолдану арқылы Готика стиліндегі қайта жаңғырудан ашық бас тарту арқылы көрсетті. Қозғалыстың ең маңызды шіркеу архитектурасы Уильям Бидлакеге тән, оның 1899 жылғы «Агатаның киелі үйі», «Спаркбрук» киелі үйінде аяқталды, оның өнертапқыштық, бірақ тыныш дизайны ұлттық әсерге ие болды, бұл функциялар мен безендіру арасындағы тығыз байланысты сақтап қалды, бірақ ортағасырлық үлгілерді тікелей қайталаудан бас тартты. Алайда, Бирмингемдегі Өнер және қолөнер рухының ең толық көрінісі 1894 жылдан бастап Джордж Кэдбери өзінің жақын зауытының жұмысшылары үшін үлгілі ауыл ретінде дамытқан Борнвилл маңы болды, және оны негізінен 22 жасында тағайындалған Бидлакедің шәкірті архитектор Уильям Александр Харви жобалады. Харви 1895 және 1904 жылдар аралығында Борнвиллде 500-ден астам үйді жобалады – кірпіш, ағаш және таспен жұпталған қарапайым, бірақ ерекше әртүрлі коттедждер және орталық ауылдық алаңның төңірегінде орналасқан бірнеше қоғамдық ғимараттар. Алайда, Борнвиллдің ең маңыздысы оның қала құрылысында болды, мұнда жеміс ағаштарымен көмкерілген жолдардағы кең бақшаларға орналасқан коттедждердің жоспары 19 ғасырдың компаниялық ауыл моделінен асып, 20 ғасырдың басындағы бау-қалаларға қадам жасады. Өнер және қолөнер қозғалысы Бирмингем сәулетінің алтын ғасыры болды, қаланы Англия сәулетінің алдына шығарды, Англия сәулеті әлемді жетекшілік ететін уақытта. Оның ықпалы халықаралық болды: Летаби бүкіл қозғалыстың ең маңызды сәулеттік теоретиктерінің бірі болды және оның жұмысының жартысынан астамын Бирмингемде немесе Бирмингемдік клиенттер үшін салған, ал Уильям Бидлаке және Уильям Александр Харви сияқты Бирмингем сәулетшілерінің ғимараттары Герман Мутезиус 1905 жылғы «Ағылшын үйі» кітабында маңызды орын алды, бұл кітап Өнер және қолөнер философиясын Германияға енгізуде революциялық болды және кейінірек модернизмнің тууына ықпал етті.

The early 1890s saw a sudden change in Birmingham's dominant architectural style, as High Gothic gave way to a distinctive local school of Arts and Crafts architecture. Buildings came increasingly to be designed in an understated style that limited ornament and was based on traditional forms of local vernacular architecture, in Birmingham largely brick, roughcast and half timbering. Design emphasised the simple and honest expression of the building's construction, highlighting structural elements such as the bonds of the brickwork, and often emphasising differences in the function of elements of the building through the deliberate creation of awkward juxtapositions and contrasts. Buildings often featured decorative elements such as furnishings, friezes or paintings by local artists and craftsmen – particularly by the Birmingham Group which formed around the Birmingham School of Art in the 1880s – considering these to be integral to the design of the building to form a "total work of art". The Arts and Crafts philosophy was an approach to design rather than a defined style, however, and the work of Arts and Crafts architects within Birmingham ranged from the eclectic and spectacular Elizabethan revival work of Crouch and Butler to the Methodist purism of Joseph Lancaster Ball; and from the politically radical austerity of Arthur Stansfield Dixon; to the mystically charged symbolism of the work of William Lethaby. Birmingham's existing visual culture made it highly receptive to Arts and Crafts thinking. The Arts and Crafts Movement itself had been born out of the Birmingham Set: a group of undergraduates, most of whom were from Birmingham, that formed at Oxford University in the 1850s and whose members included William Morris and Edward Burne Jones. The direct relevance of the practice of design and production to the Birmingham economy gave such issues a high profile within the town, and the aesthetic and social philosophy of the key Arts and Crafts influence John Ruskin was well established among Birmingham's governing Liberal elite by the 1870s. It was on a trip to Birmingham in 1855 that Morris had decided to pursue architecture as a career, and he was to maintain close links with the town over following decades, serving as President of the Birmingham Society of Artists in 1878. By the 1890s Arts and Crafts architects dominated the Birmingham Architectural Association and architectural teaching at the Birmingham School of Art, and the Movement provided the first two Directors of the Birmingham School of Architecture from its foundation in 1905. The first sign of this newly simple and free approach to architecture was a series of buildings in the Queen Anne revival style by Ball and by Arthur Harrison in the 1880s. The most influential early Arts and Crafts domestic work was Lethaby's The Hurst in Four Oaks of 1892 (since demolished), with major surviving works including Herbert Tudor Buckland's 1899 and 1901 houses in Yateley Road, Edgbaston; J. L Ball's Winterbourne of 1903, also in Edgbaston; and C. E. Bateman's Redlands of 1900 in Four Oaks. The dominance of Arts and Crafts culture among Birmingham's growing manufacturing, commercial and professional classes saw the development of a wide variety of detached suburban houses in upmarket districts such as Edgbaston, Moseley, Four Oaks, and Yardley, and outside the city boundaries in areas such as Barnt Green, Olton and Solihull, designed both by celebrated local Arts and Crafts architects and by less well known but prolific local figures such as Owen Parsons, Thomas Walter Francis Newton & Alfred Edward Cheatle and William de Lacy Aherne. Notable commercial buildings in Arts and Crafts styles included Lethaby's 122 124 Colmore Row of 1900 – a building of European importance in its break with revivalism – and Arthur Dixon's 1898 Birmingham Guild of Handicraft in Great Charles Street, whose "virtually styleless" design reflected his radical socialist views by using round arched windows in an explicit rejection of the Gothic Revival. The most important church architecture of the movement was that of William Bidlake, culminating in his St Agatha's, Sparkbrook of 1899, whose inventive but restrained design had a national influence, maintaining the close relationship between function and decoration that was important to the Gothic revival, while moving away from the straightforwardly historicist imitation of medieval precedent. The most comprehensive expression of the Arts and Crafts spirit within Birmingham however was the suburb of Bournville, which was developed from 1894 by George Cadbury as a model village for workers from his nearby factory, and was largely designed by the architect William Alexander Harvey, a pupil of Bidlake appointed at the young age of 22. Harvey designed over 500 houses in Bournville between 1895 and 1904 – simple but exceptionally varied cottages built in pairs in brick, timber and stone – and a few public buildings clustered around a central village green. Bournville was most influential in its urban planning, however, where its layout of cottages set in substantial gardens, on roads lined with fruit trees, moved beyond the 19th century model of the company village towards the garden cities of the early 20th century. The Arts and Crafts Movement marked a golden age of Birmingham architecture, placing the city at the forefront of English architecture at a time when English architecture was leading the world. Its influence was international: Lethaby was the most important architectural theorist of the whole movement, and built over half of his work in Birmingham or for Birmingham clients, while the buildings of Birmingham architects such as William Bidlake and William Alexander Harvey were to feature prominently in Herman Muthesius's 1905 book The English House, which was to be revolutionary in its introduction of the Arts and Crafts philosophy into Germany, and a pivotal influence on the later birth of the modern movement.

Эдвард дәуірі мен соғыстар аралығындағы сәулет

Виктория дәуірінің соңында қызыл кірпіш пен терракотадан жасалған ғимараттардың орнына түрлі түсті шыны терракота – фаянс келді: мысалы, 1902 жылы салынған Temple Street-тегі Trocadero, 1924 жылы аяқталған Aston Villa-ның Villa Park стадионындағы Trinity Road трибунасы, ол жердегі ең сәнді трибуна саналды, әсем әйнек терезелермен, итальяндық мозаикалармен және кең баспалдақпен, бұл архитектурашы Archibald Leitch-тің шедеврi ретiнде танылды және 1960 жылы Sunday Times газетінің тілшісі оны "футболдың Санкт-Панкрасы" деп сипаттады. Ол 2000 жылы бұзылды. Көптеген кинотеатрларды Oscar Deutsch салдырды, ол Birmingham қаласында туған архитектор Harry Weedon-ға осы кинотеатрлардың көптеген жобаларын тапсырды. Weedon-ның жобалары өнеркәсіптік ғимараттарды да қамтыды, ол 1936 жылы Digbeth-тегі Typhoo Tea фабрикасын жобалады. Art Deco архитектурасы кинотеатрларды жобалауда танымал болды, бірақ басқа ғимараттарда кеңінен таралмады және Birmingham қаласында оның қолданылуы өте шектеулі болды. 1933 жылы Birmingham Baths Committee басқаратын жаңа Kent Street Baths, Hurley Robinson жобасы бойынша аяқталды. Бұл Birmingham қаласындағы кинотеатр емес, осындай стильде салынған алғашқы ғимараттардың бірі. Осы стильде салынған тағы бір маңызды ғимарат – Birmingham қаласының High Street көшесіндегі бұрынғы Times Furnishing Company дүкені, қазір Waterstone's дүкені. Ғимарат 1938 жылы Burnett and Eprile жобасы бойынша аяқталды. Bournville Village Trust 1900 жылы Bournville иелігін және Cadbury фабрикасының маңындағы қоғамдық ғимараттарды басқару үшін құрылды. Жоспарлаудың көп бөлігін William Alexander Harvey жасады. Сонымен қатар, Birmingham қаласында туған архитектор, қала құрылысшы және Birmingham Civic Society хатшысы William Haywood екі соғыс арасында Birmingham қаласын жақсартуға үлкен үлес қосты. 1900 жылдың басында жаңа пабтар ашыла бастады – бұрынғы жұмысшылар мен ішкілікке құмар адамдарға арналған пабтардың орнын алмастыруға арналған үлкен "отбасылық" пабтар. Мұндай пабтардың бірі – 1929 жылы аяқталған Northfield-тегі Bristol Road көшесіндегі The Black Horse. Birmingham қаласындағы алғашқы көп қабатты тұрғын үйлер 1937 жылы Bristol Road көшесінде салынды. Viceroy Close деп аталған ғимарат Mitchell and Bridgwater компаниялары Gollins and Smeeton компаниясымен бірлесіп жобалады. Онда Oliver O'Connor Barrett-тің мүсіндері де бар. Сол жылы Hall Green ауданындағы Art Deco стиліндегі "Petersfield Court" аяқталды. Ғимаратта 14 пәтер бар және үлкен қисық бұрышты терезелерден тұрады. Соғыс аяқталғаннан кейін Birmingham қайтадан кеңейе бастады және 1951 жылы халқының ең жоғарғы деңгейіне жетті. Бұл жаңа тұрғын үйлерге деген сұранысты тудырды, бұл Birmingham қаласындағы бомбалау салдарынан жоғалған тұрғын үйлерді және өсіп келе жатқан халықтың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін қажетті тұрғын үйлерді алмастыруға байланысты болды. Бұған қоса, қоғамдық нысандарды пайдаланудың артуы қалалық кеңесті оларды қайта құруға және жақсартуға ынталандырды. Қазіргі заманғы ғимараттарға деген қоғамдық сұраныс, викториандық архитектуралық стильдердің модадан шығуы нәтижесінде 1950 және 1960 жылдары қала жоспарлаушылар күрделі шыны шатыры бар Birmingham New Street станциясы және ескі Орталық кітапхана сияқты көптеген әдемі викториандық ғимараттар бұзылды. Бұл жоспарлау шешімдері Birmingham қаласының кейінгі онжылдықтардағы имиджіне терең әсер етті, бетонды айналма жолдар, сауда орталықтары және мұнаралар Birmingham қаласына "бетонды джунгли" деген ат берді. Manzoni-дің жұмысына Inner Ring Road, Middle Ring Road және Outer Ring Road құрылысы кірді, бұл үлкен аумақтағы жерді сатып алуды және тазалауды қажет етті. Сонымен қатар, ол үлкен аумақтарды қайта дамыту аймақтары деп белгілеп, үлкен аудандағы шалаптарды тазалауға кірісті. Бірнеше архитекторлар Birmingham қаласының бас архитекторлары болып тағайындалды, алғашқысы Alwyn Sheppard Fidler болды, ол 1952 жылдан 1964 жылға дейін осы лауазымда болды, ол Castle Vale тұрғын үй ауданының дизайны туралы келіспеушіліктерден кейін лауазымынан кетіп қалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін салынған архитектураға әртүрлі реакция болды. Осы кезеңде салынған көптеген ғимараттар қатты сынға ұшырап, тізімге енгізілмеді, ал басқалары мақталып, тізімге енгізілді. Соңғы онжылдықта соғыстан кейінгі көптеген ғимараттар бұзылды және алдағы жылдары тағы да көбі бұзылмақ, кейбіреулері, мысалы, John Madin-нің бруталистік Birmingham Central Library сияқты даулы.

The late Victorian era of red brick and terracotta gave way to coloured glazed terracotta – faïence: examples being the Trocadero in Temple Street, completed around 1902, The Trinity Road Stand at Aston Villa's Villa Park ground was completed in 1924, and was considered the grandest in the land, complete with stained glass windows, Italian mosaics and sweeping staircase, it was thought of as architect Archibald Leitch's masterpiece and was described as "the St Pancras of football" by a Sunday Times reporter in 1960. It was demolished in 2000. Many cinemas were constructed by Oscar Deutsch who commissioned Birmingham born architect Harry Weedon to design many of these cinemas. Weedon's designs also extended to industrial buildings and he designed the Typhoo Tea factory in Digbeth in 1936. Art Deco architecture became popular in the design of cinemas, however, it was not so widespread in other buildings and its use was very limited in Birmingham. In 1933, the new Kent Street Baths, operated by the Birmingham Baths Committee, was completed to a design by Hurley Robinson. This is one of the first non cinema buildings in Birmingham to feature this style of architecture. Another prominent building exhibiting this style is the former Times Furnishing Company store on the High Street in Birmingham, now a Waterstone's store. The building was completed in 1938 to a design by Burnett and Eprile. The Bournville Village Trust was set up in 1900 to manage the Bournville estate and public buildings growing around Cadbury's in Bournville. Much of the planning was done by William Alexander Harvey. In addition, the Birmingham born architect, Town Planner and Secretary of the Birmingham Civic Society, William Haywood, did much to raise the profile of the improvement of Birmingham in the inter war years. The reformed pubs started just after 1900 large 'family' pubs intended to replace the workers' and drinking men's pubs of the previous century. Such pubs included The Black Horse on the Bristol Road in Northfield which was completed in 1929. Birmingham's first multi storey block of flats was built in 1937 on the Bristol Road. The building, called Viceroy Close, was designed by Mitchell and Bridgwater in partnership with Gollins and Smeeton. It also features sculptures by Oliver O'Connor Barrett. In the same year, the Art Deco "Petersfield Court" in Hall Green was completed. The building contains 14 flats and consists of large curved corner windows. At the end of war, Birmingham again began to expand and reached a peak in its population in 1951. This produced a demand for new housing to replace that lost in the bombing raids over Birmingham upon the housing needed to meet the requirements for the growing population. As well as this, the increased use of public facilities encouraged their reconstruction and improvement by the city council. This public demand for modern buildings, combined with Victorian architectural styles falling out of fashion, resulted in dozens of fine Victorian buildings like the intricate glass roofed Birmingham New Street station, and the old Central Library being destroyed in the 1950s and 1960s by the city planners. These planning decisions were to have a profound effect on the image of Birmingham in subsequent decades, with the mix of concrete ring roads, shopping centres and tower blocks giving Birmingham a 'concrete jungle' tag. Manzoni's work included the construction of the Inner Ring Road, Middle Ring Road and the Outer Ring Road, which necessitated the purchase and clearance of vast areas of land. As well as this, he designated large areas of land redevelopment areas and set about clearing large areas of slums. Several architects were made the city architect of Birmingham, with the first being Alwyn Sheppard Fidler who held the position from 1952 to 1964, when he walked out following disagreements over his design for the Castle Vale housing estate. The architecture produced following World War II has been met with mixed reaction. Many of the buildings constructed in this period have since been heavily criticised and refused listing whilst others have been praised and listed. The past decade has seen the demolition of many postwar buildings and more are set to be replaced in the coming years, some controversially such as John Madin's brutalist Birmingham Central Library.

Коммерциялық ғимараттар

Виктория дәуірінен бері кеңселерге деген сұраныс өзгерді, компаниялар кішкентай кеңсе ғимараттарына қарағанда ірі кеңсе блоктарын басып алатын болды. Қала орталығында үлкен еден алақаны бар биік кеңсе блоктары кубоидтар сияқты қарапайым пішіндерде салынды. "Биг Топ" 1950 жылдардың соңында аяқталды және қаланың ең биік кеңсе ғимараты, сондай-ақ Бирмингемдегі алғашқы сауда орталығы атанды. 1960 жылдары оған Лаингтің жақын орналасқан Bull Ring сауда орталығы қосылды, ол үлкен цилиндрлі кеңсе мұнарасын салу жоспарларын қамтыды. 1964 жылы Джеймс А. Робертс салған "Ротонда" Bull Ring сауда орталығынан бөлек жоба ретінде аяқталды. Ғимарат кеңсе мұнарасы ретінде табысқа жете алмаса да, ол 2000 жылы II санаттағы ескерткіш мәртебесін алды, ал 2006-2008 жылдар аралығында Urban Splash компаниясы оны пәтерлерге қайта жаңартып берді. Соғыстан кейінгі кезеңде қала орталығында салынған басқа да биік кеңселердің қатарында Макларен ғимараты мен Centre City Tower бар, олар 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында салынды. Бірмингемде сол кезде салынған ең биік кеңсе ғимараты – Альфа Тауэр, және ол бүгінгі күнге дейін қаланың ең биік ғимараты болып табылады. Соңғы жылдары Бирмингемде бұрын пайдаланылмаған бірнеше өнеркәсіптік ғимараттар жаңартылды, мысалы, Уокер ғимараты – бұрын қолданылмаған теңіз жабдықтарын шығаратын зауыт, ол қазір заманауи кеңселерге айналдырылды.

Тұрғын үй сәулет өнері

Шығымды тұрғын үйлерді тазалау, Бирмингем халқының өсуі және Бирмингемдегі бомбалау кезінде тұрғын үйлердің қирауы қалалық кеңестің қала бойынша мыңдаған тұрғын үйлер салуына әкелді. Көбінесе Бирмингем қаласының бас сәулетшісі мен қалалық кеңестің қоғамдық жұмыстар департаменті жобалаған бұл жобалар төмен құнмен салынған, бірақ жоғары тығыздықтағы тұрғын үйлерге бағытталған. Соғыстан кейін туындаған шұғыл тұрғын үй қажеттілігін қанағаттандыру үшін жиналмалы бунгалолар салынды. Бастапқыда қалалық кеңес материалдар мен жұмыс күшінің жетіспеуіне байланысты оларды салуға қарсы болды. Дегенмен, кеңес ақырында 2500 бунгало салды, ал тағы 2000 жеке меншік жерлерге орнатылды. Олар үйлері қираған адамдарға бастапқыда берілді. Бұл құрылыстар уақытша деп есептелгенімен, көптегендері күтілген мерзімнен асып кетті. 1945 жылғы «Тұрғын үй (уақытша жай) туралы» заңға сәйкес салынған 16 бір қабатты «Феникс» жиналмалы үйінің қатары әлі де Уэйк Грин Роудта сақталған, ал 1940 жылдардағы «Аркон V» жиналмалы үйі Ярдлидегі Моат Лэйннен демонтаждалып, 1981 жылы Авонкрофт тарихи ғимараттар мұражайына тасымалданды, онда ол бүгінгі күнге дейін қойылған. Осы уақытша құрылыстармен қамтамасыз етілгеннен кейін, жергілікті билік тұрақты тұрғын үйлерді салуға кірісті. 1949 жылдың шілдесінде қалалық кеңес Коб-Лейнде жалғызбасты әйелдер үшін жиырма пәтер салу жоспарын мақұлдады, бұл жоспарды «Бирмингем COPEC тұрғын үйді жақсарту қоғамы» жасайды. Кеңес бастапқыда пәтерлерге қарсы болды, оларды құнына қарай қажетсіз деп есептеді. Алайда, Бирмингем халқының өсуімен және тұрғын үйге деген сұраныс артуымен, қала бойынша пәтерлер мен мезонеттер салу идеясына көбірек қолдау көрсетілді. Ақырында, қалалық кеңес пәтерлердің қажеттілігін мойындады және Бирмингем азаматтары үшін осындай тұрғын үйлерді ұсыну бағдарламасын бастады. 1950 жылдардың соңында Нечелс және Дуддестонды қайта құру аймағының бір бөлігі болған Дуддестонда алғашқы Бирмингем мұнаралары салынды. Оларды С.Н. Кук және серіктестері жобалады, және олар қалалық кеңес үшін өте қымбатқа түсті. Broad Street-тегі «The Rep» театрының артында орналасқан төрт мұнара блогының тобы да оқшаулауын және сыртқы түрін жақсарту үшін кең ауқымды жөндеуден өтті. Ұлыбританиядағы ең ірі биік тұрғын үй кешені Касл Вейлде, Касл Бромвич әуежайының орнында 34 мұнара блогымен салынды. Бұл аймақ әлеуметтік деградация мен қылмысқа ұшырағандықтан, танымал емес аймаққа айналды, ал ғимараттардың нашар сапасы техникалық қызмет көрсету мәселелеріне әкелді. Елді мекеннің төмендеуіне қарсы күресу үшін Касл Вейлде Еуропадағы ең ірі мұнараларды бұзу және жаңарту бағдарламаларының бірі басталды, соның нәтижесінде жаңа ғимараттар, алаңдар мен жасыл қоғамдық кеңістіктер салынды.

Slum clearance, the increase in the population of Birmingham and the destruction of housing during the Birmingham Blitz led to the council constructing thousands of housing units all over the city. Mostly designed by the City Architect of Birmingham and the Public Works Department at the council, the schemes focussed on high density housing in low cost builds. The immediate need for housing straight after the war was tackled by constructing prefabricated bungalows. Initially, the city council resisted constructing them due to the lack of materials and labour. However, the council eventually constructed 2,500 whilst a further 2,000 were constructed on private plots. They were provided initially to those who were displaced by the destruction of their homes. These structures were intended to be temporary, although many lasted longer than they were intended. A row of sixteen listed single storey Phoenix prefabs, built 1945 under the Housing (Temporary Accommodation) Act still exist on Wake Green Road and a 1940s Arcon V prefab was disassembled from Moat Lane in Yardley and transported to Avoncroft Museum of Historic Buildings in 1981 where it remains on display. Following the provision of these temporary structures, the local authority looked to providing permanent housing units. In July 1949, the city council approved a plan by the Birmingham COPEC Housing Improvement Society Ltd. to construct twenty flats for single women in Cob Lane. The council had been against flats initially as they had seen them as being unnecessary for their cost. However, as Birmingham's population expanded and the demand for housing increased, the idea of building flats and maisonettes across the city became more popular. Eventually, the city council acknowledged that there was a need for flats and started a programme to provide such properties for Birmingham's citizens. with the first Birmingham tower blocks being built in Duddeston, part of the Nechells and Duddeston Redevelopment Area, in the late 1950s. They were designed by S. N. Cooke and Partners and proved to be extremely costly for the city council. A group of four tower blocks located behind The Rep Theatre on Broad Street have also undergone an extensive renovation to improve their insulation and appearance. The largest high rise housing estate in Britain was constructed at Castle Vale with 34 tower blocks on the site of Castle Bromwich Aerodrome. This became an unpopular area as it began to suffer from social deprivation and crime whilst the buildings were poorly constructed leading to maintenance issues. To tackle the downward spiral of the estate, one of the largest tower block demolition and renovation programmes anywhere in Europe began in Castle Vale, with the construction of new buildings, squares and green public open spaces.

Джон Мадин және брутализм

Джон Мадин мен оның сәулет фирмасы 1960-шы жылдардан бастап 1970-ші жылдардың соңына дейін қалаға 19 ғасырдағы Мартин мен Чемберленге пара-пар әсер етті. 1974 жылы салынған бұл ғимаратты бір кезде Принц Чарльз "кітаптарды сақтауға емес, оларды өртеуге арналған орын сияқты" деп сипаттаған. Мадиннің еңбектері 21-ші ғасырдың басындағы Бирмингемнің саяси басшылығы тарапынан жоғары бағаланбады. Қаланың бұрынғы жоспарлау және жаңару директоры Клайв Даттон Мадиннің Орталық кітапханасын "бетонды монстр" деп атады. Соңғы кезде ғимаратты ескерткіштер тізіміне енгізу үшін бірнеше науқан ұйымдастырылды. Бірақ бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды және ғимарат бұзылып жатыр. Пошта және почта ғимараты 1960-шы жылдардың соңында салынды және аяқталысымен, Джон Мадинмен бірге жұмыс істеген Дуглас Хикман сияқтылар мұнараны үлкен жетістік деп бағалады. Джон Мадиннің қаладағы жақсы танылмаған ғимараты – Метрополитен үйі, ол қалаға әкелген сәулеттің алуан түрлілігін көрсетеді. Метрополитен үйі бетоннан өзге сыртқы материалдардың қолданылуын көрсетті. Дегенмен, 1980-ші жылдары модернистік сәулет сұраныстан қалғандықтан, 1960-шы және 1970-ші жылдары Бирмингемде салынған көптеген ғимараттарды қайта жаңарту туралы ұсыныстар талқыланды, оның ішінде Пошта және почта мұнарасын қайта жаңарту ұсыныстары (көбінесе мұнараны толық бұзуды қамтиды). 2005 жылы мұнараны бұзу жұмыстары басталды және оның орнына жаңа кеңсе ғимараты салынды. Сол сияқты сәулетке ие Хэгли жолындағы Бирмингем сауда палатасы әлі де тұр, бірақ Бирмингем сауда палатасы жаңа ғимарат іздеп жатқандықтан, оны бұзу қаупі бар. Сондай-ақ, NatWest үйі де бұзылатын болады. Мұнараны бұзуға қарсы консервациялық топтар қарсылық білдірді, бірақ English Heritage мұнараны тізімге енгізу үшін жеткілікті дәлелдер жоқ деген қорытынды жасады. Бирмингемдегі Мадиннің көптеген басқа ғимараттары да жаңаларымен ауыстырылды.

John Madin and his architecture firm made an impact on the city, from the 1960s through to the late 1970s, comparable to that of Martin & Chamberlain in the 19th century. Built in 1974, it was once described as "looking more like a place for burning books, than keeping them" by Prince Charles. Madin's work was not highly regarded by the early 21st century political leadership within Birmingham. Clive Dutton, the city's former Director of Planning and Regeneration, described Madin's Central Library as a “concrete monstrosity”. There have been campaigns launched to get the building listed status in more recent times. However these have been unsuccessful and the building is being demolished. The Post and Mail building was completed in the late 1960s and upon its completion, the tower was hailed as a great achievement by the likes of Douglas Hickman, who worked with John Madin. A lesser known building in the city by John Madin, Metropolitan House, shows the variety of architecture he brought to the city. Metropolitan House exhibited the use of exterior materials other than concrete. However, as Modernist architecture fell out of favour in the 1980s, proposals for the redevelopment of many of the buildings constructed in Birmingham from the 1960s and 1970s were aired including redevelopment proposals for the Post and Mail Tower (most including the total demolition of the tower). In 2005, demolition work began on the tower and a replacement office block has been constructed in its place. A building of similar architecture, the Birmingham Chamber of Commerce on the Hagley Road, still remains, however is under threat from demolition as the Birmingham Chamber of Commerce look for new premises. Also set to be demolished is NatWest House. The proposed demolition of the tower was resisted by conservation groups calling for the building to be listed, however, English Heritage concluded that there was not sufficient evidence for the tower to be listed. Many of Machin's other buildings in Birmingham have been replaced.

Қазіргі заманғы сәулет

Бірмингемде жаңа құрылыс кезеңі басталды, бұл 1990-шы жылдардың басында Брэндлиплейс арқылы Брод-стритті қайта жаңғыртудан бастау алды. Онда әртүрлі сәулетшілер жобалаған кеңсе және басқа да көп мақсатты ғимараттар бар, оның ішінде Foster and Partners жобалаған Ұлттық теңіз орталығы да бар. Бриндлиплейсті дамытуға қатысқан басқа сәулетшілер Терри Фаррелл, Деметри Порфириос, Allies and Morrison және Associated Architects. Future Systems компаниясымен серіктестікте, олар әйгілі және жүлделі Selfridges ғимаратын жобалады – бұл мыңдаған жылтыратылатын дискілермен жабылған, ерекше пішінді құрылым (суретке қараңыз) және бұл блобитектураның бір түрі. Шығыс жағындағы Оқу және демалыс аймағында Мэтью Болтон колледжінің, Миллениум Пойнт және Жаңа Технология институтының Шығыс кампусы салынды. Алдағы жобалар аймақтағы білім беру орталығын одан әрі дамытуға септігін тигізеді. Қала орталығында салынып, ашылған ең соңғы биік ғимараттардың бірі – 2006 жылдың қаңтар айында ашылған Иан Симпсонның Holloway Circus мұнарасы. Құрылысы толыққаннан кейін, ол Бирмингемдегі екінші ең биік ғимаратқа айналды, тек BT мұнарасы одан биік. Бұл қалалық кеңестің "Жоғарғы орындар" атты құжатының жариялануымен байланысты, онда қала орталығындағы құмтасты қырқа бойындағы биік құрылыстар салуға қолайлы жерлер көрсетілген. Urban Splash компаниясы жақында Fort Dunlop және The Rotunda ғимараттарын қайта жаңартуды аяқтады және Эрдингтондағы бұрынғы Cincinnati Lamb фабрикасын қайта жаңартуға, сондай-ақ Перри Баррдағы Birchfield Road көшесіндегі үш мұнара блогын жаңартуға қатысады.

Болашақтағы даму

Бірмингем қалалық кеңесінің Үлкен қала жоспарының аясында қала үшін жаңа жобалар мен қайта дамыту схемалары жоспарлануда. Үлкен қала жоспарының маңызды жобасы саналатын Бірмингемнің жаңа кітапханасы 2013 жылдың қыркүйегінде ашылды. Басқа бір маңызды жоба – Нью-стрит станциясын қайта дамыту. 1960 жылдардағы станция қазіргі уақытта толығымен жаңартылуда және тот баспайтын болатпен қапталуда. Станцияның үстінде орналасқан Grand Central сауда орталығы да жаңа Джон Льюис универмагымен бірге толығымен жаңартылды. Eastside – бұл алдыңғы жылдары ғимараттардың бұзылуынан кейін бос қалған жердің ірі даму аймағы. Жақында аяқталған Eastside City Park – 6,75 акрлық саябақ, ол 19 ғасырдан бері салынған алғашқы қалалық саябақ. Бірмингем қалалық университеті қазіргі уақытта Миллениум Пойнтқа іргелес жаңа қалалық кампусын салуда, ал жанындағы бос учаскелерге қатысты қосымша жоспарлар бар. Болашақ даму жобаларының ішінде бұрынғы Курзон көшесіндегі станцияны өнер галереясы ретінде пайдаланатын Curzon Square деп аталатын жаңа музейлік аудан бар. Жаңа музейлік аудан High Speed 2 теміржол желісінің терминалы болатын жаңа теміржол станциясымен қатар орналасады. 2013 жылдың сәуірінде аяқталған ірі жоба – Snowhill, ол Snow Hill станциясының жанында екі ірі кеңсе ғимаратының салынуын қамтыды. Argent Group компаниясы қалалық орталықта Paradise Circus үшін ұсыныстар енгізді. Жоспарларға Орталық кітапхана мен оны қоршаған ғимараттардың бұзылуы және жаңа қонақүйлер, кеңселер, қоғамдық алаңдар, мейрамханалар мен барлардың салынуы кіреді.