Роберт Маккензи: Канадалық саяхатшының өмірі мен қызметі
Robert W. Mackenzie
Роберт Маккензи – канадалық саяхатшы, Онтарио құрамындағы Жаңа демократиялық партия мүшесі (1975-1995). Боб Рэй үкіметіндегі маңызды министр. Саяси өмір жолы, биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер Роберт Уоррен (Боб) Маккензи (26 маусым 1928 жыл - 17 қаңтар 2011 жыл) – Канаданың Онтарио провинциясындағы саясаткер. Ол 1975 жылдан 1995 жылға дейін Онтарио заңнамалық құрылтайының Жаңа демократиялық партиясының мүшесі және Боб Рей үкіметіндегі ірі министр болды.
Canadian politician
Robert Warren (Bob) Mackenzie (June 26, 1928 – January 17, 2011) was a politician in Ontario, Canada. He was a New Democratic Party member of the Legislative Assembly of Ontario from 1975 to 1995, and a prominent cabinet minister in the government of Bob Rae.
Өмірбаян
Маккензи Канаданың кәсіподақ қозғалысының белсенді мүшесі болды. Ол батыс Квебек аймағында өскен және жетінші сыныптан кейін мектепті тастап, Халл қаласындағы E. B. Eddy компаниясының қағаз фабрикасында жұмыс істеді. Кейін ол теңізші болып жұмыс істеді және осы кезеңде скандинавиялық әріптесінің әсерімен әлеуметтік демократиямен танысқандығын айтады. Соңынан ол Онтарио штатының Виндзор қаласына көшіп, автокөлік зауытында жұмыс істеді. Ақырында Гамильтон қаласына қоныс аударған ол Американың Біріккен болат жұмысшыларының 5328-ші жергілікті ұйымының мүшесі және Гамильтон және аймақтық еңбек кеңесінің басқарушы мүшесі болды. Оның ұлы Эндрю Маккензи Гамильтон Шығыс сайлау округінен депутаттыққа кандидат болды, бірақ либерал Доминик Агостинодан жеңіліс тапты. Оның ұлы Дэвид Жаңа демократиялық партияның лидері Джек Лейтонның жеке кеңесшісі болды. Оның тағы төрт баласы болған.
Mackenzie was a longtime member of Canada's union movement. He was raised in western Quebec, and quit school after grade seven to work at the E. B. Eddy Company paper mill in Hull. He later worked as a merchant seaman, and claims that he was introduced to social democracy in this period by a Scandinavian co worker. He later moved to Windsor, Ontario, and worked in an auto plant. Finally settling in Hamilton, he was a member of the United Steelworkers of America Local 5328 and an executive member of the Hamilton and District Labour Council. His son Andrew Mackenzie ran for the Hamilton East seat, but was defeated by Liberal Dominic Agostino. His son David was a personal advisor to New Democratic Party leader, Jack Layton. He had four other children.
Саясат
Маккензи 1955 жылғы провинциялық сайлауда Онтарионың Уиндзор-Уокервилл округінде CCF партиясынан провинциялық лауазымға кандидат болды. Ол екінші орынды алып, прогрессивті консерватор М. С. Дэвиске шамамен 3000 дауыспен жеңілді. 1972 жылғы федералды сайлауда ол Канаданың Жаңа демократиялық партиясынан Канада Парламентінің Төменгі палатасына кандидат болды, бірақ үштік жарыста Гамильтон-Вентворт округінде үшінші орынға табан тіреді. Ол 1974 жылғы федералды сайлауда қайта қатысып, одан да үлкен айырмашылықпен жеңілді. Прогрессивті консерватор кандидат Шон О'Салливан екі сайлауда да жеңіске жетті.
Mackenzie ran for provincial office in the provincial election of 1955, as a candidate of the Ontario CCF in the riding of Windsor—Walkerville. He finished second, losing to Progressive Conservative M. C. Davies by about 3,000 votes. He ran for the House of Commons of Canada for the federal New Democratic Party in the 1972 federal election, but finished third in the riding of Hamilton—Wentworth in a close three way race. He ran again in the 1974 federal election, and lost by a wider margin. Progressive Conservative candidate Sean O'Sullivan won the riding on both occasions.
Қарсылық
Маккензи 1975 жылғы провинциялық сайлауда Онтарио заң шығарушы органына сайланды және Гамильтон-Ист жұмысшы табының сайлау округінде үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Ол 1977, 1981, 1985, 1987 және 1990 жылдары өткен сайлауларда қайта сайланды. Ол тек 1985 жылы либерал Ширли Коллинзтің оны жеңуге 1600 дауысқа жуық келген кезде ғана күшті қарсылыққа тап болды. Қалған барлық жағдайларда ол айқын басымдықпен жеңіске жетті. Маккензи 1982 жылы Боб Рейді НДП төрағалығына қолдады. 1985 жылғы шешімсіз сайлаудан кейін Боб Рей басқаратын НДП Дэвид Петерсон басқаратын Либералдық партияға екі жылға созылған азшылық үкімет құруға рұхсат берді. Маккензи НДП фракциясындағы аз топтың құрамында болды, ол қалалық "Қызыл торилер" еңбек мәселелерін Либералдық партияға қарағанда жақсы қолдайтынына байланысты Прогрессивті консервативтерді қолдауды ұсынды (онда ауылдық өкілдер басым болды). Маккензи 1985 жылдан 1990 жылға дейін партиясының Еңбек саясатын сынаушысы қызметін атқарды.
Mackenzie was elected to the Ontario legislature in the provincial election of 1975, winning the working class riding of Hamilton East by a wide margin. He was re elected in the elections of 1977, 1981, 1985, 1987 and 1990. The only time he faced a serious challenge was in 1985, when Liberal Shirley Collins came within 1,600 votes of defeating him. On all other occasions, he won by significant margins. Mackenzie supported Bob Rae for the NDP leadership in 1982. Following the inconclusive 1985 election, the NDP under Bob Rae allowed the Liberal Party under David Peterson to form a minority government, which lasted for two years. Mackenzie was part of a minority group in the NDP caucus that recommended supporting the Progressive Conservatives instead, on the grounds that urban based "Red Tories" would be more likely to support labour issues than the Liberal Party (which was then dominated by rural members). Mackenzie served as his party's Labour Critic from 1985 to 1990.
Үкіметте
1990 жылғы провинциялық сайлауда НДП көпшілік үкіметке ие болды, ал Маккензи сол жылдың 1 қазанында провинцияның Еңбек министрі болып тағайындалды. 1992 жылы ол 40-шы заң жобасын қабылдауға көмектесті, ол ереуіл кезінде және еңбек қозғалысы қолдаған басқа да ұстанымдарда анти-скраб шараларын енгізді. Заң жобасы 1993 жылдың 1 қаңтарында күшіне енді және жалпы алғанда Онтарио тарихындағы еңбекшілерге ең қолайлы заң жобаларының бірі саналады. Маккензи сонымен қатар медбикелер мен бала күтіміне қарайтын қызметкерлердің жалақы теңдігін қамтамасыз ететін заңнаманы ұсынды және фермерлерге кәсіподақ құру құқығын кеңейтті. 1993 жылы ол Рае үкіметінің Әлеуметтік келісімшарт заңдарын провинция үшін қажет деп мойындады. Маккензи үкіметте еңбек мүдделерін ынталы түрде қолдаушы ретінде танылды. Журналист Томас Уолком өзінің «Рэй Дэйз» атты кітабында келесі оқиғаны баяндады:
The NDP won a majority government in the 1990 provincial election, and Mackenzie was appointed as the province's Minister of Labour on October 1 of that year. In 1992, he helped navigate the passage of Bill 40, which introduced anti scab provisions during strikes and other positions supported by the labour movement. The bill became law on January 1, 1993, and is generally regarded as one of the most labour friendly bills in recent Ontario history. Mackenzie also introduced legislation dealing with pay equity for nurses and child care attendants, and extended unionization rights to farm workers. In 1993, he accepted the Rae government's Social Contract legislation as necessary for the province. In office, Mackenzie was known as a passionate supporter of labour interests within cabinet. Journalist Thomas Walkom recounted the following story in his book, Rae Days:
«Мысалы, бір кабинет отырысында Маккензи Эллиот-Лейк қалашығындағы жұмыссыз қалған болат өндірушілерге көмек көрсету туралы құлшыныспен сөйлегеннен кейін аяқтады. Кенеттен Энергетика министрі Дженни Картер сөз сөйледі. «Неге тырысып бағасың?» деді Питерборо қаласының ядролық қаруға қарсы белсендісі. «Олар бәрібір қатерлі ісіктен жақын арада қайтыс болады». Кездесуге қатысушылардың бірінің айтуынша, Маккензи соншалықты ашуланып, тіпті Картерге қарай кабинет үстелінен секірді. Әйбақай, үстел кең болды». 1994 жылдың басында Маккензидің ұлы Дэвид Премьер-министр кеңсесіне арнайы кеңесші болып жұмысқа алынғанда, қызу пікірталас туды. Маккензи 1994 жылдың 20 қазанында Еңбек министрі лауазымынан кетіп, 1995 жылы қайта сайлануға түспеді.
"At one early cabinet meeting, for instance, Mackenzie had just finished delivering a passionate plea for aid to jobless Steelworkers in the hard hit uranium mining town of Elliot Lake. Suddenly Energy minister Jenny Carter spoke up. "Why bother?" said the Peterborough anti nuclear activist. "They'll all be dead of cancer soon anyway." Mackenzie, according to one participant at the meeting, was so furious he literally lunged across the cabinet table at the hapless Carter. Luckily, it was a wide table." There was some controversy in early 1994 when Mackenzie's son David was hired as a special advisor to the Premier's office. Mackenzie resigned as Labour Minister on October 20, 1994, and did not seek re election in 1995.
Кейінгі өмірі
2004 жылы Маккензи Андреа Хорваттың Агостиноны қосымша сайлауда ығыстыру бойынша сәтті науқанын қолдады. Маккензи 2011 жылдың 17 қаңтарында 82 жасында дүниеден озды.
In 2004, Mackenzie supported Andrea Horwath's successful campaign to replace Agostino in a by election. Mackenzie died on January 17, 2011, at the age of 82.