Григорий Гельмерсен: Балтық немісі геологының өмірі мен еңбектері
Gregor von Helmersen
Григорий Гельмерсен: балтық немісі геолог, Орал аймағын А. Гумбольдтпен зерттеді. Берлин, Гейдельберг, Бонн университеттерінде білім алды. Геология тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Балтық немісі геологы Грегор фон Гельмерсен немесе Григорий Петрович Гельмерсен (Григорий Петрович Гельмерсен, ) – Балтық немісі геологы болған.
Baltic German geologist
Gregor von Helmersen or Grigory Petrovich Helmersen (Григорий Петрович Гельмерсен, – ) was a Baltic German geologist.
Өмірбаян
Гельмерсен Ливонияда (қазіргі Эстония) Дукерсхоф қаласында дүниеге келді және Санкт-Петербургтегі пансионда оқыды. 1825 жылы Дорпат университетін бітіріп, қаржы министрлігіне қызметке орналасты. Ол Александр фон Гумбольдтпен Оренбург аймағына сапар жасады, ал министр Э. Ф. Канкрин оны Е. К. Хоффманмен бірге жоғары білім алуға жіберуді ұсынды. Екеуі Берлин, Гейдельберг және Бонн университеттерінде лекция тыңдап, саяхаттады. 1835 жылы ол Тау-кен инженерлері корпусына қабылданды, ал 1838 жылы Санкт-Петербургтегі Тау-кен институтының геология профессоры болды және оның директоры қызметін де атқарды. 1839 жылы Карл Эрнст фон Баэрмен бірге Ресейдегі алғашқы сериялық табиғаттану басылымын – «Ресей империясын зерттеуге үлес» журналын құрды. 1850 жылы Санкт-Петербургтегі Ресей ғылым академиясының академигі болды. 1882 жылы Ресей геологиялық комитетін құрып, оның тұңғыш төрағасы болды. Ол Ресей геологиясы, әсіресе елдің көмір және басқа да минералдық кен орындары туралы көптеген еңбектер жазды, сондай-ақ Ресейдің геологиялық картасының жеке парақтарына түсіндірмелер дайындады. Оның геологиялық жұмысы қарттық шағына дейін жалғасты, кейінгі жариялымдарының бірі – «Ресейдің мұздық блогы және дилювий құрылымдарын зерттеу» (1869 және 1882 жылдар). Оның көптеген еңбектерін Санкт-Петербургтегі Императорлық ғылым академиясы жариялады.
Helmersen was born in Duckershof, Livonia (now in Estonia) and went to boarding school in St. Petersburg. He graduated from the University of Dorpat in 1825 and joined the finance ministry. He accompanied Alexander von Humboldt into the Orenburg region and was recommended, along with E. K. Hoffman, by the minister E. F. Kankrin to be sent for higher education. The two travelled and listened to lectures in the universities of Berlin, Heidelberg, and Bonn. In 1835 he was put in the Corps of Mining Engineers and in 1838 he became professor of geology in the Mining Institute at Saint Petersburg of which he was also director. In 1839, along with Karl Ernst von Baer, he founded the first serial natural scientific publication in Russia known as Beiträge zur Kenntniss des Russischen Reiches. In 1850, he became an academician of the Russian Academy of Sciences in St Petersburg. He founded and became the first head of the Russian Geological Committee in 1882. He was an author of numerous memoirs on the geology of Russia, especially on coal and other mineral deposits of the country; and he wrote also some explanations to accompany separate sheets of the geological map of Russia. His geological work was continued to an advanced age, one of the later publications being Studien über die Wanderblöcke und die Diluvialgebilde Russlands (1869 and 1882). Most of his memoirs were published by the Imperial Academy of Sciences at Saint Petersburg.