Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық бизнесмен
ағылшын футболшысы
Australian businessman
the English footballer
1916 жылы ол Дж. Л. Гарванның Stadia Ltd компаниясын иелігіне алды, оның бас директоры Сноу Бейкер болды, және оны үлкен бизнеске – Stadiums Pty Ltd компаниясына айналдырды.
In 1916, he took over J. L. Garvan's Stadia Ltd, of which Snowy Baker was general manager, and parlayed it into a major business — Stadiums Pty Ltd.
Даңқсыз билік
1950 жылы романшы Фрэнк Харди өзінің 1950 жылы жарық көрген "Даңқсыз билік" романында Ренді жағымсыз бейнеледі, онда Рен Джон Уэст деп аталатын кейіпкер түрінде елеусіз көрсетілген. Кітапта Виктория мен Австралияның басқа да маңызды саяси тұлғаларының үлгісі бойынша жасалған кейіпкерлер де бар, олардың ішінде Виктория премьер-министрі сэр Томас Бент және премьер-министр Джеймс Скуллин, сондай-ақ Рим католик архиепископы Дэниел Мэнникс та бар. Харди Австралия Коммунистік партиясының мүшесі болғандықтан, кітап және оның Ренге қатысты сын-ескертпелері, саяси тұрғыдан, Суық соғыстың антикоммунистік мәдениетіне тартылды. Джон Реннің әйелі Эллен Рен кітап жарық көргеннен кейін Хардиді артық айтқаны үшін сотқа берді.
In 1950, the novelist Frank Hardy portrayed Wren negatively in his self published 1950 novel Power Without Glory, in which Wren appears thinly disguised as a character called John West. The book also included characters based on other important Victorian and Australian political figures, including Victorian Premier Sir Thomas Bent and Prime Minister James Scullin, as well as Roman Catholic Archbishop Daniel Mannix. Due to the fact that Hardy was a member of the Communist Party of Australia, the book, and its criticisms of Wren, became politically embroiled in the anti communist culture of the Cold War. John Wren's wife, Ellen Wren, sued Hardy for libel after the book's publication.
Джон Рен туралы басқа да кітаптар
Фрэнк Бреннанның ұлы, автор Найл Бреннан, 1971 жылы жазған «Джон Рен: Құмар ойыншы» атты өмірбаянында Ренді жағымды бейнелейді. Хью Баггидің «Нағыз Джон Рен» (1977) кітабы, Федералды парламенттік Еңбек партиясының вице-лидері Артур Калвеллдің алғы сөзімен, де өте жағымды бағаланды. Крис Макконвиллдің «Еңбек тарихы» журналындағы «Джон Рен: Машина шебері» (1981) мақаласы Рен туралы басқаша көзқарас ұсынды. Джеймс Гриффиннің «Джон Рен: Жаңадан қарастырылған өмір» (2004) кітабы Реннің өмірі мен мансабына негізінен оң баға берді.
Frank Brennan's son, the author Niall Brennan, gave a favourable portrayal of Wren in his 1971 biography, John Wren: Gambler. Hugh Buggy's The Real John Wren (1977), with a Foreword by Arthur Calwell, Federal Parliamentary Labor Party Deputy Leader, was also very favourable. An alternative account was given by Chris McConville's article in Labor History, "John Wren: Machine Boss" (1981). John Wren: A Life Reconsidered by James Griffin (2004) presented an essentially positive view of Wren's life and career.
Отбасы
Реннің немересі Габриэль Пицци де көркемсурет сатушысы ретінде танымал болды, ол абориген өнерінің беделін көтеруге үлес қосты. Оның басқа балаларының өмірі қиындыққа толы болды. Ұлы Энтони Ренмен дауласып, мұрадан айырылғаннан кейін өзіне-өзі қол жұмсады, ал келіні Нора мен немерелері тек аз ғана жәрдемақы алды. Реннің тағы бір немересі Сьюзан Уордлоу қайтыс болғанда, оның екі бауыры күйеуі Грегке хабарламай жерледі, кейін оған отбасылық үйден шығуға 24 сағат мерзім берілді. Ал Реннің тағы бір қызы Анжела 39 жасында нашар тамақтанудан көз жұмды, ол 97 000 фунт стерлинг мүлік қалдырды.
Wren's granddaughter Gabrielle Pizzi also achieved renown as an art dealer credited with raising the profile of Aboriginal art. Others of his children had troubled lives. His son Anthony committed suicide after being disinherited following an argument with Wren, while his daughter in law Nora and grandchildren only received a meagre allowance. When another of Wren's grandchildren, Susan Wardlaw, died, her two brothers had her buried without notifying her husband Greg, who was then given 24 hours to leave the family home, while another of Wren's daughters, Angela, purportedly died of malnutrition when she was 39, leaving an estate worth £97,000.
Коллингвуд игілігі
Рен VFL-дің кәсібилендірілмеген кезеңіндегі үлгілі «Коллингвуд» ойыншыларын қолдауымен танымал болды. Ойыншылар әр ойын үшін жалақы алғанмен, спорт 20-шы ғасырдың соңында кәсібиленгенге дейін бұл сома өте аз болды. Осының орнына Рен жақсы ойын көрсеткен ойыншыларға ақшалай сыйлықтар жіберіп, кейбір «Коллингвуд» ойыншыларына қалыпты ойын жалақысынан оннан жиырма есеге дейін төлеген. Осы сыйлықтарды алғандардың арасында «Коллингвуд» клубының аңызы Гордон Ковентри де болды, ол 1929 жылы бір ойында рекордтық 16 гол соққаннан кейін; алайда, оның жағдайында Лига ережелері оған тікелей сыйлық беруге мүмкіндік бермеді, сондықтан ол Ковентридің әйеліне 50 фунт стерлинг (1929 жылы 50 доллардың шамамен <есептелген сомаға> тең) жиһаз жиынтығын сатып алу үшін берді. 1952 жылы Рен 500 фунт стерлинг (1952 жылы 500 доллардың шамамен <есептелген сомаға> тең) сыйлады, оны «Коллингвуд» ойыншылары арасында бөлісуге тиіс болды. Жомарттықтың тағы бір мысалы ретінде Лу Ричардс «The Sunday Footy Show» бағдарламасында Реннің өзін өткен аптада қанша төлегенін сұрағанын еске алды. Ричардс «бір фунттық банкнота, мырза» деп жауап бергенде, Рен Ричардсқа 20 фунт стерлинг (1941 жылы 20 доллардың шамамен <есептелген сомаға> тең болуы мүмкін, себебі оқиғаның болған жылы нақты белгіленбеген) сыйлады.
Wren was well known for supporting exemplary Collingwood players in the VFL's pre professionalised era. While players were paid a per game salary, the amount was meagre until the late 20th century when the sport became professionalised. To compensate for this, Wren was known to send monetary gifts to players who performed well, often paying ten to twenty times the normal game salary to certain Collingwood players. Among the beneficiaries included Collingwood legend Gordon Coventry after he scored a then record 16 goals in a game in 1929; however, in his case, League Laws prevented him from doing this, so he exploited a loophole by gifting A£50 to Coventry's wife (A$50.0 in 1929 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in terms) to buy a suite of furniture. In 1952, Wren donated A£500 (A$500.0 in 1952 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in terms), which was to be distributed among Collingwood players. In another example of generosity, Lou Richards recalled on The Sunday Footy Show a time when Wren asked Richards how much he was paid the week prior. When Richards replied "a pound note, sir", Wren gifted Richards A£20 (potentially up to A$20.0 in 1941 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in terms, as the year this happened was not clarified).