Кіріспе
Уэст Торрингтон – Англияның Линкольншир графтығының Шығыс Линдси ауданындағы шағын елді мекен. Ол Блеасби Моордың жиегінде және Врагбиден солтүстікке қарай 5 шақырым жерде орналасқан. 2001 жылғы халық санауы бойынша Батыс Торрингтонның халқы 69 адамды құрады, ал 2011 жылғы санақ бойынша 128 адамға дейін артты. Бұл елді мекен Себастьян Фолкстің 2005 жылғы «Адам іздері» романының оқиға орыны болып табылады.
West Torrington is a small hamlet in the East Lindsey district of Lincolnshire, England. It is situated on the edge of Bleasby Moor and 3 mile (5 km) north from Wragby. The 2001 Census recorded a West Torrington population of 69, increasing to 128 at the 2011 census. The village is a setting in Sebastian Faulks' 2005 novel Human Traces.
Қасиетті Мария шіркеуі
Ауылдағы шіркеу, Сент-Мария шіркеуі, II санаттағы ескерткіш болып табылады. Оның шіркеу қорының кресті – белгіленген ежелгі ескерткіш. Сент-Мария шіркеуі Гилберт Семпрингхэмнің тағы бір шіркеуі ретінде танымал. Ол 1123 жылдан 1189 жылға дейін осы жерде викарий болып қызмет еткен. "Гилберт – шындық пен әділдікті, тазалықты және мінекейлілікті жақсы көрген, сондай-ақ басқа да ізгіліктерді ұдайы дамытқан адам болды. Сондықтан оны барша құрметтеді, мақтады және олардың ықыласына бөенді. Тіпті Джоселин де ұлының ізгілігіне қуанды, оны әкелік махаббатпен бағалай бастады және өзінің байлығынан оның қажеттіліктерін қамтамасыз етті." Ол оны өзінің жеріне салған Семпрингхэм және Батыс Торрингтон шіркеулеріне ұсынды, олар "өзінің елдерінің дәстүрі бойынша" бос тұрған еді. Ол 1859 жылдан 1885 жылға дейін Батыс Торрингтонның викарі болды. Ол шіркеуді қалпына келтіруге жауапты болды, сол жердегі бұрынғы ортағасырлық шіркеудің бөліктерін пайдаланды. Оның қабір тасы, шіркеудің оңтүстік жағында, шіркеу қорының кресіне жақын орналасқан, II санаттағы ескерткіш болып табылады. Ол 2020 жылдың қыркүйегінде қайтадан сатуға қойылды. 2020 жылы ауылдық тұрғындар бірлестік құрды, ол қазір ауылдың қажеттіліктерін қолдау және ауыл атынан шіркеуті сатып алу үшін қажетті жұмыстарды жүргізу мақсатында тіркелген қайырымдылық қоры болып табылады. Қазіргі уақытта (2021 жылдың ақпан айы) шіркеу ауылға сатуға ұсынылып жатыр.
"Gilbert was a lover of truth and justice, chastity and sobriety, and a diligent cultivator of the other virtues: wherefore he was revered and praised by all and obtained their favour and regard. Even Jocelin now rejoiced in the goodness of his son, he began to cherish him with fatherly affection, and ministered to his needs out of his own riches" He presented him to the vacant churches of Sempringham and West Torrington which he had built on his own demesne 'in the custom of his country". was the vicar of West Torrington from 1859 to 1885. He was responsible for the restoration of the church, using parts of the earlier medieval church on the same site His gravestone, placed on the south side of the churchyard next to the churchyard cross is grade II listed. It was placed on the market again in September 2020. The village formed a community group in 2020, which is now a registered charity to support the village needs and undertake the work needed to bid for the church on the village's behalf. At the time of writing (February 2021) the church is under offer to the village.
Батыс Торрингтонның қонысы
17 ғасырдың басында сарай Снарфордтың Джордж Сент-Поллға тиесілі болған. 1612 жылғы өсиетімен ол бірнеше басқа сарайлармен бірге осы сарайды әйелі Франсеске қалдырды. 1618 жылы Франсис қайтадан тұрмысқа шығып, ол және оның жаңа күйеуі Уорвик графы, сарайды оның бірінші күйеуінің басқа мұрагері, тағы бір Джордж Сент-Поллға берді. 1789 жылы Линкольнширдегі «Грейт Торрингтон» иелігін сэр Роберт Эйнсли мен оның ағасы Джордж сатып алды. Сэр Роберт Эйнсли сол кезде Осман империясының елшісі болып, Константинопольде тұрған. Джордж Эйнсли британдық армияның генералы және Силли аралдарының вице-губернаторы болды. Сэр Роберт үшін «Грейт Торрингтон» баронеттігі тағайындалды. Генерал Джордж Эйнсли 1804 жылы, ал Роберт 1812 жылы қайтыс болды, содан кейін Батыс Торрингтон Джорджтың ұлы Роберт Шарп Эйнслиге өтті. Алайда Эйнсли ауылда тұрмай, Лондонды артық көрді. Роберт Шарп Эйнсли 1858 жылы қайтыс болғаннан кейін иелік сатылды. Роджер Шарпли 1866 жылы қайтыс болды, ал оның ұлы Энтони, сол кезде Батыс Торрингтондағы «Айви Коттеджде» тұрды, ол 1876 жылғы пошта каталогында көрсетілгендей, сарайдың иесі атанды. 1877 жылы «Стамфорд Меркьюри» газетінде Батыс Торрингтон сарайы мен оған қатысты құқықтар Энтонидің 1872 жылы қайтыс болған ағасы Джон Бут Шарплидің мүлкінің бір бөлігі ретінде сатылатындығы туралы хабарлама жарияланды. Антоний өзі 1879 жылдың 20 наурызында 42 жасында қайтыс болды. Эдмунд Тернор бұл сарайды Шарплейлерден сатып алды және 1889 жылы сарайдың иесі болды. 1905 жылы оның жүйесі Кристофер лорд атанды. Кристофер Х. Тернор 1913 жылғы Келли каталогында әлі де сарайдың иесі ретінде тіркелген. 1917 жылы жалға берілетін жерлердің бағасы төмендеді, сондықтан Линкольнширде бірнеше үйі бар жер иелері өздерінің бір бөлігін сатты. Көбінесе Стоук Рочфорд Холлда тұратын Тернор тамыз айында Пантон иелігін сатты. Батыс Торрингтон сатуға қосылмады, Тернор кейінгі каталогтарда сарайдың иесі ретінде көрсетілді. С. Х. Тернор 1940 жылдың тамызында қайтыс болды, ал оның жүйесі майор Герберт Броук Тернор мұрагерлік етті. Майор Тернордың қызы Розмари, Аластер МакКоркодейлге үйленді және әкесінен қалған мүлікті мұрагерлік етті. Ол 2015 жылы қайтыс болды. Оның екі баласы болды: Сара және Нил Эдмунд МакКоркодейл.