Кіріспе
Портсмут тікелей желісі – Англияның Суррейдегі Уокинг пен Гэмпширдегі Портсмут порты арасындағы темір жол бағыты. Ол Лондон, Гилфорд және Портсмут арасындағы жолаушылар пойыздарының негізгі бағытын құрайды; Портсмут пен Уайт аралы арасындағы паром қызметтерімен байланыс жасалады. Хаванттан Портсмутқа дейінгі желінің соңғы бөлігі басқа жолаушылар бағыттарымен ортақ пайдаланылады. Жол кезең-кезеңмен, ішінара Портсмут темір жолымен ашылды, ол Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (LSWR) және Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы (LBCSR) сияқты беделді теміржол компанияларынан тәуелсіз болды, олардың екеуі де Портсмутқа айналып өтетін бағыттарға ие болды. Бұл екі компания да тікелей желіге қарсы болды, бірақ 1859 жылы кедергі келтіру тактикасына қарамастан, тұрақты пойыз қызметі іске қосылды. LBSCR Хаванттан Портсмутқа бағытты бақылады, бірақ ақырында басқару құқығын беруге және Портсмут агломерациясы орналасқан Портси аралындағы желісін LSWR-мен бірлесіп пайдалануға келісті. Соңғы компания 1859 жылы Портсмут темір жолын өзіне қаратып алды. Жолдың тіктеп орналасуы бу машиналары дәуірінде жұмыс істеуді қиындатты, бірақ 1937 жылы үшінші рельстік жүйеде электрлендірілді. Портсмуттың Корольдік теңіз күштерімен және Хейлинг аралы, Саутси және Уайт аралына демалыс сапарларымен байланысты үлкен трафик болды. Бұл трафиктердің бұрынғы үстемдігі азайғанмен, Лондоннан жұмысқа барудың кеңеюі айтарлықтай өсті және желі жолаушылармен қарбалас жұмыс істейді.
The Portsmouth Direct line is a railway route between Woking in Surrey and Portsmouth Harbour in Hampshire, England. It forms the principal route for passenger trains between London, Guildford and Portsmouth; connections are made to the ferry services which operate between Portsmouth and the Isle of Wight. The final section of line from Havant to Portsmouth is shared with other passenger routes. The line was opened in stages, in part by the Portsmouth Railway, independently of the established railway companies, the London and South Western Railway (LSWR) and the London, Brighton and South Coast Railway (LBCSR), both of which had rather circuitous routes to Portsmouth. Both of those companies were antagonistic to the direct line, but in 1859 a through train service was operated in the face of obstructive tactics. The LBSCR controlled the route from Havant into Portsmouth, but eventually acquiesced in granting running powers, and making its line on Portsea Island, where the Portsmouth conurbation is situated, joint with the LSWR. The latter company took over the Portsmouth Railway in 1859. The gradients on the line made it difficult to operate in steam days, but it was electrified on the third rail system in 1937. There was heavy traffic connected with the Royal Navy at Portsmouth, and with the holiday traffic to Hayling Island, Southsea and the Isle of Wight. While the former dominance of those traffics has reduced, the extension of London commuting has greatly increased, and the line conducts a busy passenger business.
Алғашқы ұсыныстар
Портсмут Корольдік теңіз күштері мен оның қолдау қызметтері, сондай-ақ кемелерді құрылысы мен жөндеу үшін ұзақ жылдар бойы маңызды орталық болды; ол маңызды сауда порты да еді. 1803 жылы Р.А. Эдлингтон Портсмут пен Лондон арасында аттармен жүретін темір жол жобасын ұсынды; сол жылы Уильям Джессоп Лондонның Блэкфрирстерінен Портсмутқа дейін аттармен жүретін темір жол ұсынды, ол Суррей темір жолының бір бөлігін пайдаланды. Ешқайсысы осы ұсыныстар іске аспады. Жылдар бойы Портсмуттан Лондонға темір жол салудың басқа да жоспарлары ұсынылды, соның ішінде 1844 жылы атмосфералық жүйемен жұмыс істейтін желі құру жоспары болды. Лондон және Саутгемптон темір жолы (L&SR) 1840 жылдың 11 мамырында Лондоннан (Тоғыз Елм) Саутгемптонға дейін толығымен ашылды. L&SR және Портсмуттың коммерциялық мүдделері Портсмутқа темір жол қатынасын құруға ұмтылды, және L&SR-дегі Бишопстоуктан (кейін Истли деп аталды) Портсмутқа, Фархэм мен Кошем арқылы өтетін тармақ ұсынылды. 1837 жылы L&SR-ге сүйенген Портсмут-Джанкшн темір жолы үшін парламенттік заң жобасы ұсынылды. Осы кезде Портсмут тұрғындарының арасында Саутгемптонға қарсы үлкен наразылық болды, бұл Саутгемптонның басты желісінен Портсмутқа тармақ салу идеясына қарсы болды: Портсмут Лондонға тікелей емес жолмен баратын болар еді. Корпорация парламентте заң жобасына қарсы шықты, бірақ ол қабылданбады. L&SR енді Бишопстоуктан Госпортқа тармақ салуды ұсынды, Портсмутқа жақын, бірақ Портсмут порты деп аталатын су жолының батыс жағында. Жаңа желіге 24 шақырым ғана қажет болғандықтан, бұл қолжетімді ұсыныс болды. Портсмут пен Госпорт арасындағы паром, сол кезде «жүзбелі көпір» деп аталған, үшін жақында заң қабылданды. L&SR 1839 жылдың 4 маусымында Госпорттағы филиалы үшін парламенттік рұқсат алды; Заңның 2-бабы компанияның атын Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (LSWR) деп өзгертуге рұқсат берді; бұл Портсмут пен Саутгемптон қалалары арасындағы шиеленісті азайтуға бағытталған әдейі қадам болды. Госпорт желісі 1841 жылдың 29 қарашасында ашылды. Сонымен, Портсмуттың темір жолы болды, бірақ ол іздеген тікелей желі емес.
Темір жолға деген құмарлық
1844 жылы Ұлыбританияда ақша айналымы жеңілдеді және темір жол жобалары алғаш рет тартымды инвестицияларға айналды. Бұл, бұрынғыдан келген компаниялар өздерінің бақылауындағы аумақтардағы қауіпсіздігіне көз жеткізе алмайтындығын білдірді, себебі жергілікті жерлерде оларға қарсы жаңа жобалар ұсынылып жатты. Осының нәтижесінде 1845 жылғы теміржол қызуы (маниясы) туды, онда көптеген темір жол жобалары, олардың барлығы да мұқият ойластырылмаған, халыққа ұсынылды.
Гилфордқа жол жүру
Лондон мен Саутгемптон желісі Уокинг арқылы өтті, ал 1844 жылғы 10 мамырда Гилфорд джанкшн темір жолына маңызды Гилфорд қаласына дейін алты мильдік тармақ салуға рұқсат берілді. Жарғылық акционерлік капитал 55 000 фунт стерлинг болды. Компанияны LSWR қолдады; ол төрт күн кешіктіріліп ашылды (Фарехамдағы туннельдің тұрақтылығына күмән болғандықтан) 1845 жылғы 5 мамырда. 1845 жылғы 21 шілдедегі заң компанияның LSWR-ге қосылуына рұқсат берді, бұл 1845 жылғы 4 тамызда күшіне енді. Бұл ауысу LSWR-ге 75 000 фунт стерлингке түсті. Бұл Портсмут тікелей желісінің алғашқы бөлігі болды, бірақ бұл ұзақ мерзімді мақсат екендігіне ешқандай дәлел жоқ. Сол парламенттік сессияда тағы екі бағыт ұсынылды; бірі - Гилдфорд, Чичестер және Портсмут темір жолы, Гилфорд джанкшн желісінен және Годлминг пен Мидхерст арқылы Чичестер мен Портсмутқа дейін жүруге арналған. Бұл ұсынысты LSWR қолдады, бірақ Парламент қабылдамады. Сонымен қатар Лондон және Кройдон темір жолы (L&CR) Кройдоннан Эпсомға бөлімше салуға рұқсат алды, ол атмосфералық жүйеде жұмыс істеуге тиіс еді, онда стационарлық қозғалтқыштар рельстердің арасында салынған құбырдан ауаны шығарып тастады; пойыздың алдыңғы вагоны құбырда жүретін поршеньді алып жүрді, ал ауа қысымының айырмашылығы пойызды жылжытты. L&CR қазір тікелей Лондон мен Портсмут темір жолын дамытты, ол Эпсомнан Доркинг және Годлминг арқылы Портсмутқа дейін жүретін болды. Бұл да Парламентте сәтсіз аяқталды. Чичестер желісінің Портсмутқа қарай кеңейтілуі жағалау бойымен Хавантқа дейін созылып, кейін Портсмут тікелей желісімен қиылысқан жерге айналды. Ол үшбұрышты қиылысқа дейін жалғасты; солтүстік тармақ Кошамға дейін созылып, оның Госпорттағы тармағынан LSWR тармағымен қосылды, ол Бишопстокқа (Истли) қарады. Оңтүстік тармақ Портсмутқа дейін созылып, онда Коммерциялық жолда екі платформа болды; бұл жер кейін Портсмут және Саутси станциясы болды. Қиылыстар: Фарлингтон (шығыста), Кошам (батыста) және Порткрик (оңтүстікте) орналасқан. Кошам станциясынан батысқа қарай Портсмутқа дейінгі бөлік LSWR және Брайтон мен Чичестер темір жолына (жақын арада LBSCR) бірлесіп тиесілі болды; Брайтон мен Чичестер темір жолы Кошам тармағы мен Порткрик тармағынан Чичестерге дейінгі желіге ие болды; ал Кошамнан батысқа қарай Фархэмге дейін LSWR-ге тиесілі болды. 1846 жылы 27 шілдедегі заң бойынша Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы (LBSCR) құрылды; Лондон және Брайтон темір жолы мен Лондон және Кройдон темір жолы бірігіп LBSCR құрды. Сол заңда біріктірілген компанияға Брайтон мен Чичестер темір жолын сатып алуға рұқсат берілді. Чичестерден Хавантқа дейінгі жол 1847 жылғы 15 наурызда ашылды; Хаванттан Портсмутқа дейінгі жол 1847 жылғы 14 маусымда ашылды; ал Фарлингтондан Кошамға дейінгі жол жүк тасымалы үшін 1848 жылғы 26 шілдеде, жолаушылар үшін 1860 жылғы 2 қаңтарда ашылды. Порткрик қиылысынан Кошам қиылысына дейінгі жол жүк тасымалы үшін 1848 жылғы 1 қыркүйекте, жолаушылар үшін 1848 жылғы 1 қазанда ашылды. Парламентте Гилдфорд, Чичестер, Портсмут және Фарехам ұсынысы айтарлықтай қысқартылып, Гилфорд кеңейтуі және Портсмут және Фарехам темір жолы болды. Оның 1846 жылғы 27 шілдедегі заңы Гилдфордтан Годлмингке және Фархэмнен Портси джанкциясына дейінгі ажыратылған учаскелерге ғана рұқсат берді. Годлмингте ол жоспарланған Лондон мен Портсмут темір жолымен байланыс құратын болады. Заң сонымен қатар Гилфорд джанкшн темір жолын сатып алуға және оны LSWR-ден Уокингке дейін Годлмингке дейін үздіксіз желі ретінде пайдалануға және кейін жоспарланған Лондон мен Портсмут темір жолы арқылы жұмыс істеу құқығын алуға мүмкіндік берді. LSWR компанияны сатып алуға 1846 жылғы сол заңда рұқсат берді және ол осы құқықты 1847 жылғы 9 шілдедегі LSWR заңына сәйкес пайдаланды.
Лондон мен Портсмут темір жолының тікелей желісі
1846 жылы 26 маусымда Лондон мен Портсмут тікелей темір жолы Эпсомнан Годалминг арқылы Портсмутқа дейін созылатын желі құруға рұқсат алды. Бір кезде бұл Портсмуттың негізгі бағыты болып қалуы мүмкін еді, бірақ 1847 жылы компания желісін LBSCR-ге сату туралы қосымша заң жобасын ұсынды. Осы кезде Парламент жаңа темір жол жобаларына, олар тек қана қолданыстағы желілерге сату мақсатымен ұсынылса, жағымсыз қарай бастады, және заң жобасы қабылданбады. Бұл Лондон мен Портсмут тікелей компаниясының дереу таратылуына себеп болды.
Портсмут темір жолы
Болашақта Портсмут тікелей желісі Уокингтен Годалминге дейін және Хаванттан Портсмут пен Саутси станциясына дейін салынды. 1852 жылы Портсмут темір жолы ұсынылды, бұл Портсмут тікелей темір жолына ұқсас бағытты ұсынатын және оның активтерін қабылдауды үміттене білген жоба еді; «Тікелей» компаниясы 1854 жылдың 31 шілдесіндегі акті бойынша таратылды. Портсмут темір жолы 1853 жылдың 8 шілдесінде Годалмингтен (LSWR, бастапқы терминалдан солтүстікке қарайғы бірістікте) Хавантқа (LBSCR, Чичестерден Портсмутқа қарайғы желіде) дейінгі 32 1/4 мильдік бағыт бойынша рұқсат беру актісін алды. LSWR және LBSCR екеуі де парламентте осы жобаға қарсылық көрсетті. Рұқсат берілген акционерлік капитал 400 000 фунт стерлинг құрады. Құрылысты Томас Брасси жүзеге асырды. Бұл желі Лондоннан Портсмутқа дейінгі қашықтықты 73 мильге дейін қысқартатын; Ватерлоо – Бишопсток – Портсмут 95 3/4 мильді құрады. (Ватерлоодан Госпортқа дейін шамамен 86 миль, ал Лондон көпірі – Брайтон – Портсмут 95 1/4 мильді құрады.) Осы уақытта Портсмут темір жолының директорлары оны қолданыстағы темір жол желісіне қалай қосуға болатынын қарастырды. LSWR және LBSCR-дің қарсылығы айқын болды, бірақ Оңтүстік-Шығыс темір жолының (SER) Гилфордтан оңтүстікке қарай, Шелфордта жақын жерде желісі болды; олардың желісіне қосылып, содан кейін Редхилл арқылы Лондонға қарай байланыс орнату мүмкін болатын еді. 1854 жылдың 24 шілдесінде компания Годалмингтен солтүстікке қарай SER-ге қосылуға рұқсат алды, бұл LSWR желісіне параллель жаңа желі және SER-ге қосылу үшін оңтүстік-шығысқа қарай жаңа қисық салуды көздейтін. Бұл Лондонға өте ұзақ жол болар еді, және кез келген жағдайда SER және LBSCR-мен олардың желілері арқылы транзит үшін келіссөздер сәтсіз аяқталды. SER басқармасы сол кезде кеңейту саясатына қарсы болған сияқты. 1857 жылы Портсмут темір жолы LSWR-мен Годалмингтен Шелфордқа дейінгі LSWR желісіне қол жеткізу туралы келісімге келді. Шелфордтағы SER желісіне оңтүстік-шығысқа қарай қисық құратын жер жұмыстары аяқталды, бірақ оған ешқандай рельс төселген жоқ. Желіні LSWR-ге жалға беру туралы келіссөздер LSWR-дің LBSCR-дің келісімін алу талабына байланысты тоқтап қалды, бірақ LBSCR келісім бермеді. Алайда, LSWR бәсекелес компанияның желіні иеленуіне және LSWR аумағының тереңіне енуіне қатысты қорқынышқа ие болды. 1858 жылдың 24 тамызында LSWR Портсмут темір жолының желісін жылына 18 000 фунт стерлингке жалға алуға келісті. Физикалық қақтығыс болды ма, жоқ па белгісіз, бірақ екі тарапта да көптеген қызметкерлер болғандықтан және жағдайдың шиеленіскендігіне байланысты ұсақ төбелес болуы мүмкін.
LBSCR-мен үзіліссіз сүргіш
Портсмут темір жолы 1859 жылдың 1 қаңтарында тек Хавантқа дейін ашылды, ал үздіксіз қатынас мәселесі төрешіге жіберілді; оның шешімі қабылданбады, ал LBSCR LSWR-ге бірлескен желіні пайдалануға тыйым салу туралы сотқа шағым түсірді. Алайда, 1859 жылдың 19 қаңтарында вице-канцлер Вуд бұл шағымды қарастырғанда, тыйым салу бұйрығын қабылдамады, бірақ желіні пайдалану шарттары бойынша шешім шығармады. Сот процесі барысында Хаванттан басталатын желінің толығымен бірлескен темір жолдың бөлігі болуы керек деген бұйрық берілді, бірақ бұл іс жүзінде орындалмады. Портсмут темір жолының пойыздары 1859 жылдың 24 қаңтарында жүре бастады, LBSCR оның құқықтық жағдайын ескере отырып, одан әрі келіссөздерге дейін бұған жол берді. Келіссөздерде ешқандай прогресс болмады, ал 1859 жылдың наурыз айында LBSCR өте төмен бағамен жаңа пойыздарды іске қосты. LSWR көп ұзамай өз пойыздарымен және төмен бағамен жауап берді. LBSCR тыйым салу бұйрығын беруден бас тартуға шағымданды, ал 1859 жылдың сәуірінде LBSCR-дің позициясы қолдау тапты: LSWR пойыздары тікелей бағыт бойынша тоқтатылуы керек болды, ал LSWR пойыздары Хаванттан бұрын, Хавант LBSCR станциясының солтүстігіндегі уақытша стансада тоқтатылып, жолаушылар Портсмутқа автомобильмен жеткізілді. Қызықтысы, Портсмут темір жолының акционерлері – желі LSWR-ге жалға берілген болатын – жалға алу төлемақысын арттыруды талап етті. Бұл талап қабылданбады, соңында статус-кво сақталды; шындығында, Портсмут темір жолы 1859 жылдың 21 шілдесінде қабылданған заң бойынша LSWR-мен біріктірілді.
Ертедегі жолаушылар қызметі
LSWR және Портсмут темір жолының бірігуіне рұқсат берген заңда жолаушылар тасымалының ең төменгі деңгейі: жазда күніне алты, қыста күніне төрт рейспен қамтамасыз етілуі қарастырылған. Бірнеше жыл бойы LSWR Портсмут темір жолы бағытында осы ең төменгі деңгейдегі қызметті ғана ұсынды, сонымен бірге Gosport қаласына сапалы қызмет көрсетуді жалғастырды. Шындығында, LSWR бұл бағыттың Bishopstoke арқылы өтетін бастапқы, ұзақ бағыттан басым түсуіне жол бергісі келмеді, сондықтан Direct Line жолаушылар пойыздарының қызметі баяу және сирек болды.
Кемежайға дейін
Пойыздың Портсмут терминалы қазіргі Портсмут және Саутси станциясында орналасқан. Уайт аралына және Госпортқа айтарлықтай паром қатынасы болды, бұл Портсмут көшелері арқылы автомобильдермен жүк тасымалдауды қамтиды. Саутси маңызды курорт ретінде дамып келе жатты, және ол да Портсмут станциясынан шалқары орналасқан. 1859 жылы Портсмут кеңесі трамвай жобасын ұсынды, бірақ бұл жоспар, сондай-ақ басқа тәуелсіз ұсыныстар да сәтсіз аяқталды. Саутси пирсі 1861 жылы Портсмуттың оңтүстік жағында ашылды, кейіннен оны Кларенс пирсі деп атады. Тәуелсіз Ландпорт және Саутси трамвайы Портсмут станциясынан Кларенс пирсіне дейін жылқымен тартылатын көшелік трасса салды, бұл пойызға паромға отыру үшін жолаушыларды тасымалдаудың негізгі нүктесі болды; трамвай багаж вагонын тасыды және бірінші және екінші сыныпты орындықтары болды. Кларенс пирсі трамвай жолы 1865 жылдың 15 мамырында ашылды. Портсмут жоғары көшесінің соңында Виктория пирсі орналасқан, ол трамваймен байланысты емес еді. 1876 жылдың 2 қазанында кеңейтілген жол ашылды, ал Лондон пойыздары енді Порт станциясын пайдаланды, бірақ басқа пойыздар қала станциясында аяқталды. Портсмут темір жолы салынысымен бастапқы Годалминг терминалын айналып өтті, бірақ оған уақытша жолаушылар қызметі сақталды. 1897 жылдың 1 мамырында ол жолаушылар үшін жабылды. Хаслемер, Хавант, Портсмут және Саутси және Портсмут Порт станциялары барлығы 800 фут (244 м) платформа ұзындығына дейін кеңейтілді, он екі вагондарды қабылдау үшін. Уокинг және Хавант түйістерінде сигналдау жүйесі жаңартылды, бірақ толыққанды жаңарту қажет деп ойланбады. 1937 жылдың маусым және шілде айларында сигналдауды жақсарту жұмыстары ішінара аяқталды, ал электр пойыздары 1937 жылдың 4 шілдесінде жұмысын бастады, бірақ бұрын көптеген сынақ жүрістері жасалған еді. Жобаның барлық бағыттары үшін 312 жаңа немесе қайта жаңартылған вагондар ұсынылды, оның ішінде Альтон және Стейнс бағыттары да бар. Жылдам қызметтер төрт вагонды экспресс пойыздарынан тұратын жаңа үлгімен қамтамасыз етілді; олар бірнеше құрамада жүргенде бір вагоннан екіншісіне дәліздермен жабдықталған. Көптеген экспресс пойыздарында тамақтану орындары болды, олар әдетте он екі вагонды құрады: 4 COR + 4 RES + 4 COR. 4 RES вагондарында тамақтану орындары болды; 19 вагон салынды; тамақтану орындары жоқ 29 вагон 4 COR ретінде белгіленді. Бұл Британ темір жолдары кезеңінде 404 класы деп аталды. Әр топтамадағы сыртқы вагондар 225 а.к. (168 кВт) қуаттылығы бар ағылшын электр моторларымен және ағылшын электр пневматикалық басқару жабдықтарымен жабдықталған моторлы вагондар болды. Тоқтау пойыздары үшін (соның ішінде Альтон желісінде) 2 BIL деп белгіленген екі вагондық 38 бірлік салынды; оларда бүйірлік дәліздер мен әжетханалар болды, бірақ вагондар арасындағы дәліз байланысы болмады. Олардың біреуі басқару вагоны, екіншісі екі 275 а.к. (205 кВт) қуаттылығы бар моторлармен және Metropolitan Vickers басқару жабдықтарымен жабдықталған моторлы вагон болды. Фраттон (сондай-ақ Уимблдон және Фарнхэмде) жаңа техникалық қызмет көрсету деполары салынды; Фраттон депосында әрқайсысы сегіз вагонды қабылдай алатын төрт жол болды. Электр пойыздары 1937 жылдың 3 қаңтарынан бастап Гилфордқа дейін жүгіре бастады, ал Портсмут және Саутси станциясына алғаш рет электрлік қызмет 1937 жылдың 8 наурызында келді. 1937 жылдың 20 мамырында Портсмутте Король Георг VI-ның тәж киюіне арналған Корольдік флоттың парады өтті, соған байланысты Лондон мен Портсмут арасында жиырма 12 вагондық арнайы электр пойызы жүрді, бұған қоса қалыпты бу пойыздары да жүріп тұрды. 1937 жылдың 1 шілдесінде Портсмут және Саутсиге ресми ашылу рейсі жасалды, ол 91 минутта жетті, ал Surbiton станциясында тоқтаған жаңа пойыз қызметінің стандартты аялдамаларын жасаған кері рейс 99 минутта аяқталды. 12 вагондық пойыздардың орнатылған қуаты Брайтон желісінің бұрынғы құрамына қарағанда сәл төмен болғандықтан және таулы маршрут қиын болғандықтан уақытты ұстап тұру мүмкіндігі туралы алаңдаушылықтар болды, бірақ бұл алаңдаушылықтар негіссіз болып шықты. Витли төбесінен түсетін кезінде жылдамдық 78 миль/сағ (126 км/сағ) деп тіркелді.
1971 жылдан бастап пойыздар
Электрлендірілгеннен кейін негізгі пойыз қызметі көптеген жылдар бойы өзгеріссіз қалды, бірақ 1971 жылы сағатына бір жылдам, бір жартылай жылдам және бір тоқтайтын пойызбен алмастырылды. Кейіннен жартылай жылдам пойызға қосымша аялдамалар қосылды. Бұл үрдіс 1990 жылдарға дейін сақталды, бірақ 1996 жылы Уотерлоодан сағатына екі жылдам пойыз, бір жартылай жылдам пойыз және Гилдфордтан Хаслемерге сағат сайынғы шаттл қызметіне өзгертілді.
Қазіргі күннің кестесі
2022 жылдың қазанында Уотерлоодан Портсмут портына сағат сайын бір жылдам пойыз, Портсмут және Саутсиге сағат сайын тоқтап тұратын пойыз, ал Хаслемерге сағат сайын жартылай жылдам пойыз қатынайды.
Жылжымалы құрамның дамуы
1970 жылдан 2004 жылға дейін жылжымалы құрамның басым бөлігі 421 (4CIG) және 423 (4VEP) сыныптарының бірліктерінен тұрды. 1990 жылдардың басына дейін жылдам пойыздардың құрамында 12 вагонның ортасында 412 (4BEP) сыныпты буфеттік вагон да болды (1983 жылдың ортасына дейін 422 (4BIG) сыныбы). Кейбір жүк көлемі жоғары пойыздар 1991 жылға дейін 2 вагондық 414 (2HAP) сыныпты бірліктермен күшейтілді. 1990 жылдардың көп бөлігінде "Wessex Electric" 442 сыныпты бірліктер жылдам қызметтердің көп бөлігін орындады. 2007 жылдан бастап, қызметтер көбінесе 444 сыныбымен, ал 450 сыныбы электрлік көпвагонды пойыз құрамында қолдау көрсетті. Ерекшелігі, тоқтау станциялары үшін жобаланған 450 сыныбы, дүйсенбіден жұмаға дейін кейбір жылдам қызметтерді, ал сенбі күні басым бөлігін орындайды. Бұл пойыздардың кейбір бөліктеріндегі 3+2 компоновкалы тығыз отыру орнына наразылық тудырды. 2020 жылдың қаңтарынан бастап, ұзаққа созылған қайта бөлу процесінен кейін, жартылай жаңартылған 442 сыныпты "Wessex Electric" бірліктері Портсмут және Пул бағыттарындағы 444 сыныбына көмек көрсетуге кірісті. 442 сыныбының бірліктері 2021 жылдың наурыз айында қызметтен алынды.
Градиенттер
Маршруттың орталық бөлігі, Гилдфордтан Хавантқа дейін, тыныш жайланған, сирек қоныстанған аймақтардан өтеді. Бұл жол "толқынды принцип" бойынша салынған, яғни құрылыс құнын төмендету үшін бір-бірінен кейін тік еңістер қабылданған. Бу машинасымен жүргізілетін кезде бұл жол машинистерге қиындық тудыратын. Жол Уокинг торабынан Ворплздонға дейін 1:152 еңіспен төмендейді, содан кейін бір шақырымға 1:111 еңіспен көтеріліп, Гилдфордқа дейін 1:116 еңіспен түседі. Жай еңістерден кейін, жол Farncombe-дан Haslemere-ге дейін 9 шақырымға дейін көтеріледі, содан кейін 1:80 еңіспен тікенеді. Одан кейін 1:100 және 1:80 еңістермен, арасында демалыспен Liss-ке дейін 9 шақырымға дейін төмендейді. Содан кейін 5 километрлік (3 шақырым) 1:100 / 1:110 еңіспен Буртон туннелінің шыңына көтеріледі, одан кейін 1:80, 1:100 еңістермен және одан әрі 8 шақырымға (13 шақырым) Хавантқа дейін жайлап төмендейді. Хаванттан кейін еңістер айтарлықтай жұмсақ, Портсмут және Саутсидегі Порт желісіне дейінгі қысқа, тік көтеріліс ерекшеліктерінен басқа.