Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысы кезіндегі шайқас
Battle during the American Civil War
Сол жылдың басындағы Чанселлерсвилл науқанында генерал-майор Джозеф Хукердің жоспарынан өзгеше, Мид ешқандай шашырату шараларын жоспарламады; ол барлық әскерімен күдіретті шабуыл жасауды көздеді. Армия 25 қарашада жорыққа шықты және Кларк тауындағы тұманның көмегімен жақсы старт алды, ол оның қимылын Конфедерацияның бақылаушыларынан жасырды. Дегенмен, генерал-майор Уильям Х. Френчтің III корпусы Жакоб Фордта өзенді кесіп өтуге тырысқанда қиындыққа тап болды, ал олар артиллериясын Германна Фордқа жылжытқанда, басқа бөлімшелердің өтуіне кедергі келтіріп, жол қанағатсыздық тудырды.
Unlike Maj. Gen. Joseph Hooker's plan in the Chancellorsville campaign earlier that year on essentially the same ground, Meade planned no diversions; he intended a lightning strike with his entire army. The army marched on November 25 and got off to a good start, aided by fog on Clark's Mountain, which screened his movements from Confederate lookouts. However, Maj. Gen. William H. French's III Corps got mired in fording the river at Jacob's Ford, causing traffic jams when they moved their artillery to Germanna Ford, where other units were attempting to cross.
Шайқас
Жылдамдық Мидтен қашып кетті, ол Френчке ашуланды, бұл Лиге әрекет етуге уақыт берді. Ли уақытша Эуэллдің екінші корпусына қолбасшылық ететін генерал-майор Джубал А. Ерлге Оранж жолымен шығысқа қарай Локуст Гроувке қарай жүруді бұйырды, онда Ерлдің әскері алдыңғы одақтық бөлімдермен шайқас бастады. Генерал-майор Эдвард "Аллегений" Джонсонның дивизиясы Ерлге қосылу үшін Ракун Форд жолымен жүріп бара жатқанда, генерал Френчтің III корпусының басшысы Жесір Морис жолының бойындағы тығыз орманды жерде кездесті. Джонсон дивизиясын кері бұрып, күші белгісіз, көбінесе көрінбейтін жауға қарсы екі жақты қоршау шабуылына ұқсас нәрсені бұйырды, 5500 адамын Френч пен Джон Седжвиктің VI корпусына қарсы жіберді (барлығы 32 000). Бұл шамамен сағат 3:45-4:00 шамасында болды. Джонсонның шабуылы сол жақта тез күйреп, Стюарт бригадасын бақылаудан шығарды, ал ортада (Стоунволл бригадасы) және оң жақта (Стаффорд пен Джонс) тез тоқтап қалды, бірақ түнгі уақытқа дейін одақтың алға жылжуын баяулатты. Джонсон өз еркімен даладан шығып, армияның қалған бөлігімен бірге Майн Рун ағысының артына батысқа қарай шегінді. Нақты шайқас екі жарым сағаттан да аз уақытқа созылды және шығын көп болды. Джонсон шамамен 550 адамын (немесе күшінің 10% -ын) жоғалтты, ал Френч корпусының шығыны барлығы 950 адамды құрады. Пейн фермасы шайқасы қысқа, қанды және маңызды болды. Джонсонның шабуылы Френчтің III корпусын кері тартты, алға жылжуды баяулатты және Ли армиясын құтқарды. Егер Джонсон Френч пен Седжвиктің келгеніне дейін Жесір Морис жолын тазартса немесе жеңіліске ұшырап, қуылып кетсе, 32 000 одақтық әскер Лидің сол қанатын айналып өтіп, оның артқы жағына шығуы мүмкін еді. Қараңғы түскен соң Ли Майн Рун бойындағы дайындалған қорғаныс позицияларына шегінді. Келесі күні одақтың әскері конфедераттардың позициясына жақындады. Мид ауыр артиллериялық бомбалауды жоспарлады, содан кейін генерал-майор Гувернер К. Уорреннің II корпусы оңтүстікте шабуылдайды, ал бір сағаттан кейін генерал-майор Джон Седжвиктің VI корпусы солтүстікте шабуылдайды. Ли 2 желтоқсанға соғыс қимылын жоспарлап, одақтың желісінің сол қанатын пайдалануды көздеді, бұл генерал-майор Уэйд Хэмптонның кавалериясы бұрын анықтаған еді. Одақтың бомбалауы жоспар бойынша басталса да, негізгі шабуыл болған жоқ; Мид конфедераттардың желісі шабуылға тым мықты деп шешті (дегенмен, шабуылды Уоррен тоқтатқан деп есептеледі) және 1-2 желтоқсан түнінде шегінді, күзгі науқанды аяқтады. Ли өзінің алдында шабуылдайтын ешкімнің қалмағанын білгенде көңілі қалды. Генри Уодсворт Лонгфеллоу 1863 жылы "Рождестволық қоңыраулар" поэмасын жазды, ол "Рождество күні қоңырауларды естідім" деп аталды, бұл оның ұлы Чарльз Апплтон Лонгфеллоу шайқаста ауыр жарақат алғанын естігеніне жауап ретінде болды.
Speed had escaped Meade, who was furious with French, and this allowed Lee time to react. Lee ordered Maj. Gen. Jubal A. Early, in temporary command of Ewell's Second Corps, to march east on the Orange Turnpike to Locust Grove, where Early's men began skirmishing with advance Union elements. Maj. Gen. Edward "Allegheny" Johnson's division was marching along the Raccoon Ford Road to join Early when the head of Gen. French's III Corps made contact in the heavy wooded terrain along the Widow Morris Road. Johnson turned his division about and ordered what can only be described as a reckless double envelopment assault against a mostly unseen enemy of unknown strength, throwing his 5,500 men against French and John Sedgwick's VI Corps (a combined 32,000). It was about 3:45 4:00 p. m. Johnson's assault fell apart quickly on the left, where Steuart lost control of his brigade, and quickly bogged down in the middle (Stonewall Brigade) and on the right (Stafford and Jones), but was strong enough to slow down the Union advance until nightfall, when Johnson left the field on his own accord, retreating with the rest of the army west behind the Mine Run Creek. The actual fighting consumed less than two and one half hours and the losses were heavy. Johnson lost nearly 550 men (or 10% of his strength) and French's corps about 950 from all causes. The Battle of Payne's Farm was short, bloody, and important. Johnson's attack put French and his III Corps back on its heels, slowed the advance, and saved Lee's army. If Johnson had cleared the Widow Morris Road before the arrival of French and Sedgwick, or had been driven away in defeat, the 32,000 Federals could have marched behind Lee's left flank and into his rear. After dark, Lee withdrew to prepared field fortifications along Mine Run. The next day the Union Army closed on the Confederate position. Meade planned a heavy artillery bombardment followed by Maj. Gen. Gouverneur K. Warren's II Corps attack in the south, then Maj. Gen. John Sedgwick's VI Corps in the north an hour later. Lee planned an assault for December 2 that would have exploited the dangling left flank of the Union line, discovered the previous day by Maj. Gen. Wade Hampton's cavalry. Although the Union bombardment began on schedule, the major attack did not materialize; Meade concluded that the Confederate line was too strong to attack (although Warren is credited with getting the attack canceled) and retired during the night of December 1–2, ending the fall campaign. Lee was chagrined to find he had no one left in his front to attack. Henry Wadsworth Longfellow wrote the 1863 poem "Christmas Bells", which became the carol "I Heard the Bells on Christmas Day", in response to learning of his son Charles Appleton Longfellow being severely wounded in the battle.
Жауынгерлік алаңның сақталуы
Адвокат, тарихшы және баспагер Теодор П. Савас ресми жазбалар мен басқа да біріншілік дереккөздерді алғаннан кейін, Пейннің фермасы туралы жазылған аз ғана мақалалар шайқас болған аймақты және қатысқан әскерлердің бағытын дұрыс көрсетпегеніне көз жеткізді және өз теориясын тексеруге бел буды. Ол Ричмондтағы досы Пол Сакрамен байланысып, екеуі 1980 жылдардың соңында Пейннің фермасындағы шайқас алаңын табуға және картаға түсіруге кірісті. Көптеген біріншілік дереккөздермен және шайқас туралы есептермен қаруланған Савас пен Сакра олардың дала деп ойлаған жерін тауып, бірнеше жер иесінің рұқсатымен металл іздегіштерді пайдаланып, оны дәлелдеуге тырысты. Бірнеше күн ішінде Савас пен Сакра жүздеген заттарды – оқтарды, шыршаны, штык ұясын, Луизиана әскерінің фермалық жолдағы орнының артында жартылай гармониканы, белбеулерді, түймелерді және тағы да көп нәрсені қазып шығарды. Савас даланың және заттардың орналасқан жерлерінің картасын жасап, оны Фредериксбургтегі Азамат соғысы орындарын сақтау қауымдастығына (немесе APCWS) және оның директоры А. Уилсон Гринге жіберді. Грин бұл жердің осыншалықтай жақсы сақталғанын білмегендіктен, жаңалыққа қуанды және оның маңыздылығын мойындады. Жерді сақтау процесі түрлі себептерге байланысты баяу болды, соның ішінде жердің көп бөлігін иемденушілер оны дамытқысы келді. Сол сәтте Савас пен Сакра оларға жерде кем дегенде екі жаппай қабір бар екенін (олар олардан ештеңе таба алмады немесе қалпына келтіре алмады) және жерді үй салу үшін пайдаланудың жөнсіздік екенін дәлелдеді. Азамат соғысы қоры (Америкалық шайқас алаңдары қорының бөлімшесі) және оның серіктестері кейіннен шайқас алаңын сатып алып, сақтап қалды. Бүгінгі күні шайқас алаңында 1,5 шақырымдық орманды саябақ жолы және тарихи мағлұматтармен жабдықталған белгілер орналасқан. Ол Вирджиния штатының 611 тас жолында, Зоар баптист шіркеуінің қарсы бетінде, Locust Grove-дан солтүстікке қарай екі шақырым жерде орналасқан.
Attorney, historian, and publisher Theodore P. Savas, who obtained the official records and other primary sources, was convinced that the few articles written on Payne's Farm had incorrectly located the fighting area and axis of the troops involved and was determined to test his theory. He contacted his friend Paul Sacra in Richmond, and the pair set out to locate and map the Payne's Farm battlefield in the late 1980s. Armed with extensive primary sources and battle reports, he and Sacra located what they believed was the field and, with the permission from several landowners, used metal detectors to prove it. Within a couple days Savas and Sacra had unearthed hundreds of artifacts, including bullets, a ramrod, bayonet socket, a partial harmonica behind the Louisiana position in the farm lane, belt buckles, buttons, and much more. Savas drew maps of the field and the general location of the artifacts and delivered them to The Association for the Preservation of Civil War Sites (or APCWS), and its director, A. Wilson Greene, in Fredericksburg, Virginia. Greene, who had no idea the field was in such pristine condition, was excited by the find and affirmed its importance. Saving the land was a slow process for a variety of reasons, including the fact that the majority landowner wanted to develop the land. At that point Savas and Sacra presented him with proof that the land contained at least two mass graves (which they had not detected or recovered anything from), and that to develop the land for homes would be a travesty. The Civil War Trust (a division of the American Battlefield Trust) and its partners later acquired and preserved of the battlefield. The battlefield today features a wooded, 1.5 mile interpretive trail with historical wayside markers. It is located on Virginia highway 611 across from the Zoar Baptist Church about two miles north of Locust Grove.