Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мейн штатындағы темір жол, АҚШ. Вискасет, Уотервилл және Фармингтон темір жолы – 2 футтық тар темір жол. Бұл желі 1895 жылдан 1933 жылға дейін Вискасет, Альбион және Уинслоу қалалары арасында пайда табу мақсатында жұмыс істеді, бірақ 1936 жылы қолданудан шығарылды. Бүгінде Ална қаласында шамамен 5 километрлік жол қайта жаңартылып, коммерциялық емес Вискасет, Уотервилл және Фармингтон теміржол музейі тарапынан мұралық теміржол ретінде пайдаланылуда, жолаушыларға экскурсиялық сапарлар ұйымдастырылып, сондай-ақ кейде жүк тасымалы да жүзеге асырылады.
Railway in Maine, USA
The Wiscasset, Waterville and Farmington Railway is a 2ft narrow gauge railway. The line was operated as a for profit company from 1895 until 1933 between the Maine towns of Wiscasset, Albion, and Winslow, but was abandoned in 1936. Today, about 3 mile (5 km) of the track in the town of Alna has been rebuilt and is operated by the non profit Wiscasset, Waterville and Farmington Railway Museum as a heritage railroad offering passenger excursion trains and hauling occasional cargo.
Тарих
Желі 1895 жылғы 20 ақпанда Уикс Миллзге дейін Вискасет және Квебек темір жолы ретінде жұмыс істей бастады. 1901 жылы желі Вискасет, Уотервилл және Фармингтон темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды, себебі Бернхэм қиылысы маңындағы Белфаст және Мусхед көлі темір жолымен өткел келісіміне келе алмады. Қайта ұйымдастырылған WW&F Уикс Миллден Кеннебек өзеніне дейін Винслоуға дейін тармақ желісін аяқтады, бірақ Фармингтондағы Сэнди Ривер темір жолымен байланыс орнатуға келіспеді, сондықтан Квебекке ешқашан жетпеді. WW&F картоп, ағаш және құс сияқты басқа да жалпы жүктер мен жолаушыларды тасымалдады. 1914 жылғы жүк көлемінің 43% ағаш, 16% картоп және консервіленген жүгері, 14% жем және астық, 10% өңделген тауарлар, 5% көмір және 4% сено құрады. 1920 жылдардың соңында темір жол жолдардың бәсекелесінен қиындықтарға тап болды. Оны Палермода ағаш бизнесімен айналысатын Франк Винтер сатып алды. Ол сонымен қатар екі жүк кемесін сатып алды, олар Бостоннан көмірді солтүстікке тасып, ағашпен оңтүстікке қайтатын болады, ал темір жол Вискасет пен Мэннің ішкі аймақтары арасында көмір мен ағашты тасымалдайтын болады. 1933 жылғы 15 маусымда локомотивтің рельстен шығуы салдарынан жұмыс тоқтатылды және бұл бизнес жобасы іске аспады. Винтер 1936 жылы қайтыс болды. Темір жолдың көп бөлігі бұзылып, кемелер Вискасеттегі темір жол портының жанында тасталып қалды.
The line began operating to Weeks Mills on February 20, 1895, as the Wiscasset and Quebec Railroad. The line was reorganized in 1901 as the Wiscasset, Waterville and Farmington Railway following the inability to negotiate a crossing of the Belfast and Moosehead Lake Railroad near Burnham Junction. The reorganized WW&F completed a branch line from Weeks Mills to the Kennebec River at Winslow but failed to negotiate a connection with the Sandy River Railroad at Farmington, and therefore never reached Quebec. The WW&F hauled potatoes, lumber, and poultry along with other general freight and passengers. Freight tonnage in 1914 was 43% outbound lumber, 16% outbound potatoes and canned corn, 14% inbound feed and grain, 10% inbound manufactured goods, 5% inbound coal, and 4% outbound hay. In the late 1920s, the railroad began to struggle, thanks to competition from roads. It was purchased by Frank Winter, a businessman with lumber interests in Palermo. He had also bought two cargo schooners, which he proposed would carry coal north from Boston and return south with lumber, while the railroad would transport coal and lumber between Wiscasset and interior points in Maine. On June 15, 1933, as a result of a locomotive derailment, operations ceased and this business venture never came to fruition. Winter died in 1936. Most of the railroad was scrapped, while the schooners were abandoned beside the railroad wharf in Wiscasset.
Вискасет, Уотервилл және Фармингтон теміржол музейі
1989 жылдан бастап коммерциялық емес ұйым WW&F теміржол мұражайын құрды, ол 2023 жылға дейін жұмыс істеп келеді. Ол бұрынғы WW&F жылжымалы құрамының бірнеше жеке меншіктегі бөліктерін қалпына келтірді және Алнада бұрынғы WW&F теміржолының шамамен 3 мильдік бөлігін қайта жаңарды. Мұражай 2 фут габаритті бу және дизель локомотивтерін, сондай-ақ басқа да тарихи техниканы пайдаланады, ал қалғандары тұрақты көрмеде көрсетіледі.
Beginning in 1989, a non profit organization established the WW&F Railway Museum, which continues to operate as of 2023. It restored several privately owned pieces of former WW&F rolling stock and rebuilt about 3 miles of former WW&F track in Alna. The museum runs 2ft gauge steam and diesel locomotives and other historic equipment, and has other pieces on static display.
Филиалдық желі географиясы 19021916
31.5 шақырымдық бекет: Оңтүстік Қытай – агент станциясының жаңа үлгідегі ғимараты, солтүстікке қарай картоп қоймасына кететін қосымша жол бар. Станциядан оңтүстікке қарай шамамен 400 метр жерде жабық су резервуары орналасқан. 32.5 шақырымдық бекет: Қытай көлі – тоқтау орны. 33.7 шақырымдық бекет: Кларк – тоқтау орны. 36.5 шақырымдық бекет: Шығыс Вассалборо – агент станциясының жаңа үлгідегі ғимараты, солтүстікке қарай қосымша жол бар. 39.1 шақырымдық бекет: Солтүстік Вассалборо – агент станциясының жаңа үлгідегі ғимараты, оңтүстікке қарай қосымша жол бар. Станцияның оңтүстігіндегі шағыл кеніне солтүстікке қарай бағытталған қосымша жол қызмет етті. Станцияның солтүстігіндегі американдық жүн компаниясының тігін фабрикасына үш оңтүстікке қарай бағытталған қосымша жолдар қызмет етті; ал тігін фабрикасының солтүстігінде жабық су резервуары болды. 42.7 шақырымдық бекет: Уинслоу – агент станциясының жаңа үлгідегі ғимараты, оңтүстікке қарай қосымша жол бар. Бұл нүкте он жыл бойы теміржолдың негізгі солтүстік терминалы ретінде қызмет етті. 1912 жылы Уинслоудан басталатын тармақтан рельстер алынып тасталды, бірақ теміржол бірнеше жыл бойы Солтүстік Вассалбороға дейін жүк тасымалын жалғастырды.
Milepost 31.5: South China Agent's station building of newer design with a northbound spur serving a potato warehouse. There was a covered water tank about one quarter mile south of the station. Milepost 32.5: China Lake Flag stop. Milepost 33.7: Clark's Flag stop. Milepost 36.5: East Vassalboro Agent's station building of newer design with a northbound spur. Milepost 39.1: North Vassalboro Agent's station building of newer design with a southbound spur. A northbound spur served a gravel pit south of the station. Three southbound spurs served an American Woolen Company mill north of the station; and there was a covered water tank north of the woolen mill. Milepost 42.7: Winslow Agent's station building of newer design with a southbound spur. There was also a turntable and enginehouse for the decade this point served as the primary northern terminus of the railroad. Rails were removed from the Winslow end of the branch in 1912, but the railroad provided freight service as far as North Vassalboro for a few more years.
Бұрынғы бірліктер
Бұрынғы локомотивтер № Құрастырушы түрі Жасалған жылы Зауыт нөмірі Ескертулер 1H. K. Porter18835651916 жылы жойылды. 2Portland Company18946261937 жылы жойылды. 3Portland Company18946271937 жылы жойылды. 4H. K. Porter190224971937 жылы жойылды. 5Hinkley188215641912 жылы жойылды. 6Baldwin Locomotive Works1907316911937 жылы жойылды. 7Baldwin Locomotive Works1907316921937 жылы жойылды. 8Portland Company18926241937 жылы жойылды.
+Former locomotives NumberBuilderTypeDateWorks numberNotes1H. K. Porter1883565Scrapped in 1916.2Portland Company1894626Scrapped in 1937.3Portland Company1894627Scrapped in 1937.4H. K. Porter19022497Scrapped in 1937.5Hinkley18821564Scrapped in 1912.6Baldwin Locomotive Works190731691Scrapped in 1937.7Baldwin Locomotive Works190731692Scrapped in 1937.8Portland Company1892624Scrapped in 1937.
Жылжымалы құрам
Құрылыс 1883 жылы Сэнди-Ривер темір жолы үшін салынған 14 тонналық Портер Форни локомотивімен басталды. Құрылыс барысында Портленд компаниясы темір жолға 10 тонналық бірнеше вагонмен қамтамасыз етті. Олардың арасында №1–20 ашық вагондар, №21–25 жабық вагондар, №26 кабина, №27–30 көмір тасымалдайтын вагондар және №31–36 жабық вагондар болды. Портленд компаниясы сонымен қатар кенелі қар жинағыш, флангер және екі 19 тонналық Форни локомотивін (#2–3) жасады. Джексон мен Шарп төрт жолаушы вагонын жасады. Олар: RPO №1, clerestory төбелі багаж-экспресс вагоны №2–3 және арка төбелі темекі шегу вагоны №4. Темір жол Уинслоуға құрылыс үшін қайта ұйымдастырылғанда Портленд компаниясы тағы 32 вагон салды. Бұл вагондар ұзын, салмағы 12 тонна болатын. Көмір тасымалдайтын вагондар 101–105 нөмірлерімен, ал ашық вагондар 38, 40, 42, 44, 46 және 48–58 нөмірлерімен белгіленді. №33, 35, 37, 39, 41 және 43 жабық вагондар бастапқы жабық вагондармен бірдей биіктікте болды, есік ені 1,22 м-ден №60–64 жабық вагондарына дейін кеңейтілді. Портер 24 тонналық Форни локомотивін (#4) және Джексон & Шарп үш clerestory төбелі жолаушы вагонын жасады. Олар: №5 вагон, №6 багаж-RPO-темекі шегу вагоны және №7 ашық экскурсиялық вагон. Портленд компаниясы Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін тағы 32 вагон салды. №65–74 жабық вагондар 1906 жылы, №106–115 ашық вагондар 1907 жылы және №116–125 1912 жылы салынды. Қар жинағыштан басқа барлық вагондар ауыр шассиде болды. Карсон Пек 1907 жылы үш локомотив сатып алды. №5 – 15 тонналық Форни, ол 1882 жылы Хинкли Бриджтон және Сако-Ривер темір жолы үшін салынған. Болдуин №6 – 26 тонналық 2-6-2 және №7 – 28 тонналық Форни. Бұл екі жаңа сыртқы рамкалы Болдуин локомотивтері 1931 жылы Вискассет локомотив депосындағы өртке дейін басты магистральдық пойыздардың көп бөлігін жүргізді. Франк Винтер Вискассет темір жолын жұмыс істеуі үшін тоқтатылған Кеннебек орталық темір жолынан екі қолданылған локомотив сатып алды. Портленд №8 – 1892 жылы Бриджтон және Сако-Ривер темір жолы үшін салынған 19 тонналық Форни, ал Портленд №9 – 1891 жылы Сэнди-Ривер темір жолы үшін салынған 18 тонналық Форни. Вискассет вагон шеберханасы темір жолдың алғашқы жылында бастапқы алты ашық вагонды жабық вагондарға айналдырудан бастап бірнеше қайта құру жобаларын аяқтады. Содан кейін шеберхана №4 вагонының бір жағын багаж бөліміне айналдырды. 1904 жылы темекі шегу вагоны өртенгеннен кейін, оның шассисі кабинаның астына орнатылды. Кабинаның күмбезі алынып тасталғаннан кейін нөмірі 26-дан 301-ге өзгертілді. 1906 жылы №7 экскурсиялық вагоны RPO-темекі шегу вагонына айналдырылды. Гондолалар жеткізілген кезде ашық вагондарға айналдырылды, ал гондолалар бір жыл ішінде қарапайым ашық вагондарға айналдырылды. №65, 72 және 73 жабық вагондар шарнирлі есіктермен, жылу оқшаулағыш қабырғалармен және сүт банкаларын тиеу және тіркеу үшін қызметкерді тасымалдауға арналған 2 тереземен қайта жабдықталды. Жөндеуді қажет ететін жабық вагондар толық биіктіктегі жабық вагондарға айналдырылып, 300 сериясымен қайта нөмірленді және арнайы мақсаттағы модификациялар енгізілді. №302–304 вагондар жолаушылар пойыздарында экспресс вагондары ретінде пайдалану үшін әр жағында алты терезесі және соңғы есігі болды. 300 сериясының көптеген кейінгі вагондарында қыста картопты тоңудан сақтау үшін пештер орнатылды. Он ашық вагон 1910 жылы картоп тиеуге арналған #501–510 жылытылған оқшауланған вагондарға айналдырылды. №509 вагон 1913 жылы №73 вагон жойылғаннан кейін крем вагон ретінде пайдалану үшін шарнирлі есіктермен қайта жабдықталды. №10 ашық вагон 1913 жылы тас үйіндісін орнатуға арналған кранмен қайта жабдықталды. Қалған үш ашық вагон 1916 жылы #80–82 экспресс вагондарына айналдырылды, оларда соңғы есіктер және 6 фут енді жақтан ашылатын есіктер болды. №6 комбинация вагоны ішкі жиһаздары алынып тасталғаннан және терезелерге қорғаныш тақталар орнатылғаннан кейін экспресс вагонына айналдырылды.
Construction started with a Porter 14 ton Forney locomotive originally built for the Sandy River Railroad in 1883. During construction, Portland Company provided the railroad with a number of 10 ton capacity cars long. They were flat cars #1–20, box cars #21 25, caboose #26, lowside coal gondolas #27–30, and box cars #31–36. The Portland Company also built a wedge snowplow, a flanger, and two 19 ton Forney locomotives #2–3. Jackson and Sharp built four passenger cars long. These were clerestory roofed baggage express RPO #1, clerestory roofed coaches #2–3, and arch roofed coach #4 designated a smoking car. Portland Company built 32 more cars when the railroad reorganized for construction to Winslow. These cars were long and had a capacity of 12 tons. Coal gondolas were numbered 101–105 and flatcars were numbered 38, 40, 42, 44, 46, and 48 58. Boxcars #33, 35, 37, 39, 41 and 43 were the same height as the original box cars, with door width expanded from 1.22 m to Boxcars #60–64 were about taller than the earlier boxcars. Porter built 24 ton Forney locomotive #4 and Jackson & Sharpe built three clerestory roofed passenger cars long. These were coach #5, baggage RPO smoking car #6, and open excursion car #7. Portland Company built 32 more cars before World War I. Wedge snowplow #402 and flanger #202 were built in 1905. Boxcars #65–74 were built in 1906. Flatcars #106–115 were built in 1907 and #116–125 were built in 1912. All except the snowplow were on the heavy underframe. Carson Peck purchased three locomotives in 1907. No. 5 was a 15 ton Forney built by Hinkley for the Bridgton and Saco River Railroad in 1882. Baldwin #6 was a 26 ton 2 6 2 and #7 was a 28 ton Forney. These two new outside frame Baldwin engines moved most main line trains until they were damaged in the 1931 Wiscasset enginehouse fire. Frank Winter then purchased two used locomotives from the discontinued Kennebec Central Railroad to keep the Wiscasset railroad operating. Portland #8 was a 19 ton Forney built for the Bridgton and Saco River Railroad in 1892 and Portland #9 was an 18 ton Forney built for the Sandy River Railroad in 1891. The Wiscasset car shop completed a number of rebuilding projects starting with the conversion of six of the original flatcars to boxcars during the first year of railroad operations. The shop then rebuilt one end of smoking car #4 into a baggage compartment. After the smoking car burst into flame in 1904, its trucks were used under the caboose. The caboose was renumbered from 26 to 301 after its cupola was removed. Excursion car #7 was converted to a replacement combination RPO smoking car in 1906. The gondolas were rebuilt as flatcars when the gondolas were delivered, and the gondolas were rebuilt as simple flatcars within a year. Box cars #65, 72 and 73 were rebuilt with hinged doors, insulated walls, and 2 windows for use as cream cars carrying an attendant to load and record milk cans. As the boxcars needed repair, they were rebuilt to the full height of the boxcars and renumbered in the 300 series with special purpose modifications. Cars #302 304 had end doors and six windows on each side for use as express cars in passenger train service. Many later cars of the 300 series contained stoves to keep potatoes from freezing during winter shipment. Ten of the flatcars were rebuilt in 1910 as heated insulated boxcars #501–510 for potato loading. Boxcar #509 was rebuilt with hinged doors for cream car service after car #73 was destroyed in 1913. Flatcar #10 was rebuilt in 1913 with a derrick for placing riprap. The remaining three flatcars were rebuilt in 1916 into express cars #80–82 with end doors and 6 foot wide side doors. Combination #6 was converted to an express car by removing interior features and placing protective bars across the windows.