Сирия және Иорданиядағы Хауран аймағы

Кіріспе

Сирия мен Иордания аймағы

Бұл аймақ

Хауран (حَوْرَان; сондай-ақ Хауран немесе Хоран деп те жазылады) – Сирияның оңтүстік және Иорданияның солтүстік бөлігін қамтитын аймақ. Солтүстік жағынан Гута оазисімен, шығысында әл-Сафа жазығымен, оңтүстігінде Иорданияның шөл даласымен, батысында Голан биіктіктерімен шектеледі. Дәстүрлі түрде Хауран үш аймақтан тұрады: Нұкра және Жайдур жазықтары, Джабал әл-Друз тау массиві және Лажат жанартаулық даласы. Хауран халқының көп бөлігі арабтар, бірақ діни құрамы әртүрлі; жазықтардағы тұрғындардың көпшілігі ірі аграрлық руларға жататын суннит мұсылмандары, ал Джабал әл-Друзде друздар басымдық құрайды, ал таудың батыс беткейінде грек православиесі мен грек католиктерінің айтарлықтай саны қоныстанған. Аймақтың ірі қалалары – Дара, әл-Рамта және әл-Сувейда. Б.з.б. 1-ғасырдың ортасынан бастап аймақ Рим империясының Ирод және Набатей клиент патшаларының билігінде болды, кейін 2-ғасырда империяға қосылды. Хауран Рим үкімдігі кезінде гүлденді (106–395 жж.), ал оның ауылдары көбінесе өздігінен басқарылатын бірліктер ретінде жұмыс істеді, олардың кейбіреулері императорлық қалаларға айналды. Византия дәуірінде (395–634) аймақ өркендеуін жалғастырды, осы кезеңде әртүрлі араб тайпалары Византия атынан Хауранды басқарды, соның ішінде 5-ғасырдың Салихтері және 6-ғасырдың Гассанидтері, 630-шы жылдардың ортасында мұсылман жаулап алуына дейін. Ислам дәуірінің көп бөлігінде, Осман билігіне дейін (1517–1917), Хауран әл-Батания және Хауран аудандарына бөлінді, бұл классикалық Батания және Ауранитке сәйкес келді. Орта ғасырлардағы мұсылман географтары осы аудандарды өркендеген, суы мол және халыққа толы деп сипаттады. Рим кезеңінде Батания астығы және Ауранит шарабы империялық сауда үшін маңызды болды, ал тарихы бойы Хауран Леванттың астықпен қамтамасыз етудің негізгі көзі болды. 17-ғасырда аймақта құлдырау болды, бірақ 19-ғасырдың ортасында Сирия астығына деген сұраныстың артуы және қауіпсіздіктің жақсаруы ауыл шаруашылығының қайта жандануына және Хауранның халқының өсуіне әкелді. Аймақ дәстүрлі хаж керуендерінің Меккеге және кейін Хеджаз темір жолына қатысты маңызды транзиттік аймақ ретінде де пайда көрді. Хауран 20-ғасырдың ортасында Сирияның солтүстік бөлігімен салыстырғанда астық өндіруде маңыздылығын жойғанға дейін Сирияның астық қоржыны болып қала берді, бұл халықаралық шекаралар мен араб-израиль қақтығысының салдарынан өзара байланысты аймақтардан оқшауланумен бірге болды. Дегенмен, ол 2000 жылдарға дейін маңызды ауыл шаруашылығы және сауда транзиттік аймағы болып қала берді. 2011 жылы Хауранда басталған Сирия азамат соғысы кезінде ол 2018 жылы үкімет бақылауын қайта орнатуға дейін Дара провинциясындағы қақтығыстардың орталығына айналды. Хауранда базальттың көп болуы базальтты ғимараттар салуға және эллиндік, набатейлік және римдік стильдердің үйлесімді болуына негізделген ерекше сәулет өнерінің дамуына әкелді. Базальттың беріктігі Хауранның әлемдегі ең жақсы сақталған классикалық дәуір ескерткіштерінің біріне ие болуына себеп болды. Босра, Қанават, Шахба, Салхад, Умм әл-Джимал және басқа да көптеген Хауран қалаларында римдік ғибадатханалар мен театрлар, византиялық шіркеулер мен монастырлар, сондай-ақ түрлі мұсылман династиялары салған бекіністер, мешіттер және моншалар бар.

The Hauran (حَوْرَان; also spelled Hawran or Houran) is a region that spans parts of southern Syria and northern Jordan. It is bound in the north by the Ghouta oasis, eastwards by the al Safa field, to the south by Jordan's desert steppe and to the west by the Golan Heights. Traditionally, the Hauran consists of three subregions: the Nuqrah and Jaydur plains, the Jabal al Druze massif, and the Lajat volcanic field. The population of the Hauran is largely Arab, but religiously heterogeneous; most inhabitants of the plains are Sunni Muslims belonging to large agrarian clans, while Druze form the majority in the eponymous Jabal al Druze and a significant Greek Orthodox and Greek Catholic minority inhabit the western foothills of Jabal al Druze. The region's largest towns are Daraa, al Ramtha and al Suwayda. From the mid 1st century BC, the region was governed by the Roman Empire's Herodian and Nabatean client kings until it was formally annexed by the empire in the 2nd century AD. The Hauran prospered under Roman rule (106–395 AD) and its villages functioned as largely self governing units, some of which developed into imperial cities. The region continued to prosper in the Byzantine era (395–634), during which different Arab tribes ruled the Hauran on Byzantium's behalf, including the Salihids (5th century) and Ghassanids (6th century) until the Muslim conquest in the mid 630s. For much of the Islamic era until Ottoman rule (1517–1917), the Hauran was divided into the districts of al Bathaniyya and Ḥawrān, which corresponded to the Classical Batanea and Auranitis. Medieval Muslim geographers variously described these districts as prosperous, well watered and well populated. Under the Romans, the grain of Batanea and the wine of Auranitis were important for imperial trade, and throughout its history, the Hauran was the major source of the Levant's grain. The region saw a decline in the 17th century until increased demand for Syrian grain and improved security led to the agricultural revival and re population of the Hauran in the mid 19th century. The region also historically benefited as a key transit area on the traditional Hajj caravan route to Mecca and later the Hejaz railway. The Hauran remained Syria's breadbasket until being largely supplanted by northern Syria in the mid 20th century, which coincided with its separation from interdependent areas due to international borders and the Arab–Israeli conflict. Nonetheless, it persisted as an important agricultural and commercial transit area into the 2000s. During the Syrian Civil War, which was sparked in the Hauran in 2011, it became a major conflict zone between rebels and government forces in the Daraa Governorate campaign until the government reasserted control in 2018. The wide availability of basalt in the Hauran led to the development of a distinct vernacular architecture characterized by the exclusive use of basalt as a building material and a fusion of Hellenistic, Nabatean and Roman styles. The durability of basalt is credited for the Hauran's possession of one of the highest concentrations of well preserved Classical era monuments in the world. Hauran towns such as Bosra, Qanawat, Shahba, Salkhad, Umm al Jimal and numerous others contain Roman temples and theaters, Byzantine era churches and monasteries, and forts, mosques and bathhouses built by successive Muslim dynasties.

Тарих

Хаурандағы елді мекендер туралы жазбалар ежелгі Мысырдың Амарна хаттарында және Еврей Киелі кітабының Есая кітабында бар, бұл аймақ көбінесе Башан деп аталатын. Оның сирек халқы жартылай көшпелі және көшпелі топтардан, мысалы, итуреялықтар мен набатейлерден тұратын, ал аймақ көбінесе дамымаған күйде қалды. Дегенмен, аудандар көбінесе көшпелі тайпалардың бақылауында болды. Аз табыстарын толықтыру үшін бұл көшпелілер жақын маңдағы елді мекендерге, тіпті Дамаскқа дейін шабуыл жасап, аймақтан өтетін паломниктерді тонап отырды. Олардың көтерілісі б.з. 12 жылы қайта басталды, екі жылдан кейін Ирод көшпелілерді бағындыруға күш салды. Ауран да Филиптің, Иродтың ізбасарының тұсында дамыды. Ирод және Набатей монархтарының салыстырмалы түрде жылдам қайтысы римдіктерге олардың жерлерін аннексиялауға мүмкіндік берді. 106 жылы империя бүкіл Хауранды ресми түрде аннексиялады, оның оңтүстік бөлігін Арабия провинциясына, ал солтүстік бөлігін Сирия провинциясына қосты. Бұл әкімшілік бөлініс 2 ғасырдың көп бөлігінде сақталды. 2 ғасырдың соңында императорлық тәртіп біртіндеп әлсіреп, саяси тұрақсыздық орнады. Бұл сонымен қатар Қызыл теңіз порты Аяламен провинциялық астана Босраны және Адраа–Босра–Салхад қалаларын байланыстыратын солтүстік-оңтүстік Via Nova Traiana жолының және Адраа–Босра–Салхад қалаларын байланыстыратын шығыс-батыс жолының аяқталуымен бірге болды. Бұл оқиғаға қатысты тарихшы Генри Иннес МакАдам былай деп жазады:

«Геллендік дәуірден бері Хауран алғаш рет толығымен бір әкімшілік жүйеге бірікті. Жол желісі және онымен байланысты елді мекендер аймақтың экономикалық және әлеуметтік инфрақұрылымын құрады. Қауіпсіз қалалар мен жақсы күтілген жолдар ішкі және сыртқы сауданың еркін жүруін қамтамасыз етті. Хауранның шарабы мен дәні алыс-жақын жерлерге сатылған болуы мүмкін. Рим аннексиясынан кейін Хауранның ауылдары едәуір дербестікпен өмір сүрді. Әр ауылдың ортақ пайдаланудағы жерлері мен ғимараттары, заң кеңесі және қазынасы болды. 4 ғасырдан бастап бұл рөлді Лакмидтер, ал 5 ғасырдың көп бөлігінде Салихтер атқарды. Бұл Хауранда көтеріліске және әл-Мундирдің ұлы әл-Нұман VI басқарған Босраға жасалған қоршауға әкелді, ол Византиялықтар Гассанидтер филархиясын қалпына келтіруге рұқсат бергенде ғана аяқталды. Хаурандағы Византия дәуірі тез араптандыру және христиан дінінің өсуі сияқты екі үдеріспен ерекшеленді. Гассанидтер Сириядағы Монофизит христиан дінін насихаттауда маңызды рөл атқарды, оны көптеген Византия императорлары қабылдаған Халкедон шіркеуі еретик деп есептеді. 750 жылы Аббасидтер Омейядтарды құлатқаннан кейін Хауранның араб тайпалары көтеріліске шықты, оны Аббасид генералы Абдалла ибн Әли бастырып таратты. Хауран субөңірі шамамен ежелгі Ауранитке сәйкес келді және оның астанасы Босра болды, ал Батания субөңірі ежелгі Батанеяға сәйкес келді және оның астанасы Адриат болды. Хаурандағы қоныстану жалғасты және кейбір жағдайларда ерте ислам кезеңінде «дами өркендеді», тарихшы Моше Харталдың сөзін келтірсек, «Омейяд халифалары тұсында іс-әрекет немесе мәдени үлгілерде көзге көрінбейтін өзгеріс болған жоқ». Хаурандағы Аббасидтер дәуірі 10 ғасырда шығыс Арабияның карматтарынан түскен көптеген зиянды шабуылдармен ерекшеленді. Осы кезеңде бұрын карматтардың одақтастары болған Бану Уқайл тайпасы Хаураннан солтүстікке қарай Жоғарғы Месопотамияға дейін созылған Сирия даласына көшіп кетті.

For the first time since the Hellenistic age the Hawran in its entirety came under one administrative system. The road network and the settlements it linked were the framework upon which the economic and social infrastructure of the region was built. Secure towns and safe, well maintained roads meant that internal and external commerce could flow freely. The wine and grain of the Hawran were marketed, we may assume, far and wide. After Rome's annexation, the rural villages of the Hauran exercised considerable self rule. Each village had common areas and buildings, a law council and a treasury. Beginning in the 4th century, this role was played by the Lakhmids, and by the Salihids for much of the 5th century. This led to a rebellion in the Hauran and a siege on Bosra led by al Mundhir's son al Nu'man VI, which only ended when the latter was allowed by the Byzantines to reestablish the Ghassanid phylarchy. The Byzantine era in the Hauran was marked by the dual processes of rapid Arabization and the growth of Christianity. The Ghassanids played a significant role in promoting Monophysite Christianity in Syria which was viewed as heretic by the Chalcedonian Church embraced by most Byzantine emperors. Following the Abbasids’ toppling of the Umayyads in 750, the Arab tribes of Hauran rose in a rebellion that was put down by the Abbasid general Abd Allah ibn Ali. The Hauran subdistrict roughly corresponded to the ancient Auranitis and its capital was Bosra, while the Bathaniyya subdistrict corresponded to the ancient Batanea and had Adhri'at as its capital. Settlement within the Hauran continued and in some cases "thrived" in the early Islamic period, with "no perceptible change in activity or cultural patterns under the Umayyad caliphs", according to historian Moshe Hartal. The Abbasid period in Hauran was marked by numerous damaging raids from the Qarmatians of eastern Arabia in the 10th century. During this period, the large Arab tribe of Banu Uqayl, formerly allies of the Qarmatians, migrated to the Syrian steppe extending from the Hauran northward to Upper Mesopotamia.

Орта ислам дәуірі

1099 жылы Билад әл-Шамның жағалау аймақтарына крестшілердің келуі Хауранға әсер етті және аймақ мерзімді түрде крестшілердің тонау науқандарына ұшырады. Оның қолдауымен аймақта, әсіресе Босрада, шамамен 300 жылдық үзілістен кейін құрылыс белсенділігі жаңадан басталды. Хауранға келген крестшілердің соңғы тіркелген көрінісі 1217 жылға дейін болды. Айюбидтер бұл аймақты 12 ғасырдың соңында бағындырған, бірақ 1260 жылы моңғолдардың шапқынынан кейін Сириядағы олардың билігі құлады. Сол жылы Айн-Джалут шайқасында моңғолдар мамлюктерден жеңілді, Сирия, оның ішінде Хауран мамлюктердің билігіне көшті. 12-13 ғасырларда Хауран әкімшілік тұрғыдан Дамасктың Хауран және Батания аудандарына бөлінген күйінде болды. Мамлюк сұлтандығына қосылғаннан кейін Хауран екі ауданға бөлінді: Босра орталығындағы Хауран және Адриат орталығындағы Батания. Көптеген тұрғындар бидай мен арпаға салық төледі. Дегенмен, мемлекеттік билік әлсіреген сайын, аймақ іс жүзінде тәуелсіздікке ие болды. 18 ғасырда хаж жолы Босрадан батысқа қарай Мұзейрибке ауыстырылды, ол Хаурандағы керуеннің жиналатын орны болды. Хауран аймағында саяси және экономикалық ықпал үшін ағауаттар аймақ халқынан хаж керуенін қаржыландыруға түсім алды, керуенді және басқа саяхатшыларды сүйемелдеді және аймақты күзетті. Аназа тайпаларының Хауранға кіруі Бану Рабиа конфедерациясының жартылай көшпелі тайпаларының көшіп кетуіне себеп болды. Лажат шөлінде орналасқан Сулут тайпасы салыстырмалы түрде бір орында қалған жалғыз бедуин тайпасы болды. Бедуиндер де мерзімді шабуылдар жасады және олардың малдары көбінесе жазықтың егістіктерінде жайылып жүрді. 1711 жылы Айн-Дара шайқасының нәтижесінде друздар арасындағы қақтығыс аймаққа үлкен толқын әкелді. Друздар бұл аймақты жақсы сумен қамтамасыз етілгендігі, қорғанысқа қолайлы және Дамаск ауылдық аймағындағы және Хермон тауындағы друздердің қоныстарына салыстырмалы түрде жақын болғандықтан таңдады. Сирияны 10 жыл бойы басқарған Мысыр әкімшілігінің соңғы жылдары Джабал Хауранның друздары Ибрахим Пашаның әскери міндеттеме туралы бұйрығына жауап ретінде билікке қарсы алғашқы көтерілісін бастады. Олардың саны көшудің нәтижесінде артқан. 1860 жылы Ливан тауындағы друздар мен христиандар арасындағы азаматтық соғыс және одан кейінгі француз әскери араласуы друздардың Джабал Хауранға тағы бір үлкен көшіп кетуіне себеп болды. Хауран жазықтары 17-18 ғасырларда экономикалық және демографиялық тұрғыдан құлдырады. Бұл құлдыраудың себептері: шаруаларға үкімет пен бедуиндерден салық салу, бедуиндердің мерзімді шабуылдары мен малдарының жайылуы, көршілес друздармен, Осман ереуілшілерімен және бір-бірімен туындаған қақтығыстар. Бұл өз кезегінде тасталған ауылдардың жаппай қоныс аударуына және жаңа елді мекендердің құрылуына әкелді. Сол кезде Хауранның басшылығы әл-Миқдад және әл-Харири сияқты жазықтың негізінен бейбіт кландарының басшыларынан, әл-Хамдан және Бани әл-Атраш сияқты Джабал Хауранның друз кландарының бас көтеруші басшыларынан және малдары маусымдық түрде Хауран жазықтарын жайылатын Рвала, Вульд Али, Сирхан және Сардия бедуин тайпаларының басшыларынан тұрды. Бұл коалиция 1862 жылы жеңілді және үкімет әл-Атрашпен келісімге келді, оған бүкіл Хаураннан салық жинауды және әскери міндеттіліктің орнына ауыр айыппұл төлеуді сеніп тапсырды. Бұл Хауранды біріктірудің түпкі мақсатына айналмаса да, аймақтың дербес тәуелсіздігін аяқтады. Ол бұл өзгерісті Вульд Али және Рвала тайпаларының басшыларына жеткілікті жайылымдық жерлер беру арқылы жүзеге асырды; жазық пен друздердің басшыларына белгілі бір артықшылықтар мен мемлекеттік функцияларды беру; және ағауаттарды жергілікті тұрғындармен мемлекеттің делдалы ретінде ауыстыру, сонымен бірге оларды Трансжорданиядағы әскери науқандар үшін және хаж керуенін жеңілдету үшін пайдалану. 1869 жылдан бастап Дамасктың көптеген саудагерлері мен жер иелері және кәсіпкер Хаурани фермерлері осы жерлерге инвестиция салды, бұл ауыл шаруашылығы өндірісін арттырды. Алайда, жазықтардағы қауіпсіздіктің күшейуі, сондай-ақ бедуиндердің алым-салық жинаудың тоқтатылуы, негізінен, 20 ғасырға дейін сақталды. Орталық жазық толығымен өңделді немесе қоныстанды, Дара және Босра едәуір өсті және 1850 жылдары құрылған немесе қайта құрылған көптеген ауылдар үлкен ауылдарға айналды. Бірақ 1896 жылы билік отандық емес еврей отбасыларын қуып жіберді. 1904 жылы жыл сайынғы хаж керуені және Мұзейрибтің рөлі Хиджаз теміржолының салынуымен алмастырылды. Дамаскқа астықпен қамтамасыз етуді жалғастырса да, «Сирияның астық амбары» ретіндегі оның рөлі елдің солтүстік және солтүстік-шығыс аймақтарымен басылып кетті. Осылайша, аймақ 1958-1961 жылдар аралығындағы Біріккен Араб Республикасы кезеңінде қабылданған және 1963 жылы Баас партиясы үкіметімен күшіне енгізілген, жерді қайта бөлуді жүзеге асырған және негізінен ірі жер иелеріне бағытталған Аграрлық реформа заңынан көп әсер көрмеді. Саяси тұрғыдан алғанда, француз билігі кезінде жергілікті саясатқа үстемдік еткен көптеген кландар Баас кезінде де осы үстемдігін сақтап қалды. Башар әл-Ассадтың президенттігі кезінде (2000 жылдан қазірге дейін) Хауран маңызды ауылшаруашылық аймақ болып қала береді. Оның бас қаласы Дара Сирия, Иордания, Сауд Арабиясы және Түркия арасындағы коммерциялық трафик үшін маңызды транзиттік орталық болып табылады, сондай-ақ осы елдер арасындағы контрабандалық тауарлар үшін де. Хаурандағы көтеріліс күшейген кезде, үкіметке қарсы күштер Иорданияға және Парсы шығанағының Араб мемлекеттеріне жететін кландық желілерін пайдаланды, көтерілісті қолдау үшін қаражат пен қару-жарақ контрабандасы жасады. Үкіметке қарсы Салафит қарулы топтары, мысалы, Нусра майданы да ықпалын күшейтті, кейде Оңтүстік майданмен күресіп, кейде ынтымақтастық жасайды. 2018 жылға дейін көтерісшілер Дамаск-Дара басты солтүстік-оңтүстік тас жолының екі жағындағы аумақтарды және Насиб шекаралық өткелін бақылады, бірақ Сирия армиясы (САА) және оның одақтастары тас жол дәлізін бақылады. Сонымен қатар, үкіметті қолдайтын друздердің Мувахидин армиясы шайқастан шетте тұрып, Джабал әл-Друзді қорғады. Келесі айдың соңына қарай бүкіл Хауран үкімет бақылауына көшті, бұрын Ирак және Левант Ислам мемлекеті (ИММ) ұстап тұрған Ярмук бассейніндегі аумақтар да осы бақылауға көшті. Ḥawarna тайпасынан басқа, жазықтарда бұрынғы бедуин тайпаларының қауымдастықтары, бірте-бірте қоныстанған және 19 ғасырдың соңына дейін 50 жылдан астам уақыт бұрын келген черкестер де қоныстанған. Хаурандағы христиандар көпшілікті құрайтын немесе үлкен үлеске ие болатын жерлерге Дара провинциясындағы Изра қаласы және Жубайб, Намер, Бассир және Тубна ауылдары, сондай-ақ әс-Сувайда провинциясындағы Аслиха, Анз, Дара, Хит, Хабаб, Хараба, Сама әл-Бардан кіреді. | group=note Босра халқының шамамен 40% -ын Ливанның Набатия қаласынан шыққан шиит мұсылмандары құрайды. | group=note Солтүстік бөліктерінде Бани 'Амер он бір ауылда басымдық құрайды.

The arrival of the Crusaders in the coastal regions of Bilad al Sham in 1099 had repercussions for the Hauran and the region was periodically targeted by Crusaders in plundering campaigns. Under his patronage the region, and Bosra in particular, saw a renewal of building activity after a roughly 300 year hiatus. The last recorded appearance of the Crusaders in Hauran was in 1217. The Ayyubids had conquered the region in the late 12th century, but their rule collapsed in Syria following the Mongol invasion in 1260. That year the Mongols were defeated by the Mamluks at the Battle of Ain Jalut and Syria, including the Hauran, came under Mamluk rule. During the 12th and 13th centuries, the Hauran continued to be administratively divided into the Hauran and Bathaniyya districts of Damascus. Following its incorporation into the Mamluk Sultanate, the Hauran continued to be divided into the two districts of the Bosra centered Hauran and the Adhri'at centered Bathaniyya. Most of the inhabitants paid taxes on wheat and barley. However, as state authority receded, the region effectively became autonomous. In the 18th century, the Hajj route was moved westward from Bosra to Muzayrib, which became the caravan's marshaling point in the Hauran. In return for the political and economic influence they were allowed in the Hauran, the aghawat secured revenue from the region's population to fund the Hajj caravan, escorted the caravan and other travelers and policed the region. The Anaza's entry into the Hauran caused the exodus of the semi nomadic tribes of the Banu Rabi'a confederation. The Sulut, which was based in the Lajat wilderness, was the only Bedouin tribe that remained relatively stationary. The Bedouin also launched occasional raids and their flocks often grazed on the plainsmen's fields. A much larger wave arrived in the region as a result of the intra Druze Battle of Ain Dara in 1711. The area was chosen by the Druze because it was well watered, defensible and relatively close to the Druze settlements in the Damascus countryside and Mount Hermon. During the final years of the decade long Egyptian administration of Syria, the Druze of Jabal Hauran launched their first revolt against the authorities, in response to a conscription order by Ibrahim Pasha. By then, their numbers in the region had been swollen by migration. The 1860 Mount Lebanon civil war between the Druze and Christians and the resulting French military intervention caused another large exodus of Druze to Jabal Hauran. The Hauran plains declined economically and demographically during the 17th and 18th centuries. Factors that caused this decline included the taxation of the peasantry by both the government and the Bedouin, periodic raids by the Bedouin and the encroachments of their livestock, and occasional strife with the neighboring Druze, Ottoman irregulars and between themselves. This in turn brought about the mass resettlement of abandoned villages and the establishment of new settlements. At the time, the Hauran's leadership consisted of the chiefs of the largely pacified clans of the plains, such as Al Miqdad and Al Hariri; the more rebellious chiefs of the Druze clans of Jabal Hauran, such as Al Hamdan and Bani al Atrash; and the chiefs of the Bedouin tribes of Rwala, Wuld Ali, Sirhan and Sardiyah, whose herds seasonally grazed the Hauran plains. This coalition was defeated in 1862 and the government came to terms with al Atrash, entrusting him to collect taxes from the entire Hauran and to pay heavy fines in place of conscription. Though this did not translate into the ultimate goal of integrating the Hauran, it still ended the region's virtual autonomy. He accomplished this change by according the chiefs of Wuld Ali and Rwala adequate grazing lands; granting the leaders of the plainsmen and the Druze certain privileges and state functions; and replacing the aghawat as the state's intermediaries with the locals, whilst still utilizing them for military campaigns in Transjordan and facilitating the Hajj caravan. From 1869, many Damascene merchants and landowners and entrepreneurial Haurani farmers invested in these lands, which increased agricultural production. However, increased security in the plains as well as an end to Bedouin tribute collection were both largely secured and continued into the 20th century. The central plain had become entirely cultivated or settled, Daraa and Bosra grew significantly and many of the hamlets established or reestablished in the 1850s had become large villages. but in 1896 the authorities evicted the non Ottoman Jewish families. In 1904, the annual Hajj caravan and Muzayrib's role in it was replaced by the construction of the Hejaz Railway. Though it continues to supply grain to Damascus, its role as the 'granary of Syria' was eclipsed by the country's northern and northeastern regions. Thus, the region was not as affected by the Agrarian Reform Law passed in 1958 during the United Arab Republic period (1958–1961) and enforced by the Ba'ath Party government in 1963, which effected land redistribution and mostly targeted large landowners. Politically, many of the clans that dominated local politics under the French continued to do so under the Ba'ath. During the presidency of Bashar al Assad (2000–present), the Hauran has remained an important agricultural region. Its principal city, Daraa, is a major transit hub for commercial traffic between Syria, Jordan, Saudi Arabia and Turkey, as well as for smuggled goods between these countries. As the revolt spread in the Hauran, anti government forces utilized their clan networks that extended to Jordan and Arab states of the Persian Gulf, smuggling funds and weapons to sustain the rebellion. Anti government Salafist armed groups, such as the Nusra Front, also gained increasing influence, at times either challenging or cooperating with the Southern Front. Until 2018, rebel groups controlled large areas on either side of the main north south Damascus Daraa highway and the Nasib border crossing, though the Syrian Army (SAA) and its affiliates controlled the highway corridor itself. Meanwhile, the pro government Druze Muwahhidin Army largely stayed out of the fighting and secured Jabal al Druze. By the end of the following month, the entire Hauran was under government control, including a pocket of territory in the Yarmouk basin that had previously been held by the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL). In addition to the indigenous Ḥawarna, the plains are also populated by communities of former Bedouin tribes who gradually became settled, and Circassians who arrived over fifty years prior to the end of the 19th century. Localities in the Hauran with Christian pluralities or majorities include the city of Izra and the villages of Jubayb, Namer, Bassir and Tubna in the Daraa Governorate and Aslihah, Anz, Dara, Hit, Khabab, Kharaba, Sama al Bardan in the as Suwayda Governorate.|group=note A sizable Twelver Shia Muslim community, whose origins are from the Lebanese city of Nabatieh, make up about 40% of Bosra's population.|group=note In the northern parts, the Bani 'Amer predominate in eleven villages,

Сәулет

Хауранның өзіне тән жергілікті сәулеттік дәстүрі бар, ол Хаурани стилі деп аталады және бірнеше ерекше белгілермен сипатталады. Олардың бірі – ғимараттарды салу үшін базальт тасын ғана пайдалану. Қаттылығымен және қара түсімен белгілі базальт аймақ бойынша кеңінен таралған және соңғы онжылдықтарға дейін Хаурандағы барлық құрылыс жұмыстарына қолданылды. Набатейлер – өзіндік сәулеттік дәстүрі бар белсенді құрылыс салушылар еді. Римдіктер 106 жылы Набатейлер патшалығын бағындырғаннан кейін, аймақта III ғасырдың ортасында дау-дамай мен тұрақсыздық басталарға дейін құрылыс қарқынды дамыды. Классикалық дәуірдегі нысандар Осман империясының соңында қайта қоныстанғанда, Хауранның көптеген ежелгі ескерткіштері тұрғын үйлерге айналдырылды.

Сауалнамалар

Хауранның археологиялық орындарының алғашқы зерттеулерін 19 ғасырда француз археологы Мелхиор де Воге 1865 және 1877 жылдар аралығында, С. Меррилл 1881 жылы және Готлиб Шумахер 1886 және 1888 жылдары жасады. Ең толық және көп көлемді құжаттама 1903 және 1909 жылдары Принстон университетінен Батлер және оның командасы жүргізген зерттеулерде тіркелді, және содан кейін 1909 мен 1929 жылдар аралығында кезең-кезеңімен жарияланды.