Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1919 жылы Британдық Үндістандағы өзгерістер туралы есеп
1919 report for changes in British India
Монтегю-Челмсфорд реформалары, немесе қысқаша Монт-Форд реформалары, Британдық Үндістанда өзін-өзі басқару институттарын біртіндеп енгізу мақсатымен колониялық үкімет тарапынан ұсынылды. Реформалар 1917-1922 жылдар аралығында Үндістан мемлекеттік хатшысы болған Эдвин Монтегю және 1916-1921 жылдар аралығында Үндістан вице-королі болған Лорд Челмсфордтың есімдерімен аталады. Реформалар 1918 жылы дайындалған Монтегю-Челмсфорд есебінде сипатталған және 1919 жылғы Үндістан үкіметі заңының негізін құрады. Бұл конституциялық реформалармен байланысты. Үндістан ұлтшылдары реформалардың жеткіліксіз екенін айтса, британ консерваторлары оларды сынады. Осы заңның маңызды ерекшеліктері:
The Montagu–Chelmsford Reforms or more briefly known as the Mont–Ford Reforms, were introduced by the colonial government to introduce self governing institutions gradually in British India. The reforms take their name from Edwin Montagu, the Secretary of State for India from 1917 to 1922, and Lord Chelmsford, the Viceroy of India between 1916 and 1921. The reforms were outlined in the Montagu Chelmsford Report, prepared in 1918, and formed the basis of the Government of India Act 1919. These are related to constitutional reforms. Indian nationalists considered that the reforms did not go far enough, while British conservatives were critical of them. The important features of this act were that:
1. Императорлық заң шығару кеңесі енді екі палатадан тұратын болды: Орталық заң шығару жиналысы және Мемлекеттік кеңес. 2. Провинциялар екі билік жүйесін немесе дуализмді қабылдады.
1. The Imperial Legislative Council was now to consist of two houses: the Central Legislative Assembly and the Council of State. 2. The provinces were to follow the Dual Government System or dyarchy.
Өмірбаян
Эдвин Монтегю 1917 жылғы маусым айында Остен Чемберлен 1916 жылы түріктер Кутты басып алғаннан және ондағы үнді әскерін тұтқынға алғаннан кейін отставкаға кеткен соң Үндістан мемлекеттік хатшысы болды. Ол Ұлыбритания Министрлер кабинетіне Үндістандағы еркін институттарды біртіндеп дамытуға, соңында өзін-өзі басқаруға жету мақсатында жұмыс істеу ниеті туралы ұсыныс енгізді. Лорд Керзон Монтегюдің өзін-өзі басқаруға тым көп мән бергенін ойлап, оған әкімшіліктің барлық салаларында үндістердің қатысуын арттыру және Үндістандағы Британ империясының негізгі бөлігі ретінде жауапты үкіметтің кезең-кезеңімен іске асырылуына бағытталған өзін-өзі басқару институттарын дамыту жөнінде жұмыс істеуді ұсынды. Кабинет Монтегюдің бастапқы мәлімдемесі орнына Керзонның түзетулері енгізілген мәлімдемені бекітті.
Edwin Montagu became Secretary of State for India in June 1917 after Austen Chamberlain resigned following the capture of Kut by the Turks in 1916 and the capture of an Indian army staged there. He put before the British Cabinet a proposed statement regarding his intention to work towards the gradual development of free institutions in India with a view to ultimate self government. Lord Curzon thought that this gave Montagu too much emphasis on working towards self government and suggested that he work towards increasing association of Indians in every branch of the administration and the gradual development of self governing institutions with a view to the progressive realization of responsible government in India as an integral part of the British Empire. The Cabinet approved the statement with Curzon's amendment incorporated in place of Montagu's original statement.
Үндістанда қабылдау
Көптеген үндістер Бірінші дүниежүзілік соғыста британдықтармен бірге шайқасты және олар одан да көп жеңілдіктер күтті. Үндістан Ұлттық Конгресі мен Мұсылман лигасы жақында өзін-өзі басқаруды талап етіп бірікті. 1919 жылғы реформалар Үндістандағы саяси талаптарды қанағаттандырмады. Британдықтар оппозицияны жаныштады, ал 1919 жылы қабылданған Роулат актілері арқылы баспасөз және қозғалысқа қойылған шектеулер қайта енгізілді. Бұл шаралар Үнді мүшелерінің бірауыздан қарсылығына қарамастан, Заң шығару кеңесі арқылы күштеп қабылданды. Кеңес мүшелерінің бірнешеуі, соның ішінде Джинна, наразылық білдіріп отставкаға кетті. Бұл шаралар бүкіл Үндістанда британдық соғысқа халықтың көрсеткен күшті қолдауына сатқындық ретінде қарастырылды. Хантер тергеуі әскерге басшылық еткен генерал Дайерді қызметтен босатуды ұсынды, нәтижесінде Дайер жұмысынан босатылды. Көптеген британдық азаматтар Дайерді қолдады, олар Хантер тергеуінен оған әділетсіз қарағандықтарын есептеді. Консервативті «Morning Post» газеті генерал Дайерге 26 000 фунт стерлинг көлемінде қаржы жинады, ал сэр Эдвард Карсон Монтегюге сенімсіздік білдіретін ұсыныс енгізді, ол іс жүзінде қабылданбады. Монтегюді Уинстон Черчилльдің оны қорғаған күшті сөзі құтқартты. Қатардағы халықтың арасында көптеген жас үндістер Үндістанның тәуелсіздігіне жете беруді асықтырғысы келді және британдықтар әкімшілікте бұрынғы лауазымдарына оралғанда, үлкен прогресс болмауынан көңілі қалды. 1920 жылдың қыркүйегінде өткен Үндістан Ұлттық Конгресінің жылдық мәжілісінде делегаттар Гандидің сварадж, яғни өзін-өзі басқару туралы ұсынысын қолдады – қажет болған жағдайда британ империясының құрамында немесе одан шығып. Бұл ұсыныс британдық билікке қарсы ынтымақсыздық саясаты арқылы іске асырылуы керек еді, яғни Конгресс 1921 жылы Монтегю-Челмсфорд реформалары бойынша өткен алғашқы сайлауда кандидаттарды тікелей ұсынбады.
Many Indians had fought with the British in the First World War and they expected much greater concessions. The Indian National Congress and the Muslim League had recently come together demanding self rule. The 1919 reforms did not satisfy political demands in India. The British repressed opposition, and restrictions on the press and on movement were re enacted through the Rowlatt Acts introduced in 1919. These measures were rammed through the Legislative Council with the unanimous opposition of the Indian members. Several members of the council including Jinnah resigned in protest. These measures were widely seen throughout India as a betrayal of the strong support given by the population for the British war effort. The Hunter Inquiry recommended that General Dyer, who commanded the troops, be dismissed, leading to Dyer's sacking. Many British citizens supported Dyer, whom they considered had received unfair treatment from the Hunter Inquiry. The conservative Morning Post newspaper collected a subscription of £26,000 for General Dyer and Sir Edward Carson moved a censure motion on Montagu which was nearly successful. Montagu was saved largely due to a strong speech in his defence by Winston Churchill. At the grass roots level, many young Indians wanted faster progress towards Indian independence and were disappointed by lack of advancement as Britons returned to their former positions in the administration. At the Indian National Congress annual session in September 1920, delegates supported Gandhi's proposal of swaraj or self rule – preferably within the British Empire or out of it if necessary. The proposal was to be implemented through a policy of non cooperation with British rule meaning that Congress did not field candidates in the first elections held under the Montagu Chelmsford reforms in 1921.
Қарап шығу
Монтегю-Челмсфорд есебінде 10 жылдан кейін қарау жүргізілуі керек делінген. Сэр Джон Саймон басшылық еткен комитет (Саймон комиссиясы) осы қарауды жүзеге асырды және конституциялық өзгерістерді ұсынды. 1930, 1931 және 1932 жылдары Лондонда маңызды мүдделердің өкілдерімен үш дөңгелек үстел конференциясы өткізілді. Махатма Ганди британ үкіметімен келіссөздерден кейін 1931 жылғы дөңгелек үстелге қатысты. Үндістан Ұлттық Конгресі мен британдықтар арасындағы басты дау – әр қауым үшін жеке сайлау округтері болды, Конгресс бұған қарсы болды, бірақ Рамсей Макдональдтың қауымдық шешімінде олар сақталды. 1935 жылы Үндістан Үкіметі туралы жаңа заң қабылданды, ол Монтегю-Челмсфорд есебінде алғаш рет көтерілген өздік басқаруға қадамды жалғастырды.
The Montagu Chelmsford report stated that there should be a review after 10 years. Sir John Simon headed the committee (Simon Commission) responsible for the review, which recommended further constitutional change. Three round table conferences were held in London in 1930, 1931 and 1932 with representation of the major interests. Mahatma Gandhi attended the 1931 round table after negotiations with the British Government. The major disagreement between the Indian National Congress and the British was separate electorates for each community which Congress opposed but which were retained in Ramsay MacDonald's Communal Award. A new Government of India Act 1935 was passed continuing the move towards self government first made in the Montagu Chelmsford Report.