Ежелгі Египеттік «Мерекараға арналған нұсқаулық» - бұл мемлекет басқару, әділдік және жамандықтан қалай сақтану туралы орта теңіздік Египет тіліндегі маңызды туынды. (158)
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Мерікара патшаға арналған нұсқау", сондай-ақ "Мерікаре патшаға жолданған үйретім" – бұл орта египет тілінде, египет тілінің классикалық кезеңінде жазылған әдеби туынды, шамамен Орта Мемлекеттік кезеңге (б.з.д. 2025–1700 жылдар) жатады. Осы себайтта автор, Мысырдың Бірінші аралық кезеңнің патшасы, мүмкін Хетти есімді, болашақ патша Мерыкараға, жақсы патша болу және зұлымдықтан қалай сақтану керектігі туралы кеңес береді. Мерыкара – 9-шы немесе 10-шы династияның патшасы, Солтүстік Мысырды Бірінші аралық кезеңде (шамамен б.з.д. 2150–2025 жылдар) билеген патшалардың әулеті. Бұл композицияның авторына, біріктірілген Мысыр патшалары туралы айтуға мүмкіндік болмағанда, патша билігінің шектерін сипаттауда көбірек еркіндік берген болуы мүмкін; "Мерікара патшаға арналған нұсқау" – патшалық туралы трактат, патшалық өсиет нысанындағы осы жанрдың алғашқы туындысы. Осыған ұқсас туындылар кейінірек эллиндік және ислам әлемінде жасалды, ал "Speculum regum" ортағасырлық Еуропада осыған ұқсас болды. Басқа да кейінгі "патшалық өсиеттер" сияқты, оның да мақсаты биліктегі патшаның заңдылығын бекіту болуы мүмкін.
The Teaching for King Merykara, alt. Instruction Addressed to King Merikare, is a literary composition in Middle Egyptian, the classical phase of the Egyptian language, probably of Middle Kingdom date (2025–1700 BC). In this sebayt the author has a First Intermediate Period king of Egypt possibly named Kheti address his son, the future king Merykara, advising him on how to be a good king, and how to avoid evil. Merykara is the name of a king of the 9th or 10th Dynasty, the line or lines of kings who ruled northern Egypt during a period of division, the First Intermediate Period (about 2150–2025 BC). Perhaps this allowed the author of this composition greater freedom in describing the limits of royal authority than might have been possible in referring to kings of a unified Egypt; the Teaching for King Merykara is effectively a treatise on kingship in the form of a royal testament, the first of this genre. Similar works were created later in the Hellenistic and Islamic world and, in the speculum regum, had a parallel in medieval Europe. Like similar later "royal testaments" one of its functions may have been the legitimization of the ruling king.
Қысқаша мазмұны
Бірінші бөлім, көбінесе жойылған, көтерілісті басумен айналысады, екіншісі патшаның поддандыларына қалай қатысу керектігін сипаттайды. Үшінші бөлім әскерді басқару және діни қызметтерді атқару туралы кеңес береді. Төртінші бөлім патшаның жетістіктерін және оларға қалай ұқсауға болатынын көрсетеді. Содан кейін, архитектуралық блоктардың үнемі қайта қолданылуына қарамастан, патшаға ескі ескерткіштерді пайдаланбау үшін, жаңа тас қазуға бұйырылады; қайта пайдалану фактісі мойындалса да, жаңа туындының идеалы жоғары бағаланады. Сол сияқты, Абидостағы қасиетті жердің қиратылуы жазылған; патша өкініш білдіреді, бұл тарих бойы қайталап келген ойға келмейтін жағдай үшін жауапкершілікті мойындағандай көрінеді – билеуші патшаның атынан жасалған құдайға қарсы әрекет, өлгендерді сотқанда құдайдың жазасына ұшырауы мүмкін. Маатты, яғни дұрыс әлемдік тәртіпті сақтаудың маңыздылығы ерекше атап көрсетіледі. Соңғы екі бөлімде (аты айтылмаған) жаратушы құдайға арналған мадақ және осы нұсқауларды тыңдауға шақыру бар. Шындық пен идеал арасындағы қайшылық бұл туындыны ежелгі египеттік жазудағы билік туралы теңдесі жоқ ой-толғанысқа айналдырады.
The first, mostly destroyed, section deals with the putting down of rebellion, the second with how to treat the king's subjects. The third section gives advice on how to run the army and religious services. The fourth describes the king's achievements and how to emulate them. Next, in contrast to the continual recycling of architectural blocks, the king is instructed to quarry new stone, not reuse old monuments; the reality of reuse is acknowledged, but the ideal of new work is commended. Similarly, the destruction of a sacred territory at Abydos is recorded; the king expresses remorse, as if accepting responsibility for the unthinkable that must have recurred throughout history – sacrilege in the name of the ruling king, subject to divine retribution during a judgment of the dead. The importance of upholding Maat, the right world order, is stressed. The last two sections contain a hymn to the creator god (who remains unnamed) and an exhortation to heed these instructions. The contrast between real and ideal make the composition a reflection on power unparalleled in Ancient Egyptian writing.