Плиоцен дәуірінің жойылған гоминині: Australopithecus anamensis

Кіріспе

Плиоцен кезеңіндегі Шығыс Африканың жойылған гоминині.

Australopithecus anamensis – шамамен 4,2 және 3,8 миллион жыл бұрын өмір сүрген гоминин түрі және Плио-Плейстоцен дәуірінде өмір сүрген ең көне белгілі Australopithecus түрі. Кения мен Эфиопиядан A. anamensis-тің шамамен жүздей қазба үлгісі белгілі, олар жиырмадан астам жеке тұлғаны көрсетеді. A. anamensis-тің алғашқы табылған қазбалары шамамен 3,8 және 4,2 миллион жыл бұрын датирленген және Солтүстік Кениядағы Канапои мен Аллия шығанақтарынан табылды. Көбінесе A. afarensis осы эволюциялық тарамда пайда болды деп есептеледі. Дегенмен, A. anamensis және A. afarensis кем дегенде бір кезең бойы қатар өмір сүрген сияқты, және қазіргі адамға дейінгі эволюциялық тарам A. afarensis-те, немесе тікелей A. anamensis-те пайда болғандығы толыққанды анықталған жоқ. Қазбалық дәлелдер Australopithecus anamensis-тің Түркана бассейніндегі ең ертедегі гоминин түрі екенін көрсетеді, бірақ ол өмір сүруінің соңына қарай A. afarensis-пен бірге болған болуы мүмкін. A. anamensis және A. afarensis бір топ ретінде қарастырылуы мүмкін. Жалғыз жоғарғы бас сүйегінің алдын ала талдауы A. anamensis-тің бас сүйегінің көлемі A. afarensis-ке қарағанда кішірек болғандығын көрсетті (шамамен 365-370 куб. см.). Паттерсон және әріптестері фауналық корреляция деректеріне сүйене отырып, үлгінің жасын 4,0–4,5 миллион жылға қайта қарастырды. 1994 жылы лондондық кениялық палеоантрополог Мив Лики және археолог Алан Уокер Аллия шығанағындағы учаскені қазып, гоминидтің бірнеше қосымша фрагменттерін тапты, соның ішінде қарапайым шимпанзеге (Pan troglodytes) ұқсас, бірақ тістері адам тістеріне көбірек ұқсайтын бір толық төменгі жақ сүйегі де болды. Қолда бар шектеулі посткраниалды дәлелдерге сүйенсек, A. anamensis әдетте тік жүрген, бірақ жоғарғы аяқтарындағы кейбір примитивтік белгілерді сақтап қалған. 1995 жылы Мив Лики және оның әріптестері Australopithecus afarensis пен жаңа табылған үлгілер арасындағы айырмашылықтарды ескере отырып, оларды жаңа түрге жатқызды – A. anamensis, оның аты Түркана сөзінен алынған, «анам» сөзі «көл» деген мағынаны білдіреді. 2000 жылдардағы stratigraphic тізбектерден алынған деректер шамамен 4,1–4,2 миллион жылға датирленді. Бұл жаңа қазбалар орманды ортадан алынған және ең үлкен гоминидтік кәдімгі тісі мен ең ертедегі Australopithecus сан сүйегін қамтиды. 2010 жылы Иоханнес Хайле Селассие және басқалар Эфиопияның Афар аймағында 3,6–3,8 миллион жыл бұрынғы (млн) шамамен 90 қазба үлгісін тапқандығы туралы мақалалар жариялады, бұл A. anamensis пен Australopithecus afarensis арасындағы уақыт алшақтығын толтырып, екеуінің де бірқатар ерекшеліктерін көрсетті. Бұл идеяны қолдады (мысалы, Кимбел және басқалар, 2006 жыл). Бас сүйегі 2016 жылы Афар малшысы Әли Берейно тапқан. Басқа ғалымдар (мысалы, Alemseged, Kimbel, Ward, White) олар A. afarensis деп таппаған маңдай сүйегінің бір қазбасын анагенез мүмкіндігін жоққа шығаратын дәлел деп қарастыруға болмайды деп ескертті. Бас сүйегі 2016 жылы Афар малшысы Әли Берейно тапқан.

Australopithecus anamensis is a hominin species that lived approximately between 4.2 and 3.8 million years ago and is the oldest known Australopithecus species, living during the Plio Pleistocene era. Nearly one hundred fossil specimens of A. anamensis are known from Kenya and Ethiopia, representing over twenty individuals. The first fossils of A. anamensis discovered, are dated to around 3.8 and 4.2 million years ago and were found in Kanapoi and Allia Bay in Northern Kenya. It is usually accepted that A. afarensis emerged within this lineage. However, A. anamensis and A. afarensis appear to have lived side by side for at least some period of time, and it is not fully settled whether the lineage that led to extant humans emerged in A. afarensis, or directly in A. anamensis. Fossil evidence determines that Australopithecus anamensis is the earliest hominin species in the Turkana Basin, but likely co existed with afarensis towards the end of its existence. A. anamensis and A. afarensis may be treated as a single grouping. Preliminary analysis of the sole upper cranial fossil indicates A. anamensis had a smaller cranial capacity (estimated 365 370 c. c.) than A. afarensis. Patterson and colleagues subsequently revised their estimation of the specimen's age to 4.0–4.5 mya based on faunal correlation data. In 1994, the London born Kenyan paleoanthropologist Meave Leakey and archaeologist Alan Walker excavated the Allia Bay site and uncovered several additional fragments of the hominid, including one complete lower jaw bone which closely resembles that of a common chimpanzee (Pan troglodytes) but whose teeth bear a greater resemblance to those of a human. Based on the limited postcranial evidence available, A. anamensis appears to have been habitually bipedal, although it retained some primitive features of its upper limbs. In 1995, Meave Leakey and her associates, taking note of differences between Australopithecus afarensis and the new finds, assigned them to a new species, A. anamensis, deriving its name from the Turkana word anam, meaning "lake". with findings in the 2000s from stratigraphic sequences dating to about 4.1–4.2 million years ago. These new fossils, sampled from a woodland context, include the largest hominid canine tooth yet recovered and the earliest Australopithecus femur. In 2010 journal articles were published by Yohannes Haile Selassie and others describing the discovery of around 90 fossil specimens in the time period 3.6 to 3.8 million years ago (mya), in the Afar area of Ethiopia, filling in the time gap between A. anamensis and Australopithecus afarensis and showing a number of features of both. This supported the idea (proposed for instance by Kimbel et al. in 2006 The skull itself was found by Afar herder Ali Bereino in 2016. Other scientists (e. g. Alemseged, Kimbel, Ward, White) cautioned that one forehead bone fossil, which they viewed as not conclusively A. afarensis, should not be taken as disproving the possibility of anagenesis yet. The skull itself was found by Afar herder Ali Bereino in 2016.

Қоршаған орта

Australopithecus anamensis Кенияда, атап айтқанда, Шығыс Түркістандағы Аллия шығанағында табылған. Тұрақты изотоптарды талдау нәтижесінде, олардың қоршаған ортасы Түркістан көлінің маңында бүгінгіге қарағанда жабық орманды аймақтармен көбірек қамтылған деп саналады. Аллия шығанағындағы орманды аймақтардың ең жоғары тығыздығы ежелгі Омо өзенінің бойында болған. Аймақтың шеттерінде немесе жоталарда ашық саванналардың көбірек болғанына сенімді. Сондай-ақ, Аллия шығанағында орталық ауа райы ылғалды болған деп болжанады. Бұл толыққанды дәлелдемесе де, Аллия шығанағында жаңғақ немесе тұқымды ағаштар өскен болуы мүмкін, бірақ осы мәселені зерттеу жұмыстарын жалғастыру қажет.

Диета

Australopithecus anamensis молярлық қазбаларының микротозуын зерттеулер ұзын сызықтардың үлгісін көрсетеді. Бұл үлгі гориллалардың молярларындағы микротозуға ұқсас, бұл Australopithecus anamensis қазіргі гориллаға ұқсас диетаға ие болғандығын көрсетеді. Микротозу үлгілері барлық Australopithecus anamensis молярлық қазбаларында, орналасқан жеріне немесе уақытына қарамастан, сәйкес келеді. Бұл олардың диетасы қоршаған ортасына қарамастан, көбінесе бірдей болғанын көрсетеді. Түркіна алқабындағы гоминидтердің ең ерте диеталық изотоптық дәлелі Australopithecus anamensis-тен алынған. Бұл дәлелдер олардың диетасы негізінен C3 ресурстарынан тұрғанын, бірақ мүмкін, шамалы мөлшерде C4 ресурстарынан да құралғанын көрсетеді. Келесі 1.99-1.67 миллион жыл ішінде кем дегенде екі ерекше гоминид таксоны C4 ресурстарын тұтыну деңгейін арттырды. Қазірге дейін диетадағы бұл өзгерістің себебі белгісіз. Бұл зерттеудің өзі өсімдіктерге негізделген диетаны көрсетпейді, себебі изотоптар C3 және C4 ресурстарымен қоректенген жануарлар мен жәндіктерді жеу арқылы да алынуы мүмкін. A. anamensis-тің тістемесі, тіс қатарлары және басқа да ерекшеліктері олардың барлық жейтін, жеміспен толықтанған диетаға ие болғандарын көрсетеді, бұл шимпанзелерге ұқсас. Барлық Australopithecus екі аяқты, кішкентай миы және үлкен тістері болған. Бұл ұқсастықтардың ішінде барлық Australopithecus-тың ортақ туынды белгісі болып табылатын және көптеген миоцен гоминоидтарымен ортақ болатын қалың тіс эмалі бар. Австралопифтардың ең примитивтісі саналған A. anamensis-тің тебуі, тізе, тоқпан және шынтақтары маймылдардан ерекшеленеді, бұл екі аяқтылықтың түрдің қозғалыс түрі екенін көрсетеді. Екі аяқтылықты көрсететін дене мүшелерінің өзгеруімен қатар, A. anamensis қазбалары ағашқа шығуға дәлелдер көрсетеді. Археологиялық жағдайлар A. anamensis-тің ұзын қолдары және білек сүйегінің өзгертілген ерекшеліктері болғанын көрсетеді. A. anamensis-ке жататын қол сүйектерінің ұзындығы 265 миллиметрден 277 миллиметрге дейін анықталды. Қазбалық дәлелдер A. anamensis-тің алдыңғы жағынан артқы жағына қарай жалпақ, үлкен маймылдардағы қисыққа ұқсас кең жақ буыны болғанын көрсетеді. Сонымен қатар, A. anamensis қазбаларының құлақ арнасының диаметрі тар. Құлақ арнасы шимпанзелердің құлағына ұқсайды және кейінірек пайда болған Australopithecus және Homo-ның кең құлақ арналарынан өзгеше. A. anamensis-тің бірінші төменгі премоляры бір үлкен төбешікпен сипатталады. Сонымен қатар, A. anamensis-тің ең аз беттік ауданы бар үлкен басым төбешігі бар тар бірінші сүт моляры бар, ол ұнтақтау үшін пайдаланылған болуы мүмкін.

Studies of the microwear on Australopithecus anamensis molar fossils show a pattern of long striations. This pattern is similar to the microwear on the molars of gorillas; suggesting that Australopithecus anamensis had a similar diet to that of the modern gorilla. The microwear patterns are consistent on all Australopithecus anamensis molar fossils regardless of location or time. This shows that their diet largely remained the same no matter what their environment. The earliest dietary isotope evidence in Turkana Basin hominin species comes from the Australopithecus anamensis. This evidence suggests that their diet consisted primarily of C3 resources, possibly however with a small amount of C4 derived resources. Within the next 1.99 to 1.67 Ma time period, at least two distinctive hominin taxa shifted to a higher level of C4 resource consumption. At this point, there is no known cause for this shift in diet. One should recognize that this research does not by itself indicate a plant based diet, because the isotopes can be ingested by eating animals and insects that fed on C3 and C4 resources. The palate, rows of teeth, and other characteristics of A. anamensis dentition suggests that they were omnivores and their diets were composed heavily on fruit, similar to chimpanzees. All Australopithecus were bipedal, small brained, and had large teeth. These similarities include thick tooth enamel, which is a shared derived trait of all Australopithecus and shared with most Miocene hominoids. Although considered to be the more primitive of the australopiths, A. anamensis had parts of the knee, tibia, and elbow that were different from apes, which indicates bipedalism as the species' form of locomotion. In addition to the modified body parts that indicate bipedalism, A. anamensis fossils show evidence of tree climbing. Archeology finds indicate that A. anamensis had long forearms, as well as modified features of the wrist bone. Forearm bones belonging to A. anamensis have been found to be 265 millimeters to 277 millimeters in length. Fossil evidence reveals that A. anamensis had a somewhat wide jaw joint that was flat from front to back, which resembles a curvature similar to those seen in great apes. Furthermore, the ear canal of A. anamensis fossils are narrow in diameter. The ear canal most resembles that of chimpanzees and is contrasting to the wide ear canals of both later Australopithecus and Homo. The first lower premolar of A. anamensis is characterized by a singular large cusp. Additionally, A. anamensis has a narrow first milk molar that contains a large dominant cusp with minimum surface area, which may have been used for crushing.