Ирландиядағы тұңғыш цистерлік аббаттық – Меллифонт аббаттығы
Mellifont Abbey
Ирландиядағы алғашқы цистерциандық аббат – Mellifont Abbey тарихы. 1152 жылғы Kells синоды, 1603 жылғы келісімшарт, және Вильгельм Оранский штаб-пәтері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландияда салынған алғашқы цистерциан аббаттығы
First Cistercian abbey built in Ireland
Мелифонт аббаттығы (An Mhainistir Mhór, сөзбе-сөз "Ұлы монастырь") – Ирландияның Лоут графтығындағы Дрогеда қаласына жақын орналасқан цистерциан аббаттығы. Бұл Ирландияда орденнің салынған алғашқы аббаттығы болды. 1152 жылы Мелифонтта Келл синоды өткізілді. 1539 жылы таратылғаннан кейін, аббаттық жеке меншік үйге айналды. Онда 1603 жылы Мелифонт шартына қол қойылды және 1690 жылы Бойн шайқасы кезінде Вильгельм Оранскийдің штабы қызмет етті. Бүгінде қираған аббаттық Ирландияның ұлттық ескерткіші болып саналады және жұртшылыққа ашық. Аббаттықтың ағылшын тіліндегі "Mellifont" атауы латын тіліндегі Melli fons фразасынан шыққан, яғни "балдың көзі" деген мағынаны білдіреді.
Mellifont Abbey (An Mhainistir Mhór, literally 'the Big Monastery'), was a Cistercian abbey located close to Drogheda in County Louth, Ireland. It was the first abbey of the order to be built in Ireland. In 1152, it hosted the Synod of Kells Mellifont. After its dissolution in 1539, the abbey became a private manor house. This saw the signing of the Treaty of Mellifont in 1603 and served as William of Orange's headquarters in 1690 during the Battle of the Boyne. Today, the ruined abbey is a national monument of Ireland and accessible to the public. The English language name for the monastery, 'Mellifont', comes from the Latin phrase Melli fons, meaning 'Font of Honey'.
Орналасқан жері
Мелифонт аббаттығы Маток өзенінің жағасында, Дрогеда қаласынан солтүстік-батысқа қарай шамамен 10 км (6 миль) қашықтықта орналасқан.
Mellifont Abbey sits on the banks of the River Mattock, some 10 km (6 miles) north west of Drogheda.
Шығу тегі
Аббатхана 1142 жылы Армағ архиепископы Малахейдің бұйрығымен құрылды. 1170 жылға қарай Мелифонтта жүз монах және үш жүз лайк монах болды. Аббатхана Ирландияда салынған басқа цистерциан аббатханаларының үлгісіне айналды, оның формалды сәулет стилі Франциядағы осы тәртіптің аббатханаларынан әкелінді; ол таратылғанға дейін Ирландиядағы ең маңызды аббатхана болды. Ирландиядағы басқа цистерциандық кешендерді көбінесе "Мелифонттың қыздары" деп атады. Шамамен 1275 жылдан бастап олар ағылшын билігінен тәуелсіз болды.
The abbey was founded in 1142 on the orders of Saint Malachy, Archbishop of Armagh. By 1170, Mellifont had one hundred monks and three hundred lay brothers. The abbey became the model for other Cistercian abbeys built in Ireland, with its formal style of architecture imported from the abbeys of the same order in France; it was the main abbey in Ireland until its dissolution. Other Cistercian houses in Ireland were often called "the daughters of Mellifont". From about 1275 they were free from English control.
1152 жылғы Синод
1152 жылы Мелифонтта маңызды синод өтті, бұл туралы Төрт шебердің жылнамасында жазылған. Жылнамада синодқа Папаның легаты Джованни Кардинал Папаронимен бірге епископтар мен патшалар қатысқандығы айтылады (ол Джон Кардинал Папаро деп те белгілі; Киелі Малахия шамамен төрт жыл бұрын қайтыс болған). Шіркеудің киелену рәсімі 1157 жылы өтті, онда Мит патшасы Доннхад Уа Мелеахлайнн қуылды, осылайша шіркеу билігі бекітілді. Бұл құрылысқа көмек көрсету үшін әртүрлі патшалар сыйлықтар берді: Ульстер провинциясының патшасы Мюрчертах Уа Лохлайнн – ірі қара мал, алтын және жергілікті жер, ал Эйргиалла (Ориел) патшасы Доннхад Уа Кербхалл, бұл жерді сыйлаған болатын, сонымен қатар алтын да берді. Тигернан Уа Руарк әйелі Дербфоргайл алтын, тостаған және алтар маталарын сыйлады.
An important synod was held in Mellifont in 1152 as recorded in the Annals of the Four Masters, which states that the synod was attended by bishops and kings along with the Papal Legate, Giovanni Cardinal Paparoni (also known as John Cardinal Paparo; Saint Malachy had died some four years earlier). The consecration of the church took place in 1157 and asserted Church authority by banishing the King of Meath, Donnchadh Ua Maeleachlainn. Various kings gave donations to assist this foundation: Muirchertach Ua Lochlainn, provincial king of Ulster, gave cattle, some gold and also a local townland, Donnchad Ua Cearbhall, the king of Airgialla (Oriel), who had donated the land, also gave gold, while Derbforgaill, the wife of Tigernan Ua Ruairc gave gold, a chalice and altar cloths.
Таратылғаннан кейін
1539 жылы аббатхана таратылды, сол жылы Эдвард Мур ескі аббатханадан алынған материалдармен сол жерде бекіністі үй салды. 1603 жылы Меллифонт шарты ағылшын тәжі мен Тирон графы Хью О’Нилл арасында аббатхана аумағында жасалды. Меллифонт сол кезде Лорд Тайронның жақын досы болған және оны келісімге қол қоюға көндіруге көмектескен 1-ші виконт Мурдың меншігі болды. Кейін Дрогеда графтары атанған Мур отбасы 1727 жылға дейін Меллифонтқа иелік етті. 1641 жылғы Ирландия көтерілісі кезінде аббатханаға шабуыл жасалып, ол тонауға ұшырады. 1690 жылы Бойн шайқасы кезінде Вильгельм Оранж Меллифонт аббат үйін штабы ретінде пайдаланды.
The abbey was dissolved in 1539, when it became a fortified house, built there by Edward Moore in 1556 with materials taken from the old abbey. In 1603 the Treaty of Mellifont was agreed between the English Crown and Hugh O'Neill, Earl of Tyrone, in the abbey grounds. Mellifont was then the property of The 1st Viscount Moore, who was a close friend of Lord Tyrone, and helped persuade him to sign the Treaty. The Moore family, who later became Earls of Drogheda, remained the owners of Mellifont until 1727. The Abbey was attacked and looted during the Irish Rebellion of 1641. William of Orange used Mellifont Abbey House as his headquarters during the Battle of the Boyne in 1690.
Сипаттама
Меллифонт аббаттығы қазір қираған күйде. Алғашқы аббаттың көбі сақталмаған, тек 13 ғасырдағы лавабо (дәретхана, монахтар тамақ ішер алдында қолын жуған жер), бірнеше романдық стильдегі аркалар және 14 ғасырдағы басқару үйі ғана қалды.
Mellifont Abbey is now a ruin. Little of the original abbey remains, save a 13th century lavabo (where the monks washed their hands before eating), some Romanesque arches and a 14th century chapter house.