2005 жылғы "Өмірлерінің ойыны" фильмі – АҚШ құрамасының 1950 жылғы әлем чемпионатына қатысуы және Англияны жеңуі туралы нағыз оқиға. Футбол, тарих, драма!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дэвид Анспаудың фильмі.
Film by David Anspaugh
"Олардың өмірінің ойыны" (DVD-де "The Miracle Match" деп шығарылды) – 2005 жылғы американдық драмалық фильм, режиссері Дэвид Анспау. Анджело Пиццоның сценарийі Джеффри Дугластың 1996 жылғы осы аттас кітабы негізінде жазылған.
The Game of Their Lives (released on DVD as The Miracle Match) is a 2005 American drama film directed by David Anspaugh. The screenplay by Angelo Pizzo is based on the 1996 book of the same title by Geoffrey Douglas.
Сюжет
Фильм 1950 жылы Бразилияның Бело-Оризонте қаласында өткен футболдан әлем чемпионатында Англияны 1–0 есебімен жеңген АҚШ футбол командасының нағыз оқиғасына негізделген. Оқиға осы команданың ойыншыларын қалыптастырған отбасылық дәстүрлер мен құштарлықтар туралы. Команданың бір бөлігі Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы Хилл ауданынан шыққан. Тағы бір бөлігі Массачусетс штатының Фолл-Ривер қаласындағы Корки-Роу ауданынан келген.
The film is based on the true story of the 1950 U. S. soccer team which, against all odds, beat England 1–0 in the city of Belo Horizonte, Brazil during the 1950 FIFA World Cup. The story is about the family traditions and passions that shaped the players who made up this team of underdogs. One group of teammates were from The Hill neighborhood of St. Louis, Missouri. Another group came from the Corky Row district of Fall River, Massachusetts.
Өндіріс
1996 жылдың қыркүйегінде Дугластың кітабы жарық көрді. 1996 жылдың қарашасында продюсер Питер Ньюман оның фильм құқықтарын сатып алды. Ньюман өндіріске қаржы табуға қол жеткізе алмады, бірақ ақырында құқықтарды Басты Лига Футболдың (Major League Soccer) негізін қалаушылардың бірі Филип Аншуцке сатты. Аншуц жаңадан құрылған футбол лигасына қызығушылық ояту мақсатында Пиццоны сценарий жазуға, ал Анспауды режиссерлікке шақырды. Анспау бастапқыда бұрынғы спорттық фильмдерінің (Хузиерс және Руди) жетістігін қайтару қиын болады деп ойлап, тартынды және футбол туралы фильм АҚШ-та жақсы қабылдамайды деп санады. Қызыққа, Анспауға фильм туралы ұсыныс жасаған күні, Пиццо Индиана штатының футбол командасының жаттықтырушысы Джерри Йеглимен 1950 жылғы матч туралы әңгімелесіп жатқан еді. Актерлерді іріктеу 2002 жылдың қыркүйегінде басталды. Актерлер көбінесе футбол шеберлігімен ерекшеленді. Мысалы, шотландтық Джерард Батлер фильмде қақпашы рөлін орындағанмен, футбол ойнап өскен. Уэс Бентли – жалғыз ерекшелік болды. Американдық футболшы Эрик Уайналда техникалық кеңесші ретінде жұмыс істеді, ал тағы бір американдық ойыншы Джон Харкс фильмде пайда болды. Фильмнің бастапқы бюджеті 13 миллион доллар болды, сондықтан актерлердің өмірінен алынған көптеген эпизодтарды түсіре алмады.
In September 1996, Douglas' book was published. In November 1996, the film rights to it were purchased by producer Peter Newman. Newman was unable to secure financing for production, however, and finally sold the rights to Philip Anschutz, one of the founders of Major League Soccer. Anschutz wanted to generate interest in the fledgling soccer league, and hired Pizzo to write the screenplay and Anspaugh to direct. Anspaugh was initially hesitant, thinking that the success of his previous sports films (Hoosiers and Rudy) would be difficult to top and that a film about soccer would not be warmly received in the U. S. Coincidentally, the same day that Anspaugh was approached about the film, Pizzo was discussing the 1950 match with Indiana Hoosiers men's soccer coach Jerry Yeagley. Casting began in September 2002. The actors were chosen mostly for their soccer skills. Scotsman Gerard Butler, for example, grew up playing the game, although he portrayed a goalkeeper in the film. Wes Bentley was the only major exception. American international soccer player Eric Wynalda served as a technical consultant, and another American player, John Harkes, appeared in the film. The film only had an initial budget of $13 million, which meant that they were unable to film many scenes about the players' back stories.
Театрлық көрсетілім
Фильмді IFC Films компаниясы таратты және 2005 жылғы 22 сәуірде көрсетілімге шықты. Оның бүкіл әлем бойынша жинаған кірісі 388 998 долларды құрады, соның шамамен 97%-ы АҚШ-тан түсті.
The film was distributed by IFC Films and was released on April 22, 2005. It only grossed $388,998 worldwide, with nearly 97% of that coming from the U. S.
Қабылдау
The Game of Their Lives сыншылардан көбінесе жағымсыз пікірлер алды. Rotten Tomatoes сайты 35 сыншының пікірлеріне сүйене отырып, фильмге 26% баға берді және орташа рейтингі 10-нан 4,6-ны құрады. Metacritic сайтында фильмге 13 сыншының пікірі негізінде 47% балл қойылды. Роджер Эберт фильмге төрт жұлдыздың жартысын берді және: "Бұл шымыр және міндетті фильм, ол көбінесе оқиғаға емес, еске алу рәсіміне ұқсайды" деді.
The Game of Their Lives received mostly negative reviews from critics. Review aggregator Rotten Tomatoes gives the film a score of 26% based on reviews from 35 critics, and reports an average rating of 4.6 out of 10. At Metacritic, which assigns a weighted average score out of 100 to reviews from mainstream critics, the film received an average score of 47% based on 13 reviews. Roger Ebert awarded the film one and a half out of four stars and said, "This is a sluggish and dutiful film that plays more like a eulogy than an adventure."
Тарихи қателіктер
Фильмде Сент-Луис және Шығыс жағалау ойыншылары алғаш рет фильмде көрсетілген сынақ ойынында кездескенін көрсетеді. Дегенмен, бірнеше ойыншы бұрын АҚШ құрамасы 1949 жылғы NAFC чемпионатында, 1950 жылғы ФИФА әлем чемпионатының іріктеу турнирінде өнер көрсеткен. Бұл турнир фильмде есімдері тілімеген. Англияға қарсы өткен матч – АҚШ-тың 1950 жылғы әлем чемпионатындағы екінші ойыны болды. Олар төрт күн бұрын Испаниядан жеңіліс тапқан (3:1 есебімен). Шотландиялық Эд МакИлвенни Англияға қарсы матчта капитандық қызметтен шеттетілді, себебі фильмнің продюсерлері капитандық лентасын американдық Уолтер Барға беруге шешім қабылдады. Бар: «Мен 10 жыл бойы капитан болдым, соның ішінде 1950 жылғы әлем чемпионаты да бар. Бірақ Бразилияға келгенде алғашқы матч Испаниямен болды, ал менің әріптесім Гарри Кио испан тілінде сөйлейтіндіктен, оны капитан етіп тағайындады. Англияға қарсы біздің бапкеріміз Билл Джеффри, ол да шотландиялық, Эддидің капитан болуын үлкен жетістік деп санады. Бұл оған көрсетілген құрмет еді және менің ойымша, дұрыс шешім болды. Содан кейін Чилиге қарсы өткен соңғы матчта да, одан кейінгі жылдары да мен капитан болдым. Бірақ фильмде мен капитанмын, бұл қате. Эддидің жесірі Шығыс Сассексте тұратынын білемін, және ол қателік жасалғанын, ал Эдди шын мәнінде Англияға қарсы матчта капитан болғанын білуі керек». МакИлвеннидің жесірі Шила: «Бұл көңіл көншітпейді, бірақ Голливудтан не күтесіз? Бұл шындық емес. Ол [МакИлвенни] оны қабылдаған болар, бірақ оған қуанбаған болар, себебі бұл шындық емес». Джо Гейтженс неміс және гаитилік тегінен шыққан, оны сомдаған актерге қарағанда терісі ақшыл болған. Ол вудумен айналыспаған, бірақ көптеген гаитиліктер сияқты католик дінін ұстанған. Дүниежүзілік чемпионатқа дейін Солтүстік Америкада саяхаттап жүрген команда құрамында Стэнли Мэттьюс болған, ал Стэнли Мортенсен емес. Алайда, ол Нью-Йорктегі АҚШ-қа қарсы матчта жарақат алғандықтан ойнамады. Сонымен қатар, тур командасы 1:0 есебімен жеңіске жеткен, фильмде көрсетілгендей ойын жеңіліспен аяқталмаған. Кешкі ас кезінде Мортенсенді 1953 жылы FA кубогының финалында үш гол соққандығы үшін құттықтады. Джо Гейтженс АҚШ паспорты жоқ жалғыз ойыншы емес, себебі Джозеф Мака мен Эд МакИлвенни тиісінше бельгиялық және шотландиялық азаматтар болған. Алайда, Мака бірнеше жылдан кейін АҚШ азаматтығын алды. Англия – АҚШ матчына 30 мың емес, 10 мыңнан астам көрермен келді. Бұл АҚШ ойыншыларына қарағанда әлдеқайда көп көрермен болғанымен, олардың бірнешесі (атап айтқанда Бар, Борги, Коломбо, Кью, Джон Суза және Уоллес) 1949 жылғы NAFC чемпионатында Мексикада 60 мың көрерменнің алдында ойнаған, сондықтан бұл олардың алдында ойнаған ең үлкен матч емес еді. Стенли Мэттьюстің Англия құрамасына қосылмауының себебі – Англия футбол лигасының басшысы Артур Дрюри Чилиге қарсы жеңіске жеткен команданы сақтап қалуды шешкен, «ол Риода демалысқа кеткендіктен» емес. Мэттьюс ойын кезінде Белу-Оризонте стадионында болған. Фильмнің басында 2004 жылғы MLS All-Star Game-де үлкен Дент МакСкимминг көрсетілген, бірақ шын мәнінде МакСкимминг 1976 жылы қайтыс болған.
The film strongly implies that the St. Louis players and East Coast players first came together during a trial game portrayed in film. However several of the players had previously represented the United States at the 1949 NAFC Championship, a tournament which had acted as a 1950 FIFA World Cup qualifier. This tournament is never mentioned in film. The game played against England was actually the second match that the U. S. had played in the 1950 World Cup. They had been defeated four days before by Spain (3 1). Scotsman Ed McIlvenny was edited out of the captaincy he held in the match against England, as the producers of the film decided to give the position of captain to American born Walter Bahr. Bahr commented, "I was captain for about 10 years including the 1950 World Cup. But when we got to Brazil the first game was against Spain and since my teammate Harry Keough spoke Spanish, they made him captain. Against England, our coach Bill Jeffrey, who was also Scottish born, thought it would be a big feather in Eddie's cap to be captain. It was an honor for him and I think that was the proper thing to do. I was then captain for the last game against Chile and for years to come. Yet in the film I'm captain, and that's wrong. I know Eddie's widow lives in East Sussex, and it is important she should know that an error has been made and Eddie really was the captain against England." McIlvenny's widow, Sheila, was reported as saying: "It's disappointing, but what do you expect from Hollywood? It is not the true story, not at all. I think he [McIlvenny] would have accepted it, but I don't think he would have been happy with it because it wasn't the truth". Joe Gaetjens was of mixed German Haitian descent and had a lighter skin complexion than the actor portraying him. He also didn't practice voodoo, but, like most Haitians he was Catholic. It was actually Stanley Matthews, not Stanley Mortensen who was part of the team that was traveling through North America prior to the World Cup. However, he did not play in the game against the U. S. in New York because of injury. Furthermore, the touring team won with a score of 1–0; it was not a rout as depicted in the film Also in the after dinner speech Mortensen is congratulated on his feat of scoring three goals in the FA Cup final, a feat that he accomplished in 1953. Joe Gaetjens was not the only player not to have a U. S. passport available, since Joseph Maca and Ed McIlvenny were Belgian and Scottish respectively. Maca did however obtain U. S. nationality a few years later. The attendance of the England U. S. game was just over 10,000, not 30,000. Though this still was a much bigger crowd than the U. S. players were used to, several of them (namely Bahr, Borghi, Colombo, Keough, John Souza and Wallace) had played in front of crowds up to 60,000 spectators during the 1949 NAFC Championship in Mexico, so this crowd wasn't the biggest they had ever played in front of. The reason Stanley Matthews was omitted from the England squad was because Arthur Drewry, head of the English Football League, decided to keep the same team that had won against Chile, not because "he was taking a holiday in Rio". Matthews was in fact present in the stadium in Belo Horizonte during the game. An older Dent McSkimming is seen at the beginning of the film at the 2004 MLS All Star Game, when in reality McSkimming had died in 1976.