Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Брекон және Мертир Тидфил қосылыс темір жолы (B&MR) - Уэльстегі темір жол компаниясы. Ол бастапқыда өз атауындағы қалаларды байланыстыру мақсатында құрылған. Мертирге қол жеткізу бастапқыда қиын болғандықтан, ол Румни темір жолын, көне пластиналы жолды сатып алды, бұл оған Ньюпорт доктарына қатынау мүмкіндігін берді. Бұл өзгеріс компанияның бағытын ауылдық желіден минералды артерияға бұрды. 1863 жылы ол Брекон бағытынан Доулайсқа жақын бір нүктеге дейін ашылды, ал 1865 жылы Римниден Ньюпортқа дейінгі үзіліс бөлігі ашылды. Кейін компания екі бөлікті біріктіріп, Доулайс пен Мертирге жетті, бірақ күшті Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолымен бағытты бөлісуге келісуге мәжбүр болды. B&MR әрқашан қаржы тапшылығына тап болды және оның үлкен еңістерімен белгілі болды, бірақ 1923 жылғы бірігуге дейін сақталды, содан кейін Ұлы Батыс темір жолының құрамына кірді. 1945 жылдан кейін оның желісі күрт қысқарды, ал жолаушылар тасымалы 1962 жылы тоқтатылды. Тауарлар мен минералдар тасымалы да нарығын жоғалтты және 2020 жылға қарай Махендегі карьерге теміржолмен байланысты қысқа ғана бөлік қалды.
The Brecon and Merthyr Tydfil Junction Railway (B&MR) was a railway company in Wales. It was originally intended to link the towns in its name. Finding its access to Merthyr difficult at first, it acquired the Rumney Railway, an old plateway, and this gave it access to Newport docks. This changed its emphasis from rural line to mineral artery. It opened at the Brecon end to a point near Dowlais in 1863, and in 1865 it opened a disconnected section from Rhymney to Newport. In due course the company connected the two sections and reached Dowlais and Merthyr, but had to concede sharing a route with the powerful London and North Western Railway. The B&MR was always short of money, and was notable for its prodigious gradients, but it survived until the grouping of 1923, when it became part of the Great Western Railway. Its network declined steeply after 1945, and passenger operation ceased in 1962. Goods and mineral operation also lost its market, and as of 2020, only a short stub to a quarry at Machen remains rail connected.
Тарих
Брекон орта ғасырларда Хонду және Уск өзендерінің қосылған жерінде орналасқандықтан маңызды аймақтық орталық болды. Оның салыстырмалы түрде шалқаяқ орналасқандығы көлік мәселесін үнемі маңызды етіп келді. Оңтүстікке қарай қиын жер бедері Брекон шыңдарының қырлы жотасынан өтіп, Оңтүстік Уэльс аңғарларының жоғарғы бөлігіне жететін болды, ал алғашқы жол Абергавенниге шығысқа қарай, ал Суонсиге оңтүстік-батысқа қарай жалғасты. 1800 жылы Брекнок және Абергавенни каналы ашылды, кейіннен ол Монмутшир және Брекон каналының бір бөлігіне айналды. 1816 жылы Хей темір жолы ашылды; бұл 24 мильге созылған, жылқылармен тартылатын темір жол, Бреконды Хейге, содан кейін Эардслиге байланыстырды. Брекон шыңдарының оңтүстігіндегі өнеркәсіп 1815 жылы Бринор трамвай жолы (немесе Брин Оер трамвай жолы) ашылғанда каналға қосылды. Ол Тридегардың солтүстігіндегі Тревильге жақын орналасқан Бринор өнеркәсіптік ауданын Брекнок және Абергавенни каналындағы Уск өзені бойындағы Талибонтқа жалғастырды.
Brecon was an important regional centre in mediaeval times, due to its location at the confluence of the River Honddu and the River Usk. Its relatively remote location meant that transport was always an important consideration. The difficult terrain southwards would require crossing the ridge of the Brecon Beacons into the high ground at the head of the South Wales Valleys, and the first turnpike connected eastward to Abergavenny and south westward to Swansea. The Brecknock and Abergavenny Canal, later part of the Monmouthshire and Brecon Canal, was opened to Brecon in 1800 continuing the alignment to the east. In 1816 the Hay Railway was opened; this was a horse drawn plateway 24 miles long, connecting Brecon to Hay, and later Eardisley. Industry south of the Brecon Beacons was linked in to the canal when the Brinore Tramway (or Bryn Oer Tramway opened in 1815. It connected the industrial site of Brinore, near Trevil, north of Tredegar, to Talybont on Usk, on the Brecknock and Abergavenny Canal.
Брекон және Мертир теміржол туралы заң
1859 жылғы Парламент сессиясында Брекон және Мертир заң жобасы қарастырылды. Ол 1851 жылғы Доулеис темір жолының Доулеис қаласының жанындағы терминалынан, каналдың басына жақын орналасқан Бреконға дейінгі темір жол құрылысын ұсынды. Dowlais темір жолы негізінен Dowlais темір компаниясына қызмет ету үшін салынған, сондықтан ұсынылған B&MR өз өнімдерін канал арқылы шығаруға мүмкіндік беретін еді. Бұл сонымен қатар Dowlais және Merthyr қалаларын қиын жерлермен байланыстырды – оның ішінде арқанмен жұмыс істейтін көлбеу болды, бұл B&MR-ға Мертирге жетуде шығындарды үнемдеуге көмектесер еді. Заң жобасы талқылана келе Бреконнан Талибонтқа дейінгі бөлігі алынып тасталды, маршруттың бір бөлігі басқа жоспарланған теміржол компаниясына берілді; алайда, бұл компания рұқсат ала алмады, бірақ B&MR үшін алынып тасталған бөлікті қайта қосу үшін бұл тым кеш болды. 1859 жылдың 1 тамызында мақұлданған темір жол Доулейстен Талибонтқа дейін созылды. Тағы бір темір жол, Hereford, Hay және Brecon темір жолы солтүстікке қарай құрылуға рұқсат алды. Ол үлкен Newport, Abergavenny және Hereford темір жолымен оны пайдалану туралы келісім жасады. Hay темір жолы осы кезеңде өзінің желісін сатуға ниеттенді, ал Hereford, Hay және Brecon темір жолы оны сатып алуды ұсынды, бұл жерді сатып алу мәселесін жеңілдетті. Қызу келіссөздерден кейін HH&BR Hay темір жолын бөлуге келісті, бір бөлігін Mid Wales темір жолына берді, ал оңтүстік бөлігі Талиллиннен Бреконға дейін B&M-ге берілді. Бұл келісімдер 1860 жылдың 6 тамызындағы Hay темір жолы заңымен бекітілді. Осыған сәйкес, келісімнің расталуына сенім артып, B&MR 1860 жылдың 15 мамырындағы заңмен Талибонттан Талиллин арқылы Бреконға дейін кеңейтуге қажетті өкілеттіктерді алды. Талиллинде Mid Wales темір жолымен үшбұрышты қосылыс құрылатын еді. Өзара пайдалану құқықтары туралы келісім жасалды. B&MR ескірген темір жолды сатып алды, бірақ оның арқасында Бассалегтен Монмутшир темір жолы арқылы Ньюпортқа қол жеткізуге мүмкіндік болды. Енді B&MR желінің өзін жаңғыртуға кірісуі керек еді, соның ішінде өткір бұрылыстарды едәуір түзетуді де қамтитын. Капитан Рич екі рет бас тартқаннан кейін, 1865 жылдың 7 маусымындағы тексеруден кейін жолаушылар тасымалын қайта ашуға келісті, және 1865 жылдың 14 маусымында Пенгам мен Ньюпорт док-стрит (Монмутшир темір жолы) арасындағы жолаушылар тасымалы басталды; 1866 жылдың 16 сәуірінде Rhymney қаласына дейін тасымалдар ұзартылды, ал 1867 жылы көмір тасымалы басталды.
In the 1859 session of Parliament, the Brecon and Merthyr Bill was considered. It proposed a railway from a junction with the Dowlais Railway of 1851 near its terminus at Dowlais, to Brecon near the head of the canal. The Dowlais Railway was built chiefly to serve the Dowlais iron company, so that the proposed B&MR would provide an outlet, via the canal, for its products. It also connected Dowlais and Merthyr in difficult terrain—it included a rope worked incline—that might save expense for the B&MR in reaching Merthyr. During the progress of the Bill the Brecon to Talybont section was dropped, conceding the part of the route to another planned railway company; this failed to get authorised, but this was too late for the B&MR to reinstate the omitted section. The railway as authorised on 1 August 1859 was from Dowlais to Talybont. A railway further north got authorised: the Hereford, Hay and Brecon Railway. It had made arrangements with the larger Newport, Abergavenny and Hereford Railway to work it. The Hay Railway was intent as this stage on selling its line, and the Hereford, Hay and Brecon Railway proposed to purchase it, simplifying the issue of land acquisition. After considerable negotiation, the HH&BR agreed to partition the Hay Railway, conceding part to the Mid Wales Railway and the southern section from Talyllyn to Brecon was granted to the B&M. These arrangements were ratified by the Hay Railway Act of 6 August 1860. Accordingly, relying on the confirmation of the agreement, the B&MR was able to get powers to extend from Talybont through Talyllyn to Brecon, by Act of 15 May 1860. A triangular junction would be formed at Talyllyn with the Mid Wales Railway. Mutual running powers arrangements were agreed. The B&MR had got hold of an obsolescent railway but with it came access to Newport over the Monmouthshire Railway from Bassaleg. The B&MR now had to set about the modernisation of the line itself, including a considerable amount of easing of the sharp curves. Captain Rich, after two refusals, agreed to reopening for passenger operation following his inspection on 7 June 1865, and the line opened to passenger operation between Pengam and Newport Dock Street (Monmouthshire Railway) on 14 June 1865; the operation was extended up to Rhymney from 16 April 1866, and in 1867 coal traffic started running.
Қаржылық қауіп
Компанияның пойыздарын Томас Савин мен Джон Уорд басқарды, олар меншік иелеріне капиталынан 5% төледі, бірақ 1866 жылдың басында [немесе 1865] мердігер жұмыстан шығарылды. Кенеттен B&MR өзінің қаржылық міндеттемелерін орындай алмады және облигациялық төлемдерді кешіктіре бастады, соның салдарынан компания әкімшілікке өтті. Бұл компанияның Мертир тармағын аяқтауға мүмкіндік бермеді, ал оның жарғыларындағы шектеулер Ньюпортқа дейін желіні ашуға бағытталды. B&MR-ді Machen-нен Bassaleg-ке дейін пайдалану қажет болды, бірақ Ньюпорт доктарына жету үшін Монмутширдің Батыс аңғары желісінің шамамен бір милінен өту қажет еді, бірақ GWR бастапқыда 1884 жылдың 7 шілдесіне дейін бұл мүмкіндікті ұсынбады. Біраз келіспеушіліктерден кейін желіні пайдалануға рұқсат берілді. 1882 жылы Ньюпорт доктары компаниясы өзін «Александра (Ньюпорт және Оңтүстік Уэльс) доктары және темір жолы» деп қайта құрды және PC&NR істерінде жетекшілікке ие болды, сондай-ақ 1883 жылы Бассалегтен Батыс аңғар желісі бойында қосымша екі жол салуға құқық алды. Бұл 1886 жылдың сәуір айында ашылды. B&MR Caerphilly тармағындағы Маченге жақындау тік еңісті бір жолмен жасалды, ал ауыр минералды тасымалды осы жолмен жүргізу қиындық тудырды. Сондықтан PC&NR жеңіл еңісті екінші, шамамен параллель бір жолды салуға құқық алды: «Мачен Loop». Бұл жаңа Ұлы Батыс темір жолының аясында 1891 жылдың 14 қыркүйегінде ашылды, ал өзгеріс 1922 жылдың 1 шілдесінде күшіне енді. Қажеттілік туындағандықтан, 1882 және 1902 жылдары капиталды қайта құру шаралары жүргізілді. ХХ ғасырда преференциялық акциялар бойынша пайыз төленді, ал 1918-1921 жылдары бұл көрсеткіш тек преференциялық акциялар бойынша 4%-ға дейін жетті.
The company's trains were being worked by Thomas Savin and John Ward, who paid the proprietors 5% on their capital, but early in 1866 [or 1865] the contractor failed. Suddenly the B&MR was unable to deal with its own financial commitments and it starting to miss debenture payments, and the Company went into administration. This meant that it was unable to complete the Merthyr branch, and the restrictive clauses in its Acts meant that it oriented from opening the line through to Newport. was to use the B&MR from Machen to Bassaleg, but needed to pass over a mile or so of the Monmouthshire Western Valley line to reach Newport Docks, and the GWR did not make the facility available at first, on 7 July 1884. After a stand off the use of the line was conceded. In 1882 the Newport Docks company reconstituted itself as the Alexandra (Newport and South Wales) Docks and Railway and was clearly in the lead over the affairs of the PC&NR, and it obtained powers in 1883 to build an additional double track alongside the Western Valley line from Bassaleg. This opened in April 1886. The approach to Machen on the B&MR Caerphilly branch was on a steeply graded single line, and working the heavy mineral traffic over it was inconvenient; the PC&NR obtained powers to build a second, nearly parallel single line on easier gradients: the Machen Loop. This was opened on 14 September 1891 of the new Great Western Railway; the change took effect on 1 July 1922. There had, of necessity, been capital reconstructions in 1882 and 1902. In the twentieth century interest was paid on preference shares, and in 1918 – 1921 this was as high as 4%, but on preference shares only.
Жол қозғалысы менеджерлері мен бас менеджерлері
Альфред Хеншоу, 1863 – 1894 жылдар. Джон Галл 1894 – 1903 жылдар. Герберт Р. Прайс 1903 – 1922 жылдар. – 1922 жылдың ақпаны (қызмет барысында қайтыс болды). Түннельдің оңтүстік-шығыс порталынан шығып, жол Глин Колвин және (кейін: 1931) Талибонт суқоймасының қасында 1:38 (2,6%) еңіспен төмен түсті.
Alfred Henshaw, 1863 – 1894. John Gall 1894 – 1903. Herbert R. Price 1903 – 1922. – February 1922 (died in office) Exiting from south east portal of the tunnel, the line descended for along a 1:38 (2.6%) gradient by the side of Glyn Collwyn and the (later: 1931) Talybont reservoir.
Қалған көліктер
Бүгінгі күнге дейін тек бір ғана B&MR вагоны жетіп келді; No.111 вагонының корпусы Армскоттегі жеке үйдің бірінде сақталған. (2017) No.197 жүк вагоны қазіргі уақытта (2017) Северн аңғары темір жолында орналасқан.
Only one B&MR coach has survived into the present day; the body (only) of coach No.111 stands in a private residence at Armscote. (2017) A goods wagon, no.197 is currently (2017) at the Severn Valley Railway.
Ұлттық велосипед желісі
Жолдың кейбір бөліктері Ұлттық велосипед желісінің құрамына кірді. Бұл маршруттар: NCN 4 (Celtic Trail) Махен мен Третомас аралығында, NCN 469 Баргод пен Фокриу аралығында және NCN 8 (Taff Trail) Торпантау мен Талибонт суқоймасы аралығында орналасқан. NCN 468 Абербаргодтан солтүстікке қарай созылады.
Some sections of the route have become part of the National Cycle Network. These routes are NCN 4 (Celtic Trail) between Machen and Trethomas, NCN 469 between Bargoed and Fochriw and NCN 8 (Taff Trail) between Torpantau and Talybont Reservoir. NCN 468 runs from Aberbargoed northwards.