Кіріспе
Поп-арт – 1950 жылдардың ортасы мен соңында Ұлыбритания мен АҚШ-та пайда болған өнер қозғалысы. Бұл қозғалыс көркем өнердің дәстүрлеріне қарсы шығып, жарнама, комикстер және бұқаралық өндіріс заттары сияқты халықтық және бұқаралық мәдениеттің бейнелерін енгізді. Оның мақсаттарының бірі – өнерде халықтық мәдениеттің бейнелерін пайдалану, ирония арқылы кез келген мәдениеттің қарапайым немесе әдемі емес элементтерін көрсету. Поп-арт қозғалысын қалыптастырған алғашқы суретшілердің қатарында Ұлыбританиядан Эдуардо Паолоцци мен Ричард Гамильтон, ал АҚШ-тан Ларри Риверс, Рей Джонсон, Роберт Раушенберг және Джаспер Джонс болды. Поп-арт абстрактты экспрессионизмнің сол кездегі басым идеяларына реакция ретінде, сондай-ақ осы идеялардың кеңеюі ретінде кеңінен түсіндіріледі. Поп-арт көбінесе қазіргі уақытта жарнамада қолданылатын бейнелерді қолданады. Өнімдердің таңбалары мен логотиптері поп-арт суретшілерінің таңдаған бейнелерінде маңызды орын алады, мысалы Энди Уорхолдың «Кэмпбелл шұбақтары» суретінде көрінеді. Тіпті бөлшек саудаға арналған азық-түлік тасымалдау қораптарындағы таңбалар да поп-артта тақырып ретінде пайдаланылған, мысалы Уорхолдың 1964 жылғы «Кэмпбелл томат шырыны қорабы» (суретте) осыны көрсетеді.
the art movement
Pop art is an art movement that emerged in the United Kingdom and the United States during the mid to late 1950s. The movement presented a challenge to traditions of fine art by including imagery from popular and mass culture, such as advertising, comic books and mundane mass produced objects. One of its aims is to use images of popular culture in art, emphasizing the banal or kitschy elements of any culture, most often through the use of irony. Amongst the early artists that shaped the pop art movement were Eduardo Paolozzi and Richard Hamilton in Britain, and Larry Rivers, Ray Johnson, Robert Rauschenberg and Jasper Johns among others in the United States. Pop art is widely interpreted as a reaction to the then dominant ideas of abstract expressionism, as well as an expansion of those ideas. Pop art often takes imagery that is currently in use in advertising. Product labeling and logos figure prominently in the imagery chosen by pop artists, seen in the labels of Campbell's Soup Cans, by Andy Warhol. Even the labeling on the outside of a shipping box containing food items for retail has been used as subject matter in pop art, as demonstrated by Warhol's Campbell's Tomato Juice Box, 1964 (pictured).
Шығу тегі
Солтүстік Америкада поп-арттың пайда болуы Ұлыбританиядағыдан әр түрлі дамыды. АҚШ-та Ларри Риверс, Алекс Катц және Ман Рэйдің кейбір туындылары поп-артты алдын ала болжады. Ал, соғыстан кейінгі Ұлыбританиядағы поп-арттың бастаулары, ирония мен пародиені қолданғанымен, көбірек академиялық сипатта болды. Британия Американың поп-мәдениетінің динамикалық және парадоксалды бейнелеріне назар аударды, олар қоғамның тұрмыс салтына әсер ететін, сонымен бірге оның өркендеуіне үлес қосатын күшті, манипулятивті символдық құралдар еді. 1920 жылдары американдық суретшілер Патрик Генри Брюс, Джеральд Мерфи, Чарльз Демут және Стюарт Дэвис американдық коммерциялық өнімдер мен жарнама дизайнынан алынған қарапайым нысандарды бейнелейтін картиналар жасады, бұл поп-арт қозғалысын дерлік "көрсете білді".
Ұлыбритания: Тәуелсіз топ
1952 жылы Лондонда құрылған Independent Group (IG) поп-арт қозғалысының алға басушысы саналады. Олар – мәдениетке қатысты модернистік көзқарастарға, сондай-ақ бейнелеу өнеріне қатысты дәстүрлі пікірлерге қарсы тұрған жас суретшілер, мүсіншілер, сәулетшілер, жазушылар мен сыншылардың тобы болды. Олардың топтық талқылаулары бұқаралық жарнама, кино, өнім дизайны, комикстер, ғылыми фантастика және технология сияқты элементтердің поп-мәдениетке тигізетін әсеріне арналған еді. 1952 жылы Independent Group-тың алғашқы отырысында, оның негізін қалаушы мүшесі, суретші және мүсінші Эдуардо Паолоцци «Бум!» деп аталатын коллаждар сериясын пайдаланып лекция оқыды. Бұл коллаждарды ол 1947-1949 жылдар аралығында Парижде болған кезінде жинаған. Паолоццидің 1952 жылғы тұсаукесерінен кейін IG негізінен американдық халық мәдениетінің бейнелеріне, әсіресе жаппай жарнамаға назар аударды. Дегенмен, кейбір дереккөздер оның пайда болуын британдық сыншы Лоренс Аллоуэйге жатқызады. (Екі нұсқа да бұл термин 1955 жылдың ортасына дейін Independent Group талқылауларында қолданылғанын мойындайды.) «Поп-арт» атауы 1955 жылы IG мүшелері екінші сессиясында талқылау кезінде қолданылды, ал «поп-арт» термині алғаш рет 1956 жылы Ark журналында IG мүшелері Элисон және Питер Смитсонның «Біз бүгін жарнама жинаймыз» мақаласында жарияланды. Алайда, бұл терминді көбінесе британдық өнер сыншысы/кураторы Лоренс Аллоуэй өзінің 1958 жылғы «Өнер және бұқаралық ақпарат құралдары» атты эссесінде қолданды, тіпті ол «халықтық бұқаралық мәдениет» деген нақты тілді қолданса да. «Болған жайт, мен сол кезде осымен негізделдім, ал қазір оның мағынасы басқаша. Мен бұл терминді, сондай-ақ «халық мәдениетін» бұқаралық ақпарат құралдарының өнімдерін атау үшін қолдандым, бірақ халық мәдениетіне негізделген өнер туындыларын емес. Дегенмен, 1954-1955 жылдардың қысынан 1957 жылға дейін бұл тіркес әңгімелерде кеңінен таралды». Аллоуэй бұл терминдерді 1966 жылы нақтылады, сол кезде поп-арт өнер мектептері мен шағын галереялардан өнер әлеміндегі маңызды күшке айналған еді. Бірақ оның жетістігі Англияда болған жоқ. Сол кезде дербес және бірдей Нью-Йорк қаласы поп-арттың ошағына айналды. Хокни, Китаж және Блейк сол жылы Ливерпульдегі Джон Мурс көрмесінде жүлде алды. Apple және Хокни 1961 жылы Корольдік колледждің жазғы демалысында Нью-Йоркке бірге саяхаттады, сол кезде Apple алғаш рет Энди Уорхолмен байланысқа түсті – екеуі де кейін АҚШ-қа көшіп кетті және Apple Нью-Йорк поп-арт сахнасына қатысты. Осы уақытқа дейін американдық жарнама қазіргі заманғы өнердің көптеген элементтерін қабылдады және өте күрделі деңгейде жұмыс істеді. Осының салдарынан американдық суретшілер өнерді жақсы жасалған және тапқыр коммерциялық материалдардан алшақтату үшін тереңірек драмалық стильдерді іздеуге мәжбүр болды. Автор Люси Липпард «Элвис пен Мэрилин Монроның [коллаждары] Уорхолдік поптың жаршысы болды» деп жазды. Джонсон графикалық дизайнер болып жұмыс істеді, 1956 жылы Энди Уорхолмен танысты және екеуі де New Directions және басқа баспагерлер үшін бірнеше кітап мұқабаларын жасады. Джонсон офсеттік литография арқылы басып шығарылған дизайн қызметтерін жарнамалайтын әуесқой листовкаларды жіберуге кірісті. Кейіннен ол өзінің «Нью-Йорк хат-хабар мектебінің» негізін қалаушы ретінде пошта өнерінің атасы ретінде танылды. Ол замандастары сияқты үлкен жұмыс істеместен, конверттерге кескіндер мен суреттерді тығып, кішкентай жұмыс істеді. 1958 жылдың қаңтарында «Art News» журналында мұқабадағы сурет туралы жазбада: «Джонстың алғашқы жеке көрмесі оны Раушенберг, Твомбли, Капроу және Рэй Джонсон сияқты танымал әріптестермен бірге орналастырады» деп атап өтті. Шындығында, Американың поп-арт сөздік қорын құрудағы тағы екі маңызды суретші – суретшілер Джаспер Джонс және Роберт Раушенберг. Оның қолданылған дайын бұйымдарды (Combines) және поп-мәдениет бейнелерін (ірікті экран суреттерінде) қолдануы оның шығармаларын күнделікті Америкадағы өзекті оқиғалармен байланыстырды. 1962-1964 жылдардағы жібек экран суреттерінде Life, Newsweek және National Geographic журналдарының жібек экранмен кескінделген үзінділері бар көркем щеткалар біріктірілген. Джонстың АҚШ-тың тулары, мақсаттары, сандары мен карталары, сондай-ақ сыра банкаларының үш өлшемді бейнелері өнердегі бейнелеу мәселелеріне назар аударды. Джонс пен Раушенбергтің 1950 жылдардағы шығармалары көбінесе Нео-Дада деп аталады және 1960 жылдардың басында жарылған американдық поп-арттан визуалды жағынан ерекшеленеді. Рой Лихтенштейн американдық поп-арт үшін де маңызды. Оның жұмысы, және оның пародияны қолдануы, поп-арттың негізгі қағидасын басқа ешкімдей анықтамайды. Оның жұмысында қалың контурлар, жарқын түстер және белгілі бір түстерді бейнелеу үшін Бен-Дей нүктелері қолданылады, бұл фотосуреттік көшірме арқылы жасалғандай көрінеді. Лихтенштейн: «Абстракционистер канвасқа нәрселерді қойып, олар жасаған нәрсеге, түс позициялары мен өлшемдеріне жауап берді. Менің стилім мүлдем басқаша көрінеді, бірақ сызықтарды салудың мәні шамалы ғана ерекшеше; менікі тек Поллоктың немесе Клайннің каллиграфиялық сияқты көрінбейді». Поп-арт халықтық және бұқаралық мәдениетті бейнелеу өнерімен біріктіреді, сонымен қатар оған юмор, ирония және танымал бейнелер/мазмұн енгізеді. Лихтенштейннің, Энди Уорхол, Том Вессельманн және басқалардың суреттері американдық халық мәдениетінің әдеттегі бейнесімен тікелей байланысты, бірақ сонымен бірге олар пұттандырылған жаппай өндірістің идеалдануын көрсетеді.
АҚШ-тағы алғашқы көрмелері
Клас Ольденбург, Джим Дайн және Том Вессельман 1959 және 1960 жылдары Джадсон галереясында алғашқы көрмелерін өткізді, ал кейін 1960 жылдан 1964 жылға дейін Джеймс Розенквист, Джордж Сегал және басқалармен бірге Манхэттендегі 57-ші көшедегі Грин галереясында болды. 1960 жылы Марта Джексон инсталляциялар мен монтаждауларды көрсетті, «New Media – New Forms» Ханс Арп, Курт Швиттерс, Джаспер Джонс, Клас Ольденбург, Роберт Раушенберг, Джим Дайн және Мей Уилсонды ұсынды. 1961 жылы Марта Джексонның көктемгі шоуы «Орта, жағдайлар, кеңістіктер» өтті. Энди Уорхол өзінің алғашқы жеке көрмесін 1962 жылдың шілдесінде Лос-Анджелесте Ирвинг Блумның Ferus галереясында өткізді, онда ол Кэмпбеллдің шұбат банкаларының 32 суретін көрсетті, әрбір дәмге арналған. Уорхол картиналар жиынтығын Блумға 1000 долларға сатты; 1996 жылы Музей заманауи өнер оны сатып алған кезде жиынтық 15 миллион долларға бағаланды. 1960 жылдары поп-арт қозғалысымен байланысты болған Ольденбург көптеген оқиғалар жасады, олар сол кездегі өнер өнерінің туындылары болды. Ол өзінің туындыларын «Ray Gun Theater» деп атады. Оның қойылымдарында әріптестерінің құрамы: суретшілер Лукас Самарас, Том Вессельманн, Кароли Шниманн, Ойвинд Фальстром және Ричард Арцхвагер; дилер Аннина Носей; өнер сыншысы Барбара Роуз; және сценарист Руди Вурлицер. Оның алғашқы әйелі Патти Мука, оның ертедегі көптеген жұмсақ мүсіндерін тігіп, оның оқиғаларында үнемі өнер көрсетті. Бұл сәнге қарсы, көбінесе әзіл-сықақ көзқарас, табиғатынан өнердің «терең» көріністермен немесе идеялармен айналысатын басым сезімталдыққа үлкен қарсылық білдірді. 1961 жылдың желтоқсанында ол Манхэттеннің төменгі шығыс жағындағы дүкенді жалға алды, бұл дүкен Нью-Йорктегі Марта Джексон галереясында алғаш рет ұсынған бір айлық инсталляция болды. Коллекционер Бертон Тремейн өткізген ашылу кешінде Виллем де Кунинг пайда болды және оны Тремейн қабылдамады, ол, әрине, де Кунингтің көптеген туындыларына ие болды. Розенквист былай деп еске алады: «Ол сәтте мен өнер әлемінде бірдеңе өзгерді деп ойладым». Поп-арт өнер әлемін өзгертуге дайын болды. Нью-Йорк 1963 жылы Пасаденадан кейін Гуггенхайм мұражайында Лоуренс Алоуэйдің жетекшілігімен «Алты суретші және объект» атты көрме өткізді. Суретшілер Джим Дайн, Джаспер Джонс, Рой Лихтенштейн, Роберт Раушенберг, Джеймс Розенквист және Энди Уорхол болды. 1964 жылы Бианчини галереясы ұйымдастырған «Америкалық супермаркет» көрмесінің тағы бір маңызды көрінісі болды. Шоу әдеттегі шағын супермаркет ортасында ұсынылды, бірақ ондағы барлық өнімдер, консервілер, ет, қабырғадағы плакаттар және т.б. сол кездегі танымал поп-артистер, соның ішінде Apple, Уорхол, Лихтенштейн, Вессельман, Ольденбург және Джонс жасаған. Бұл жоба 2002 жылы Тейт галереясының «Шопинг: өнер және тұтынушылық мәдениет ғасыры» атты көрмесі аясында қайта жасалды. 1962 жылы поп-артистер Нью-Йорк пен Лос-Анджелестегі коммерциялық галереяларда көрме өткізе бастады; кейбіреулер үшін бұл олардың алғашқы коммерциялық бір адамдық шоуы болды. Ferus галереясы Лос-Анджелесте Энди Уорхолды (және Эд Рушаны 1963 жылы) ұсынды. Нью-Йорктегі Грин галереяда Розенквист, Сегал, Ольденбург және Вессельманн көрініс тапты. Stable галереясы Р. Индиана мен Уорхолды (Нью-Йорктегі алғашқы көрмесінде) көрсетті. Лео Кастелли галереясы Раушенберг, Джонс және Лихтенштейнді ұсынды. Марта Джексон Джим Дайнға, Аллен Стоун Уэйн Тибодқа көрсетті. 1966 жылы Green Gallery және Ferus Gallery жабылғаннан кейін Лео Кастелли галереясы Розенквист, Уорхол, Раушенберг, Джонс, Лихтенштейн және Рушаны білдірді. Сидни Дженнис галереясы Ольденбург, Сегал, Дайн, Вессельман және Марисолды, ал Аллен Стоун Тибодты, ал Марта Джексон Роберт Индиананы білдіруді жалғастырды. 1968 жылы Сао-Паулу 9 көрмесі – «Environment U.S.A.: 1957–1967» поп-арттың «Кім кім» көрінісін көрсетті. Америка поп-арт кезеңінің классикалық кезеңінің жиынтығы ретінде қарастырылатын көрме Уильям Зайцтің кураторы болды. Суретшілер Эдвард Хоппер, Джеймс Гилл, Роберт Индиана, Джаспер Джонс, Рой Лихтенштейн, Клас Ольденбург, Роберт Раушенберг, Энди Уорхол және Том Вессельман болды.
Франция
Ноуво-реализм – 1960 жылы Миландағы Аполлинер галереясында өткен алғашқы ұжымдық көрмеде өнер сыншысы Пьер Рестани және суретші Ив Клейн құрған көркемдік ағым. Пьер Рестани 1960 жылдың сәуір айында «Жаңа реализмнің құрылымдық декларациясы» деп аталған топтың түпнұсқа манифестін жазды, онда «Nouveau Réalisme – шындықты қабылдаудың жаңа тәсілдері» деп жариялады. Бұл бірлескен декларация 1960 жылдың 27 қазанында Ив Клейннің шеберханасында тоғыз адам қол қойды: Ив Клейн, Арман, Марциал Рэйссе, Пьер Рестани, Даниэль Споерри, Жан Тингели және Ультра-Леттристер, Франсуа Дюфрен, Реймонд Хейнс, Жак де ла Вилье; 1961 жылы оларға Сезар, Миммо Ротелла, содан кейін Ники де Сент-Фалле және Жерар Дешамп қосылды. Кристо суретшісі топпен бірге көрмеге қатысты. 1970 жылы таратылды. Олардың көркемдік тілінің алуан түрлілігіне қарамастан, олар өз жұмыстарының ортақ негізін сезінді; бұл Рестани қолданған терминдермен айтқанда, шындықты тікелей игеру әдісі, «қалалық, өнеркәсіптік және жарнамалық шындықты поэтикалық қайта өңдеу».
Испания
Испанияда поп-артты зерттеу «жаңа бейнелеу» деп аталатын ағыммен байланысты, ол бейресмилік дағдарысының негізінде пайда болды. Эдуардо Арройоның қоршаған ортаға деген қызығушылығы, біздің медиа мәдениетіне сынды көзқарасы, оның бұқаралық ақпарат құралдары мен кескіндеме тарихының иконаларын пайдалануы және қалыптасқан көркемдік стильдерге деген жек көруі ескерілгенде, оны поп-арт ағымына жатқызуға болады. Дегенмен, «поп» өнеріне ең шынайы жататын испан суретшісі – Альфредо Алкаин, өйткені ол композицияларында халыққа таныс кескіндер мен бос кеңістіктерді тиімді пайдаланады. 1964 және 1981 жылдар аралығында Валенсияда құрылған, суретшілер Маноло Вальдес және Рафаэль Сольбестен тұратын «Хроника тобы» (El Equipo Crónica) да испан поп-өнерінің қатарына жатады. Олардың комикстер мен жарнамалық суреттерді қолдануы, бейнелерді және фотосуреттерді жеңілдетуі оларды «поп» деп сипаттауға мүмкіндік береді. Кинорежиссер Педро Альмодовар 1970-ші жылдардағы Мадридтің «La Movida» субмәдениетінен шығып, төмен бюджетті супер 8 поп-арт фильмдерін түсірді, сол кездегі БАҚ оны Испанияның Энди Уорхолы деп атады. «Альмодовар Альмодовар туралы» кітабында ол 1950 жылғы «Күлкілі Жүз» фильмінің өзінің жұмысына үлкен шабыт бергенін айтады. Альмодовардың фильмдеріндегі бір ерекшелік – ол әрқашан сахнаға енгізілетін жалған жарнама роликтерін түсіреді.
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландияда поп-арт 1990 жылдардан бері қарқынды дамыды және көбінесе Кивианамен байланысты. Кивиана – бұл классикалық жаңазеландиялық символдардың, мысалы, ет пирогы, киви, тракторлар, жандалдар, Four Square супермаркеттерінің поп-мәдениетке негізделген, идеализацияланған бейнесі; оның ішкі ерекшелігі жиі мәдени мәселелерді жеткізу үшін өзгертіліп, пародияланады. Дик Фриззелл – Жаңа Зеландияның танымал поп-артисі, ол Кивиананың ескі символдарын қазіргі мәдениетті пародиялау арқылы қолдануымен белгілі. Мысалы, Фриззелл шетелдік суретшілердің туындыларын ұқсатуға және оларға жаңазеландиялық көзқарас немесе ықпал беруге ұнайды. Бұл Жаңа Зеландияның әлемге тарихи түрде тигізген әсерінің шамалы екенін көрсету үшін жасалады; сол арқылы наив өнер Аутоароаның поп-өнерімен байланысты. Бұл Мишель Туффридің әйгілі "Pisupo Lua Afe" (Corned Beef 2000) туындысы сияқты өткір және бейтарап түрде де көрініс табуы мүмкін. Самоа тегінен шыққан Туффри, писупо деп аталатын консервіленген тағам шұқаларынан бұқаның мүсінін жасады. Бұл батыс поп-өнерінің бірегей туындысы, себебі Туффри неоколониализм және батыс емес мәдениеттерге қатысты расизм тақырыптарын қамтиды (туынды жасау үшін қолданылған тағам шұқалары арқылы көрсетіледі, олар Самоа халқына батыстың экономикалық тәуелділігін білдіреді). Оның түпкілікті көзқарасы оны дәстүрлі поп-арт туындыларынан ерекшелендіреді. Жаңа Зеландияның ең ерте және танымал поп-артистерінің бірі – Билли Эппл, Британдық суретшілер Корольдік қоғамының британдық емес мүшелерінің санатындағы шамалы ғана суретшілердің бірі. 1961 жылғы қаңтарда RBA көрмесінде "Жас замандастар" көрмесінде Дэвид Хокни, америкалық Р. Б. Китаж және Питер Блейк сияқты суретшілермен бірге көрсетілген Эппл 1960 жылдардың танымал халықаралық суретшісіне айналды. Бұл оның "Билли Эппл" атты лақап атын алғанға дейін болды және оның туындылары Барри Бейтс деген туған атымен көрсетілді. Ол сыртқы түрімен де, атымен де ерекшеленгісі келді, сондықтан шашы мен қабауын Lady Clairol Instant Creme Whip арқылы ағартып жіберді. Кейіннен Эппл 1970 жылдардағы концептуалды өнер қозғалысымен байланысты болды.
Жапония
Жапонияда поп-арт елдің көрнекті авангардтық өнерінен өркендеді. 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында Харуэ Кога жасаған фотомонтаж стиліндегі картиналардағы, журналдардан көшірілген қазіргі заман бейнелерінің қолданылуы, поп-арт элементтерін болжады. Жапондық Гутай қозғалысы 1958 жылы Марта Джексонның Нью-Йорк галереясында Гутай көрмесін өткізді, бұл оның екі жыл бұрын өткен танымал "New Forms New Media" көрмесінен бұрын болды, ол поп-артты әйгілі етті. Яйои Кусаманың туындылары поп-арттың дамуына үлес қосып, Энди Уорхол сияқты көптеген суретшілерге әсер етті. 1960 жылдардың ортасында графикалық дизайнер Таданори Йокоо ең табысты поп-артистердің біріне айналып, жапон поп-өнерінің халықаралық символы болды. Ол жарнамаларымен және поп-мәдениетінің иконаларына арналған туындыларымен танымал, мысалы The Beatles, Мэрилин Монро және Элизабет Тейлор сияқтыларға жасаған тапсырыстары. Сол кездегі тағы бір жетекші поп-артист – Кеиити Танаами. Жапон мангасы мен анимесінен Speed Racer және Astro Boy сияқты танымал кейіпкерлер де поп-арт символына айналды. Жапон мангасы мен анимесі кейінірек Такаши Мураками және оның суперфлэт қозғалысы сияқты поп-артистерге де әсер етті.
Италия
Италияда 1964 жылға қарай поп-арт белгілі болды және Римдегі "Scuola di Piazza del Popolo" сияқты әртүрлі формаларға ие болды, мысалы, Марио Шифано, Франко Анжели, Джосетта Фиорони, Тано Феста, Клаудио Синтоли, сондай-ақ Пьеро Манцони, Луцио Дель Пеццо, Миммо Ротелла және Валерио Адами сияқты суретшілердің туындылары. Италиялық поп-арт 1950-ші жылдардағы мәдениетте пайда болды – дәлірек айтсақ, Энрико Бадж және Миммо Ротелла суретшілерінің жұмыстары осы құбылыстың алға басушылары деп есептеледі. Шындығында, 1958-1959 жылдар шамасында Бадж бен Ротелла бұрынғы қызметтерінен бас тартып (оны абстрактілі емес жанрға жатқызуға болар, бірақ ол толығымен дадаизмнен кейінгі еді), жаңа бейнелер әлеміне және олардың айналасында туындаған ойларға енді. Ротелланың жыртылған плакаттары көбінесе сол заманның маңызды иконаларына тікелей және әдейі сілтеме жасай отырып, суреттілікке ұмтылысын көрсетті. Бадждың композициялары заманауи китчпен толы болды, ол бейнелердің "алтын қоры" және бүкіл суретшілер буынына серпін берді. Жаңалық "үйдің ішіндегі" де, сыртындағы да жаңа визуалды көріністен туды. Автомобильдер, жол белгілері, теледидар, барлық "жаңа әлем" – бәрі де өнер әлеміне жатуы мүмкін, ол өзі де жаңа. Осы тұрғыдан алғанда, итальяндық поп-арт халықаралық аренадағыдай идеологиялық бағытты ұстанады. Айырмашылық тек иконографияда және кейде оған қатысты сын тұрғысынан қарауда ғана. Мұндай жағдайда да, прототиптерді Ротелла мен Бадждың қоғаммен бейтарап емес қарым-қатынастағы туындыларына дейін із кесуге болады. Бірақ бұл ерекше элемент емес; Джанни Руффи, Роберто Барни, Сильвио Пасотти, Умберто Бигнарди және Клаудио Цинтоли сияқты көптеген суретшілер шындықты ойыншық ретінде қарастырып, одан ашу мен бейқамдықпен материал алуға, дәстүрлі тілдік үлгілерге Альдо Палаццескинің "маған көңіл көтерейік" руындағы жаңа көзқараспен сұрақ қоюға мүмкіндік береді.
Бельгия
Бельгияда поп-арт белгілі бір дәрежеде Пауль Ван Хойдонкпен, оның "Құлаған астронавт" мүсіні Аполлон миссияларының бірі кезінде Айға қалдырылды, сондай-ақ басқа да танымал поп-артистермен өкілдік етілді. Халықаралық деңгейде танылған суретшілер, Марсель Бродтаерс ( 'vous êtes doll? "), Эвелин Акселл және Панамаренко поп-арт қозғалысына міндетті; Бродтаерске Джордж Сегал зор ықпал еткен. Тағы бір белгілі суретші, Роджер Равел, өзінің бір картинасына тірі көгершінмен бірге құс клеткасын орнатты. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында поп-артқа сілтемелер кейбір суретшілердің жұмысынан жоғалып кетті, себебі олар Вьетнам соғысының қорқынышты сипатына байланысты Америкаға қатысты көбірек сын тұрғысынан қарауға басталды. Дегенмен, Панамаренко поп-арт қозғалысына тән иронияны бүгінгі күнге дейін сақтап келеді. Намюрлық Эвелин Акселл 1964-1972 жылдар аралығында өнімді поп-артист болды. Акселл алғашқы әйел поп-суретшілердің бірі болды, Магритттің шәкірті болды және оның ең танымал картинасы - "Мұзжұмсақ".
Нидерланды
Нидерландыда ресми поп-арт қозғалысы болмаса да, поп-арттың алғашқы жылдары Нью-Йоркте уақыт өткізген және халықаралық поп-арт қозғалысынан шабыттанған суретшілер тобы болды. Голландиялық поп-арт өкілдерінің қатарында Даан ван Голден, Густав Асельбергс, Жак Френкен, Ян Кремер, Вим Т. Шипперс және Вуди ван Амен есімдері бар. Олар голландтық шағын буржуазиялық менталитетке қарсы тұрып, терең мағынасы бар әзіл-қалжың туындыларын жасады. Мұндай туындыларға Вуди ван Аменнің "Секс сағаты" және Жак Френкеннің "Крест / Мақсат" туындыларын жатқызуға болады.
Ресей
Ресей поп-арт қозғалысына қатысуға біраз кешікті, ал поп-артқа ұқсас кейбір туындылар 1970-ші жылдардың басында ғана пайда болды. Сол кезде Ресей коммунистік ел болғандықтан, батыл көркемдік мәлімдемелер қатаң бақылауда болды. Ресейдегі поп-арттың өзіндік түрі кеңестік тақырыбында болды және ол соц-арт деп аталды. 1991 жылдан кейін Коммунистік партия билігінен айырылып, өркендеуге мүмкіндік туды. Ресейдегі поп-арт жаңа форма алды, оның жарқын мысалы Дмитрий Врубельдің 1990 жылы салған «Құдайым, осы қауіпті махаббаттан сақта» деген картинасы болды. Ал 1950 жылдары елдің өркендеуін насихаттау үшін жасалған совет плакаттарының өзі поп-арттың бір түрі саналады деуге болады.