Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұшақ конструкторы Джозеф Смит CBE (25 мамыр 1897 – 20 ақпан 1956) – ағылшын ұшақ конструкторы, Р. Дж. Митчелл қаза болғаннан кейін Supermarine компаниясының бас конструкторы болып тағайындалды және Supermarine Spitfire ұшағының келесі дамуына жауапты команданы жетектеді.
Aircraft designer
the aircraft designer
Joseph Smith CBE (25 May 1897 – 20 February 1956) was an English aircraft designer who took over as Chief Designer for Supermarine upon the death of R. J. Mitchell and led the team responsible for the subsequent development of the Supermarine Spitfire.
Ерте өмір
Джозеф Смит Ярдли орта мектебінде және Бирмингем қалалық техникалық мектебінде білім алған. Мектепті бітіргеннен кейін 1914 жылы Бирмингемдегі Лонгбридждегі «Остин мотор компаниясында» шәкірт болып жұмыс істеді. Келесі жылдары Смит жауапкершілігі артып, 1926 жылы Франк Холройд бас инженердің көмекшісі болып ресми түрде тағайындалды, ал Смит бас суретші болып тағайындалды. Осыдан кейін Смит 1920-жылдардың соңы мен 1930-жылдардағы «Супермарин» фирмасының барлық жобаларына қатысты. Бас дизайнер Р. Дж. Митчеллдің жетекшілігімен жұмыс істей отырып, Смит «Спитфайрдің» алғашқы дизайнына үлкен үлес қосты. 1937 жылдың маусым айында Митчелл қайтыс болғаннан кейін, оның орынбасары Гарольд Пейн бас дизайнер болып тағайындалды. «Спитфайрге» мемлекеттік тапсырыстар берілгеннен кейін Смит ұшақтың конструкциясын жобалауға және өндіріс сызбаларын дайындауға белсенді қатысты.
Joseph Smith was educated at the Yardley Secondary School and Birmingham Municipal Technical School. After leaving school he gained an apprenticeship with the Austin Motor Company at Longbridge, Birmingham in 1914. Over the following years Smith took on more responsibility leading to in 1926 Frank Holroyd being formally designated as Assistant Chief Engineer, and Smith was designated as Chief Draughtsman. From then on Smith was involved in all of the Supermarine designs during the late 1920s and 1930s. Working under chief designer R. J. Mitchell, Smith was heavily involved with the early design of the Spitfire. Following the death of Mitchell in June 1937 his deputy Harold J. Payn was appointed chief designer. Following the placement of government orders for the Spitfire Smith was heavily involved in the design of the airframe's structure and preparation of production drawings.
Бас дизайнер
Соғыс бұлттары жиналған кезде 1939 жылдың қыркүйегіндегі қауіпсіздік тексеруі Пейннің неміс туған әйелі бар екенін анықтады. Бұл үлкен соғыс бағдарламасына қауіп тудыратынына байланысты алаңдаушылық Пейннің жұмыстан босатылуына әкелді. Смит дизайн бөлімінің міндетін атқарушы басқарушысы болып тағайындалды, ал 1941 жылы Ұшақ өндірісі министрлігінің мақұлдауымен бас дизайнер болып тағайындалды. Смит Спитфайрдің үлкен даму әлеуетіне ие екеніне сенді және Спитфайрдің ең жоғары мүмкіндіктеріне қол жеткізілгенше, оны алмастыратын ұшақты әзірлеуді қарастыруға құштар емес еді. Осының нәтижесінде ол Спитфайр мен оның теңіздік нұсқасы Сифайрдің көптеген түрлерін, соның ішінде Rolls Royce Griffon қозғалтқышы бар сериясын енгізу арқылы дамытуын қадағалады, бұл олардың реактивтік ұшақтармен алмастырылғанша алдыңғы қатардағы күш болып қалуын қамтамасыз етті. Спитфайрдің соңғы жетілдірілген нұсқалары – Supermarine Spiteful және оның теңіздік нұсқасы Supermarine Seafang болды, олар Спитфайрге тән фюзеляжға және жаңа, тік бұрышты ламинарлық ағынды қанатқа ие болды, бұл Смитқа кең шассилі, ішке жиылатын қондырғы шассисін орнатуға мүмкіндік берді.
As war clouds gathered a security check in September 1939 identified that Payn had a German born wife. Concerns about the risk this posed to a major war programme saw Payn dismissed. Smith was appointed acting manager of the design department and finally appointed chief designer in 1941 following approval from the Ministry of Aircraft Production. Smith was confident that the Spitfire had great development potential and was unwilling to consider developing a replacement aircraft until the maximum capability had been obtained from the Spitfire. As a result he oversaw the development of the Spitfire and its naval version the Seafire through numerous variants, including introduction of the Rolls Royce Griffon engined series, all of which ensured that it remained a front line fighter until superseded by jet fighters. The final development of the Spitfire was the Supermarine Spiteful and its naval version the Supermarine Seafang which retained a Spitfire like fuselage, married to a new straight tapered laminar flow wing, which gave Smith the opportunity to fit a wide track inward retracting undercarriage.
Соғыстан кейінгі іс-шаралар
Поршеньді қозғалтқышты ұшақтарды жасағаннан кейін Смит британдық әскери-теңіз күштері үшін алғашқы реактивті истребитель – "Супермарин Атаккерді" жобалады, ол "Спайтфул" қанатын пайдаланды және Корольдік теңіз күштерінде қолданылды. "Атаккерден" кейін ол 510 типті, қанаттары бүгілген реактивті истребительдің жобалауын бақылады, ол "Супермарин Свифт" ұшағына айналды. "Свифттің" артынан "Супермарин 525" және "Супермарин Симитар" пайда болды. Соғыстан кейінгі кезеңде негізінен истребитель ұшақтарын дамытумен айналысса да, ол "Сигул" деп аталатын амфибиялық ұшақ қайығының бас конструкторы болды. Смит 1948 жылы Vickers Armstrongs Ltd компаниясының арнайы директоры болып тағайындалды және 1948 жылдан 1951 жылға дейін Британдық ұшақ құрылысшылары қоғамының Техникалық кеңесінің және Техникалық атқару комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Ол сондай-ақ Ұшақ өнеркәсібі стандарттар комитетінің төрағасы және Британдық стандарттар институтының Инженерлік бөлімшесінің мүшесі болды. 1956 жылдың 20 ақпанында ол рактан қайтыс болды.
Following his piston engined aircraft Smith designed the first British naval jet fighter, the Supermarine Attacker, using the Spiteful wing, which saw service with the Royal Navy. Following the Attacker he oversaw the design of the Type 510 a swept wing jet fighter which was developed into the Supermarine Swift. Following the Swift came the Supermarine 525 and Supermarine Scimitar. While he was mainly involved in the development of fighter aircraft in the post war era he was also the chief designer of the Seagull, an amphibian flying boat. Smith was appointed as a special director of Vickers Armstrongs Ltd in 1948 and served as chairman of the Technical Board and Technical Executive Committee of the Society of British Aircraft Constructors from 1948 to 1951. He also served as Chairman of the Aircraft Industries Standards Committee, and as a member of the Engineering Divisional Council of the British Standards Institute. He died of cancer at Chandler's Ford on 20 February 1956.
Құрметтер
Ол 1946 жылы соғыстағы еңбегі үшін CBE орденімен марапатталды. 1950 жылы Корольдік авиациялық қоғамның күміс медалін алды. 1956 жылы Корольдік авиациялық қоғам Смитке авиация саласындағы көрнекті еңбегі үшін қарымта түрде Британдық алтын медаль табыс етті.
He was awarded a CBE in 1946 in recognition of his war efforts. In 1950 he was awarded the silver medal of the Royal Aeronautical Society. In 1956 the Royal Aeronautical Society posthumously awarded Smith the British Gold Medal for work of an outstanding nature in aeronautics.