Кіріспе
Ағылшын сәулетшісі Генри Холланд (20 шілде 1745 – 17 маусым 1806) – ағылшын аристократиясы үшін жұмыс істеген сәулетші. Ол Лондонның Фулхэм қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі, Генри де, Кейпебилити Браунның бірнеше жобаларын жүзеге асыратын құрылыс фирмасын басқарды. Оның кіші інісі Ричард Холланд кейіннен тегін Бейтмен Робсон деп өзгертіп, парламент депутаты болды. Генри әкесінен құрылыстың практикалық жақтарын көп үйренгенмен, архитектуралық дизайнды Капебилити Брауннан үйренді. Браун мен Холланд 1771 жылы серіктестік құрды, ал Генри Холланд 1773 жылдың 11 ақпанында Браунның қызы Бриджитке Ганновер алаңындағы Санкт-Джордж шіркеуінде үйленді. 1772 жылы сэр Джон Соан білімін жетілдіру үшін Холландтың практикасына қосылды, 1778 жылы Римде оқуға кетті. Холланд 1787 жылы Парижге сапар жасады, бұл Карлтон үйінің интерьерін жобалаумен байланысты болды деп есептеледі. Осы сәттен бастап оның интерьерлік жұмыстары Адам стилінен гөрі, қазіргі француз талғамына көбірек ұқсады. Холланд 1791 жылы Томас Хардвикті де қол қоюшы ретінде қамтыған Архитекторлар клубының негізін қалаушы мүшесі болды. 1790 жылы 13 маусымда ол туылған үйінен бірнеше метр қашықтықтағы қарапайым мазарда құлауды бастан өткерді. Оның әйелі Бриджит Холланд тағы 17 жыл өмір сүрді, ал олардың серіктестігі Браунның он екі жылдан кейін қайтыс болуына дейін жалғасты. Клермонт тоғыз және бес қабаттан тұрады, ақ кірпіштен салынған және таспен әшекейленген. Кіреберіс жағындағы басты ерекшелік – тетрастильді коринфтік фронтонды портик. Ол қызыл скальйола бағаналары бар кіреберіс залына апарады, олар тікбұрышты бөлмемен овал пішіндес орналасқан. Қонақ бөлмесінде әдемі гипстік төбе және екі кариатидті мәрмәр камин бар. Сондай-ақ, жақсы баспалдақ бар. 1771 жылы ол Чарльз Кадоганнан, 2-ші барон Кадоганнан Челсидегі өзінің иелігінен жерді жалға алып, Ханс Таунының (бұрынғы иесі Ханс Слоанның атымен аталған) 89 акр (360,000 м²) ашық дала мен батпақты дамытуды бастады. Ол сол жерде Найтсбридж және Челсидің бір бөліктерін, соның ішінде Слоан көшесі мен Слоан алаңы, Ханс Плейс, Стрит және Крессент, сондай-ақ Кадоган Плейс салды. Ғимараттар әдеттегі грузиндік, қабатты үйлер еді, олардың биіктігі үш-төрт қабатты, сонымен қатар мансарда және жертөле, екі-үш терезе кеңдігінде кірпіштен салынған, әшекейлеуі азын ғана болды, кейде жертөледегі қабатты штукатурлаумен безендірді. Бұл дамулар шапшаң түрде Үлкен Лондондағы ең сәнді аудандардың біріне айналды. Құрылыс баяу жүрді, 1776 жылы Американың тәуелсіздік соғысының басталуы факторлардың бірі болды (Лорд Кадоган да сол жылы қайтыс болды). 1780 жылы Слоан алаңы дерлік аяқталды. Шығыс жағындағы бірнеше үйден басқа, Слоан көшесі 1790 жылға дейін дамыған жоқ. 1789 жылы Холланд өзі жобалаған үйінде, Слоан Плейс деп аталатын үйде тұрды, ол Ханс Плейстің оңтүстігінде орналасқан. Үйдің ұзындығы 114 фут болды, солтүстік жағындағы сегізбұрышты кіреберіс залында қара және ақ мәрмәр еден төселген. Оңтүстік жағындағы орталық бес қабаттың үстінде бір қабатты иондық лоджия болды, ал негізгі жатын бөлмелерінің алдында темір балкон орналасқан. Бірінші қабаттағы оңтүстік жақтағы бөлмелерде қонақ бөлмесі, ас бөлмесі, дәліз, кітапхана және музыкалық бөлме орналасқан. Аймақ тоқсан тоғыз жылдық мерзімге жалға берілгендіктен, 1870 жылдардан бастап Холландтың үйлері толығымен қайта салынды. Ханс Плейсте сақталған бірнеше үй бар, No. 12 және 33-34. Кадоган алаңы 1879 жылдан бастап Слоан Плейс бақшасының үстінде салынды. Тағы бір бірлескен жұмыс – Бенхам Парк (1774–75), Уильям Крейвен үшін жобаланған, 6-шы барон Крейвен, үш қабатты, тоғыз қабатты, қарапайым неоклассикалық стильде, тастан салынған, тетрастильді иондық портигі бар. 1914 жылы ғимарат өзгертілді, портиктегі фронтон балюстрадамен ауыстырылды, ал шатыры төмендетіліп, балюстраданың артына жасырылды. Ішкі бөлмелері де өзгертілді. Ғимараттың ортасындағы дөңгелек зал үлкен нишалары мен әдемі гипстелгенімен, Холландтың жобалауымен сәйкес болса да, төбесінде галереялы қабатқа және шыны күмбезіне көтерілетін ашылу бар. Бас сатыр да түпнұсқа. Браун 1768 жылдан бері Трентем Холлдың пейзажын жобалап келді, иесі Эрл Гоуэр үшін, үйді қайта құру туралы шешім қабылданған кезде, бұл 1775 жылдан 1778 жылға дейін жалғасты, ол тоғыздан он бес қабатқа дейін кеңейтілді, пилястралар және басқа да ерекшеліктер тастан жасалған, бірақ қабырғалар таспен қапталған кірпіштен салынған. Ғимарат 1834–1840 жылдары сэр Чарльз Барри тарапынан қайта жаңғыртылып, кеңейтілді, ал 1910 жылы негізінен қиратылды. Джон Стюарт, 1-ші Бьют маркизі Холланд пен Браунға Кардифф қамалын (1778–80) қалпына келтіруді тапсырды, Холландтың интерьерлері қамал 1860 жылдары Уильям Берджес тарапынан қайта жаңғыртылып, кеңейтілген кезде жойылды. Негізгі пәтерлердің шығыс жағы Холландтың жұмысын сақтайды, бұл готикалық жаңғыру архитектурасын және неоклассикалық стильдегі Қонақ бөлмесін қолданудың сирек мысалы, ол Холланд жобалағандай дерлік толығымен сақталған жалғыз маңызды интерьер. 1776 жылы Холланд Вестминстердегі Сент-Джеймс көшесінде Брукс клубын жобалады. Сары кірпіштен және Портленд тасынан салынған, оның ерте елдік үйлеріне ұқсас палладиандық стильде. Бірінші қабаттағы басты бөлмелерге Ұлы Абоненттік бөлме, Кішкентай Қонақ бөлмесі және Карта Бөлмесі кірді. Брукс карта ойындарына жасалған ставкаларымен танымал болды, соның ішінде Уэльс принці де мүше болды. Интерьерлер неоклассикалық стильде жасалған, Ұлы Абоненттік бөлме сегменттік цилиндрлі төбеге ие. 1778 жылдан 1781 жылға дейін Томас Харли үшін Холланд Беррингтон Холлды (Херефордшир) жобалады және салды, ол неоклассикалық стильдегі оның ең таза жұмыстарының бірі, экстерьері әдетте әшекейленбеген, басты ерекшелік – тетрастильді иондық портик. Интерьерлер де әдемі, ең әсерлісі ғимараттың ортасындағы баспалдақ, шыны күмбезі және жоғарғы қабат скальйола коринфтік бағаналарымен қоршалған. Басты бөлмелерде әдемі гипстік төбелер мен мәрмәр каминдер бар, олар кітапхана, ас және қонақ бөлмелері. Кішкентай бөлмеде екі иондық бағанамен қоршалған шалқақ апсида бар, ол скальйоладан жасалған лазуриттің имитациясы. Холланд үйдің артындағы кір жуу, сүт және ат қораларын, сондай-ақ иеліктің кіреберісіндегі Триумфалдық арка пішіндес кіреберіс лоджиясын да жобалады. 1788 жылы Холланд Генри Темпл үшін, 2-ші виконт Палмерстон бастаған Хэмпширдегі Бродлендсті қайта жаңғыртуды жалғастырды. Сыртқы қабырғасы сары кірпішпен жабылған және солтүстік жағына үш қабатты ойыс иондық портик қосылды, оңтүстік жағына тетрастильді иондық портик қосылды. Ол сондай-ақ төменгі қабаттағы кітапхана (Уэджвуд бөлмесі), салон және қонақ бөлмесі, сондай-ақ шығыс жағындағы ас бөлмесін қосты, бәрі Адам стилінде.
Henry Holland (20 July 1745 – 17 June 1806) was an architect to the English nobility. He was born in Fulham, London, where his father, also Henry, ran a building firm constructing several of Capability Brown's designs. His younger brother was Richard Holland, who later changed his surname to Bateman Robson and became an MP. Although Henry would learn a lot from his father about the practicalities of construction, it was under Capability Brown that he would learn about architectural design. Brown and Holland formed a partnership in 1771 and Henry Holland married Brown's daughter Bridget on 11 February 1773 at St George's, Hanover Square. In 1772 Sir John Soane joined Holland's practice in order to further his education, leaving in 1778 to study in Rome. Holland paid a visit to Paris in 1787 which is thought to have been in connection with his design of the interiors at Carlton House. From this moment on his interior work owed less to the Adam style and more to contemporary French taste. Holland was a founder member in 1791 of the Architects' Club, which included Thomas Hardwick as a signatory. In the 1790s he translated on 13 June he had a seizure in a simple tomb, a few yards from the house in which he had been born. Bridget Holland his wife lived for another 17 years and their partnership lasted until Brown's death twelve years later. Claremont is of nine by five bays, of white brick with stone dressings. The main feature on the entrance front is the tetrastyle Corinthian pedimented portico. This leads to the entrance hall with red scagliola columns, these are arranged in an oval with the rectangular room. The drawing room has a fine plaster ceiling and marble fireplace with two caryatids. There is a fine staircase. In 1771 he took a lease from Charles Cadogan, 2nd Baron Cadogan on his Chelsea estate and began the Hans Town (named after an earlier owner Hans Sloane) development on 89 acres (360,000 m²) of open field and marsh. There he laid out parts of Knightsbridge and Chelsea, including Sloane Street and Sloane Square, and Hans Place, Street and Crescent and Cadogan Place. The buildings were typical Georgian, terraced houses, they were three or four floors in height plus an attic and basement and two or three windows wide, of brick, decoration was minimal, occasionally the ground floor was decorated with stucco rustication. These developments quickly became some of the most fashionable areas in greater London. Construction was slow, the start of the American war of independence in 1776 being one of the factors (Lord Cadogan also died that year). Sloane Square was virtually complete by 1780. Apart from a few houses on the east side Sloane Street was not developed before 1790. By 1789 Holland was living in a house designed by himself, called Sloane Place, it was to the south of Hans Place. The house was large 114 feet in length, to the north the octagonal entrance hall had a black and white marble floor the south front had a one storey ionic loggia across the central five bays with an iron balcony above in front of the main bedrooms, the rooms on the ground floor south front were the drawing room, dining room, lobby, library and music room. As the area was developed on ninety nine year leases Holland's houses were almost entirely rebuilt from the 1870s onwards. A few houses survive in Hans Place, Nos. 12 and 33 34. Cadogan Square was laid out from 1879 onwards in part over the gardens of Sloane Place. Another joint work was Benham Park 1774–75 designed for William Craven, 6th Baron Craven, three stories high, nine bays wide, in a plain neoclassical style, of stone, with a tetrastyle Ionic portico, the building was altered in 1914, the pediment on the portico was replaced by a balustrade and the roof lowered and hidden behind a balustrade. The interiors have also been altered. Though the Circular Hall in the centre of the building, with its large niches and fine plasterwork, is probably as designed by Holland, it has an opening in the ceiling rising to the galleried floor above and a glazed dome. The principal staircase is also original. Brown had been designing the landscape of Trentham Hall since 1768, for the owner Earl Gower, when it was decided to remodel the house, this took from 1775 to 1778, it was enlarged from nine to fifteen bays, the pilasters and other features were in stone, but the walls were of brick covered in stucco to imitate stonework. The building was remodelled and extended by Sir Charles Barry in 1834–1840 and largely demolished in 1910. John Stuart, 1st Marquess of Bute commissioned Holland and Brown to restore Cardiff Castle (1778–80), Holland's interiors were swept away when the castle was remodelled and extended by William Burges in the 1860s. The east front of the main apartments retain Holland's work a rare example of him using Gothic Revival architecture and the neoclassical style Drawing Room being the only significant interior to survive more or less as Holland designed it. In 1776 Holland designed Brooks's club in St James's Street, Westminster. Build of yellow brick and Portland stone in a Palladian style similar to his early country houses. The main suite of rooms on the first floor consisted of the Great Subscription Room, Small Drawing Room and the Card Room, Brook's was known for its gambling on card games, the Prince of Wales being a member. The interiors are in neoclassical style, the Great Subscription Room having a segmental barrel vault ceiling. From 1778 to 1781 for Thomas Harley, Holland designed and built Berrington Hall, Herefordshire, one of his purest exercises in the Neoclassical style, the exterior is largely devoid of decoration, the main feature is the tetrastyle Ionic portico. The interior are equally fine, the most impressive being the staircase at the centre of the building, with its glazed dome and the upper floor is surrounded by scagliola Corinthian columns. The main rooms have fine plaster ceilings and marble chimneypieces, these are the library, dining and drawings rooms. The small boudoir has a shallow apse screened by two Ionic columns of Scagliola imitating Lapis lazuli. Holland also designed the service yard behind the house with the laundry, dairy and stables as well as the entrance lodge to the estate in the form of a Triumphal arch. In 1788 Holland continued the remodelling of Broadlands in Hampshire for Henry Temple, 2nd Viscount Palmerston started by Brown. The exterior was re clad in yellow brick and a three bay recessed Ionic portico added on the north front, a tetrastyle Ionic portico was added on the south front, within he added the octagonal domed lobby, also by Holland are the ground floor rooms on the south front library (Wedgwood room), saloon and drawing room, and on the east front the dining room, all in the Adam style.
Карлтон үйі
Голландияның Уэльс ханзадасы, кейіннен король Георг IV үшін алғашқы маңызды тапсырысы – Карлтон үйін қайта жаңғырту (1783 – шамамен 1795 ж.) болды, ол оның көрнекті неоклассицизмін көрсетті, бұл оның ұлы замандасы Роберт Адамның одан да әсем стилінен өзгеше болды. Карлтон үйі оның ең маңызды туындысы еді, ол төбеге салынған, Палл Моллға қараған солтүстік кіреберіс фасады екі қабатты, ал бақтар мен Моллға қараған оңтүстік фасады үш қабатты болды. Солтүстік жақтағы үлкен алты бағаналы Коринфтік портик кіреберіс аркасы ретінде қызмет етті, Карлтон үйі бұзылғаннан кейін оның бағаналары архитектор Уильям Уилкинс Ұлттық галереяны салу кезінде қайта пайдаланды. Басты бөлмелер солтүстік жақтан кіретін бірінші қабатта орналасқан. Әртүрлі қабаттар шамамен 1786 жылы салынған Ұлы сатымен байланысты, бұл Голландияның ең жақсы жобаларының бірі болды. Карлтон үйі 1827 жылы бұзылды, Голландияның басқа да маңызды интерьерлері – Ұлы зал (1784–89) және Дөңгелек асхана (1786–1794) еді. Бұзудан кейін көптеген жабдықтар, оның ішінде камин бөліктері Джон Нэш Букингем сарайын салуда қайта қолданылды.
Жауынгерлер павильоны, Брайтон
Голландия, бәлкім, ең жақсы 1788 жылдан бастап (сондай аталған) 1786-87 жылдары Уэльс принці үшін жасалған Брайттон қаласындағы алғашқы Теңіз павильонымен есте қалады. Принц 1786 жылдың қазанында Бригтельмстоунның орталығында, сол кезде шағын ауыл ғана болған ферма үйін жалға алды. 1788 жылдан бастап Голландия ғимаратты қайта жаңартуға кірісті, шығыс жағына екі қабатты доғалар қосылды, солтүстік жағында қазіргі зал екі апсидасымен солтүстік және оңтүстікке қарай дөңгелек пішінде салынды, сыртқы жағы ионикалық бағаналармен қоршалған үлкен доға түрінде болды, ал солтүстігіне ферма үйінің көшірмесі орналастырылды, батыс жағы өте қарапайым болды, ортасында төрт бағаналы ионикалық портик және екі қанаттан ашық алаң құрылды. Голландия 1795 жылы павильонға тағы өзгерістер енгізуді ұсынды, бірақ Принцтің қаржылық қиындықтарына байланысты бұл жұмыс кейінге шегерілді және 1801 жылға дейін ешқандай жұмыс істелмеді. Бұл жұмысқа негізгі қасбетті солтүстік және оңтүстікке қарай 45 градус бұрышпен қанаттармен кеңейту кірді. 1803 жылы Голландия павильонды қытай стилінде қайта жасау жобасын жасады, бірақ ол іске аспады.
Кейінгі жұмыстар
Уэльс ханзадасының інісі, Йорк және Олбани герцогы Фредерик, Голландияға Довер үйін (кейін Йорк үйі деп аталды) кеңейтуді тапсырды, және жұмыс 1788 жылы басталды. Ол Уайтхоллдың фасадын портигімен және оның артындағы 40 фут диаметрлі дөңгелек күмбезді вестибюльді, ішкі сақинасында сегіз скальйолалы дорилік бағанасымен жобалады. 1785 жылы Джордж Спенсер, 2-ші граф Спенсер, Голландияға Алторптағы шағын үйін қайта жаңғыртуды сеніп тапсырды. Сыртқы қабырғасы сәнді емес қызыл кірпішті жасыру үшін ақ математикалық плиткалармен қапталды, және ол кіреберіс алдына төрт коринфтік пилястра қосты. Ол сондай-ақ қанаттарға дәліздер қосты. Бірнеше интерьер Голландияның жұмысы: кітапхана, бильярд бөлмесі және Оңтүстік суреттер залы. Ол сондай-ақ сурет галереясын қайта жаңғыртты. Фрэнсис Расселл, Бедфордтың 5-ші герцогы, Уэльс ханзадасының досы, 1786 жылы бастап Голландияға Woburn Abbey шағын үйін қайта жаңғыртуды және кеңейтуді тапсырды. Бұл оңтүстік фасадының қайта жаңғыртылуын қамтыды, ал оңтүстік қанатында Голландия бірнеше бөлмелерді (1787–1790) қайта жаңғыртты, оның ішінде Каналеттоның Венеция картиналарынан жиырма төрт сурет қойылған Венеция бөлмесі, кітапханаға кіреберіс және Коринф тәртібіндегі екі бағанасы бар есіктермен бөлінген үш бөлімді кітапхана. Ол сондай-ақ жылыжайды (1789) (кейін Джеффри Уайтвилл өзгертті, 1818 ж.) құдық блогына жалғады, үлкен ат шабуылына арналған мектеп (1789) бұзылды, жабық теннис корты, бұзылды және қытай стиліндегі сүт зауыты (1789). Паркте ол жаңа кіреберіс аркасын (1790), шаруашылық ғимараттарын, коттедждер мен үйлерді жобалады. 1801 жылы ол герцогтың рим мүсіндері коллекциясын орналастыру үшін жылыжайды мүсін галереясына айналдырды, шығыс жағында Чарльз Джеймс Фокс және басқа да көрнекті вигтердің бюстерін қою үшін «Еркіндік ғибадатханасын» қосты. Ол қайта салынған кезде (шамамен 1791–94) 3,919 орындық Еуропаның ең ірі жұмыс істеп тұрған театры ретінде Корольдік театрының жобасын жасады. Ғимараттың ұзындығы 90 метр, ені 55 метр, биіктігі 30 метр болды. Портленд тасынан салынған сыртқы қабырғасы төрт қабаттан тұрды, сахнадан бір қабат жоғары көтерілді. Фасадтар салыстырмалы түрде қарапайым болды, негізгі әшекейлер бірінші қабатта орналасқан. Бір қабатты ионикалық колоннада ғимаратты айналды, оның артында дүкендер мен таверналар орналасқан. Аудитория жартылай дөңгелек пішіндес, ортасында «Құдық» болды. Құдықтың екі жағында сегіз ложадан тұратын қатар, олардың үстінде ложалардың екі деңгейі, содан кейін олардың үстінде екі галерея болды. Сахнаның ені 13 метр, ал биіктігі 10 метр болды. Корольдік театр 1809 жылғы 24 ақпан күні түнде өртеніп кетті. 1792 жылы ол Корольдік опера театрының аудиториясын қайта жаңғыртты. Жаңа залға бір құдық және төрт ат қосылған, тік қабаттар салынды. Бірінші үш қабат ложалар болды, ал төртіншісі екі шиллингтік галерея болды. Төбе аспанға ұқсатып боялған. Сонымен қатар, Голландия театрдың аумағын кеңейтіп, сахна суретшілері, сахна бөлмесі, жасыл бөлме, киім ауыстыру бөлмелері және т.б. үшін орын жасады. Театр 1808 жылғы 20 қыркүйекте өртеніп кетті. 1802 жылдан бастап Голландия Пикадиллидегі Йорк үйін Албани пәтерлеріне айналдырды. 1796 жылы Голландия Сэмюэль Уитбред үшін Саутхилл үйін, Бедфордширде қайта жаңғыртуды бастады, жұмыс 1802 жылға дейін жалғасты. Сыртқы қабырғасы лоджиялармен және ионикалық бағаналы портикпен қайта жаңартылды, ал ішкі бөлмелері соңғы француздық Директоир стилінде толығымен жаңғыртылды. Ең әдемі интерьерлер - кітапхана, қонақ бөлмесі, ас бөлмесі, миссис Уитбред бөлмесі және будоар. Бақта Голландия солтүстік террасаны және төрт тоскан бағаналы ғибадатхананы жасады. 1796 жылы Голландия Ост-Инд компаниясының жаңа бас кеңсесін, Лиденхолл көшесіндегі Ост-Инд үйін жобалау тапсырысын алды. Тиімді дизайнды табу үшін Голландия, Джон Соан және Джордж Дэнс арасында конкурс өткізілді. Ғимарат екі қабаттан және он бес қабаттан тұрды, орталық бес қабатты алты ионикалық бағанадан тұратын портикке ие болды, ол тек фасадан бір бағананың тереңдігімен ғана шығып тұрды. Ғимарат 1861–1862 жылдары бұзылды.