Аргентинаның халықтық биі және музыкасы – Чакарера! Сантьяго-дель-Эстеро провинциясынан шыққан, тангоға қарсы салттық өнер. Тарихы, ерекшеліктері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сантьяго-дель-Эстеро қаласынан шыққан би және музыка.
Dance and music that originated in Santiago del Estero, Argentina
Чакарера – Аргентинаның Сантьяго-дель-Эстеро қаласынан шыққан би және музыка жанры. Көптеген аргентиналықтар үшін бұл тангоның қалалық бейнесіне қарама-қарсы ауылдық мәдениеттің көрінісі болып табылады. Дауыс, гитара, скрипка және бомбо барабанымен жеке немесе шағын топтарда орындалатын Чакарера биі, көбінесе Сантьяго-дель-Эстеро провинциясының шалқарынан шыққандығымен байланыстырылып, мәдени маңызын арттырады.
The Chacarera is a dance and music that originated in Santiago del Estero, Argentina. It is a genre of folk music that, for many Argentines, serves as a rural counterpart to the cosmopolitan imagery of the Tango. A dance form played by contemporary musicians as soloists or in small ensembles of voice, guitar, violin and bombo drum, the Chacarera is often legitimized by its “origin” in the remote province of Santiago del Estero.
Шакарера музыкасы
Чакарера репертуарының көп бөлігі 1920 жылдардағы Андрес Чазарретаның ноталарымен (Chazarreta 1947[1916]) байланысты, бірақ осы мақалада сипатталған қазіргі Чакарера стилі 1950 жылдардағы «Лос-Херманос-Абалос» (Ábalos 1952) фольклорлық тобының жазбалары арқылы қалыптастырылды. Бүгінде бұл стиль Аргентина бойынша кеңінен таралған, ал Сантьяго-дель-Эстеро және Салта провинцияларында оның маңызды түрлері кездеседі.
While much of the Chacarera repertoire can be traced to the 1920s sheet music of Andrés Chazarreta (Chazarreta 1947[1916]), the contemporary Chacarera style described in this article was standardized by the recordings of the 1950s folk group Los Hermanos Ábalos (Ábalos 1952). Today, this style is ubiquitous throughout Argentina, with important variants appearing in the provinces of Santiago del Estero and Salta.
Ән мен үйлесім
Қазіргі шакарэралар көбінесе октава шегінде төмендейтін, минорлық әуендерді пайдаланады. Олар гармониялық тұрғыдан ерекшеленбейді, негізінен тоникалық және доминантты қосымшаларға, сондай-ақ кейдегі салыстырмалы мажорға тәуелді. Кейбір заманауи шакарэра музыканттары өз ұйымдастыруларында мажорлық жетілік және басқа да өзгертілген аккордтарды қолданады.
Contemporary Chacareras generally utilize descending, minor mode melodies within an octave range. They are not harmonically distinctive, relying predominantly on tonic and dominant accompaniment, and the occasional shift to the relative major. Some modern Chacarera musicians use major seventh and other altered chords in their arrangements.
Ритм
Қазіргі шакарэра музыкасы ерекше гемиолалық синкопациясымен ерекшеленеді. Мелодиялық сызықтар көбінесе жұптық өлшемде басталып, үштік өлшемде аяқталады. Ғитар, фортепиано, бандонеон және барабан сияқты ілеспе бөліктер тұрақты күрделі өлшемдерді – және – пайдаланады, сәйкесінше екінші нүктелі сегіздік және үшінші сегіздік нотада акценттер қойылады (Abalos 1952). Бастапқы соққы әдетте каденцияларға дейін жіберіліп қойылмайды, бұл ерекшелік «Chacarera Trunca» стилінде айқын байқалады, ол үшінші соққыда каденция жасайды.
Contemporary Chacarera music is distinguished by its unique hemiola syncopation. Melody lines tend to begin in duple meter , and conclude in triple meter Accompaniment parts – including those on guitar, piano, bandoneón and drum – employ a constant compound meter of and , with accents on the second dotted quarter and the third quarter note, respectively (Abalos 1952). The downbeat is generally elided until cadences, a characteristic that is particularly salient in the case of the “Chacarera Trunca” style, which cadences on the third beat.
Шакарера хореографиясы
Чакарера – контраданс үлгісімен жасалған жұптық би, ол көптеген ибероамерикандық халық билеріне ұқсас, соның ішінде чилилік (зама) куэка және перуандық маринераға (Вега 1944). Бишілер әйел серіктерін айналып, А бөлімінде аяқпен ұру (запатео) және орамалмен әрекет ету арқылы қызықтырады, ал соңғы B бөлімінде оларды "таждандырып" немесе құшақтап алады.
The Chacarera is a Contradance influenced partner dance with similarities to many Ibero American folk dances, including the Chilean (Zama) cueca and the Peruvian Marinera (Vega 1944). Male dancers circle about their female partners, seducing them with foot stomping (zapateo) and handkerchief waving during the A sections and “coronating,” or embracing, them in the final B section.
Чакарера жанрының тарихы
Музыктанушы Карлос Веганың (Vega 1944) сөзіне сәйкес, Чакарера – барокко Contradance хореографиясынан туындаған ибероамерикандық билер тобына жатады. Бұл пікір дұрыс болуы мүмкін, алайда Вега өзі Чакарера туралы жазбалардың жазу индустриясының пайда болуына дейін болмағанын мойындайды. Чакарера музыка жанры ретінде алғаш рет Сантиагуэньан тобының жетекшісі Андрес Шазарретаның ХХ ғасырдың басындағы жарияланымдарында айтылғандықтан, осы бидің "бастауын" заманауи кезеңге жатқызу әлдеқайда дәл болуы мүмкін.
According to the musicologist Carlos Vega (Vega 1944), the Chacarera belongs to a family of Ibero American dances derived from baroque Contradance choreography. While this assertion may be accurate, Vega himself admits to the absence of documentation regarding the Chacarera before the advent of the recording industry. As the first mention of the Chacarera as a musical genre appears in the early twentieth century publications of the Santiagueñan band leader Andrés Chazarreta, it may thus be more accurate to place this dance’s “origin” within the modern era.
Аргентиналық музыкалық ұлтшылдық
Чакарера аргентиналық "нативизм" қозғалысының нәтижесі ретінде түсіндірілуі мүмкін, бұл Аргентинаның қалалануының күшеюімен және романтикалық еуропалық философияның ықпалымен шабыттанған ұлттық "тамырға оралу" қозғалысы (Delaney 2002). "Нативизмнің" музыкалық әсері әсіресе "нағыз" аргентиналық мәдениеттің бастауы ретінде танылған Сантьяго-дель-Эстеро провинциясында күшті сезілді (Rojas 1905). Аргентиналық жеке тұлғалар да, мекемелер де нативистік көзқарасқа шабыттанды. 1911 жылы Сантиагуаньандық ән ұйымдастырушысы Андрес Чазаррета елдің алғашқы халық музыкасы "балетін" (Compañía de bailes nativos) құрды (Vega 1981). Ал 1917 жылы Тукуман университеті пианист Мануэль Гомес Каррильоны Сантьягода этномузыкалық зерттеулер жүргізу үшін шақырды (Veniard 1999). Чазаррета мен Каррильоның жарияланымдарында Чакарера алғаш рет музыка жанры ретінде айтылады. Екі музыкант та өздерінің кітаптарында және жазбаларында "халықтық" дәстүрлерді көшіргендерін мәлімдегенімен, кейбір ғалымдар оларды бидің пішіні мен хореографиясын қалыптастырғандары үшін құрметтейді (Chazarreta 2007).
The Chacarera can be understood as an outgrowth of Argentine "nativism," a nationalist "back to the roots" movement inspired by increasing Argentine urbanization, and the influence of romantic European philosophy (Delaney 2002). The musical impact of “nativism” was felt particularly strongly in the rural province of Santiago del Estero, a region identified as a wellspring of “authentic” Argentine culture (Rojas 1905). Both Argentine individuals and institutions were inspired by the nativist perspective. In 1911, the Santiagueñan band leader Andrés Chazarreta established the nation’s first folk music “ballet” (Compañía de bailes nativos) (Vega 1981). In 1917, meanwhile, the Universidad de Tucumán hired the pianist Manuel Gómez Carrillo to conduct ethnomusicological research in Santiago (Veniard 1999). Chazarreta and Carrillo’s publications are the first to mention the Chacarera as a musical genre. While both musicians claimed to be replicating “folk” traditions in their books and recordings, some scholars credit them with establishing the form and choreography of the dance (Chazarreta 2007).
Жазу өнеркәсібінің әсері
Мануэль Гомес Карилло мен Андрес Чазарретаның Чакарера жазбалары мен шығармалары ХХ ғасыр бойы Атауальпа Юпанки, Лос Германс Абалос сияқты әншілерге, сондай-ақ Дуо Копланаку, Питеко Карабахал және Ла Чакарерата Сантиагья секілді жақындағы музыкалық топтарға жазу үшін негіз болды. Бұл жазбалардың пластинкалар мен радио арқылы таралуы жанр үшін жергілікті, ұлттық және халықаралық тыңдарман қалыптасуына әкелді. Сантьяго-дель-Эстеро, Мендоса және Буэнос-Айрес қалаларында музыканттар пеналарда, яғни шағын фольклорлық клубтарда жиналып, сүйікті Чакарераларын орындайды және билейді, көбінесе өңірлік ерекшеліктерді көрсетеді. Уругвай, Перу, Бразилия, Боливия және Чили сияқты көрші елдерде Юпанки сияқты әртістердің Чакарера жазбалары кеңінен танымал және көбінесе жергілікті репертуарларға енгізіледі.
The Chacarera recordings and compositions of Manuel Gómez Carrillo and Andrés Chazarreta have provided a foundation for recording artists throughout the twentieth century, including Atahualpa Yupanqui, Los Hermanos Abalos, and more recent musical ensembles like the Dúo Coplanacu, Peteco Carabajal and La Chacarerata Santiagueña. The distribution of these recordings via record and radio has led to the establishment of local, national, and international audiences for the genre. In Santiago del Estero, Mendoza, and Buenos Aires alike, musicians gather in Peñas, or small folkloric clubs, to sing and dance their favorite Chacareras, often with specific regional flare. In neighboring nation states including Uruguay, Perú, Brazil, Bolivia and Chile, Chacarera recordings of artists like Yupanqui are well known, and often incorporated into local repertoires.
Шакарера - өнер музыкасы
Шакарера Альберто Гинастера сияқты көркем музыка композиторларына да шабыт берді, ол өзінің шығармаларында осы жанрдың ерекше синкопацияларын жиі пайдаланды. Мануэль Гомес Каррильоның өзі консерваторияда білім алған пианист болды және ол соло фортепианоға арналған шығармаларында осындай "академиялық" үлгіні орнатып берді.
The Chacarera also provided inspiration for art music composers like Alberto Ginastera, who used the genre’s distinctive syncopations frequently in his work. Manuel Gómez Carrillo himself was a conservatory trained pianist, and set a precedent for this kind of “academic” setting in his compositions for solo piano.