Үнді дінінің тарихындағы қудалау мен кемсіту мәселелері

Кіріспе

Индуизмді ұстанатындарға қатысты жаулықты және/немесе кемсітуді жалпы қарастыру

Индуистер тарихи және қазіргі кезде діни қудалауға және жүйелі зорлық-зомбылыққа ұшырады, оның ішінде мәжбүрлі түрде дін аудару, құжатталған жаппай қырғындар, геноцид, храмдарды бұзу және ұлықтау, сондай-ақ білім беру орталықтарын жою сияқты жағдайлар болды.

Ортағасырлық Үндістан

Үндістанның бір бөлігі Мұхаммед ибн Қасым дәуірінен Моғол империясының құлауына дейін мұсылман үкімдігінде болды. Мұсылман жаулаулары мен мұсылман империяларын индуист мәдениетіне қарсы созылған зорлық-зомбылық кезеңі ретінде қарастыруға бейім болғанымен, Дюрант Үндістанды мұсылмандар жаулап алуын "тарихтағы ең қанды оқиға" деп атады. Соғыстар мен жаулаулар арасында көптеген үнді қауымдарында үйлесімді индуист-мұсылман қарым-қатынастары болды. Ромила Тапардың сөзіне қарағанда, мұсылман үкімдігінің басталуымен барлық үндістер, жоғары және төменгі касталар "хиндтер" санатына біріктірілді. Жоғары кастадағы үндістер төменгі касталарды таза емес деп есептегенмен, енді олар бірдей санатқа жатады деп саналды, бұл көптеген жоғары кастадағы үндістердің "соңғы мың жылда индуизм әлемдегі кез келген діннің бастан өткен ең ауыр қудалауға ұшырады" деген сенімін түсіндіруге көмектеседі. Тапар сондай-ақ, "бүгінгі күнгі индустар арасында мұсылманға қарсы сезімдерді ояту үшін мұсылмандар тарапынан жасалған қудалауды әдейі үлкейту қажет" деп атап көрсетті. Ромила Тапар соңғы мыңжылдықтағы қатал қудалау туралы сенімнің "мұсылмандар келгенге дейін Үндістанда, әсіресе шайва, будда және джайни секталары арасында болған түрлі діни қудалауларды" жоққа шығаратынын айтады. Ол қудалаудың мәнін сұрайды және егер ол дін аударуды білдірсе, онда мұндай ауысуды қудалаудың түрі ретінде қарастыруға күмәнданады. Тапардың пікірінше, мұсылман иконалардың қиратылуы, храмдардың бұзылуы және индуист мүсіндерінің сындырылуы фактісін мойндау дұрыс, бірақ мұсылман билеушілері өзінің билігі кезінде индуист секталарына қайырымдылық жасағанын да атап өту керек. Дэвид Лорензен ислам үкімдігі кезінде индустарға қарсы мемлекеттік деңгейде қудалау болғанын, бірақ оның сирек және көбінесе индуист діни ескерткіштеріне бағытталғанын мәлімдейді. Дипа Оллапалли Моғол императоры Аурангзебтің индустар мен басқа да мұсылман емес адамдарға қатысты айқын кемсітушілік танытқанын, "дінге деген ең жоғары жеккөрушілік деңгейін" көрсеткенін, бірақ мұның оның отбасы мүшелерінің қарсылығының салдары болуы мүмкін екенін айтады. Орта ғасырлар кезеңінде "индуистерді тікелей діни қудалау эпизодтары сирек болды", сондай-ақ индуистер мен мұсылмандар арасындағы қақтығыстар да аз болды.

Parts of India have been subject to Muslim rule from the period of Muhammad ibn Qasim till the fall of the Mughal Empire. While there is a tendency to view the Muslim conquests and Muslim empires as a prolonged period of violence against Hindu culture, Durant called the Muslim conquest of India "probably the bloodiest story in history" in between the periods of wars and conquests, there were harmonious Hindu Muslim relations in most Indian communities,

According to Romila Thapar, with the onset of Muslim rule all Indians, higher and lower caste were lumped together in the category of "Hindus". While higher caste Indians regarded lower castes to be impure, they were now regarded as belonging to a similar category, which partly explains the belief among many higher caste Indians " belief among many upper caste Hindus today that Hinduism in the last one thousand years has been through the most severe persecution that any religion in the world has ever undergone." Thapar further notes that "The need to exaggerate the persecution at the hands of the Muslim is required to justify the inculcation of anti Muslim sentiments among the Hindus of today." Romila Thapar states that the belief in a severe persecution in the last millennium brushes away the "various expressions of religious persecution in India prior to the coming of the Muslims and particularly between the Śaiva and the Buddhist and Jaina sects". She questions what persecution means, and if it means religious conversions, she doubts that conversions can be interpreted as forms of persecution. According to Thapar, it is quite correct to mention that Muslim iconoclasts destroyed temples and the broke images of Hindus but it should also be mentioned that Muslim rulers made donations to Hindu sects during their rule. David Lorenzen asserts that during the Islamic rule period there was state sponsored persecution against Hindus, yet it was sporadic and directed mostly at Hindu religious monuments. According to Deepa Ollapally, the Mughal emperor Aurangzeb was clearly discriminatory towards Hindu and all other non Muslims, displaying an "unprecedented level of religious bigotry", but perhaps this was a consequence of the opposition he faced from a number of his family members. During the medieval span, she states, "episodes of direct religious persecution of Hindus were rare", as were communal riots between Hindus and Muslims.

Діни сәулет өнерінің жойылуы

Андре Винктың айтуынша, индуистік діни мүсіндер мен ғибадатханаларды қирату және жою индуистік діни практикаға жасалған шабуыл болды, ал мұсылмандардың діни архитектураны жоюы индуистік діни символдардың іздерін жою құралы еді. Осы кезеңдегі мұсылман мәтіндері мүсіндер мен мүсіншілерге деген ислами пікірдегі жеккөрушілік пен наразылыққа негізделіп оны ақталады. Питер Джексон ортағасырлық мұсылман тарихшыларының Хиндустандағы ислам сұлтандықтарының құрылуын және кеңеюін «қасиетті соғыс» және діни жаулау ретінде қарастырғанын, мұсылман күштерін «ислам әскері» деп, ал индустарды – кәпірлер деп сипаттағанын айтады. Джексонның пікірінше, осы жазбалардың әстеусіздікке бейімділігін ескере отырып, оларды сақтап және мұқият түсіндіру қажет. Джексонның айтуынша, бұл «кез келген компромиссіз иконаларға қарсы күрес» кезеңі емес. Ислам әскеріне жылдам бағынған қалалар өздерінің діни ескерткіштері үшін «жақсы шарттарға» қол жеткізді, – дейді Джексон. Ричард Дэвис қасиетті ғибадатханаларды нысанаға алу Үндістандағы мұсылман билеушілеріне ғана тән емес екенін айтады. Кейбір индуистік патшалар да Үндістанда алғашқы ислам сұлтандықтары құрылғанға дейін ғибадатханалардан қасиетті мүсіндерді алып, оларды саяси жеңістің символы ретінде өздерінің астаналарына әкеп кеткен. Алайда, Ричард Дэвис атап көрсеткендей, киелі ғибадатханалар, иконалар және тоналған мүсіндер жеңімпаз индуистік патша мен оның әскерлері тарапынан әлі де құрметпен қарастырылды және қасиетті саналды. Индуистік билеушілердің әскерлерінің «құдайлардың мүсіндерін қиратуы және индуистік ғибадатханаларды қасақана ластауы» туралы ешқандай дәлел жоқ. Қолда бар мәліметтер жеңімпаз индуистік патшалардың өздерінің мемлекеттерінде жаңа, ұлы ғибадатханаларда иеліктен алынған мүсіндерді орналастыруға көп күш жұмсағанын көрсетеді. Винктың сөзінше, индуистердің буддалық және джайнистік құдай орындарын жоюы 10 ғасырға дейін болған, бірақ мұндай «индуистік иконаларға қарсы күрес» туралы дәлелдер көбінесе кездейсоқ, тым жалпы және сенімсіз. Винктың пікірінше, индуистік мәтіндерде мүсіндерді қирату және ластау туралы мәліметтер мұсылман мәтіндеріндегі ислами иконаларға қарсы күрес туралы мәліметтерге қарағанда сирек кездеседі. Индуистік ғибадатханалары саяси қарсылықтың ошақтары болды және оларды басу қажет болды.

According to André Wink, the mutilation and destruction of Hindu religious idols and temples were an attack on Hindu religious practice, and the Muslim destruction of religious architecture was a means to eradicate the vestiges of Hindu religious symbols. Muslim texts of this period justify it based on their contempt and abhorence for idols and idolators in Islamic thought. Peter Jackson notes that the Muslim historians of the medieval era viewed the creation and expansion of Islamic Sultanates in Hindustan as "holy war" and a religious conquest, characterizing Muslim forces as "the army of Islam" and the Hindus as infidels. According to Jackson, these records need to be interpreted and relied upon with care given their tendencies to exaggerate. This was not a period of "uncompromising iconoclasm", states Jackson. Cities that quickly surrendered to the Islamic army, says Jackson, "got a better deal" for their religious monuments. According to Richard Davis, targeting sacred temples was not unique to Muslim rulers in India. Some Hindu kings too, prior to the formation of first Islamic sultanates in India, expropriated sacred idols from temples and took it back to their capitals as a political symbol of victory. However, the sacred temples, icons and the looted image carried away was still sacred and treated with respect by the victorious Hindu king and his forces, states Richard Davis. There is hardly any evidence of "mutilation of divine images and intentional defilement" of Hindu sacred icons or temples by armies in control of Hindu rulers. The evidence that is available suggests that the victorious Hindu kings undertook significant effort to house the expropriated images in new, grand temples within their kingdom. According to Wink, Hindu destruction of Buddhist and Jain places of worship took place before the 10th century, but the evidence for such 'Hindu iconoclasm' is incidental, too vague, and unconvincing. According to Wink, mutilation and defilement of sacred icons is rarely evidenced in Hindu texts, in contrast to Muslim texts on the Islamic iconoclasm in India. Hindu temples were centres of political resistance which had to be suppressed.

Индуистік білімге әсері

Виджайнагар империясын құрған негіздеушілердің бірі Букка Рая I, мұсылман үстемдігі кезінде ауыр зардап шеккен индуистік діни және мәдени ошақтарды жаңғыртуға ұмтылды. Буддистік білім орталықтары төмендеп, брахмандық институттардың маңызы артты. 12-15 ғасырлар аралығында көптеген Ведантика әдебиеттері осы тілдерге аударылды.

Мұхаммед бин Қасым

Үндістан субконтинентіндегі мұсылман жаулап алулары 8-ші ғасырдың басында Мұхаммед ибн Касим басқарған әскермен басталды. Бұл жорық 13-шы ғасырдағы Бакр Куфидің «Чач Нама» атты қолжазбасында баяндалған. «Чач Нама» ғибадатханаларды қирату, Синд халқына қарсы тұрғандардың жаппай жазалануы және олардың тәуелділерінің құлдыққа түсуі туралы айтады; индус және будда патшалары билеген мемлекеттерге шабуыл жасалды, олардың байлықтары тоналды, салық (харадж) жиналды және кепілдер алынды, көбінесе Иракқа құл ретінде. Оңтүстік Азиядағы ислам-индуистік кезеңді зерттейтін тарихшы Винк атап көрсеткендей, бұл индустарға исламды қабылдап, араб әскерлеріне қосылу немесе қолдарына белгі салу (татуировка жасау) және Джизья (салық) төлеу мүмкіндігі берілді. Алайда Йоханан Фридман «Чач Нама» қазіргі діни және саяси билік өкілдерінің басқыншылармен ынтымақтасқанын, ал тез бағынып бергендерге көп ақша ғана емес, сонымен қатар жаулап алынған аймақтарды басқару құқығы берілгенін айтады. Фридман сондай-ақ бин Касим «қоғамның ерекшеліктеріне толық қолдау көрсеткенін» атап өтеді: ол (Брахманабадтың) барлық қуылған брахмандарды қызметтеріне қайта тағайындады, оларды Джизьядан босатты, дәстүрлі мерекелерді өткізуге рұқсат берді және ғибадатханаларды қорғады, бірақ шариғат заңдарына сүйене отырып, касталық иерархияны күшейтті, бұл Жаттарға қатысты қарым-қатынасында көрінеді. Жалпы алғанда, Фридман «Чах-Намада» сипатталған жаулап алу «индий қоғамының құрылымында маңызды өзгерістерге әкелмегенін» қорытындылайды. Джонсон мен Кояма Босворттың сөздерін келтіре отырып, Синдте индустарға қарсы науқанның басында «қалаларда қырғын болғанын», бірақ ақырында оларға дхимми мәртебесі беріліп, бейбітшілік шарты жасалғанын айтады. Синдті жаулап алғаннан кейін Касим ислам құқығының Ханафи мектебін таңдады, онда мұсылман билігі астында индустар, буддистер және джайндар сияқты үнді діндерінің өкілдері дхимми (араб терминінен) деп есептеліп, діни бостандық үшін Джизья төлеуге міндетті болды. «Чач-Наманың» тарихи дұрыстығы күмәнді. Франческо Габриели «Чач-Наманы» «тарихи роман» деп санайды, ол бин Касим туралы ақпараттың «кеш және күмәнді көзі» болып табылады және фактілерді анықтау үшін мұқият зерделенуі керек; осындай тұрғысынан ол бин Касимнің «толеранттылық және діни бостандық принципіне» қатысты жарияламаларын бағалады. Питер Харди де осыған ұқсас көзқарас ұстанады және осы еңбекті «саяси теория» тұрғысынан қарастырады. Манан Ахмет Асиф «Чач Наманың» бөліктерін мұсылман жаулап алуының тарихи шежіресі ретінде қайта жаңғыртудың алғышарттарын сынап, өндіріс орны мен уақыты оның барлық мазмұнын анықтайтынын және оны «саяси теория» жанрындағы түпнұсқалық шығарма ретінде толық оқу қажет деп санайды, онда тарих Насируддин Кабачаның сарайында жақсы қабылдану үшін романтикалық ойдан шығарылған әңгімелермен толықтырылады. Винк кейбір ғалымдар «Чач Наманы» және оның заманының басқа мұсылман мәтіндерін «көп жағдайда жалған тарих» деп қарастыратынын айтады. Ол әрбір жеке дереккөзді күмәнді қарастырудың дұрыс екеніне және «Чач Наманың» бір бөлігі ойдан шығарылғанына келіседі. Винк қосады, осы әртүрлі көздердегі ортақ элементтер индустар дхиммилер ретінде қарастырылғанын және шариғатпен белгіленген кейбір кемсіту шараларына ұшырағанын, сонымен қатар мұсылман мемлекетінде қорғауға және шектеулі діни бостандыққа құқылы болғанын көрсетеді.

Muslim conquests in the Indian subcontinent began in early 8th century CE with a Muhammad ibn Qasim led army. This campaign is narrated in the Chach Nama by Bakr Kūfī, a 13th century manuscript which claimed to be based on an earlier Arabic record. The Chach Nama mentions temple demolitions, mass executions of resisting Sindhi forces and the enslavement of their dependents; kingdoms ruled by Hindu and Buddhist kings were attacked, their wealth plundered, tribute (kharaj) settled and hostages taken, often as slaves to Iraq. According to Wink, a historian specializing in Indo Islamic period in South Asia, these Hindus were given the choice to either convert to Islam and join the Arab armies, or be sealed (tattooing the hands) and pay Jizya (a tax). Yohanan Friedmann however finds that the Chach Nama holds that most contemporary religious as well as political authorities collaborated with the invaders, and those who promptly surrendered were not only gifted with huge sums of money but also entrusted to rule conquered territories. Friedmann also notes that bin Qasim "gave his unqualified blessing to the characteristic features of the society"—he reappointed every deposed Brahmin (of Brahmanabad) to their jobs, exempted them from Jizya, allowed holding of traditional festivals, and granted protection to temples but enforced the caste hierarchy with enhanced vigor, drawing from Sharia, as evident from his treatment of Jats. Overall, Friedmann concludes that the conquest, as described in the Chach Nama, did "not result in any significant changes in the structure of Indian society". According to Johnson and Koyama, quoting Bosworth, there were "certainly massacres in the towns" in the early stages of campaign against Hindus in Sind, but eventually they were granted dhimmi status and peace treaties were made with them. After the conquest of Sindh, Qasim chose the Hanafi school of Islamic law which stated that, when under Muslim rule, people of Indic religions such as Hindus, Buddhists, and Jains are to be regarded as dhimmis (from the Arab term) as well as "People of the Book" and are required to pay jizya for religious freedom. The historicity of the Chach Nama has been questioned. Francesco Gabrieli considers the Chach Nama to be a "historical romance" which was "a late and doubtful source" for information about bin Qasim and must be carefully sieved to locate the facts; on such a reading, he admired bin Qasim's proclamations concerning "principle of tolerance and religious freedom". Peter Hardy takes a roughly similar stance and lenses the work as a work of "political theory". Manan Ahmed Asif criticizes the very premises of recovering portions of the Chach Nama as a historical chronicle of Muslim conquest; he argues that the site and times of production dictated its entire content, and that it must be read in entirety, as an original work in the genre of "political theory" where history is creatively extrapolated with romantic fiction to gain favor in the court of Nasiruddin Qabacha. Wink states that some scholars treat the Chach Nama and other Muslim texts of its era, as "largely pseudo history". He concurs that the skepticism about each individual source is justified and the Chach Nama is part fiction. Wink adds, taken together the common elements in these diverse sources suggest that Hindus were treated as dhimmis and targeted for certain discriminatory measures prescribed in the Sharia, as well as entitled to protection and limited religious freedoms in a Muslim state.

Ертедегі сұлтандықтар (11-12-ғасырлар)

Сол кезеңдегі мұсылман мәтіндері иконалық реторикаға толы, индустардың жаппай қырғыны туралы сипаттамалармен және "Ислам әскері жаулап алынған жерлерден мол байлық пен шексіз байлыққа ие болды" деген қайта-қайта айтылатын сөздермен келеді. Питер Джексонның мәлімдемесінше, осы ислам мәтіндерінде индустар – имансыздар, Хиндустан – соғыс аймағы ("Дар әл-Харб"), ал индустарға жасалған шабуылдар – қасиетті соғыстың (джихад) бір бөлігі ретінде көрсетілген. Алайда, Винк бұл өлтірудің жүйелі болмағанын және "әдетте тек соғысқа қатысқандарға ғана бағытталғанын" айтады, бірақ соғыстар мен үнемі болатын зорлық-зомбылық он мыңдаған бейбіт тұрғындардың қаза болуына әкелген үлкен ашаршылықты тудырды. Синд аймағында иконоборлықтың жекелеген мысалдары кездеседі, бірақ ірі индуистік діни ескерткіштерге қарсы кең ауқымды және жүйелі шабуыл Солтүстік Үндістанда орын алды. Винкке сәйкес, иконоборлық – "діни, экономикалық және саяси" факторлардың нәтижесі болды және бұл практика осы ғибадатханалардағы "ұлан-қайсар қордың көптігінен" әрі күшейді. Филис Гранов "ортағасырлық үнділік діни топтар мұсылман әскерлері ғибадатханаларды тонағанда және қасиетті бейнелерді қиратқанда, ауыр дағдарысқа тап болды" деп атап көрсетті. 11-12 ғасырларда ислам дінін қабылдаған банджара сияқты топтар пайда болды. Бұл "тоналған топтар" Гурлидтердің Хиндустанға қарсы жорығы кезінде азық-түлік пен жабдықтар іздеу барысында елді қатты қиындыққа салып, көптеген азаптар тудырды. Осы ислами жорықтардың нысаны индустардың діни иконалары да болды. Питер Джексон мәлімдегендей, 13 ғасырдың екінші жартысында Солтүстік-Батыс және Солтүстік Үндістанды бақылаған мұсылман күштері индустар патшалықтарына шабуыл жасады. Бұл шабуылдар Раджпут патшалықтарына, Орталық Үндістанның Лакхнаути-Авадх аймағына және Бихар сияқты Шығыс аймақтарына бағытталды. Винк атап көрсеткендей, осы дәуірдегі көптеген ислам мәтіндерінде Хиндустаннан 11 ғасырда "құлдыққа алынған үнді тұтқындарының (гильман о джавари, бурда, сабайя), әсіресе әйелдер мен балалардың" күштеп көшірілуі туралы айтылған.

Muslim texts of that period are replete with iconoclast rhetoric, descriptions of mass slaughter of Hindus, and repeats ad nauseam about "the army of Islam obtain[ing] abundant wealth and unlimited riches" from the conquered sites. The Hindus are described in these Islamic texts as infidels, Hindustan as war zone ("Dar al Harb"), and attacks on Hindus as a part of a holy war (jihad), states Peter Jackson. However, states Wink, this killing was not systematic and "was normally confined to the fighting men" though the wars and episodes of routine violence did precipitate a great famine with civilian casualties in tens of thousands. There is piecemeal evidence of iconoclasm that began in Sind region, but the wholesale and more systematic onslaught against major Hindu religious monuments is evidenced in North India. According to Wink, the iconoclasm was a product of "religious, economic and political" and the practice undoubtedly escalated due to the "vast amount of immobilized treasure" in these temples. Phyllis Granoff notes that "medieval Indian religious groups faced a serious crisis as invading Muslim armies sacked temples and defaced sacred image". The 11th and 12th century additionally witnessed the rise of irregulars and then Banjara like groups who adopted Islam. These were "marauding bands" who caused much suffering and destruction in the countryside as they searched for food and supplies during the violent campaign of Ghurids against Hindustan. The religious icons of Hindus were one of the targets of these Islamic campaigns. The second half of the 13th century witnessed raids on Hindu kingdoms by Muslim forces controlling the northwest and north India, states Peter Jackson. These raids were into Rajput kingdoms, those in central India, Lakhnawti–Awadh, and in eastern regions such as Bihar. Numerous Islamic texts of that era, states Wink, also describe "forced transfer of enslaved Indian captives (ghilman o jawari, burda, sabaya), specially women and children" over the 11th century from Hindustan.

Дели сұлтандығы (13-16-ғасырлар)

Дели сұлтандығы 13 ғасырда басталып, 16 ғасырдың басында Моғол шапқыншылығымен ауыстырылды. Джексонның айтуынша, осы кезеңдегі Дели сұлтандары өздерін ең алдымен "Ислам халқының" ислам билеушілері деп санаған. Олар "хиндтердің сұлтаны" емес еді. Дели сұлтандығы дәуіріндегі мұсылман жазбалары индустарды кемсітіп, "индустар өздері қызықты емес, тек исламға өткендер, джизья салығын төлеушілер немесе мәйіттер ретінде ғана қызығушылық тудырады" деп көрсеткен. Сонымен қатар, тұтқынға алынған индус құлдары басқа индус мемлекеттеріне қарсы науқандарда сұлтандық армияның жаяу әскеріне қосылды. Дели сұлтандығының алғашқы сұлтандары брахмандарды джизья төлеуден босатты, осылайша индустарды бөліп, дискриминациялық салық жүктемесін индус қоғамының брахман емес топтарына толық жүктеді. Фируз-шах брахмандарға джизья салығын алғаш рет енгізіп, өзінің өмірбаяндық шығармасында көптеген индустардың исламға өтуіне, себебі ол джизья төлеуден босататын жарлық шығарды деп жазды. Индустарға қатысты осы кемсіту 14 ғасырдың екінші жартысында сақталды, бірақ Джексон мұсылман бақылауындағы ірі орталықтардан тыс жерде оның қалай және қандай деңгейде жүзеге асырылғанын анықтау қиын деп санайды. Дели сұлтандығының шапқыншылықтары көптеген индуист ғибадатханаларына зиян келтірді немесе оларды жойды. Кейбір жағдайларда соғыстан кейін сұлтандар индустарға ғибадатханаларын жөндеуге және қайта құруға рұқсат берді. Джексонның айтуынша, мұндай жағдайларды үндістандық ғалым П. Б. Десай мұсылман сұлтандарының "көрегендігінің" дәлелі ретінде келтірген. Бірақ бұл жағдайлар шекаралық аймақтарда болды, олар жақында басып алынып, тікелей мұсылман билігіне өткен, онда сұлтанның билігі "өте тұрақсыз" болды. Дели сұлтандығының берік бақылауындағы аймақтарда осыған қатысты тікелей дәлелдер аз. Мысалы, Ибн Батута жазғандай, Қытай патшасы Үндістанда ғибадатхана салу туралы өтініш білдірген. Джексон бұл күмәнді екенін және оны растайтын дәлелдер жоқ екенін айтады. Дели маңындағы Шри Кришна Бхагуан ғибадатханасы сияқты басқа да бірнеше мысалдардың салынғанына сенімдірек болмайды. Кейбір жағдайларда сұлтандар ауысқан сайын индустарға ескі ғибадатханаларында ғибадат етуге рұқсат беру немесе оларды жою саясаты өзгерді. Индустарды өлтірмеудің нәтижесінде көпқұдайлықтың қалыптасуына мүмкіндік туды. Басқа бір уәзір бұл пікірмен теориялық түрде келісіп, мұсылмандардың аздығын ескере отырып, мұндай саясатты мұсылмандар күшейгенше кейінге қалдыру керек екенін айтты. Егер индустарды жою мүмкін болмаса, онда индустарды кемсіту, ар-намысын түсіру және қорлау керек, - деді тағы бір мұсылман шенеунігі. Индустарға деген осы қарсылықтың басқа да жалпы себептері болуы мүмкін, мысалы, күнделікті мұсылмандардың индустармен бірге діни мерекелерді тойлауға бейімділігінен туындаған діннен тайып кетуден қауіп сезіну. Сонымен қатар, сұлтанның қайтысынан кейін мұрагерлік күрес көбінесе келесі сұлтанның саяси маневрлеріне әкелді, онда жағдайға байланысты жеңімпаз ислам дінбасылары мен заңгерлерінің консервативті тобын қолдады немесе сұлтандық сыртқы әскери қауіпке тап болғанда индустар мен басқа топтардан қолдау алу үшін оларға жеңілдіктер берді. Екінші жойқын науқанды Ала әд-Дин Халджидің ізбасары Мұбарак Шах бастады. Тоналған байлық Делиге жіберілген кезде, аймаққа мұсылман губернаторы тағайындалды. Осы кезеңдегі мұсылман әдебиеті Мадурай сұлтандарының ниеттерін жазды. Мысалы, сұлтан Шамс әд-Дин Адил Шахтың қолбасшысы "кәпірлерге қарсы қасиетті соғысқа аттанғанын және олардан үлкен байлық пен көптеген олжа алғанын" сипаттады. Мадурай аймағында осы кезеңде салынған қабірлері бар бірнеше ислам ғибадатханалары бар, мысалы Ала әд-Дин мен Шамс әд-Дин. Бұл ғибадатханада ішкі бағаналар ретсіз және "қайта пайдаланылған материалдың" болуын көрсететін әртүрлі формада. Шокохидің айтуынша, "ғибадатханаларды қирату және олардың материалдарын қайта пайдалану - Солтүстік Үндістанның алғашқы сұлтандарының практикасы еді, және біз осы дәстүрді Ма'бар сұлтандары оңтүстікке әкелгенін болжауымызға болады". Индолог Криспин Бранфут Мадурай сұлтандарының "Тамил еліндегі индуист ғибадатханаларын тонағанын және арамдағанын" және оларды Виджаянагара билеушілері қалпына келтіріп, ғибадатқа қайта арнағанын айтты.

The Delhi Sultanate started in the 13th century and continued through the early 16th century, when the Mughal conquest replaced it. Jackson states that the Delhi Sultans of this period saw themselves first and foremost as Islamic rulers for the "people of Islam". They were emphatically not "sultan of the Hindus". The Muslim texts of the Delhi Sultanate era treated Hindus with disdain, remarking "Hindus are never interesting in themselves, but only as converts, as capitation tax payers, or as corpses". Additionally, captured Hindu slaves were added as infantry troops in the Sultanate's army for their campaign against other Hindu kingdoms. Early Sultans of the Delhi Sultanate exempted the Brahmins from having to pay Jizya, thus dividing the Hindus and placing the discriminatory tax burden entirely on the non Brahmin strata of the Hindu society. Firuz Shah was the first to impose the Jizya on Brahmins, and wrote in his autobiography that countless Hindus converted to Islam when he issued the edict that conversion would release them of the requirement to pay Jizya. This discrimination against Hindus was in force in the latter half of the 14th century, though Jackson finds it difficult to establish if and how this was enforced outside of the major centers under Muslim control. These conquests of Delhi Sultanate armies damaged or destroyed many Hindu temples. In a few instances, after the war, the Sultans let the Hindus repair and reconstruct their temples. Such instances, states Jackson, has been cited by the Indian scholar P. B. Desai as evidence of "striking degree of tolerance" by Muslim Sultans. But, this happened in frontier areas after they had recently been conquered and placed in direct Muslim rule, where the Sultan's authority was "highly precarious". Within regions that was already under firm control of the Delhi Sultanate, the direct evidence of this is meagre. One example referred to is of a claimed request from the king of China to build a temple in India, as recorded by Ibn Battuta. Jackson states that it is questionable and has no corroborating evidence. Similar few examples near Delhi, such as one for Sri Krishna Bhagwan temple, cannot be verified whether they were ever built either. In some cases, the policies on destroying or letting Hindus worship in their old temples changed as Sultans changed. Failure to slaughter the Hindus has led to polytheism taking root. Another wazir while theoretically agreeing to these view, stated that this would not be practical given the small population of Muslims and such a policy should be deferred until Muslims were in a stronger position. If eradication of Hindus is not possible, suggested another Muslim official, then the Hindus should at least be insulted, disgraced and dishonored. This antagonism towards Hindus may have other general reasons, such as the fear of apostasy given the tendency of everyday Muslims to join in with Hindus as they celebrated their religious festivals. Further, the succession struggle after the death of a Sultan usually led to political maneuvering by the next Sultan, where depending on the circumstances, the victor championed either the orthodox segment of the Islamic clergy and jurists, or gave concessions to the Hindus and other groups for support when the Sultanate facing a military threat from outside. A second destructive campaign was launched by Mubarak Shah, Ala al Din Khalji's successor. While the looted wealth was sent to Delhi, a Muslim governor was appointed for the region. The Muslim literature of this period record the motive of the Madurai Sultans. For example, Sultan Shams al Din Adil Shah's general is described as leaving for "holy war against the infidels and taking from them great wealth and a vast amount of booty". Madurai region has several Islamic shrines with tombs built during this period, such as one for Ala al Din and Shams al Din. In this shrine, the inner columns are irregular and vary in form showing evidence of "reused material". The "destruction of temples and the re use of their materials", states Shokoohy, was a "practice of the early Sultanates of North India, and we may assume that this tradition was brought to the south by the sultans of Ma'bar". Indologist Crispin Branfoot said that the Madurai Sultanate "sacked and desecrated Hindu temples throughout the Tamil country", and these were restored and reconsecrated for worship by the Vijayanagara rulers.

Моғол империясы

Моғол императоры Акбар төзімділіктің ерекше мысалы ретінде танымал. Индолог Ричард Итонның жазуынша, Акбар заманынан бастап бүгінгі күнге дейін оған қарама-қайшы атаулар берілді: "қатаң мұсылманнан дейін діннен тайғанға, еркін ойлаушыдан дейін жасырын индуистке, зороастризмнен дейін христианға, атеисттен дейін радикалды жаңашылға". Итонның сөзінше, жастық шағында Акбар исламды шиит және суннит ұстаздарынан оқыған, бірақ ересек болған соң өзінің жас өміріне өкінішпен қарап, сол кезде "өз дініне келмеген адамдарды қуғынға түсіргенімді және оны ислам деп есептегенімді" мойындады. Кейінгі жылдары ол "ішкі ашу сезімімен, бұрынғы істері үшін қатты қайғырғанын" білдірді, содан кейін "барлық моғол халқын, дініне қарамастан, мемлекет алдында заңдық теңдік принципі бойынша қарау" науқанын бастады.

А. Қ.

Аурангзебтің (1658–1707) билігі кезінде Моғол империясы тарихындағы ең ауқымды діни зорлық-зомбылық науқандарының бірі орын алды. Аурангзеб қазіргі Үндістанда әртүрлі бағаланатын тұлға, көбінесе «хиндтерді қатыгездікпен қысымға алған» ретінде еске алынады. Өкіметтік кезеңінде Аурангзеб Моғол империясын кеңейтіп, мұсылман емес халықтарға қарсы ұзақ, қанды жорықтар арқылы Оңтүстік Үндістанның көп бөлігін бағындырды. Ол индустарды ислам дініне күштеп өткізіп, индустардың ғибадатханаларын қиратты. Сондай-ақ, ол өзінің атасы Әмір Темірдің 100 жыл бұрын тоқтатқан мұсылман емес халықтарға салынатын жазық салықты қайта енгізді. Аурангзеб жаңа жерлерді жаулап алғанда және көтерілістерді басу кезінде ғибадатханаларды қорлауға және жоюға бұйрық берді, саяси көшбасшыларды жазалау үшін олардың билігін бейнелейтін ғибадатханаларды жойды. 1669 жылы ол барлық провинция әкімдеріне «кәпірлердің мектептері мен ғибадатханаларын ықыласпен қиратуды және пұтқа табынушылықты толығымен тоқтатуды» бұйырды. Ричард Итонның сөзінше, бұл бұйрықтар жалпы индуистік ғибадатханаларға емес, нақтырақ айтқанда «бұрыс жолға түскен топқа» бағытталған сияқты. Аурангзебтің билігі кезінде қиратылған немесе қорланған индуистік ғибадатханалардың саны белгісіз, бірақ оның шамадан тыс ұлғайтылған болуы мүмкін, және ол қиратылғаннан гөрі көбірек ғибадатханалар салған болуы ықтимал. Икрамның айтуынша, «Аурангзеб қатаң ислам заңын орындау үшін жаңа салынған индуистік ғибадатханаларды қиратуға бұйрық берді. Кейіннен индуистік елді мекендердегі жаңа салынған ғибадатханаларды қиратудың орнына жабу тәсілі қабылданды. Сондай-ақ, қирату туралы бұйрықтардың көп жағдайда орындалмағандығы да рас». Кейбір ғибадатханалар толығымен қиратылды, ал басқаларының орнына мешіттер салынды, кейде сол тастар қолданылды. Ғибадатханалардағы құдайлардың бейнелері қиратылды, ал Матура қаласы жергілікті ресми құжаттарда уақытша Исламабад деп аталды. Ислам дәуіріндегі қуғын-сүргін индустарды ғана емес, мұсылман емес халықтарды да қамтыды. Кейбір жағдайларда, мысалы, Моғол империясының соңында, зорлық-зомбылық пен қуғын-сүргін өзара болды. Индустар да мұсылмандардың діни қасиетті орындарына зиян келтірмеу туралы бұйрықтарға қарамастан, мұсылмандардың қабірлеріне шабуыл жасап, зақым келтірді. Индолог Николас Гиердің мәлімдемесінше, «исламдық қасиетті орындарға жасалған осы аз ғана зиян, мұсылмандардың 500 жыл бойы индустарды қуғындауы мен ғибадатханаларды кеңінен қиратуымен салыстырғанда, ешнәрсе емес». Тарихи құжаттарда қуғын-сүргіннің қатыгез эпизодтары сипатталған. Мысалы, сикхтердің мәтіндерінде «Гуру Тег Бахадурдың 16 индус брахманымен бірге Моғолдардың индустарды қуғындауын тоқтату үшін сапарға шыққандығы, олардың тұтқынға алынып, азаптап өлтіру жазасымен ислам дініне өтуге мәжбүрленгені» айтылады, дейді Гиер, «олардың барлығы бас тартты, ал 1675 жылдың қараша айында Мати Дас екіге тілінді, Даял Дас қайнап өлді, Сати Дас өртеліп өлді, ал Тег Бахадурдың басы кесілді».

The reign of Aurangzeb (1658 1707) witnessed one of the strongest campaigns of religious violence in the Mughal Empire's history. Aurangzeb is a controversial figure in modern India, often remembered as a "vile oppressor of Hindus". During his rule Aurangzeb expanded the Mughal Empire, conquering much of southern India through long bloody campaigns against non Muslims. He forcibly converted Hindus to Islam and destroyed Hindu temples. He also re introduced the jizya, a tax on non Muslims, which had been suspended for the previous 100 years by his great grandfather Akbar. Aurangzeb ordered the desecration and destruction of temples when conquering new lands and putting down rebellions, punishing political leaders by destroying the temples that symbolized their power. In 1669 he issued orders to all his governors of provinces to "destroy with a willing hand the schools and temples of the infidels, and that they were strictly enjoined to put an entire stop to the teaching and practice of idolatrous forms of worship". According to Richard Eaton these orders appear to have been directed not toward Hindu temples in general, but towards a more narrowly defined "deviant group". The number of Hindu temples destroyed or desecrated under Aurangzeb's rule is unclear, but may have been grossly exaggerated, and he probably built more temples than he destroyed. According to Ikram, "Aurangzeb tried to enforce strict Islamic law by ordering the destruction of newly built Hindu temples. Later, the procedure was adopted of closing down rather than destroying the newly built temples in Hindu localities. It is also true that very often the orders of destruction remained a dead letter." Some temples were destroyed entirely; in other cases mosques were built on their foundations, sometimes using the same stones. Idols in temples were smashed, and the city of Mathura was temporarily renamed as Islamabad in local official documents. The persecution during the Islamic period targeted non Hindus as well. In some cases, such as towards the end of Mughal era, the violence and persecution was mutual. Hindus too attacked and damaged Muslim tombs, even when the troops had orders not to harm religious refuges of Muslims. These "few examples of disrespect for Islamic sites", states Indologist Nicholas Gier, "pale in comparison to the great destruction of temples and general persecution of Hindus by Muslims for 500 years". Sources document brutal episodes of persecution. Sikh texts, for example, document their "Guru Teg Bahadur accompanying sixteen Hindu Brahmins on a quest to stop Mughal persecution of Hindus; they were arrested and commanded to convert to Islam on pain of torture and death", states Gier, "they all refused, and in November 1675, Mati Das was sawed in half, Dayal Das was boiled alive, Sati Das was burned alive, and Teg Bahadar was beheaded."

Португалиялық Гоа

Гоадағы португал билігі кезінде көптеген индустар өз дінін сақтауды қиындататын заңдар (мысалы, Сати салтын тыйым салу) арқылы христиандықты қабылдауға мәжбүр болды, немесе оларды негіссіз айыптаулар мен ұсақ шағымдармен мазалады. Басқа индустар, әсіресе жоғары кастадағы Бамонндар мен Чардостар, заңдар мен жұмыс орындарында жақсы жағдай ұсынылып, христиандықты қабылдауға көндірілді. Инквизиция – сөзбе-сөз мағынасында, ұзақ және терең сұраққа алу кезеңі, 1560 жылы Португалияның Үндістан мемлекетінде португалдық шенеуніктермен құрылды. Гоа инквизициясы дінін өзгерткен жаңа христиандарға (яғни, жақында ғана христиандықты қабылдаған бұрынғы индустар мен мұсылмандарға) қарсы бағытталды, және 1560 жылдан бастап екі жүз елу жыл ішінде шамамен 57 Гоа католигі өлім жазасына кесілгені тіркелген. Инквизицияны жаңа мүміншілердің христиандық наным-сенімдеріне толыққанды хабардар болуын қамтамасыз ету үшін Франциск Ксавьер ұсынған. Пракашчандра Пандуранг Широдкардың сөзіне сүйенсек, Гоадағы португал билігі кезінде индустар қудалауға ұшырап, сонымен қатар қайрат көрсеткен. Викарий генерал Мигель Ваз 1543 жылы Гоадан Португалия короліне хат жазып, Гоада да Инквизиция құруды сұрады. Үш жылдан кейін, Франциск Ксавьер аймақтағы мұсылмандардың және кейбір жаңа христиандардың дінінен бас тартуына байланысты ұқсас өтініш жасады. Гоадағы Инквизицияның шектен шығуы туралы естіген Португалияның Римдегі елшісі Луренсо Пирес патшаға наразылығын білдіріп, дінге деген осы құлшыныстың Құдайға және мемлекетке зиян келтіретінін ескертті. Широдкардың айтуынша, Инквизиция Шығыстағы Португалия империясының құлауына себеп болды. Маппилалар індет кезінде индустарға қарсы көптеген зұлматтар жасады. Энни Бесант мұсылман Маппилалардың көптеген индустарды күштеп дінге өзгерткенін, ал дінін өзгертпегендерді өлтіргенін немесе қуғандарын, қуылғандардың саны бір лакхқа (100 000) жеткенін хабарлады.

During the Portuguese rule of Goa, several Hindus were coerced into accepting Christianity by the passage of laws that made it difficult for them to practice their faith (such as the ban on the practice of Sati) or harassed them under pretences or petty complaints. Other Hindus, especially the upper caste Bamonns and Chardos were convinced into accepting Christianity by offering favourable status to converts (indiacatos) and mestiços in terms of laws and jobs. An Inquisition which literally means a period of prolonged and intensive questioning, was established in 1560 by Portuguese officials in the Estado Português da Índia. The Goa Inquisition was directed against backsliding New Christians (that is, former Hindus and Muslims who had recently converted to Christianity), and it has been recorded that around 57 Goan Catholics were executed over a period of two hundred and fifty years, starting in the year 1560. The inquisition was proposed by St. Francis Xavier, to ensure that the new converts were aware about the aspects of Christianity. According to Prakashchandra Pandurang Shirodkar, Hindus faced some persecution along with some fortitude under the Portuguese in Goa. Vicar general Miguel Vaz had written to the king of Portugal in 1543 from Goa requesting that the Inquisition be established in Goa as well. Three years later, St. Francis Xavier made a similar request in view of the Muslims in the region and some New Christians abandoning their faith. On hearing of the excesses of the Inquisition in Goa, Lourenco Pires, Portuguese ambassador at Rome, expressed his displeasure to the crown while warning that this zeal for religion was actually becoming a disservice to God and the kingdom. Again according to Shirodkar, the Inquisition led to the downfall of the Portuguese Empire in the East. Mappilas committed several atrocities against the Hindus during the outbreak. Annie Besant reported that Muslim Mappilas forcibly converted many Hindus and killed or drove away all Hindus who would not apostatise, totalling the driven people to one lakh (100,000).

Ноахали шабуылдары

1946 жылы Тікелей әрекет күнінен (онда мұсылмандар мен индустардың екеуі де қауымдық шабуылдарға ұшыраған) шамамен жеті апта өткен соң, Ноахали және Типпера ауылдық округтерінде индустар азшылығына қарсы зорлық-зомбылық бағытталды. Аймақтағы тәртіпсіздіктер Рамгандж полиция бөлімі аумағында басталды. Қақтығыс Ноахалидегі Райпур, Лакшмипур, Бегумганж және Сандип полиция бөлімшелерінің аймақтарына, Типперадағы Фаридганж, Хажиганж, Чандпур, Лакшам және Чудаграмға тарады. Апаттан қорғау жұмыстары жүргізілді және Ганди бейбітшілік миссиясымен бұл жерге келді, тіпті индустарға қатысты қауіп-қатерлер жалғасты. Бағалаулар әртүрлі болғанымен, Бенгалдың ресми Мұсылман лигасы өлтірілгендердің санын консервативті түрде 200 деп есептеді. Хусейн Шахид Сухравардидің мәліметінше, тек Типперада ғана 9895 адам күштеп дін аударды. Мұсылмандық саяси партияға жататын діни қайраткер Ғұлам Сарвар Хоссейн осы тәртіпсіздікті ұйымдастырушы болды. Саяси ғалым Бидют Чакрабартидің айтуынша, индустар жергілікті әкімшіліктің тәртіпсіздікті жоспарлағанына және полицияның Ғұлам Сарварды қамаудан құтқаруға көмектескеніне сенді. Мемлекеттік мұрағаттардан алынған деректерге сәйкес, Ноахалиде 178 индус және 42 мұсылман, ал Типперада 39 индус және 26 мұсылман қаза тапты. Әйелдер зорлықпен әкелініп, күштеп некеге тұрғызылды.

Мирпур қырғыны мен Ражури қырғыны

1947 жылғы Мирпур қырғыны және 1947-1948 жылдардағы Раджури қырғыны, Үндістанның бөлінуінен кейін бірнеше ай өткен соң, 1947 жылдың қараша айында, бұрынғы княздық мемлекет Жаму және Кашмирдің Жаму бөлігінде индустар мен сикхтерге қарсы басталды. Раджури қырғыны 1948 жылдың басында, үнді әскерлері Раджури қаласын қайта басып алған кезде аяқталды.

Үндістан

1947 жылдан кейін, әсіресе 1980 жылдардан бастап Үндістанда мұсылман экстремистері индуист ғибадатханаларына және индуистерге бірнеше рет шабуыл жасады. Олардың ішінде 1998 жылғы Чамба қырқыны, 2002 жылы Рагхунатх ғибадатханасына жасалған фидаилік шабуыл, сондай-ақ 2002 жылы «Лашкар-и Тайба» ислами террористік ұйымының күдіктілері жасаған Аксхардам ғибадатханасына шабуыл, салдарынан көптеген адамдар қаза тауып, жарақат алды. 2002 жылдың 27 ақпанында Годхрада пойыз өртенгені салдарынан 59 адам, оның ішінде 25 әйел және 15 бала-индуист паломнигі қаза тапты. 2011 жылы сот 31 адамды кінәлі деп танып, бұл оқиғаның «алдын ала жоспарланған қастандық» екенін мәлімдеді. Бұл оқиға 2002 жылғы Гуджарат қақтығыстарына әкеп соқты. 2003 жылдың 2 мамырында Керала штатының Кожикод ауданындағы Марад жағажайында мұсылман тобы сегіз индуисті өлтірді. Шабуыл жасаушылардың бірі де қаза тапты. Оқиғаны тергеген комиссия бірнеше саяси партия өкілдерінің кісі өлтіруді жоспарлауға және орындауға тікелей қатысқандығын анықтады. Комиссия «мұсылман фундаменталистік және террористік ұйымдардың қатысуымен анық діни қақтығыс» болғанын растады.

Солтүстік-шығыс

Трипурада 2000 жылы Трипураның Ұлттық азаттық фронты (ҰАФ) индустардың ғибадатханасына шабуыл жасап, ондағы рухани көшбасшыны өлтірді. Олар индустарды күштеп христиан дініне өткізгені белгілі. Мегалайяда 2020 жылы Хиннивтреп ұлттық азаттық кеңесі (ХҰАК) Бангладештен келген бенгалдық индустарға Ичамати және Мажай аймақтарынан кетуге талап қойды. Бұл, Ичаматиде тайпалық емес адамдар шабуыл жасаған 35 жастағы Луршай Хинниевтаның жұма күні Сохра аудандық ауруханасында (АА) қайтыс болуына жауап ретінде жасалды. ХҰАК хаси жасының өліміне хиндутваның қатысы бар деп санайды.

Пунджаб

1980 жылдардың ортасынан 1990 жылдардың ортасына дейін Халистан қозғалысының содырлары жеке сикх мемлекетін құру мақсатымен қарулы күреске шықты. Осы көтеріліс кезеңінде содырлар индустарды нысанаға алып көптеген кісі өлтіру оқиғалары болды. 1980 жылдары Халистанды қолдайтын содырлар бірнеше рет индустар отырған автобустардағы жолаушыларды өлтірді. Ең ірі оқиғалардың қатарында 1987 жылғы 6 шілдеде Үндістанның Пәнджаб штатындағы Лалру қаласының жанында Халистан Командалық күштерінің содырлары 38 индус автобусы жолаушысын өлтіргені бар. Сондай-ақ, 1987 жылғы 7 шілдеде Фатехабадта екі автобустағы 34 индустың қаза болуы да осы қатарға жатады. Осы оқиғалардың көпшілігінде шабуылдаушылар индустар жолаушыларын автоматты мылтықтармен атқан. К. П. С. Гиллдің мәліметтері бойынша, осы қастандықтарда 4500-ден астам индус қаза тапқан. Үндістан Жоғарғы Сотының сот материалдарынан алынған деректер индустардың қаза саны 3817 екенін көрсетеді.

Джамму және Кашмир

Жақында Кашмирдегі мұсылман көпшілігі тұратын аймақта өмір сүретін кашмирлік пандиттер исламшыл экстремистерден жиі қатерге ұшырады. Тарихшы Рамачандра Гуха Кашмирдегі исламшыл экстремизмнің және Үндістанның қалған бөлігіндегі индуист ұлтшылдығының өркендеуінің "бір-бірінен тәуелсіз басталғанымен, әрқайсысы екіншісін заңдастырып, одан әрі дамытқаны" туралы пікір білдірді. Бұл қауіп 1989 жылғы жағдай сияқты Кашмир аңғарындағы толқу кезеңдерінде ерекше байқалды. 1986 жылы Анантнагта дүрбелең болды, онда наразылар кашмирлік индустар мен храмдарға тиесілі мүлікті нысанаға алды. Индустармен бірге, Үндістан мемлекетімен "ыңғайласып" кеткені үшін мұсылман халқының да көп бөлігі шабуылға ұшырады. Кейбір авторлар бұл экстремистердің Пәкістан қауіпсіздік құрылымдарының қолдауына ие екенін көрсететін дәлелдер тапты. Зорлық-зомбылық оқиғаларының ішінде 1998 жылғы Вандхама трагедиясы бар, онда үнді әскері киімдерін киген мұсылмандар 23 кашмирлік пандитті атып өлтірді. Кашмирдегі қақтығыс барысында көптеген мұсылман емес кашмирліктер қаза тапты және мыңдаған бала жетім қалды. 2000 жылғы Амарнатх паломниктік трагедиясы да осындай оқиға болды, онда Амарнатх храмына жол тартқан 30 индуист паломнигі қаза тапты. Кашмир аймағында 1989 жылдың қыркүйегінен 1990 жылға дейін түрлі оқиғаларда шамамен 300 кашмирлік пандит қаза тапты, себебі олар ислам фундаменталистері тарапынан қуғынға ұшырады. Кашмир аңғарындағы кашмирлік пандиттердің үлесі 1947 жылы шамамен 15% болса, бүгінде, кейбір бағалаулар бойынша, Кашмирдегі наразылықтың діни және секталық сипат алуына байланысты 0,1% төмен болды. Көптеген кашмирлік пандиттер Вандхама трагедиясы және 2000 жылғы Амарнатх паломниктік трагедиясы сияқты оқиғаларда исламшыл экстремистер тарапынан өлтірілді. 2021 жылдың қазан айында үш террорист мемлекеттік мектепте жұмыс істейтін кашмирлік мұсылман әріптестерінен бөліп, жеке куәліктерін тексергеннен кейін кашмирлік пандит мектеп мұғалімі мен сикх мектеп директорын атып өлтірді. Пәкістан негізделген "Лашкар-е-Тайба" ұйымымен байланысты TRF бұл кісі өлтіруге жауапкершілікті өз мойнына алды.

The Kashmiri Pandit population living in the Muslim majority region of Jammu and Kashmir has often come under threat from Islamic militants in recent years. Historian Ramachandra Guha has argued that the rise in Islamic militant activity in Kashmir and the rise of Hindu nationalism in the rest of India "began independently, yet each legitimized and furthered the other". This threat has been pronounced during periods of unrest in the Kashmir valley, such as in 1989. In 1986, the Anantnag Riots broke out, where protesters targeted properties of Kashmiri Hindus and temples. Along with the Hindus, large sections of the Muslim population have also been attacked, ostensibly for "cooperating" with the Indian state. Some authors have found evidence that these militants had the support of the Pakistani security establishment. The incidents of violence included the Wandhama Massacre in 1998, in which 23 Kashmiri Hindus were gunned down by Muslims disguised as Indian soldiers. Many Kashmiri Non Muslims have been killed and thousands of children orphaned over the course of the conflict in Kashmir. The 2000 Amarnath pilgrimage massacre was another such incident where 30 Hindu pilgrims were killed en route to the Amarnath Temple. In the Kashmir region, approximately 300 Kashmiri Pandits were killed between September 1989 and 1990 in various incidents. due to persecution by Islamic fundamentalists. The proportion of Kashmiri Pandits in the Kashmir valley has declined from about 15% in 1947 to, by some estimates, less than 0.1% since the insurgency in Kashmir took on a religious and sectarian flavour. Many Kashmiri Pandits have been killed by Islamist militants in incidents such as the Wandhama massacre and the 2000 Amarnath pilgrimage massacre. In October 2021, three terrorists shot a Kashmiri pandit school teacher and a Sikh school principal after checking their identity cards and segregating them from their Kashmiri Muslim colleagues in a government run school. Pakistan based Lashkar e Taiba affiliated TRF claimed responsibility of the killings.

Бангладеш

АҚШ-тың Халықаралық діни еркіндік жөніндегі комиссиясы (USCIRF) мәлімдегендей, 2017 жылы Бангладеште жүздеген индустар қудаланды. Олардың арасында "өлтірулер, өлтіруге талпыныстар, өліммен қорқытулар, шабуылдар, зорлаулар, ұрлаулар, сондай-ақ діни азшылықтарға қатысты үйлерге, бизнеске және ғибадат орындарына шабуылдар" болды. Бұрын "Дұшпан мүлігі туралы заң" деп аталған "Қиянатқа ұшыраған мүлік туралы заң" бойынша индустардың жерлерінің 40%-ы күштеп тартып алынды. Бангладештегі индуист ғибадатханалары да қиратылды. Бангладештен келген индус босқындары қорлау мен азаптауға ұшырағанын бірнеше рет мәлімдеді. АҚШ-та орналасқан Refugees International атты адам құқықтары ұйымы Бангладеште діни азшылықтар, әсіресе индустар әлі де кемсітушілікке ұшырайтынын мәлімдеді. Бангладеш Джамаат-э-Ислами партиясы мемлекетті "Талибандастыруға" ашық шақырады. Журналист Хиранмай Карлекар 2005 жылы, Джамаат коалициялық үкіметтің құрамында болған кезде, талибандастыруды тоқтату мүмкін емес деп сипаттады, бірақ елдің оған жақын болмағанын және қоғамның басым көпшілігі оған қарсы күресерін айтты. Бангладеш феминисі Таслима Насриннің 1993 жылғы "Ладжа" романы Үндістанда Бабри мешітінің бұзылуынан кейін Бангладештегі индуистерге қарсы тәртіпсіздіктер мен дінге қарсы сезімдер туралы айтады. Кітап Бангладеште тыйым салынды және Бангладештегі индус азшылығының жағдайына халықаралық назар аударуға көмектесті. 2006 жылдың қазан айында USCIRF "Бангладешке қатысты саясат" атты есеп жариялады, онда соңғы сайлаудан бері "Бангладеште діни экстремистердің зорлық-зомбылығы күшейді, бұл елдің діни азшылықтары білдірген алаңдаушылықты арттырды" делінген. Есепте индустар діни, саяси немесе қылмыстық себептермен немесе олардың үйлесімділігімен зорлық-зомбылық пен экстремизмнің өршу кезеңінде ерекше осал екені де айтылды. Индустар Бангладеште Үндістанға қатысты екі жақты адалдық туралы қабылдаулар және Бангладештің ұлттық партиясының саяси үстемдікке ие ислами фундаменталистерінің төзбейтін діни сенімдері сияқты бірнеше кемшіліктерге ұшырайды. Индустарға қарсы зорлық-зомбылық "оларды қашуға мәжбүр ету және олардың мүлкін тартып алу" мақсатымен жасалған. 2006 жылдың 2 қарашасында USCIRF Бангладешті азшылық индустарды қуғын-сүргінді жалғастырғаны үшін сынады. Сондай-ақ, ол Буш әкімшілігін 2007 жылғы қаңтарда Бангладеште өтетін келесі ұлттық сайлаулардан бұрын Дакаға діни бостандық пен азшылықтардың құқықтарын қорғауды қамтамасыз етуге шақырды. 2011 жылы ғибадатханаларға шабуыл жасалып, қиратылды. 2013 жылы Халықаралық қылмыстық сот 1971 жылғы Бангладеш геноциді кезінде индустарға қарсы соғыс қылмыстары үшін Джамааттың бірнеше мүшелеріне айып тақты. Жауап ретінде Бангладеш Джамаат-э-Ислами индус азшылықтарына қарсы зорлық-зомбылықты қоздырды. Зорлық-зомбылыққа индустардың мүлкін және бизнесін тонау, индустардың үйлерін өртеу, индус әйелдерін зорлау, индус ғибадатханаларын қорлау және бұзу кірді. 2013 жылдың 28 ақпанында Халықаралық қылмыстық сот Джамаат-э-Исламидің вице-президенті Делвар Хоссейн Саидиді 1971 жылғы Бангладеш азаттық соғысында жасалған соғыс қылмыстары үшін өлім жазасына кесті. Сот үкімін жариялағаннан кейін Джамаат-э-Ислами және оның студенттік қанаты Ислами Шатра Шибирдің белсенділері елдің әртүрлі аймақтарында индустарға шабуыл жасады. Индустардың мүлкі тоналып, үйлері өртеніп, ғибадатханалары арамдалды. Үкімет азшылықтарға жасалған шабуылдарға Джамаат-э-Исламиді кінәлі деп санайды, ал Джамаат-э-Ислами басшылығы бұған қатысы жоқ деп мәлімдеді. Азшылықтардың басшылары шабуылдарға наразылық білдіріп, әділдікке үндеді. Бангладеш Жоғарғы Соты құқық қорғау органдарына шабуылдарды өздігінен тергеуді бастауға тапсырма берді. АҚШ-тың Бангладештегі елшісі Джамааттың бенгалдық индус қауымына жасаған шабуылдарына алаңдаушылық білдірді. Зорлық-зомбылыққа индустардың мүлкін және бизнесін тонау, индустардың үйлерін өртеу, индус әйелдерін зорлау, индус ғибадатханаларын қорлау және бұзу кірді. BJHM есебіне сәйкес, 2017 жылы ғана индус қауымының кемінде 107 адамы қаза тапты, 31 адам күштеп жоғалды, 782 индус елден кетуге мәжбүр болды немесе кетуге қауіп төндірді. Сонымен қатар, 23 адам басқа дінге күштеп ауыстырылды. Кемінде 25 индус әйел және бала зорланды, ал жыл ішінде 235 ғибадатхана мен мүсіндер қиратылды. 2017 жылы индус қауымына қатысты жасалған зорлық-зомбылықтың жалпы саны 6474 құрады. 2019 жылғы Бангладеш сайлауы кезінде Такургаондағы индус отбасыларына тиесілі сегіз үй өртенді. 2019 жылдың сәуір айында Браманбарияның Казипарасында салынып жатқан ғибадатханада белгісіз адамдар индуист құдайлары Лакшми мен Сарасватидің екі мүсінін қиратты. Сол айда Мадарипур Садар уезіліндегі құрылыс кезіндегі екі индуист ғибадатханасындағы индуист құдайларының бірнеше мүсіндері белгісіз адамдар тарапынан қорланды. 2021 жылдың қазан айында Дурға Пуджа діни рәсімі кезінде Хануманның тізесіне Құран қойылды деген күдікпен 10 мыңнан астам наразылардың қатысуымен Бангладештің әртүрлі аймақтарындағы индуист ғибадатханалары, соның ішінде ISKCON орталығы және индус қауымына тиесілі үйлер қиратылды және өртенді, ал 64 уезіліктің кемінде 10-ында қақтығыстар болды. Хазиганж уезілінде полиция жергілікті ғибадатханаға шабуыл жасауға тырысқан наразыларға оқ атқанда кемінде 4 адам қаза тауып, 24 адам жараланды. Бангладеш Ұлттық индуист Махаджотының бас хатшысы Гобинда Чандра Праманик мәлімдемесіне сәйкес, кемінде 17 ғибадатханаға шабуыл жасалып, 100-ден астам адам жараланған. Дурға Пуджа фестивалінің ұйымдастыру комитетінің мүшесі Шибу Прасад Рой: "Алдымен 14-18 жас аралығындағы 15-20 адам Кумилладағы ғибадатханамызға шабуыл жасауға келді. Кейін адамдардың саны жүздерге жетті". Әртүрлі есептер Бангладеште индус азшылықтарына қарсы өршіп келе жатқан шабуылдардың бір бөлігі әлеуметтік желілер арқылы таратылған қате ақпараттың салдары болғанын көрсетеді. Асиф Назрул 2016 жылы индус адам исламды қорлаған деген жалған Facebook жазбасынан индус қауымына тиесілі жүздеген үй өртенгенін, ал Кокс-Базарда буддалық адам Құранды қорлаған деген қауесет тарағаннан кейін бірнеше ондаған буддалық ғибадатханалар мұсылман наразылары тарапынан қиратылғанын айтады. The Economic Times басылымының есебі Джамаат-э-Ислами шабуылдардың артында тұрғанын көрсетті. Үкіметтік партия Авами Лига мен Чатра Лиганың топтары индус қауымдарына жасалған мұндай шабуылдарға қатысқан және одан кейін діни қақтығыстарға ұшыраған. Көбінесе шабуылдардың артында саяси үстемдікке жету үшін тұрғаны анықталды. 1951 жылдан бері индус халқы 71 жыл ішінде 15,1%-ға азайды, ал осы кезеңде мұсылман халқы дәл сондай 15,1%-ға өсті (76%-дан 91,1%-ға дейін). 71 жыл ішінде индустардың үлесі екі үшін бір бөлігінен астам (67%-дан астам төмендеу) азайды, яғни 1951 жылы Бангладештің жалпы халқының 22%-ынан 1974 жылы 13,5%-ға (20 жыл ішінде 8,5% төмендеу) және содан кейін 2022 жылы 6,9%-ға дейін төмендеді (тағы 1,6% төмендеу). Индустар және басқалары Бангладеш геноциді, Бангладеш азаттық соғысы және зорлау қару ретінде қолданылған көптеген қайталама азаматтық адамдарды қырғын сияқты жүйелі және тұрақты түрде қуғынға ұшырады. Бангладештегі геноцидтің, этникалық тазалаудың және индустарды зорлаудың белсенді жасаушыларына Пәкістан армиясы, Әл-Шам, Шығыс Пәкістан орталық бейбітшілік комитеті, Разактар, Мұсылман лигасы кіреді.

According to the United States Commission on International Religious Freedom (USCIRF), Hindus are among those persecuted in Bangladesh, with hundreds of cases of "killings, attempted killings, death threats, assaults, rapes, kidnappings, and attacks on homes, businesses, and places of worship" on religious minorities in 2017. The 'Vested Property Act' previously named the 'Enemy Property Act' has seen up to 40% of Hindu land get snatched away forcibly. Hindu temples in Bangladesh have also been vandalised. There have been several instances where Hindu refugees from Bangladesh have stated that they were the victims of torture and intimidation. A US based human rights organisation, Refugees International, has claimed that religious minorities, especially Hindus, still face discrimination in Bangladesh. A minor party, Bangladesh Jamaat e Islami, openly calls for 'Talibanisation' of the state. Journalist Hiranmay Karlekar, writing in 2005 when Jamaat was part of the coalition government, described Talibanisation as impossible to stop, but said the country was not on the brink of it, and the overwhelming majority of society would fight against it tooth and nail. Bangladeshi feminist Taslima Nasrin's 1993 novel Lajja deals with the anti Hindu riots and anti secular sentiment in Bangladesh in the wake of the Demolition of the Babri Masjid in India. The book was banned in Bangladesh, and helped draw international attention to the situation of the Bangladeshi Hindu minority. In October 2006, the USCIRF published a report titled "Policy Focus on Bangladesh", which said that since its last election, "Bangladesh has experienced growing violence by religious extremists, intensifying concerns expressed by the countries religious minorities". The report further stated that Hindus are particularly vulnerable in a period of rising violence and extremism, whether motivated by religious, political or criminal factors, or some combination. The report noted that Hindus had multiple disadvantages against them in Bangladesh, such as perceptions of dual loyalty with respect to India and religious beliefs that are not tolerated by the politically dominant Islamic Fundamentalists of the Bangladesh Nationalist Party. Violence against Hindus has taken place "in order to encourage them to flee in order to seize their property". On 2 November 2006, USCIRF criticised Bangladesh for its continuing persecution of minority Hindus. It also urged the Bush administration to get Dhaka to ensure protection of religious freedom and minority rights before Bangladesh's next national elections in January 2007. Temples were also attacked and destroyed in 2011. In 2013, the International Crimes Tribunal indicted several Jamaat members for war crimes against Hindus during the 1971 Bangladesh genocide. In retaliation, violence against Hindu minorities in Bangladesh was instigated by the Bangladesh Jamaat e Islami. The violence included the looting of Hindu properties and businesses, the burning of Hindu homes, rape of Hindu women and desecration and destruction of Hindu temples. On 28 February 2013, the International Crimes Tribunal sentenced Delwar Hossain Sayeedi, the Vice President of the Jamaat e Islami to death for the war crimes committed during the 1971 Bangladesh Liberation War. Following the sentence, activists of Jamaat e Islami and its student wing Islami Chhatra Shibir attacked the Hindus in different parts of the country. Hindu properties were looted, Hindu houses were burnt into ashes and Hindu temples were desecrated and set on fire. While the government has held the Jamaat e Islami responsible for the attacks on the minorities, the Jamaat e Islami leadership has denied any involvement. The minority leaders have protested the attacks and appealed for justice. The Supreme Court of Bangladesh has directed the law enforcement to start suo motu investigation into the attacks. US Ambassador to Bangladesh express concern about attack of Jamaat on Bengali Hindu community. The violence included the looting of Hindu properties and businesses, the burning of Hindu homes, rape of Hindu women and desecration and destruction of Hindu temples. According to the BJHM report in 2017 alone, at least 107 people of the Hindu community were killed and 31 fell victims to enforced disappearance 782 Hindus were either forced to leave the country or threatened to leave. Besides, 23 were forced to get converted into other religions. At least 25 Hindu women and children were raped, while 235 temples and statues vandalized during the year. The total number of atrocities happened with the Hindu community in 2017 is 6474. During the 2019 Bangladesh elections, eight houses belonging to Hindu families on fire in Thakurgaon alone. In April 2019, two idols of Hindu goddesses, Lakshmi and Saraswati, were vandalized by unidentified miscreants at a newly constructed temple in Kazipara of Brahmanbaria. In the same month, several idols of Hindu gods in two temples in Madaripur Sadar upazila which were under construction were desecrated by miscreants. In October 2021 several Hindu temples, including an ISKCON center and homes belonging to Hindu community, across Bangladesh were vandalized and set on fire by a Muslim mob of over 10,000 protesters, and clashes were reported in at least 10 of the 64 districts, after an allegation of a Quran being placed on the lap of Hanuman during the Durga Puja religious ceremony. In Haziganj Upazila at least 4 were killed and 24 injured when police opened fire on a mob trying to attack the local temple there. According to Gobinda Chandra Pramanik, the secretary general of the Bangladesh National Hindu Mahajote, at least 17 temples had been attacked and more than 100 people had been wounded. Shibu Prasad Roy, member of the organizing committee of the Durga Puja festival, says, "At first 15 to 20 people, aged between 14 and 18 years old, came to attack our temple in Cumilla. After that, the number increased to hundreds of people." Various reports suggests that the growing attack against the Hindu minority community in Bangladesh has been partly fueled by misinformation spread through social media. Asif Nazrul mentions that, hundreds of homes belonging to the Hindu community were burned due to a fake Facebook post alleging an insult to Islam by a Hindu in 2016, including a few dozen Buddhist temples destroyed by a Muslim mob in Cox's Bazar after a rumor circulated that a Buddhist had insulted the Quran. A report by The Economic Times alleged that, Jamaat e Islami were behind the attacks. The cohorts of the ruling party Awami League and Chhatra League are often found affiliated in such attacks on Hindu communities followed by communal violence. Even in most of the cases officials found them masterminds behind the attacks to achieve political advantages. Since 1951, the Hindu population has decreased by 15.1% in 71 years, and during the same period, the Muslim population increased by exactly the same 15.1% (76% to 91.1%). Percentage of Hindus declined more than two third (over 67% drop) in 71 years, i. e. from 22% of total population of Bangladesh in 1951 to 13.5% in 1974 (8.5% decrease in 20 years), and then to drop again to 6.9% in 2022 (further 1.6% decrease). Hindus and others have been regularly and systematically persecuted, such as during the Bangladesh genocide, Bangladesh Liberation War and numerous recurring massacres of civilians where rape is also used as a weapon. Active perpetrators of genocide, ethnic cleansing and rapes of Hindus in Bangladesh include the Pakistani Military, Al Sham, East Pakistan Central Peace Committee, Razakars, Muslim League,

1971 жылғы Бангладеш геноциді

1971 жылғы Бангладеш геноциді кезінде Бангладеште (бұрынғы Шығыс Пәкістан, Пәкістан провинциясы) азаматтарды кеңінен өлтіру және этникалық тазалау әрекеттері болды, сондай-ақ Бангладеш азаттық соғысы кезінде саяси және діни ұйымдар қолдаған Пәкістан армиясы адам құқықтарын кеңінен бұзды. 1971 жылдың 26 наурызында «Серіктеме» операциясы басталған кезде Батыс Пәкістан (қазіргі Пәкістан) елдің шығыс бөлігіне (қазіргі Бангладеш) әскери шабуыл жасады. Бангладештің тоғыз айлық азаттық соғысы кезінде Пәкістан әскерінің және «Жамаат-е-Ислами» партиясының Пәкістанды қолдайтын исламшыл жауынгерлерінің мүшелері 200 000 мен 3 000 000 аралығында адамды өлтірді және Бангладештің және Үндістанның деректері бойынша, геноцидтік зорлаудың жүйелі науқанында 200 000 мен 400 000 аралығында бенгал әйелдерін зорлады. Әйелдерге қарсы әрекеттерді Пәкістанның діни басшылары қолдады, олар бенгал әйелдерін «қоғамдық мүлік» (гонимотер маал) деп жариялады. Соғыстың салдарынан тағы сегіз-он миллион адам, көбінесе индустар, елден қашып, көршілес Үндістанға пана сұрады. Соғыс кезінде 30 миллионға жуық азамат ел ішінде орын аударып кетті. Соғыста бенгалдар мен урду тілді бихарилер арасында этникалық зорлық-зомбылық болды. Бихарилер бенгалдық бұқаралық топтар мен жауынгерлерден жаза алды, 1000-нан 150 000-ға дейін адам қаза тапты. Бангладеште бұл қасірет геноцид ретінде танылды. 1971 жылы «Тайм» журналында «Босқындардың төрттен үш бөлігін және қаза тапқандардың көп бөлігін құрайтын индустар мұсылман әскерлерінің жек көруінің ең ауыр зардабын тартты» деп жазылған. АҚШ үкіметінің хабарларында индустар Пәкістан армиясының нақты нысанасы болғаны айтылған. Белгілі қырғындарға Джатибанга қырғыны, Чукнагар қырғыны және Шанхарипара қырғыны кірді. Үндістанға қашып келген бенгал босқындарының 60% -тан астамы индустар болды. Бұл зорлық-зомбылық Шығыс Пәкістанды индустар мен үндістердің ықпалынан тазарту саясатынан туындады деген айып тағылды. Геноцид пен гендерлік қатыгездікті төменгі дәрежелі офицерлер мен қарапайым сарбаздар да жасады. Бұл «қазалаушылар» бенгалдарға, әсіресе индустар азшылығына қарсы расизмге ұшырады. Гавайи университетінің саяси ғылымдар профессоры Р.Ж.Руммельдің айтуынша, бенгалдарды көбінесе маймылдар мен тауықтарға теңеген. Пәкістан генералы Ниази: «Бұл – қарапайым халықты мекендейтін қарапайым жер». Бенгалиялықтардың арасындағы индустар нацистер үшін еврейлер сияқты болды: олар жойылуы керек қоқыс және зиянкестер. Ал бенгал мұсылмандары жауынгерлердің аясына ғана өмір сүруге тиіс еді: кез келген заң бұзушылық, кез келген күдік, қайтарым жасау қажеттілігі олардың өлімін білдіруі мүмкін. Сондықтан сарбаздар ерікті түрде адам өлтіре алды. Журналист Дэн Коггин бір панджаби [пакистандық] капитанының: «Біз кез келген адамды кез келген нәрсе үшін өлтіре аламыз. Біз ешкімге есеп бере алмаймыз» деген сөзін келтірді. Бұл – биліктің менмендігі. Бангладеш азаттық соғысы (1971) ХХ ғасырдағы ең үлкен геноцидтердің біріне әкелді. Құрбандар саны 3 миллионға жуық болғанымен, Пәкістан армиясының Шығыс Пәкістанның бенгал халқына қарсы шабуылында индустар өте көп зардап шеккені анық. 1971 жылдың 2 тамызында шыққан «Тайм» журналында: «Босқындардың төрттен үш бөлігін және қаза тапқандардың көп бөлігін құрайтын индустар мұсылман әскери жек көрушілігінің ауыр зардабын тартты» деп жазылған. Лондондық Азшылықтар құқығын қорғау тобы мен Исламабадтағы Халықаралық және тұрақты даму саясаты институты Пәкістандағы индустар сияқты азшылықтар «дінге қатысты үлкен кемсітушілікке» және «әлеуметтік және құқықтық кемсітушілікке» тап болып отырғанын айтады. Сондай-ақ, Брюссельде орналасқан Ұлттар мен халықтардың өкілдігі жоқ ұйымы 2019 жылы «дін азшылықтары, соның ішінде индустар» үнемі экстремистік топтар мен қоғамның шабуылдарына және кемсітуіне ұшырайтынын мәлімдеді. АҚШ-тың Халықаралық діни бостандықтар жөніндегі комиссиясы (USCIRF) да осындай пікірді білдіріп, Пәкістанда «экстремистік топтар мен қоғамның белсенді мүшелері діни азшылықты кемсітуді және оларға шабуыл жасауды жалғастыра береді» деп мәлімдеді. Еуропалық Парламент те Пәкістанның индуистік ғибадатханаларға (және христиан шіркеулеріне) шабуыл жасағаны, жүздеген адам құрмет үшін өлтірілгені туралы ескерту жасап, «дін азшылықтарының өздерін еркін білдіруін немесе діни іс-әрекеттерге ашық қатысуын қауіпті ететін» құқық бұзушылықтар туралы алаңдаушылық білдірді. Еуропалық Парламент «бірнеше жылдар бойы Пәкістанның дінге қатысты заңдары әлемдік алаңдаушылық тудырды, өйткені айыптаулар көбінесе жеке есеп айдасу, экономикалық пайда немесе діни төзбеушілікке байланысты, және халықтың шабуылдар мен қудалауларға платформа ұсынатын өзіндік әрекет ету мәдениетін қалыптастырады» деген мазмұндағы қарарлар қабылдады. Бабри Масджидтің қиратылуынан кейін Пәкістан индустары бүліктерге ұшырады. Бұқаралық топтар Карачиде бес индуистік ғибадатханаға шабуыл жасады және Сінд провинциясының қалаларында 25 ғибадатхананы өртеп жіберді. Суккурда индустарға тиесілі дүкендерге де шабуыл жасалды. Кветтада индустардың үйлері мен ғибадатханаларына да шабуыл жасалды. Пәкістанда индустар көбінесе екінші дәрежелі азаматтар ретінде қарастырылады, жүйелі түрде кемсітіліп, адамгершілігінен айырылады. Индус әйелдерінің қасық басқаны және Исламға мәжбүрлеп түрлендірілгені де белгілі. 2010 жылы Пәкістанның Адам құқықтары жөніндегі комиссиясының бір мүшесі, ресми деректер болмаса да, индус қауымынан 20-25 қыз бен христиандар сияқты басқа азшылықтардан әр ай сайын қасық басқаны және мәжбүрлеп түрлендірілгені туралы мәлімдеме жасады. Көптеген индустар қазір де Пәкістаннан қудалаудан қашуда. Пәкістанның Ұлттық ассамблеясының индус депутаты Кришан Бхил, діни қорлаумен мазақталғаннан кейін Қари Гул Рехманды ұрып-сапарды. 2005 жылдың 18 қазанында Пәкістанның Сінд провинциясы, Карачидегі Пәнджаб колониясында тұратын Санно Амра мен Чампа жұбайы үйге келгенде үш жасөсперім қызының жоғалып кеткенін көрді. Жергілікті полицияға сауал салғаннан кейін жұбайлар қыздары жергілікті медресеге алынып, Исламға түрлендірілгенін және ата-аналарымен бақылаусыз байланысқа рұқсат етілмейтінін анықтады. 2017 жылдың қаңтарында Пәкістанның Харипур ауданында индуистік ғибадатхана қиратылды. 2005 жылы Наваб Акбар Бугти тұрғын үйінің жанындағы үкімет тарапынан оқ жауып, 32 индус қаза тапты. Оқ ату Бугти тұрғын үйінің жанындағы индуистік тұрғын ауданына көп зиян келтірді. 2006 жылы Лахорда индуистік ғибадатхана көп қабатты коммерциялық ғимарат салу үшін қиратылды. Пәкістандық газет «Даун» тілшілері оқиғаны жабуға тырысқанда, мүлік дамытушысының қолдарынан келгендер оларға қарсы шығып, оқиға орнында индуистік ғибадатхана болмағанын жоққа шығарды. 2014 жылдың қаңтарында Пешаварда индуистік ғибадатхананың сыртында күзетшілік жасап тұрған полицей атып өлтірді. Пәкістандықтар көршілес Үндістанда мешітке бірдеңе болған жағдайда индуистік ғибадатханаларға шабуыл жасайды. 2010 жылдың шілдесінде Карачидегі азшылық индус қауымының 60-қа жуық мүшесі индус жасының Ислам мешітінің жанындағы краннан су ішкені үшін шабуылға ұшырап, үйлерінен қуылды. 2014 жылдың қаңтарында Пешаварда индуистік ғибадатхананың сыртында күзетшілік жасап тұрған полицей атып өлтірді. Сондай-ақ, 2010 жылы 57 индус жұмыс берушісінің сату көлемі мұсылмандардың индустар дайындаған тағамдарына бойкот жасамауынан кейін түрленуге мәжбүр болды. Кедей индустардың басқаша табыс табуға жолы болмағандықтан және өмір сүру үшін жұмысын сақтау қажет болғандықтан, олар түрленді. Пәкістан Мұсылман лигасының сая...

During the 1971 Bangladesh genocide there were widespread killings and acts of ethnic cleansing of civilians in Bangladesh (then East Pakistan, a province of Pakistan), and widespread violations of human rights were carried out by the Pakistani Army, which was supported by political and religious militias during the Bangladesh Liberation War. The violence began on 26 March 1971 with the launch of Operation Searchlight, as West Pakistan (now Pakistan) began a military crackdown on the eastern wing (now Bangladesh) of the nation. During the nine month long Bangladesh War for Liberation, members of the Pakistani military and supporting pro Pakistani Islamist militias from Jamaat e Islami party killed between 200,000 and 3,000,000 people and raped between 200,000 and 400,000 Bengali women, according to Bangladeshi and Indian sources, in a systematic campaign of genocidal rape. The actions against women were supported by Pakistan's religious leaders, who declared that Bengali women were gonimoter maal (Bengali for "public property"). As a result of the conflict, a further eight to ten million people, mostly Hindus, fled the country to seek refuge in neighbouring India. It is estimated that up to 30 million civilians were internally displaced During the war, there was also ethnic violence between Bengalis and Urdu speaking Biharis. Biharis faced reprisals from Bengali mobs and militias and from 1,000 to 150,000 were killed. In Bangladesh, the atrocities are identified as a genocide. Time magazine reported in 1971 that "The Hindus, who account for three fourths of the refugees and a majority of the dead, have borne the brunt of the Muslim military's hatred." United States government cables noted that Hindus were specific targets of the Pakistani army. Notable massacres included the Jathibhanga massacre, the Chuknagar massacre, and the Shankharipara massacre. More than 60% of the Bengali refugees who fled to India were Hindus. It has been alleged that this widespread violence against Hindus was motivated by a policy to purge East Pakistan of what was seen as Hindu and Indian influences. The genocide and gendercidal atrocities were also perpetrated by lower ranking officers and ordinary soldiers. These "willing executioners" were fueled by an abiding anti Bengali racism, especially against the Hindu minority. According to R. J. Rummel, late professor of political science at the University of Hawaii,
Bengalis were often compared with monkeys and chickens. Said Pakistan General Niazi, "It was a low lying land of low lying people." The Hindus among the Bengalis were as Jews to the Nazis: scum and vermin that [should] best be exterminated. As to the Moslem Bengalis, they were to live only on the sufferance of the soldiers: any infraction, any suspicion cast on them, any need for reprisal, could mean their death. And the soldiers were free to kill at will. The journalist Dan Coggin quoted one Punjabi [Pakistani] captain as telling him, "We can kill anyone for anything. We are accountable to no one." This is the arrogance of Power. The Bangladesh Liberation War (1971) resulted in one of the largest genocides of the 20th century. While estimates of the number of casualties was 3,000,000, it is reasonably certain that Hindus bore a disproportionate brunt of the Pakistan Army's onslaught against the Bengali population of what was East Pakistan. An article in Time magazine dated 2 August 1971, stated "The Hindus, who account for three fourths of the refugees and a majority of the dead, have borne the brunt of the Muslim military hatred." The London based Minority Rights Group and Islamabad based International and Sustainable Development Policy Institute state that religious minorities in Pakistan such as Hindus face "high levels of religious discrimination", and "legal and social discrimination in almost every aspect of their lives, including political participation, marriage and freedom of belief". Similarly, the Brussels based Unrepresented Nations and Peoples Organization stated in 2019, that "religious minorities, including Hindus" have perpetually been subjected to attacks and discrimination by extremist groups and the society at large." The United States Commission on International Religious Freedoms (USCIRF) echos a similar view, stating that "extremist groups and societal actors [have] continued to discriminate against and attack religious minorities" in Pakistan. The European Parliament, similarly has expressed its concerns to Pakistan of systemic persecution of minorities citing examples of attack on Hindu temples (and Christian Churches), hundreds of honor killings, citing its blasphemy laws that "make it dangerous for religious minorities to express themselves freely or engage openly in religious activities". The European Parliament has adopted resolutions of concern stating that "for years Pakistan's blasphemy laws have raised global concern because accusations are often motivated by score settling, economic gain or religious intolerance, and foster a culture of vigilantism giving mobs a platform for harassment and attacks" against its religious minorities such as Hindus. In the aftermath of the Babri Masjid demolition Pakistani Hindus faced riots. Mobs attacked five Hindu temples in Karachi and set fire to 25 temples in towns across the province of Sindh. Shops owned by Hindus were also attacked in Sukkur. Hindu homes and temples were also attacked in Quetta. Hindus in Pakistan are often treated as second class citizens, systematically discriminated and dehumanised. Hindu women have also been known to be victims of kidnapping and forced conversion to Islam. A member of the Human Rights Commission of Pakistan claimed in 2010, though without official record, that around 20 to 25 girls from the Hindu community, along with people from other minorities like Christians, are abducted every month and forcibly converted. Many Hindus are continuing to flee Pakistan even now due to persecution. Krishan Bheel, a Hindu member of the National Assembly of Pakistan, came into the news for manhandling Qari Gul Rehman after being taunted with a religious insult. On 18 October 2005, Sanno Amra and Champa, a Hindu couple residing in the Punjab Colony, Karachi, Sindh returned home to find that their three teenage daughters had disappeared. After inquiries to the local police, the couple discovered that their daughters had been taken to a local madrassah, had been converted to Islam, and were denied unsupervised contact with their parents. In January 2017, a Hindu temple was demolished in Pakistan's Haripur district. In 2005, 32 Hindus were killed by firing from the government side near Nawab Akbar Bugti's residence during bloody clashes between Bugti tribesmen and paramilitary forces in Balochistan. The firing left the Hindu residential locality near Bugti's residence badly hit. In 2006, a Hindu temple in Lahore was destroyed to pave the way for construction of a multi storied commercial building. When reporters from Pakistan based newspaper Dawn tried to cover the incident, they were accosted by the henchmen of the property developer, who denied that a Hindu temple existed at the site. In January 2014, a policeman standing guard outside a Hindu temple at Peshawar was gunned down. Pakistanis attack Hindu temples if anything happens to any mosque in neighbouring India. In July 2010, around 60 members of the minority Hindu community in Karachi were attacked and evicted from their homes following an incident of a Hindu youth drinking water from a tap near an Islamic mosque. In January 2014, a policeman standing guard outside a Hindu temple at Peshawar was gunned down. In 2010 also, 57 Hindus were forced to convert by their employer as his sales dropped after Muslims started boycotting his eatable items as they were prepared by Hindus. Since the impoverished Hindus had no other way to earn and needed to keep the job to survive, hence they converted. A Pakistan Muslim League politician has stated that abduction of Hindus and Sikhs is a business in Pakistan, along with conversions of Hindus to Islam. Forced conversion, rape, and forced marriages of Hindu women in Pakistan have recently become very controversial in Pakistan. Although Hindus were frequently soft targets in Pakistan, the rise of Taliban forces in the political arena has particularly unsettled the already fragile situation for the minority community. Increasing persecution, ostracism from locals and lack of a social support system is forcing more and more Hindus to flee to India. This has been observed in the past whenever the conflicts between the two nations escalated, but this has been a notable trend in view of the fact the recent developments are due to internal factors almost exclusively. The Taliban have used false methods of luring, as well as the co operation of zealots within local authorities to perpetrate religious cleansing. In 2012, a century old temple demolished in Karachi, Pakistan, along with several houses, leaving nearly 40 Hindus homeless. Following the demolition, the Pakistan Hindu Council organised a protest outside of Karachi Press Club. Prakash, one of the members of the council said "They destroyed our mandir and humiliated our gods". In January 2014, in an attack on a temple, the guard was gunned down. Some Hindus in Pakistan feel that they are treated as second class citizens and many have continued to migrate to India. According to the Human Rights Commission of Pakistan data, just around 1,000 Hindu families fled to India in 2013. In May 2014, a member of the ruling Pakistan Muslim League Nawaz (PML N), Dr Ramesh Kumar Vankwani, revealed in the National Assembly of Pakistan that around 5,000 Hindus are migrating from Pakistan to India every year. Many Hindu girls living in Pakistan are kidnapped, forcibly converted and married to Muslims. According to the Pakistan Hindu Council, religious persecution especially forced conversions to remain the foremost reason for the migration of Hindus from Pakistan. Religious institutions like Bharchundi Sharif and Sarhandi Pir support forced conversions and are known to have support and protection of ruling political parties of Sindh. According to the National Commission of Justice and Peace and the Pakistan Hindu Council (PHC) around 1000 Christian and Hindu minority women are converted to Islam and then forcibly married off to their abductors or rapists. This practice is being reported increasingly in the districts of Tharparkar, Umerkot and Mirpur Khas in Sindh. In September 2019, Hindu teacher was attacked and three Hindu temples were vandalised in Ghotki riots over blasphemy accusations. The protestors attacked properties, including the school and vandalised three Hindu temples. Four teenagers, ages 12 and 15 years, have been arrested for theft charges of the cash collection box of the temple. In 2020, an Islamist mob desecrated the construction site of the first Hindu temple in Islamabad Shri Krishna Temple Islamabad. Subsequently, the Pakistan government halted the construction of the temple and referred the issue to the Council of Islamic Ideology, a constitutional body set up to ensure compliance of state policy with Islamic Ideology. Punjab Assembly speaker Chaudhry Pervaiz Elahi, a member of Pakistan Muslim League Quaid, stated that construction of the temple was " against the spirit of Islam". Jamia Ashrafia, a Lahore based Islamic institution, issued a fatwa against the temple. In October 2020, Goddess Durga's idols have been vandalised, stripped down and damaged in Nagarparkar, the Sindh Province of Pakistan. According to the reports, the incident happened after the Hindu community had performed prayers of the Hindu festival Navaratri. The violent mob, arranged by the local clerics, is seen setting on fire the walls and roof of the temple on the footage report. According to the report, the rally was organised by Jamiat Ulema e Islam (F), a Sunni Deobandi political party in Pakistan, after the speakers delivered their fiery speeches, the crowd vandalized the temple and set it ablaze and razed it to the ground. According to Ramesh Kumar Vankwani, the member of Hindu National Assembly, the situation in the city was tense following the desecration of the Hindu temple.

Шри-Ланка

Тхеравада буддизмі Шри-Ланка тарихы бойында басты дін болып келді, ол алғаш рет б.з.д. 3 ғасырда аралға келгеннен бері. Ол сингаль этникалық тобының ерекше бөлігі болып табылады. Мемлекет пен Сангха (буддистік руханият) тығыз және өзара байланыста болып келді, патшалықтың заңдылығы тек буддистерге буддизмді қорғау мақсатында берілді. Осылайша, елдің конституциясында буддизмге "бірінші орын" берілді, мемлекеттің оны қорғау және дамыту міндеті болып табылады. Буддизмнің осы заңды орнына қауіп төндіретін топтар Сангха бастаған буддистік көпшілікпен қақтығысқа түсті. Сингаль буддалық ұлтшылдығының тамыры 5-ші ғасырдың біздің заманымызда буддалық монахтың буддизмді және буддалық билеушілерді даңқтау үшін жазған Пали шежіресі Махавамсаның мифологиялық-тарихи есептерінде жатыр. Шежіреде Будда аралға өз дінін сақтау үшін бата бергені және сингальдардың ата-бабаларына оны сақтауды тапсырғандығы айтылады. Бұл аралдың Сихадипа (сингальдар аралы) және Дхаммадипа (буддизмді сақтау және тарату үшін қасиетті арал) екендігіне қатысты сингаль буддистерінің кең таралған сеніміне әкелді. Сонымен қатар, шежіреде буддизмді қорғау үшін зорлық-зомбылық жасау заңды деп есептеледі. Қазіргі ұлтшылдар жиі сілтейтін танымал оқиғада буддалық князь Дutthагамани және буддалық монахтар әскері аралда буддалық билікті қалпына келтіру үшін тамил билеушісі Эллаланмен шайқасып, оны жеңгені айтылады. Дutthагамани көптеген тамилдерді өлтіргеніне қайғырғанда, араханттар (Будданың ағартылған шәкірттері) оған ешқандай күнә жасамайтынын, өйткені ол тек жануарлардан артық құрметтелмейтін сенбеушілерді өлтіргенін айтты. Сангха тарихи түрде индуизмге қарсылық білдірді, оны еретик немесе жалған сенім ретінде бейнеледі, ал тамилдер буддизмнің негізгі сенбеушілері мен жаулары ретінде көрсетілді. Ғалым Эдмунд Личтің айтуынша, "Будда сангхасын индустар-тамилдердің басып кіруінен қорғайтын қасиетті соғыс – барлық сингаль ұлттық дәстүрлерінің ең негізгісі". Будданың ілімін бекіту үшін 3-ші ғасырда патша Махасена индуистік храмдарды жойды, олар сенбеушілердің храмдары болған делінеді. 12-ші ғасырда билеуші Викрамабаху I және оның мұрагері Гаджабаху II индуизм дініне негізделгендігі үшін Сангхадан патшалық киесін алмады, өйткені аралдағы патшалық буддизмді қорғау мақсатында буддистерге берілді. Маханың басып кіруінен кейін жазылған Пуджавалияда дінсіздер буддизмге арналған аралда ешқашан тұрақты тұрмайды және ол тек буддистік билеушілерге ғана жарамды деп мәлімделген. 13-ші ғасырдан бастап аралдағы индуизмнің өсіп келе жатқан ықпалына Сангха қарсылық көрсетті, индуистік құдайларға табынуды айыптап, кию сияқты индуистік әдет-ғұрыптарды мазақ етті. 1760 жылы буддалық монахтар жетекшісі Оңтүстік Үндістаннан шыққан патша Кирти Шри Раджасинханы өлтіруге сөз байластырды, себебі ол "еретик тамил" болғандықтан индуистік рәсімдерден бас тартқан, мысалы, киюге тыйым салған. Қазіргі уақытта сингаль буддалық ұлтшыл топтар діни азшылықтарды жек көру науқаны мен зорлық-зомбылықтың нысанасына айналдырды. Әсіресе сингаль буддистері мен индуистік тамилдер арасындағы этникалық қақтығыстың маңызды діни аспектісі болды, Сангханың көпшілігі әскери шешімді жақтады. Тамил индуистік храмдары мен қасиетті орындары Шри-Ланка тәуелсіздік алғаннан бері жойылып, арамдалып, иеленуде, ал индуистік діни қызметкерлері мен табынушылары сингаль буддасы ұлтшылдарының зорлық-зомбылық әрекеттерінің нысанасына айналды. 1958 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін тағы бір сериялы тамилдерге қарсы тәртіпсіздіктер орын алса, онда саяси белсенді монахтар өз үлестерін қосты, Панадура индуистік ғибадатханасына от жағуға тырысқан сингальдық бұқаралық оның діни қызметкерін тірідей өртеп жіберді. ТТТИ-нің индус тегі бар басшысы Прабахаран осы оқиғаны өзінің жанжалға бет бұруына себеп болған оқиғалардың бірі деп атады. 1977 жылы тағы бір тамилдерге қарсы көтерілістердің басталуында индуистік храмдар жаппай шабуылға ұшырады. 19 тамызда Сингаль халқының үлкен тобы Маванелладағы Шри Катиресан ғибадатханасына шабуыл жасап, индуистік діни қызметкерлерін өлтіру керектігін және барлық индуистік храмдарды буддалық храмдарға айналдыру керектігін айқайлады. Бас діни қызметкер шабуылдан қашып кетеді, бірақ бұзылған топ иілгіштерді бүлдіріп, ғибадатхананы өртеп жіберді. Галгамува, Галаха, Кегалле, Катугастота, Матара, Уккувела және Удупихилладағы индуистік храмдар да зардап шегіп, тоналып немесе өртелді. Арал бойынша кемінде 50 индуистік храмға шабуыл жасалған деп есептеледі. Мемлекет тарапынан индуистерге қарсы институционалдық дискриминацияның да мысалдары болды. 1968 жылы Тринкмалидегі әйгілі Конесуарам храмының аумағын индуистік қасиетті аймақ деп жариялау үшін құрылған комиссия буддалық монах Дамбагасаре Сумедханкараның талабы бойынша үкімет тарапынан тоқтатылды, ол бұл орынды ежелгі буддалық құлшылық орны деп мәлімдеді, ал сол монах 1979 жылы сол аудандағы Серувиланы буддалық қасиетті қала деп жариялау үшін үкіметке сәтті өтініш жасады. 1981 жылы Джафнадағы тамилдерге қарсы зорлық-зомбылық кезінде полицейлер индуистік храмды қиратты және өртеп жіберді. 1983 жылы тамилдерге қарсы жаппай қырғын кезінде 50-ден астам индуистік храм шабуылға ұшырады, онда буддалық монахтар да тәртіпсіздікке қатысып, сингальдарды барлық тамилдерді өлтіруге шақырды. Жетекші буддалық ұлтшыл және Индустрия министрі Сирил Мэтью қырғынды ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды, нәтижесінде мыңдаған тамилдер қаза тауып, қоныс аударды, бұл Шри-Ланка азаматтық соғысын тудырды. Мэтью тамилдерге қарсы қатігез науқан жүргізіп, буддалық шежіреде қамтылған поляризациялық жазбаларды, әсіресе Калинга Маханың басып кіруінен буддизмге келген қиындықтарды және оны қазіргі этникалық қатынастарға қатысты жариялады. Осылайша, ол өз жазбалары мен сөздері арқылы зорлық-зомбылыққа жол ашты. 1983 жылы Шри-Ланка азаматтық соғысы басталғаннан бастап көпшілік буддалық Шри-Ланка қауіпсіздік күштері тарапынан индуистік храмдарға шабуылдар күшейді, сарбаздар кейбір храмдарды, мысалы, Маннардағы әйгілі Тирукеттисуарам храмын басып алып, тонап, арамдап, діни қызметкерлер мен табынушыларды шығарып тастады. 1990 жылдың қазанында Шри-Ланка әуе күштері Джафнадағы әйгілі Нагулесуарам храмын бірнеше рет бомбалап, зардап шектірді, сонымен қатар көптеген тамил табынушыларын өлтірді және жарақаттады. Солтүстік-Шығыс провинциясының индуистік діни ұйымы 1998 жылы ЮНЕСКО-ға жолдаған хатында соғыс басталғаннан бері Солтүстік-Шығыс провинциясындағы 1800-ден астам индуистік храм "жойылған немесе құлшылық етуге жарамсыз" болғанын мәлімдеді. Индуистік істер департаменті 1983 жылдан 1990 жылдың желтоқсанына дейін Солтүстік-Шығыс провинциясының сегіз ауданында 1479 индуистік храм зардап шеккенін бағалады. Соғыс кезінде мұсылман бұқаралық топтары да индуистік храмдарға шабуыл жасады. 1985 жылдың сәуір айында Карайтивудегі тамилдерге қарсы зорлық-зомбылық кезінде Шри-Ланка қауіпсіздік күштері ұйымдастырған мұсылман бұқаралық тобы, Джихад тобының мүшелері ескі Каннаги Амман храмының қасиетті орталығына кіріп, қасиетті паттинидің алтын бейнесін алып, храмның бір бөлігін өртеп жіберді. Олар басқа индуистік құдайларға арналған айналадағы храмдардың бейнелерін де бұзды. Басқа индуистік храмдар да бензинмен бомбаланды және олардың құндылықтары алынды. Зақымдалған храмдардың бұзылған қабырғаларына "Аллаху Акбар" деген ислам фразасы жазылды. Жалпы, алты индуистік храм өртке түсті.

Theravada Buddhism has been the preeminent religion in Sri Lanka throughout its history since it was first established on the island in the 3rd century BCE and forms an integral part of the Sinhalese ethnic identity. The state and the Sangha (Buddhist clergy) have maintained a close and reciprocal relationship, with the legitimacy of kingship being conferred only on Buddhists for the purpose of protecting Buddhism. Consequently, Buddhism is given "the foremost place" in the country’s constitution, making it the duty of the state to protect and foster it. Other groups perceived as posing threat to this rightful position of Buddhism on the island have come into conflicts with the Buddhist majority led by the Sangha. Sinhalese Buddhist nationalism has its roots in the mytho historical accounts of the 5th century CE Pali chronicle Mahavamsa composed by a Buddhist monk to glorify Buddhism and Buddhist rulers on the island. The chronicle portrays the island as having been blessed by the Buddha to be the repository of his religion and the ancestors of the Sinhalese as having been entrusted to be its custodians. This has led to the widely held Sinhalese Buddhist belief that the island is Sihadipa (island of the Sinhalese) and Dhammadipa (the island ennobled to preserve and propagate Buddhism). The chronicle also legitimizes violence for the sake of safeguarding Buddhism. In a popular story often invoked by modern nationalists, it narrates an account of the Buddhist prince Dutthagamani and his army of Buddhist monks battling and defeating the Tamil ruler Ellalan in order to restore Buddhist rule over the island. When Dutthagamani laments over the many Tamils he has killed, the arahants (Buddha’s enlightened disciples) advise him that no real sin has been committed by him since he has killed only unbelievers who were not more to be esteemed than beasts. The Sangha has historically expressed hostility toward Hinduism which they depicted as a heretical or a false faith and the Tamils figure as the main unbelievers and enemies of Buddhism. According to the scholar Edmund Leach, "the Holy War which defends the Buddhist Sangha against Hindu Tamil encroachment is the most basic of all Sinhalese nationalist traditions." The Hindu temples destroyed by the King Mahasena in the 3rd century CE in order to establish the doctrine of the Buddha were said to have been those of the unbelievers. The 12th century CE rulers Vikramabahu I and his successor Gajabahu II were denied royal consecration by the Sangha on the basis of their Hindu faith since kingship on the island was reserved for Buddhists for the purpose of protecting Buddhism. The Pujavaliya composed in the aftermath of Magha’s invasion declares that the unbelievers will never have permanent residence on the island reserved for Buddhism and that it is only suitable for Buddhist rulers. The increasing influence of Hinduism on the island starting from the 13th century CE was resisted by the Sangha who decried the worship of Hindu gods and ridiculed Hindu customs such as wearing the sacred ash. Leading Buddhist monks conspired to assassinate the King Kirti Sri Rajasinha of South Indian origin in 1760 on the basis that he was a "heretical Tamil" who refused to give up Hindu practices such as wearing the sacred ash. In the modern period, religious minorities have been targeted for hate campaign and violence by Sinhalese Buddhist nationalist groups. Most notably the ethnic conflict between the Sinhalese Buddhists and the mainly Hindu Tamils has had a significant religious dimension with majority of the Sangha advocating a military solution. Tamil Hindu temples and sacred sites have been targeted for acts of destruction, desecration and appropriation and the Hindu priests and devotees have been targeted for acts of violence by Sinhalese Buddhist nationalists since Sri Lanka’s independence. When another series of anti Tamil riots broke out in the post independent Ceylon in 1958 to which the politically active monks had contributed, a Sinhalese mob after failing to set fire to the Panadura Hindu temple burned alive its officiating priest in a notable incident. The LTTE leader Prabhakaran from a Hindu background cited this incident as one of the catalysts for his turn toward militancy. In another outbreak of anti Tamil riots in 1977, Hindu temples came under attack on a massive scale. On the 19th August, a large Sinhalese mob descended upon the Sri Kathiresan Temple in Mawanella, shouting that the Hindu priests should be killed and all Hindu temples should be converted into Buddhist temples. The Chief Priest fled the assault but the mob damaged the idols inside and set fire to the temple. Hindu temples in Galgamuwa, Galaha, Kegalle, Katugastota, Matara, Ukkuwela and Udupihilla were also damaged and looted or burned. It’s estimated that no less than 50 Hindu temples were attacked throughout the island. There were also instances of institutional discrimination against Hindus by the state. In 1968 the committee set up to declare the precincts of the famous Koneswaram Temple in Trincomalee as a Hindu sacred area was suspended by the government at the behest of the Buddhist monk Dambagasare Sumedhankara who claimed the site as an ancient place of Buddhist worship, whereas the same monk was able to successfully petition the government to declare Seruvila in the same district as a Buddhist sacred city in 1979. During the 1981 anti Tamil violence in Jaffna, policemen vandalized and set fire to a Hindu temple. More Hindu temples came under attacks with over 50 being damaged during the watershed anti Tamil pogrom in 1983, in which Buddhist monks also led rioters exhorting the Sinhalese to kill all Tamils. Cyril Mathew, a leading militant Buddhist nationalist and the Minister of Industries, played a key role in organizing the pogrom, which resulted in the deaths and displacement of thousands of Tamils, sparking the Sri Lankan Civil War. Mathew had been conducting a virulent anti Tamil campaign, publishing inflammatory pamphlets such as the one calling on the Sinhalese to "Protect the Buddhist Faith". He had revived and propagandized polarizing accounts contained in the Buddhist chronicle, notably the devastation brought upon Buddhism by the invasion of Kalinga Magha and his Tamil soldiers, and applied them to contemporary ethnic relations. Thus, he had paved the way for the violence through such writings and speeches. With the beginning of the Sri Lankan civil war in 1983, attacks on Hindu temples by the majority Buddhist Sri Lankan security forces escalated, with the soldiers occupying, plundering, desecrating and ejecting priests and devotees from some temples such as the famous Thirukketheeswaram Temple in Mannar. In October 1990 the Sri Lankan Air Force repeatedly bombed and damaged the famous Naguleswaram temple in Jaffna, also killing and injuring many Tamil devotees. In a 1998 letter to the UNESCO, the Hindu Religious Priest Organisation of North East Province complained that more than 1,800 Hindu temples in the North Eastern Province had been "destroyed or rendered unfit for worship" since the war began. The Department of Hindu Affairs estimated that 1,479 Hindu temples had been damaged in eight districts of the North Eastern Province between 1983 and December 1990. Muslim mobs also attacked Hindu temples during the conflict. During the anti Tamil violence in Karaitivu in April 1985 orchestrated by the Sri Lankan security forces, Muslim mob said to be members of the Jihad group entered the sanctum sanctorum of the ancient Kannagi Amman temple and removed the golden image of the goddess Pattini and burned a part of the temple. They also broke the idols of surrounding temples devoted to other Hindu deities. Other Hindu temples were also petrol bombed and their valuables removed. The broken walls of the damaged temples were painted with the Islamic phrase "Allahu Akbar". Overall, six Hindu temples were damaged by fire and pillaged. The Bhadrakali temple in Akkaraipattu was demolished by a Muslim mob in 1990 with the tacit sanction from the security forces and was desecrated with its well being filled with cattle bones. The Hindu priests have also been subject to persecution by the state, with them being arrested, having their sacred thread removed, being beaten and detained as LTTE suspects. A Hindu priest named Barmasiri Chandraiyer Ragupathi Sharma who has been detained since 2000 under the draconian Prevention of Terrorism Act was subjected to degrading treatment in police custody. His sacred thread was cut and he was fed meat and alcohol against his religious beliefs. He was also tortured with a barbed wire pipe being inserted into his rectum and his genitals being slammed in a drawer. In 2008 Sivakururaja Kurukkal, chief priest of the Koneswaram Temple, was shot dead in Trincomalee by state affiliated forces. The priest had led the revival of the district's Hindu heritage against the latest spate of state sponsored Buddhist encroachment and defended the human rights of Tamils. In the post war period with a triumphant Sinhalese Buddhist nationalism and Tamil areas under heavy military occupation, there has been an increased drive to change the Tamil Hindu identity of contested sites into Sinhalese Buddhist in a process that has been termed "Buddhisization". Military personnel have spearheaded the construction of Buddhist shrines throughout Tamil Hindu areas with no Buddhist population, symbolizing the assertion of Sinhalese Buddhist domination. The Sangha has used the backing of the military and the Department of Archaeology to claim Hindu sites as former Buddhist sites in order to build Buddhist shrines and viharas in their place, stoking longstanding Tamil fears of Sinhalese colonization. Tamil Hindu clergy and laity objecting to such encroachments have been threatened and assaulted. In 2012 the All Ceylon Hindu Council complained to the government about its inaction against the construction of Buddhist viharas on the sites of destroyed Hindu temples. There have also been renewed attacks on Hindu temples. In the southern town of Dambulla, the Bhadrakali Amman Temple was demolished and the image of its deity desecrated by members of the Sangha and lay Buddhists in 2013 after calls from the head monk of the local Rangiri Dambulu Viharaya for its removal since it was within a designated Buddhist sacred area. Condemning the recent destruction and appropriation of a Ganesha temple site to make way for a Buddhist stupa in Trincomalee and recalling earlier such incidents in the district, the Association of Hindu Priests in Muttur aired the wider Tamil Hindu grievances in May 2019: "After the end of war, not only Tamil habitations but also Saivite temples are being destroyed and encroached on. We are saddened by the fact that it is some Buddhist monks who are leading the efforts to destroy Saivite and Tamil history." Under the Taliban regime, Sumptuary laws were passed in 2001 which forced Hindus to wear yellow badges in public in order to identify themselves as such. Hindu women were forced to dress according to Islamic hijab, ostensibly a measure to "protect" them from harassment. This was part of the Taliban's plan to segregate "un Islamic" and "idolatrous" communities from Islamic ones. In addition, Hindus were forced to wear yellow distinguishing marks, however, after some protests Taliban abandoned this policy. The decree was condemned by the Indian and United States governments as a violation of religious freedom. In the United States, the chairman of the Anti Defamation League Abraham Foxman compared the decree to the practices of Nazi Germany, where Jews were required to wear labels which identified them as such. The comparison was also drawn by California Democrat and holocaust survivor Tom Lantos, and New York Democrat and author of the bipartisan 'Sense of the Congress' non binding resolution against the anti Hindu decree Eliot L Engel.

Малайзия

Малайзия халқының шамамен тоғыз пайызы – тамил үндістері, олардың шамамен 90 пайызы – индуистер. Үндістандық қоныс аударушылар 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Тамил Надудан Малайзияға келді. 2006 жылдың сәуір және мамыр айлары аралығында елдегі қалалық әкімдіктер бірнеше индуист ғибадатханаларын бұзыды, бұл индуистерге қарсы зорлық-зомбылықпен бірге жүрді. 2006 жылдың 21 сәуірінде Куала-Лумпурдағы Малаимэль Шри Селва Калиамман ғибадатханасы қалалық әкімдік бульдозерлерді жібергеннен кейін қиратылды. Селангор штатындағы Субанг және Шах Алам тұтынушылар қауымдастығының президенті, мұсылмандар басым Шах Алам қаласындағы жергілікті билік органдарының 107 жылдық индуист ғибадатханасын бұзуын тоқтатуға бағытталған күш-жігерді ұйымдастыруға көмектесіп келеді. Малайзиядағы исламдану процесі индуизм сияқты азшылық діндерін ұстанатын көптеген малайзиялықтарды алаңдатып отыр. 2006 жылдың 11 мамырында Куала-Лумпур қалалық әкімдігінің қарулы қызметкерлері 1000-нан астам индуистке қызмет ететін 60 жылдық қала маңындағы ғибадатхананың бір бөлігін күшпен бұзды. Бірнеше ҮЕҰ-ның (Үкіметтік емес ұйымдардың) біріккен "Хинду құқықтарын қорғау күші" Малайзия Премьер-министріне шағымданып, бұл қиратуларға наразылық білдірді. Хинду құқықтарын қорғау күшінің адвокатының сөзіне сүйенсек, Малайзияда әр үш апта сайын бір индуист ғибадатханасы бұзылады. Селангорда ғибадатхана салу жоспарына қарсылық ретінде мұсылмандар сиырдың басын кесіп тастады, ал басшылар Шах Аламда ғибадатхана салынса, қан төгілетінін мәлімдеді. Елдегі заңдар, әсіресе діни үйдесімділікке қатысты заңдар, көбінесе исламға көшуге мәжбүрлеуге бағытталған.

Мьянма

2017 жылдың 25 тамызында Мьянманың Рахин штатындағы Маунгдау ауданының солтүстігіндегі «Ха Маунг Сейк» деп аталатын бірнеше ауылға Аракан Рохинджа құтқару армиясы (ARSA) мүшелерінен құралған рохинджа мұсылмандары шабуыл жасады. Бұл оқиға «Ха Маунг Сейк қырғыны» деп танылды. Amnesty International ұйымы сол күні шамамен 99 индус қаза тапқанын хабарлады. Осыған байланысты көптеген рохинджа индустары өздерін рохинджа емес, читтагондық индустар деп атауды бастады. 2017 жылдың қыркүйегінде India Today басылымы Ракхайн аймағында 45 индустың денелері бар жаппай қабірлер табылып, Бангладештің босқындар лагерьлерінде индус рохинджалары мұсылман рохинджалардың күштеп ислам дініне өткізгенін жариялады.

Америка Құрама Штаттары

Индустар АҚШ халқының 0,7%-ын құрайды. Олар ең әулетті діни топ болып табылады. АҚШ-тағы индустар заң бойынша да, іс жүзінде де тең құқықтарға ие. Дегенмен, 1987 жылы Нью-Джерси штатында "Dotbusters" деп аталатын көшелік банда үндістандықтарға қарсы бірнеше қауіп-қатер мен шабуылдар жасады. Бұл атау үнді әйелдерінің маңдайына дәстүрлі түрде жабысатын биндиден шыққан. 1987 жылдың қазан айында бір топ жас жігіттер парси тегіндес үндістандық Навроз Модиге, оны индус деп жаңылыстырып, шабуыл жасады. Ол Голд-Кост кафесінен досымен бірге шыққаннан кейін, досы комаға түсті. Моди төрт күннен кейін қайтыс болды. Шабуылға қатысқан төрт адам – Луис Асеведо, Ральф Гонсалес және Луис Падилья – аса ауыр қылмыс жасады деп айыпталды; ал Уильям Асеведо – қарапайым қылмыс жасады деп айыпталды. Шабуыл оқшаумен, аяқпен және бейсбол таяқшасы немесе кірпіш болуы мүмкін белгісіз заттармен жасалды. Шабуыл жасағандардың саны оннан он екіге дейін болды деген болжам бар, олар Модиді қоршап алып, оның жоқ шашы үшін "Кояк" немесе "балдырған" деп масқаралады. Модидің әкесі Жамшид Моди кейіннен Нью-Джерси штатының Хобокен қаласы мен полициясына шағымданып, "Хобокен полициясының азиялық үндістерге қарсы зорлық-зомбылық актілеріне бейжай қанағаттанғандығы Навроз Модидің тең қорғалу құқығын бұзды" деп мәлімдеді. Моди сотты ұтылды; сот шабуыл жеккөрушілік қылмысы емес екенін, сондай-ақ полиция немесе қала прокуратурасы тарапынан ешқандай заңбұзушылық орын алмағанын анықтады. "Dotbusters" негізінен Нью-Йорк және Нью-Джерсиде орналасқан және олардың көптеген қылмыстары Джерси-Ситиде жасалған. 1990 жылы Нью-Джерси заң шығарушы органы жеккөрушілікке қарсы күресті күшейтетін заңдар қабылдады, бірақ шабуылдар тоқтамады. 1991 жылы Нью-Джерсиде үндістерге қарсы жеккөрушілік қылмыстардың 58 жағдайы тіркелді. 2012 жылдың 2 қаңтарында Нью-Йорк қаласындағы индуисттік құдайға табыну орталығы өртке ұшырады. 2019 жылдың қаңтар айының соңында Луисвиллдегі Сваминараян ғибадатханасына шабуыл жасалып, ғибадатханаға зақым келтірілді және индуисттік қарсы граффити жазылды. Кейіннен қала әкімі индуизм және басқа да жеккөрушілік қылмыстар туралы хабардар ету мақсатында тазалау жұмыстарын ұйымдастырды. Бірнеше күннен кейін 17 жастағы жігіт жеккөрушілік қылмысы үшін тұтқындалды.

Hindus constitute 0.7% of the total population of the United States. They are also the most affluent religious group. Hindus in the US enjoy both de jure and de facto legal equality. However, a series of threats and attacks were committed against people of Indian origin by a street gang called the "Dotbusters" in New Jersey in 1987. The name originated from the bindi traditionally worn on the forehead by Indian women. In October 1987, a group of youths attacked Navroze Mody, an Indian man of Parsi origin, who was mistaken for a Hindu, after he had left the Gold Coast Cafe with his friend who fell into a coma. Mody died four days later. The four convicted of the attack were Luis Acevedo, Ralph Gonzalez and Luis Padilla – who were convicted of aggravated assault; and William Acevedo – who was convicted of simple assault. The attack was with fists and feet and with an unknown object that was described as either a baseball bat or a brick, and occurred after members of the group, which was estimated as being between ten and twelve youths, had surrounded Mody and taunted him for his baldness as either "Kojak" or "baldie". Mody's father, Jamshid Mody, later brought charges against the city and police force of Hoboken, New Jersey, claiming that "the Hoboken police's indifference to acts of violence perpetrated against Asian Indians violated Navroze Mody's equal protection rights" under the Fourteenth Amendment. Mody lost the case; the court ruled that the attack had not been proven a hate crime, nor had there been proven any malfeasance by the police or prosecutors of the city. The Dotbusters were primarily based in New York and New Jersey and committed most of their crimes in Jersey City. Although tougher anti hate crime laws were passed by the New Jersey legislature in 1990, the attacks continued, with 58 cases of hate crimes against Indians in New Jersey reported in 1991. On 2 January 2012, a Hindu worship center in New York City was firebombed. In late January 2019, an attack on the Swaminarayan Temple in Louisville, Kentucky, resulted in damage and Hinduphobic graffiti on the temple. A cleanup effort was later organised by the mayor to spread awareness of Hinduism and other hate crimes. An arrest of a 17 year old was made for the hate crime days later.

Тринидад және Тобаго

Үндістандық келісімшарт жүйесінің алғашқы онжылдықтарында үнді мәдениетінің түрлері христиан көпшілігі тарапынан жек көрумен немесе бейжайлықпен қабылданды. Тринидадтың тарихы мен мәдениетіне индустар көп үлес қосты, бірақ мемлекет индустарды тарихи түрде екінші дәрежелі азаматтар деп санады. Тринидадтағы индустар ересектерге сайлау құқығын беру, индуисттік неке заңы, ажырасу заңы, кремация ережесі және басқа да кемсітушілік заңдар қабылдануы үшін күресті. Атап айтқанда, евангелисттік және Пентикост христиандары. Мұндай әрекеттер христиандық афро-тринидадтықтар мен индуисттік индо-тринидадтықтар арасында туындайтын нәсілдік шиеленісті көрсетеді. Гинду дінін ұстанатындар басым бөлігі үндістер болғандықтан, экстремистік фиджилік ұлтшылдардың нәсілшілдік шабуылдары индуизм институттарына қарсы зорлық-зомбылыққа жиі әкеп соқты. Ресми мәліметтерге сәйкес, 2004 жылмен салыстырғанда индуисттік институттарға жасалған шабуылдар 14%-ға артты. Индустар мен индуизм, әсіресе 2000 жылғы мамырдағы төңкерістен кейін "сырттан келгендер" деп белгіленгендіктен, Фиджиде теократиялық христиан мемлекетін құруды қалайтын фиджилік фундаменталистер мен ұлтшылдардың құрбаны болды. Индустарға деген осы төзбеушілік индустарға қарсы сөздерде және ғибадатханаларды бұзуда көрініс тапты, бұл индустарға қарсы зорлық-зомбылықтың ең көп таралған және тікелей формалары болып табылады. 2001 жылдан 2005 жылдың сәуір айына дейін полицияға ғибадатханаларға шабуыл жасаудың жүзден астам жағдайы тіркелді. Ғибадатханаларды бұзудың алаңдатарлықтай өсуі индуист азшылықтарының арасында үрей мен қорқыныш тудырып, көршілес Австралия мен Жаңа Зеландияға көшіп кетуді жеделдетті. Фиджидегі Методист шіркеуі сияқты ұйымдасқан діни институттар теократиялық христиан мемлекетін құруға бірнеше рет шақырды және индустарға қарсы сезімді таратуда.