Аргилл полкінің тарихы және Жакобиттерге қарсы күресі

Кіріспе

Аргиллдің жаяу әскер полкі – шотландтық жаяу әскер полкі, 1689 жылғы сәуірде Таулы аймақтағы якобиттердің қарсылығын басу үшін құрылған. 1692 жылғы ақпанда Гленкоу қырғынына қатысып, мамыр айында Лондонның жанындағы Брентфордқа, содан кейін 1693 жылдың басында Фландрияға көшіріліп, онда Тоғыз жылдық соғыста күресті. 1694 жылғы сәуірде Лорн полкі болып аталды және 1697 жылғы ақпанда таратылды.

Құрылу

19 сәуірде 1689 жылы Аргилл графына Шотландия Парламенті 600 адамдық полк құруды тапсырды, кейін ол 800 адамға дейін ұлғайтылды; бұл жалдамалы әскер емес, алғашқы тұрақты жоғарғы тайпалық полк болды. Англия мен Шотландияны Англия Коммонуэлиттігінің көп бөлігінде билеген Жаңа үлгідегі армияның тәжірибесі, 17 ғасырдың соңындағы саясаткерлер тұрақты армияларды жеке адамның бостандығына қауіп және қоғамға тікелей қауіп деп қарады. Бұған жол бермеу үшін полктер полковниктердің жеке меншігі ретінде қарастырылды, олар ауысқанда аттары өзгертіліп, мүмкіндігінше жылдам таратылды. Комиссиялар – сатып алуға, сатуға немесе инвестиция ретінде пайдалануға болатын мүліктер еді; бір адам бір уақытта бірнеше комиссияны иелене алатын және жасқа қатысты шектеулер болған жоқ. Олар міндетті түрде қызмет етуді талап етпеді, әсіресе жоғары деңгейдегі иелік және басқару функциялары бөлек болды. Көптеген полковниктер мен подполковниктер белсенді әскери қызмет атқарса, ал басқалары өз міндеттерін төменгі шендегілерге тапсырған азаматтар болып қала берді. Бір адам Шотландиядағы полкке қосылып, Фландриядағы басқа полкке тағайындалып, содан кейін Эдинбургтен шықпай және әскери міндеттерге қатыспай Ямайкадағы полкке ауыса алатын. Көптеген адамдар мұны түсінбейді; Роберт Холденнің 1905 жылғы мақаласы Аргилл графына оның полковник ретінде Гленкоу қырғынына қатысқан деген болжаммен қорғауға көп орын арнады. Көптеген полктерде операциялық басқаруды подполковник жүзеге асырды, ал біріншісі – Очинбректің сэр Дункан Кэмпбелл болды, оның отбасы Аргилл графтарының мұрагерлік подполковниктері болды. 1691 жылдың маусымында оның орнын Роберт Джексон, ал 1695 жылдың шілдесінде Намур қамалында ауыр жарақат алған Патрик Юм басты. Шындығында, майор Роберт Данкансон 1690 жылдың шілдесінен 1697 жылдың ақпанына дейін осы функцияны істеген көрінеді. Жоғарғы тайпалық полктер алдымен капитанды, әдетте жер иелерін немесе кіші дворяндарды тағайындау арқылы құрылды, олардың әрқайсысы өздерінің иеліктерінен алпыс адамды жинауға жауапты болды. 1691 жылдың қазан айындағы 2-ші ротаның тізімі басым көпшілігі Аргиллширден, соның ішінде Коуал мен Кинтайрдан келгенін көрсетеді, бұл аймақтар 1685 жылғы көтерілістен кейін қатты қиындықтарға тап болған және төменгі жазықтардан көшіп келгендер қоныстанған жерлер еді. Кэмпбелл деген аттылар салыстырмалы түрде аз, бірақ көптегендері Кэмпбелл руларынан шыққан, олардың аттары әртүрліше жазылған. Гленлиондық Роберт Кэмпбелл сияқты офицерлер ресми түрде күніне 8 шиллинг алған, бірақ жабдықтар, тамақ сияқты шығыстарды есепке алғанда оны едәуір арттыруға мүмкіндіктер көп болды. Жоғарғы тайпалық полктер әсіресе тиімді болуы мүмкін, өйткені кландық жүйе кейбір әскери қызметтерді міндетті етті, бұл үкімет төлеген және солдаттар алған ақша арасындағы айырмашылықты ұлғайтты. Тізімдердің мақсаты – болмаған солдаттарға жалақы төлеуді тоқтату болды, сондықтан ресми сандарға сақ болу керек.

On 19 April 1689, the Earl of Argyll was commissioned by the Parliament of Scotland to raise a regiment of 600 men, later expanded to 800; it was the first regular Highland regiment rather than militia. Experience of the New Model Army, which ruled England and Scotland for much of the English Commonwealth, meant politicians in the late 17th century saw standing armies as a danger to the liberties of the individual and a threat to society itself. To prevent this, regiments were treated as the personal property of their Colonel, changed names when transferred and were disbanded as soon as possible. Commissions were assets that could be bought, sold or used as an investment; one person could simultaneously hold multiple commissions and there were no age restrictions. They did not require actual service, and at senior levels in particular, ownership and command were separate functions. While many colonels or lieutenant colonels played active military roles, others remained civilians who delegated their duties to a subordinate. An individual could join a regiment in Scotland, be appointed to another in Flanders, then transfer to one in Jamaica without ever leaving Edinburgh or participating in military duties. Many fail to appreciate this; Robert Holden's 1905 article devotes much space to defending the Earl of Argyll, on the assumption that as Colonel he participated in Glencoe massacre. In most regiments, operational command was exercised by the Lieutenant Colonel, the first being Sir Duncan Campbell of Auchinbreck, whose family were hereditary Lieutenant Colonels to the Earls of Argyll. He was succeeded by Robert Jackson in June 1691, then Patrick Hume, who was severely wounded at the Siege of Namur in July 1695. In reality, Major Robert Duncanson appears to have largely performed this function from July 1690 to disbandment in February 1697. Highland regiments were formed by first appointing Captains, usually landowners or minor gentry, each responsible for recruiting sixty men from their own estates. Muster rolls of the 2nd Company for October 1691. show the vast majority came from Argyllshire, including Cowal and Kintyre, areas settled by Lowlander migrants and badly affected by the suppression following the 1685 rising. There are relatively few named Campbell but many are from Campbell septs, spelt in a variety of ways. Officers like Robert Campbell of Glenlyon officially received 8 shillings per day but there were many opportunities to substantially increase this eg deductions for equipment, food etc. Highland regiments could be especially lucrative as the clan system made some military service obligatory, allowing a larger margin between what the government paid and soldiers received. One purpose of muster rolls was to curb the practice of claiming pay for non existent soldiers, and official numbers should be treated with care.

Шотландия; 1689 - 1692 жылдар

1689 жылғы шілдеде Аргилл полкі Якобиттердің Килликранкидегі жеңісінен кейін Перт қаласын гарнизонмен қамтамасыз етуге тағайындалды. Бір жыл өткен соң, олар Жоғарғы Таулы аймақтарды бағындыруға жауапты күштер құрамында Форт-Уильямдағы жаңа әскери базаға көшірілді. Бұл күшке әскери губернатор полковник Джон Хилл басшылық етті, және оған кейде Аргилл полкімен шатастырылатын подполковник Гамильтонның жеке полкі кірді. Келесі 18 ай бойы Джейкобиттердің бекіністерін қайта басып алуға немесе жоюға жұмыстар жүргізілді, олардың ішінде Касл Сталкер, Дуарт және Кейрнбург қамалдары болды. 1691/92 жылдардың қысында Аргилл полкі Гленгарри Макдональдарының негізгі ордасы – Инвергарри қамалын қоршады. Кейіннен куәгерлердің бірі 1692 жылғы қаңтардың соңында Гленлион басқаруымен Аргилл полкінің екі ротасы Гленкоға солтүстік Гленгарри үйінің қиратылған жерінен келгенін айтты. Олар салық немесе «кесте» жинау туралы бұйрықтарды алып келді; Жоғарғы Таулы аймақтар көбінесе қолма-қол ақшасыз қоғам болды, ал «еркін жайлау» балама ретінде жиі қолданылды. Бастапқыда күдікпен қарағанмен, Макдональдтар олардың қатысуын қабылдады, ал кейінірек Аргилл полкінің сарбаздары 13 ақпан күні таңға дейін басқа ниеттер туралы білмегендерін мәлімдеді. Шотландияның мемлекеттік хатшысы Лорд Стейрдің нұсқауымен Хилл Гамильтонға Кинлохлевендегі Гленкодан солтүстікке қарай шығу жолдарын 400 сарбазы бар Хилл полкімен жабуға бұйрық берді. Сонымен қатар, майор Дункансон басқаруымен Аргилл полкінен 400 сарбаз Гленлион жасағына қосылып, аңғар бойымен солтүстікке қарай жол тартты, кездескен әркімді өлтіріп, мүлікті алып, үйлерді өртеп жіберді. 12-ші күні кешке Дункансон Аргилл полкінің гранадирлер ротасының командирі капитан Драммонд арқылы Гленлионға өз бұйрықтарын жіберді, ол аға капитан болды. Гленлион келесі күні таңғы сағат 5:00-де өлтіруді бастауы керек еді, ал Дункансон оған мүмкіндігінше жақын уақытта қосылуы тиіс болды, бірақ кездейсоқ немесе жоспарлы түрде, олар екеуі де өлтіру тоқтағаннан кейін ғана келді. 1695 жылғы комиссияға ұсынылған мәліметтерге сәйкес, шамамен 30 адам қаза тапқан, оның ішінде тоғызы алдымен байлап, содан кейін атып өлтірілген. Соңғы есептерге сәйкес, Қырғын салдарынан қаза тапқандардың саны «шамамен 30» болды, ал басқалардың суықтан қаза тапқаны туралы мәлімдемелер расталмады. 1695 жылғы Парламент комиссиясы бұйрықтардың заңдылығына емес, олардың орындалуын бағалауға баса назар аударды. Олар Стейр мен Гамильтонның жауап беруі керек деген қорытындыға келді, бірақ шешімді Вильямға қалдырды. Оқиғаға қатысқандарға ешқандай айып тағылмады.

Still partially trained and understrength, in July 1689 the Argylls were used to garrison Perth after the Jacobite victory at Killiecrankie. A year later they moved to the new military base at Fort William as part of the force responsible for pacifying the Highlands. This was commanded by Colonel John Hill, the military governor and included Hill's own regiment under Lt Colonel Hamilton which is sometimes confused with the Argylls. The next 18 months were spent retaking or destroying Jacobite strongpoints including Castle Stalker, Duart Castle and Cairnburgh Castle. In the winter of 1691/92, the Argylls were besieging Invergarry Castle, primary seat of MacDonald of Glengarry. A witness later testified that at the end of January 1692 two companies of the Argylls under Glenlyon came to Glencoe from the north Glengarry's house being reduced. They were carrying orders to collect tax or 'cess' payments; the Highlands was a largely non cash society and 'free quarter' commonly used as an alternative. Although initially suspicious, the MacDonalds accepted their presence while individual Argyll soldiers later testified they were unaware of any other motive until the morning of 13 February. As instructed by Lord Stair Secretary of State for Scotland, Hill ordered Hamilton to block the northern exits from Glencoe at Kinlochleven with 400 men of Hills Regiment. At the same time, 400 men from the Argylls under Major Duncanson would join Glenlyon's detachment and sweep northwards up the glen, killing anyone they found, removing property and burning houses. On the evening of the 12th, Duncanson sent his own orders to Glenlyon carried by Captain Drummond, commander of the Argyll's Grenadier company and thus senior Captain. Glenlyon was to commence the killings at 5:00 am the next day, with Duncanson joining him as close to that time as possible but whether by accident or design, both he and Hamilton arrived only after the killings were over. Details given to the 1695 Commission report the deaths of around 30 men, including nine who were first tied up and then shot. Recent estimates put total deaths resulting from the Massacre as 'around 30', while claims others died of exposure have not been substantiated. The Parliamentary Commission of 1695 focused on whether orders had been exceeded, not their legality. They concluded Stair and Hamilton had a case to answer but left the decision to William. No charges were ever brought against those involved.

Англия мен Фландрия; 1692-1697 жылдар

1692 жылдың мамыр айында Якобиттердің шабуылынан болған қорқыныштан арғылл және басқа шотланд бөлімшелері ағылшын әскери құрамына көшіріліп, Англиядағы Брентфорд қаласына орналастырылды. Шабуыл қаупі 1693 жылдың басында Барфлер мен Ла-Хогтағы англо-голландия теңіз жеңістерімен, сондай-ақ Аргиллдердің Фландрияға жіберілуімен аяқталды. 9 шілдеде полк қазіргі Бельгиядағы Доттиньедегі француз бекіністеріне шабуылға қатысты және ауыр шығынға ұшырады, әсіресе капитан Драммонд басқарған гранадирлер ротасы көп шығынға ұшырады. 1694 жылдың сәуір айында Аргилл полковник лауазымын үлкен ұлы Лорнға тапсырды, содан бері полк Лорн полкі деп аталды. 1695 жылы Намурде полковник Хьюм ауыр жарақат алды, сол кезде полк маңызды стратегиялық позиция – Диксмуйде гарнизонының құрамында болғандықтан Дункансон басқаруды өз қолына алды. Француздар оны қоршауға алды; одақтас командирі Элленберг екі күннен кейін ғана капитуляциялады, бірақ Дункансон капитуляция шартына қол қоюдан бас тартты. Кейін Элленберг өлім жазасына кесілді, ал Дункансон сыйлық ретінде тамыз айында подполковник болып тағайындалды. Қарсыласып берілген гарнизондарға әдетте тұтқынға алынбай, еркін өтуге рұқсат етілді, ал Лорн полкі босатылып, Даммде қыстауға орналасты. 1696 жылға қарай Нидерландыдағы соғыс аяқталуға жақын болды және бөлімше Нийпорт пен Брюгге маңында гарнизондық міндеттерді орындады. Лорн полкі 1697 жылдың қыркүйегінде Рисвик шартына аз уақыт қалғанда, 1697 жылдың ақпан айында таратылған немесе «жабылған» деп Палаталар палатасының тізімінде көрсетілген.