Panzerfaust 3: Германияның 1980-ші жылдарғы танкке қарсы гранатомёті. Қазіргі заманғы, жеңіл, тиімді қару. Украина, Ауғанстанда қолданылады. Танктерге қарсы күрес!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Panzerfaust 3 (немесе "танк жұдырығы") – қазіргі заманғы, жартылай бір рет қолданылатын, кері импульсі жоқ танкке қарсы қару. Ол 1978 және 1985 жылдар аралығында жасалған және алғаш рет 1987 жылы Бундесвер қарулануына енгізілді (дегенмен, 1992 жылға дейін ресми түрде қабылданалмады). Бұл қару 1973 жылы Батыс Германия әскеріне заманауи советтік бронетехникасына қарсы тиімді қару беру мақсатымен тапсырыс берілді, соның нәтижесінде Батыс Германияның ескі PzF 44 Light Lanze ұшқыштары және Швецияда өндірілген ауыр Карл Густав 84 мм кері импульсі жоқ танкке қарсы мылтығы ауыстырылды. Panzerfaust 3 кем дегенде 11 елде қолданылады және Ауғанстан мен Украинадағы әскери қақтығыстарда қолданылған.
German 1980s anti tank rocket launcher
The Panzerfaust 3 ( or 'tank fist') is a modern semi disposable recoilless anti tank weapon, which was developed between 1978 and 1985 and first entered service with the Bundeswehr in 1987 (although they did not officially adopt it until 1992). It was first ordered in 1973 to provide West German infantry with an effective weapon against contemporary Soviet armor, thereby replacing West Germany's aging PzF 44 Light Lanze launchers and the heavy Carl Gustaf 84 mm anti tank recoilless rifle manufactured in Sweden. The Panzerfaust 3 is operated by at least 11 countries and has seen combat in Afghanistan and Ukraine.
Тарих
Panzerfaust 3 атауы Екінші дүниежүзілік соғыста неміс әскері қолданған Panzerfaust-қа қатысты. Ол бір солдат басқаратын, танкіге қарсы жарылғыш (HEAT) оқ-дәрілерді атуға арналған, алдын ала жүктелген, бір рет қолданылатын ұшыру түтігінен тұратын қару болды. Варшава шартының елдеріне тиесілі соғыс машиналарын реактивті және белсенді броньмен жабдыру, жауынгерлік бөліктердің технологиясын дамытуға бастады, сол себепті танкіге қарсы рекуйлсіз мылтықтардың тиімді қашықтығы мен оптикалық көзделгілері айтарлықтай жақсартылды. Осы технологиялық жетістіктерге қарамастан, кері қайтармайтын атыс жүйесі брондалған танктерге қарсы ең тиімді қару ретіндегі негізгі рөлін 1990 жылдардың соңына дейін жаяу әскер үшін ең маңыздысы болып сақтап келді. 1956 жылы Бундесвер құрылғаннан кейін, барлық әскер құрамаларының міндеттерінің бірі "бронетранспорттық құралдар мен танктерге қарсы күрес" болды. Сол кезде Бундесвер ескірген Panzerfaust 44 және ауыр Карл Густав 84 мм рекуйлсіз мылтықпен жабдықталған. Бұл жаяу әскер қару-жарақ жүйелері броньды тесуге арналған жарылғыш оқтармен жабдықталған, ашық жерде танктермен ғана емес, сонымен қатар пулемет ұяларымен, танкіге қарсы бекіністермен, бункерлермен немесе далалық позициялармен де күресе алатын. 1970 жылдары танк техникасының үнемі дамып келе жатқан өркендеуін теңестіру мақсатында жаңа концептуалды және тактикалық қарастырулар жасалды.
The Panzerfaust 3's name dates back to the Panzerfaust used by the German army in World War II, which consisted of a small, disposable preloaded launch tube firing a high explosive anti tank (HEAT) warhead, operated by one soldier. The introduction of reactive and active armors on combat vehicles of the then Warsaw Pact countries started a development in the technology of the ability of the warheads, the effective range and the optical sights of anti tank recoilless rifles were therefore improved substantially. Despite these technological improvements, the primary role of the recoilless firing system as the most effective weapon against armored tanks, at a distance up to , remained the most important to infantrymen until the late 1990s. After the formation of the Bundeswehr in 1956, one task of all troop formations was "fighting armored vehicles and tanks". The Bundeswehr at the time was equipped with the aging Panzerfaust 44 and the heavy Carl Gustaf 84 mm recoilless rifle. These infantry weapon systems equipped with an armor piercing shaped charge warhead would have fought not only tanks but also machine gun nests, anti tank positions, bunkers or field positions, etc. in open terrain. During the 1970s, new conceptional and tactical considerations were made in order to balance the constantly progressing development in tank technology.
Принцип
Panzerfaust 3 сериялы танкке қарсы гранатометтер – бұл ықшам, жеңіл, иыққа арқаланып атылатын, басқарылмайтын қарулар сериясы. Олар бір рет қолданылатын, жарылғыш бөлігі және қайта пайдалануға болатын ату және нысана алу құрылғысы бар контейнерден тұрады. DM12 және DM12A1 снарядтары дөңгелектелген зарядты жарылғыш бөліктен тұрады және Octol 7030 заттысымен толтырылған. DM22 тандемдік жарылғыш бөліктері PBX октогеннен (шамамен 95% β HMX) және қозғалтқыш бөлігінен жасалған. Panzerfaust 3 гранатометінің тегіс ену қабілеті дөңгелектелген зарядтау принципіне және детонатордың жылдам әрекет етуіне байланысты; нысанаға тигізетін әсері ұшу жылдамдығына тәуелді емес. Panzerfaust 3 бір адамға көтеріп алып жүруге және атуға жеңіл. Дегенмен, бұрынғы үлгілері тым ауыр және қолайсыз деп сипатталған. Сонымен қатар, ату механизмі жиі істен шығып қалатын. Оны жабық кеңістікте де қолдануға болады, себебі кері соққысы жоқ. Пластик грануламен толтырылған түтіктің артқы бөлігі, кері соққыны азайтатын принцип бойынша жарылыс әсерін төмендетеді. Снарядтың түтігіндегі күштеуші зат, серіппелі механизм арқылы болттың көмегімен тұтанады. Ұшырылғаннан кейін снаряд қауіпсіз қашықтыққа ұшып, содан кейін ракеталық қозғалтқыш іске қосылып, оны максималды жылдамдыққа дейін жетелейді, одан кейін нысанаға дейін ұшады. Гранатометші кем дегенде екі оқ алып жүреді, ал көмекші гранатометші тағы үш оқ алып жүреді. Тұтқалар, ұшырғыш, түтік пішіні және оптикалық прицел сияқты басқару элементтерінің эргономикалық дизайны белгілі бір стандартқа сәйкес келеді. Барлық басқару элементтерін жатып, тізе бүгіп немесе тұрып ату поздарында пайдалану оңай.
The Panzerfaust 3 series of launchers is a compact, lightweight, shoulder fired, unguided antitank weapon series. It consists of a disposable canister with a warhead and reusable firing and sighting device. The DM12 and DM12A1 projectile consists of a shaped charge warhead and is filled with Octol 7030. The tandem DM22 warheads are made of PBX octogene (ca. 95% β HMX) including the propulsion unit. The penetration performance of the Panzerfaust 3 is due to the shaped charge principle and the quick response of the percussion fuse; the effect on the target does not depend on the impact velocity. The Panzerfaust 3 is light enough to be carried and fired by one person. However, earlier variants were described as being excessively cumbersome and uncomfortable. Furthermore, the firing mechanism was prone to jamming. It can be fired from enclosed spaces since it does not have a significant backblast. The rear of the tube, filled with plastic granulate, minimizes the blast effect by the so called recoilless countermass principle. The booster propellant for the projectile in its tube is ignited by a bolt via a spring mechanism. Once ejected from the launcher, the projectile coasts a safe distance and then the rocket motor is ignited, boosting it to its maximum speed, after which it coasts until impact. The gunner carries at least two rounds, while the assistant grenadier carries another three rounds. The ergonomic design of the controls, such as handles, launcher, barrel shape and optical sight, is a predefined standard. All controls are easy to handle in all shooting positions (lying, kneeling, or standing).