Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Демократиялық Еңбек партиясы (ДЛП) – 1940 жылдары Жаңа Зеландиядағы сол қанатты саяси партия. Ол ірі Лейбористік партиядан бөлініп шыққан және көрнекті социалист Джон А. Ли басқарды.
The Democratic Labour Party (DLP) was a left wing political party in New Zealand in the 1940s. It was a splinter from the larger Labour Party, and was led by the prominent socialist John A. Lee.
Партия тарихы
Демократиялық лейбористік партия 1935 жылдан 1949 жылға дейін жалғасқан бірінші лейбористік партия үкіметі ішіндегі дау-дамайлардан туындады. Бөлініс негізінен Майкл Джозеф Савидж, Питер Фрейзер және Уолтер Нэш сияқты орташа көзқарастағы саясаткерлер мен Ли сияқты радикалдар арасында болды. Ли және оның жақтастары партия жетекшілігінің "сақтықпен" келе жатқан тәсілін сынап, әлдеқайда қатаң саясатты қолдауды жақтады. Лидің пікірлері дәстүрлі социалистік теория мен ақша реформасының әлеуметтік кредит теориясының үйлесімінен құралды. Ол сондай-ақ лейбористік партияның ішкі құрылымын қатаң сынап, оның басшылығын жауапсыз және автократиялық деп бағалады. Лидің кредит идеяларын қолдаған депутаттар Арнольд Нордмейер, Билл Барнард, Клайд Карр, Джерван Макмиллан, сондай-ақ Билл Андертон, Дэн Салливан, Гордон Халтквист және Уильям Джон Лион болды (Халтквист пен Лион екеуі де Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етіп жатқанда қаза тапты). 1940 жылы, лейбористік партия жетекшілігіне қарсы ұзақ уақыт бойы наразылық білдіргеннен кейін, Ли партиядан қуылды. Ол дереу Демократиялық лейбористік партиясын құруға кірісті. Оған тағы бір депутат Билл Барнард қосылды, ал бұрынғы лейбористік партия депутаты Хорас Херринг және кем дегенде тағы бірі, Рекс Мейсон, партияға қосылу мүмкіндігін қарастырды. Бұрынғы депутат Джон Пэйн де оған қолдау көрсетті. Савидж қайтыс болғаннан кейін, Фрейзердің премьер-министрліктің орнын басатыны күтілді. Одан кейін өткен жетекші сайлауда оның екі қарсыласы, Герван Макмиллан мен Клайд Карр, Лидің жақтастары болды. Тіпті партияға адалдар да екі топқа бөлінді. Дегенмен Фрейзер жеңіске жетті және лейбористер партия оның он жылдық жетекшілігі кезеңінде орташа платформасын сақтап қалды. Бірақ көп ұзамай жаңа партияда ішкі шиеленістер пайда болды, Барнард Лиді өзімшіл және автократиялық мінез-құлық танытқандығы үшін айыптады, бұл Лидің бұрынғы лейбористік партия жетекшілігін осы себептермен сынағанын ескерсек, ирониялық жағдай еді. 1943 жылғы сайлауда ДЛП 52 үміткерді тікелей ұсынды, олардың ішінде Ли, Кит Хей, Альфред Э. Аллен, Колин Скримджор (Питер Фрейзерге қарсы тұрды) және Норман Дуглас болды. Олардың барлығы жеңіліске ұшырады. Барнард ДЛП кандидаттары емес, тәуелсіз кандидат ретінде қайта сайлануға түсті, бірақ ол да жеңіліске ұшырады. Демократиялық лейбористік партия жалпы дауыс берудің барлық 4,3% ғана алды және 1947 жылы таратылды. Партия 1946 жылғы жалпы сайлауда кандидаттарды тікелей ұсынбады, бірақ Ли 1949 жылғы жалпы сайлауда сайлау округі үшін ДЛП кандидат ретінде тағы да қатысты және 2627 дауыс алып, үшінші орынға ие болды.
The Democratic Labour Party originated in the internal disputes within the first Labour Party government, which lasted from 1935 to 1949. The division was primarily between moderates, such as Michael Joseph Savage, Peter Fraser, and Walter Nash, and radicals like Lee. Lee and his allies criticised the "cautious" approach taken by the party's leadership, and advocated a considerably stronger policy line. Lee's views were a mixture of conventional socialist theory and the social credit theory of monetary reform. He was also strongly critical of the Labour Party's internal structures, calling its leadership unaccountable and autocratic. MPs sympathetic to Lee’s credit ideas were Arnold Nordmeyer, Bill Barnard, Clyde Carr, Gervan McMillan and also Bill Anderton, Dan Sullivan, Gordon Hultquist and William John Lyon (Hultquist and Lyon both died while serving in World War II). In 1940, after a long period of rebellion against the Labour Party leadership, Lee was finally expelled from the party. He quickly moved to establish the Democratic Labour Party. One other MP, Bill Barnard, joined him as well as former Labour MP Horace Herring and at least one other, Rex Mason, gave serious consideration to joining. Former MP John Payne was also sympathetic. When Savage died, Fraser was tipped to succeed him as Prime Minister. During the ensuing leadership election, two of his dissident opponents, Gervan McMillan and Clyde Carr were Lee sympathizers. Even those openly loyal to the party were divided. However, Fraser did win and Labour stayed on its moderate platform for his decade long spell as party leader. Before long, however, internal tensions developed in the new party, with Barnard accusing Lee of behaving in an egotistical and autocratic manner — this was ironic, considering Lee's criticism of the old Labour Party leadership on the same grounds. In the 1943 elections, the DLP fielded 52 candidates including Lee, Keith Hay, Alfred E. Allen, Colin Scrimgeour (who stood against Peter Fraser in ) and Norman Douglas. They were all defeated. Barnard stood for re election as an independent rather than a DLP candidate, but was also defeated. The Democratic Labour Party received only 4.3% of the total vote, and ceased to exist in 1947. The party did not stand any candidates in the 1946 general election, but Lee again stood as a DLP candidate in the 1949 general election for the electorate and got 2,627 votes, coming third.