Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық полиция қызметкері (1846–1901)
Canadian police officer (1846–1901)
Лейф Ньюри Фицрой Кройзер (11 маусым 1846 – 25 ақпан 1901), көбінесе Л.Н.Ф. Кройзер деп танылатын, Канада милициясының офицері және Солтүстік-Батыс атты полициясының (NWMP) басқарушысы болды. Ол қазіргі Саскачеван провинциясындағы метис көшбасшысы Луи Риель басқарған 1885 жылғы Солтүстік-Батыс көтерілісіндегі рөлімен ең жақсы есте қалады.
Leif Newry Fitzroy Crozier (11 June 1846 – 25 February 1901), commonly known as L. N. F. Crozier, was a Canadian Militia officer and a superintendent of the North West Mounted Police (NWMP), now best remembered for his role in the North West Rebellion of 1885, a resistance movement headed by Métis leader Louis Riel in what is now the modern province of Saskatchewan.
Ерте өмір
Кройзер 1846 жылғы маусымда Ирландияда дүниеге келген. Оның отбасы Канадаға көшіп, Канада Батысындағы Беллвилл қаласына қоныстанды. Беллвиллде ол баспа ісімен, дүкендер мен кеңселерде кеңсе қызметкері болып, сондай-ақ заңгер кеңсесінде жұмыс істеді. Соңынан ол медицина колледжінде біраз уақыт оқыды. Кройзердің ең алғашқы қызығушылығы әскери салаға болған, ол 16 жасында Канаданың 15-ші батальоны еріктілер ополчениесіне (жаяу әскер) Канада әскери құрамына тілді. Ол фениандық шабуылдар кезінде қызмет етіп, 1873 жылға қарай милицияда майор шеніне жеткен.
Crozier was born in June 1846 in Ireland. The family emigrated to Canada and settled in Belleville, Canada West. In Belleville he tried a number of occupations such as printing, clerking in stores and offices, and in a lawyer's office. Subsequently, he studied for a period at a medical college. The military had been Crozier's earliest interest, and he had enlisted in the Canadian Militia at the age of 16 with the 15th Battalion Volunteer Militia (Infantry) Canada. He had served during the Fenian raids and by 1873 reached the rank of major in the militia.
Мансап
Кройзер 1872 жылы NWMP-де суб-инспектор болып тағайындалды және келесі жылы инспектор дәрежесіне көтерілді. Қызмет барысында Кройзер, бизонның жоғалуына байланысты жергілікті халықтың бастан өткерген қиындықтарын өз көзімен көрді. 1884 жылы ол Форт-Карлтон бекетіндегі суперинтендант болды. Ол генерал-губернатор Эдгар Дьюдниге үкімет саясатының алғашқы ұлттар мен метистер арасында наразылық тудыратынын ескертті. Қызыл өзен көтерілісінің қайталануын қауіптеніп, ол Солтүстік-Батыс аймағына қосымша күштер жіберуді сұрады. Қақтығыстан аулақ болу үшін Луи Риельмен келіссөздер жүргізуге тырысты, бірақ келісімге келе алмады, нәтижесінде жағдай тұрақсыз қалды. 1885 жылдың 26 наурызында Кройзер Форт-Карлтоннан шамамен 100 атты полиция және Принс Альберт еріктілерінен тұратын топты, сондай-ақ жеті фунттық зеңбірекпен Форт-Карлтонға азық-түлік жеткізу үшін бастап шықты. Бұл топ Саскачеван провинциясының Дак-Лейк аймағында Габриэль Дюмон басқаратын және одан көп санды метистер тобымен кездесті; оқ атылмады және полиция Форт-Карлтонға қайтып оралды. Дак-Лейк шайқасында NWMP метистерден жеңіліске ұшырады. Ол бұрын болдырмауға тырысқан қарсылық қайтадан жанданды. 1885 жылдың 21 наурызында майор Кройзер Луи Риельден бас беруді талап ететін хат алды, әйтпесе Риель "біздің құқықтарымызға қарсы шыққандарға қарсы жойғыш соғыс бастаймын" деді. Ауыр атқыштардың астында үкімет күштерінің шегінуі NWMP беделін түсірді. Кройзердің көтерілістің қалған бөлігіндегі рөлі мардымсыз болды, ал оның күштері көбінесе Саскачеван провинциясының Батлфорд бекетінде қалды. Дак-Лейкке жасаған жорығы және түскен тұтқиыл шабуыл оның NWMP-дегі мансабын тоқтатты. Дегенмен, ол 1 сәуірде NWMP-нің көмекші комиссары болып тағайындалды, бұл лауазымды 1886 жылға дейін сақтап қалды. 1886 жылы премьер-министр сэр Джон А. Макдональд өзінің орнына азаматтық комиссар тағайындағаннан кейін ол отставкаға кетті. Соңғы жылдары Оклахома территориясында саудагер және банкир болып жұмыс істеді, 1901 жылдың 25 ақпанында Оклахома территориясының Кушинг қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның денесі Беллвилл қаласына (Онтарио) жерленуге жеткізілді.
Crozier was commissioned as Sub Inspector in the NWMP in 1872, and was promoted to Inspector the following year. In the service, Crozier saw first hand the hardships faced by the Native people as the buffalo disappeared. By 1884, he was the Superintendent stationed in Fort Carlton. He warned Lieutenant Governor Edgar Dewdney that government policies were creating unrest among the First Nations and Métis. Since he feared a repetition of the Red River Rebellion, he asked for reinforcements to be sent to the North West. Wanting to avoid conflict, he attempted to negotiate with Louis Riel but was unsuccessful leaving the situation in a stalemate. On 26 March 1885, Crozier led a group of approximately 100 mounted police and Prince Albert Volunteers from Fort Carlton and a seven pounder gun to bring back provisions which were running low at Fort Carlton. These men were confronted by Gabriel Dumont and a superior force of Métis near Duck Lake, Saskatchewan; no shots were fired and the police returned to Fort Carlton. In the ensuing Battle of Duck Lake, the NWMP were routed by the Métis. The resistance that he had wanted to avoid earlier broke out. On 21 March 1885, Major Crozier received a letter from Louis Riel demanding that he surrender or Riel will "commence without delay, a war of extermination upon those who have shown themselves hostile to our rights." The retreat of the government under heavy fire tarnished the reputation of the NWMP. Crozier's role in the remainder of the rebellion was minimal, and his force largely remained at its post in Battleford, Saskatchewan. His march on Duck Lake and into an ambush stalled his career with the NWMP. Nevertheless, he was on 1 April promoted to assistant commissioner of the NWMP, a post which he held until his retirement in 1886. In 1886, after the Prime Minister, Sir John A. Macdonald, appointed a civilian commissioner instead of himself, he resigned. He spent his later years in as a merchant and banker in Oklahoma Territory, dying of a heart attack in Cushing, Oklahoma Territory on 25 February 1901. His body was brought back to Belleville, Ontario, to be buried.