Жан Беро – француз суретшісі (1849-1935). Париж өмірін, "Әдемі дәуірді" реалистік бейнелеген туындыларымен танымал. Кафелер, Монмартр, Сена жағалаулары суреттері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1849–1935)
French painter (1849–1935)
Жан Беро (beʁo; 12 қаңтар 1849 – 4 қазан 1935) – Париж өмірін, әсіресе Париж қоғамының түнгі өмірін бейнелеген көптеген суреттерімен танымал француз суретшісі. Елизавета алаңы, кафелер, Монмартр және Сена жағалауындағы суреттері "Әдемі дәуір" кезеңіндегі париждіктердің күнделікті өмірін егжей-тегжейлі көрсетеді. Ол сол заманғы ортада діни сюжеттерді де суреттеген.
Jean Béraud (beʁo; January 12, 1849 – October 4, 1935) was a French painter renowned for his numerous paintings depicting the life of Paris, and the nightlife of Paris society. Pictures of the Champs Elysees, cafés, Montmartre and the banks of the Seine are precisely detailed illustrations of everyday Parisian life during the "Belle Époque". He also painted religious subjects in a contemporary setting.
Өмірбаян
Беро Санкт-Петербургте дүниеге келген. Оның әкесі (сонымен қатар Жан деп те аталған) мүсінші болған және оның ұлы туылған кезде, Санкт-Исаак соборының құрылысында жұмыс істеген болуы мүмкін. Бероның анасы Женевье Эжени Жакин болды; Бероның әкесі қайтыс болғаннан кейін отбасы Парижге көшіп келді. 1870 жылы франко-пруссия соғысы кезінде Париждің оккупациясына дейін Беро заңгер мамандығын алуға дайындалып жатқан. Беро Леон Боннаның шәкірті болды және 1872 жылы алғаш рет Салонда суреттерін көрсетті. Алайда, ол 1876 жылға дейін танылмады, оның "Қорымнан оралып келе жатқанда" атты суретінен кейін. 1889 жылы Парижде өткен Әлемдік көрмеде француз суретшілер қоғамымен бірге өнер туындыларын көрсетті. Ол Бэль Эпок дәуіріндегі париждік өмірдің көптеген көріністерін, Салонның академиялық өнері мен импрессионистердің стилі арасындағы ерекшеліктермен суреттеді. 1894 жылы "Құрмет легионы" орденімен марапатталды. Бероның суреттерінде XIX ғасырдың соңындағы париждік өмірдің шындыққа негізделген юморі мен сатирасы, сондай-ақ сол заманғы оқиғаларда бейнеленген библиялық кейіпкерлер жиі кездеседі. Мысалы, "Паризшылдар үйіндегі Мария Магдалина" суреті осындай тақырыптарға байланысты дау тудырды. 19 ғасырдың соңында Беро жеке сурет салуға аз уақыт бөлді, бірақ көптеген көрме комитеттерінде, соның ішінде Салон де ла Сосиете Насьональде жұмыс істеді. Беро ешқашан үйленбеген және балалары болған жоқ. Ол 1935 жылдың 4 қазанында Парижде қайтыс болды және Монпарнас зиратында анасының қасына жерленді.
Béraud was born in Saint Petersburg. His father (also called Jean) was a sculptor and was likely working on the site of St. Isaac's Cathedral at the time of his son's birth. Béraud's mother was one Geneviève Eugénie Jacquin; following the death of Béraud's father, the family moved to Paris. Béraud was in the process of being educated as a lawyer until the occupation of Paris during the Franco Prussian war in 1870. Béraud became a student of Léon Bonnat, and exhibited his paintings at the Salon for the first time in 1872. However, he did not gain recognition until 1876, with his On the Way Back from the Funeral. He exhibited with the Society of French Watercolorists at the 1889 World's Fair in Paris. He painted many scenes of Parisian daily life during the Belle Époque in a style that stands somewhere between the academic art of the Salon and that of the Impressionists. He received the Légion d'honneur in 1894. Béraud's paintings often included truth based humour and mockery of late 19th century Parisian life, along with frequent appearances of biblical characters in then contemporary situations. Paintings such as Mary Magdalene in the House of the Pharisees aroused controversy when exhibited, because of these themes. Towards the end of the 19th century, Béraud dedicated less time to his own painting but worked on numerous exhibition committees, including the Salon de la Société Nationale. Béraud never married and had no children. He died in Paris on October 4, 1935, and is buried in Montparnasse Cemetery beside his mother.
Стиль
Беро Францияда танымал болды, оны Гай де Мопассан «ең сүйкімді фантазист» деп атады (Le plus charmant des fantaisistes). Алайда, оның туындыларын сол кезеңдегі өнер тарихшылары мүлдем назарға алмады. Революциядан кейін орыс суретшілері Бероның туындыларын батыстық коммерциялық тұтынудың символы ретінде қарастырып, оларды бай орта таптың буржуазиялық талғамына құмарлықпен қабылдады, ирониямен күлді. Сурет салу стилі академиялықтан импрессионизмге қарай біртіндеп өзгере бастады. Дегенмен, көрнекті импрессионистер Париждің қауырсынынан қашып, айналасындағы жерлердің пейзаждарын суреттесе, Беро – өзінің досы Эдуард Мане (1832–1883) сияқты, ал кейбір туындыларында Эдгар Дега (1834–1917) – он тоғызыншы ғасырдың соңындағы қалалық өмірдің жанды көрінісін бейнеледі. Беро қолданған көркемдік тәсілдер, әсіресе «À la salle Graffard» суретін салу кезінде, кейіннен басқа суретшілер тарапынан да қолданылды. Суреттің жоғарғы бөлігі жеңіл тұманға оранған, көрермендер алдыңғы планға шақырылып, сөзге құлшыныспен жауап береді, ал анархист спикерлер қараңғы фонға қарсы аңғарылады.
Béraud was popular in France, and was appreciated by Guy de Maupassant who called him "adorable's adversaries" (Le plus charmant des fantaisistes). However, his work was completely ignored by art historians of the period. After the Revolution, Russian artists received Béraud's work with irony, seeing them as the embodiment of Western commercial consumption, indulging, in their opinion, in the bourgeois tastes of the rich middle class. Painting style gradually shifted from academic towards impressionism. However, while the major Impressionists fled the chaotic milieu of Paris and painted landscapes of the surrounding areas, Béraud – like his friend Édouard Manet (1832–1883), and in some of his paintings, Edgar Degas (1834–1917) – depicted the busy environment of late nineteenth century urban life. Artistic techniques used by Béraud, in particular, when drawing the so called À la salle Graffard, were later adopted by other artists. The upper part of the picture is hidden in a light haze, the spectators are depicted in the foreground enthusiastically responding to the speech, while the Anarchist speakers stand out against a darker background.