Кіріспе
Неміс еместер Германияның қарулы күштерінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде еріктілер, міндетті түрде шақырылғандар және басқа да жолдармен қызметке келгендер болды. Германияның соғыс уақытындағы пропагандасында ерікті түрде қызметке келгендерді «Фрайвиллиге» («еріктілер») деп атаған. Сонымен қатар, Германияның қарулы күштеріндегі көптеген неміс еместер міндетті түрде шақырылған немесе соғыс тұтқындары лагерьлерінен алынған.
Non Germans in the German armed forces during World War II were volunteers, conscripts and those otherwise induced to join who served in Nazi Germany's armed forces during World War II. In German war time propaganda those who volunteered for service were referred to as Freiwillige ("volunteers"). At the same time, many non Germans in the German armed forces were conscripts or recruited from prisoner of war camps.
Негізгі деректер
Фрейвиллиге термині нацистік пропагандада Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік Германия үшін ерікті түрде соғысқан неміс емес еуропалықтарды (Рейхсдойше немесе Фольксдойше) сипаттау үшін қолданылған. Олардың көп бөлігі басып алынған елдерден келсе де, соғысқа қатысқан, бейтарап және тіпті жау мемлекеттерден де шақырылған. 1940 жылдың сәуірінен бастап Гиммлер Норвегия мен Нидерландтың батыс және солтүстік еуропалықтарынан Вафен-СС-ке еріктілерді жинауға кірісті. 1941 жылы фламанд, голланд, даниялық және норвегиялық еріктілерден құралған 5-ші СС танк дивизиясы «Викинг» құрылып, неміс басшылығына бағындырылды. Көп ұзамай Латвия, Эстония және басқа елдерден Вафен-СС әскерлері қосылды. Мысалы, Қызыл Армия сарбаздары неміс күштеріне тұтқындалғанда, көптеген тұтқындар Вермахтқа көмектесе бастады. Нацистерге одақтас күштермен бірге, орыстар «неміс жағында 1 миллионнан астам шетелдік көмекші әскердің ең ірі тобын» құрады. Көптеген шетелдік еріктілер Вафен-СС немесе Вермахтта соғысты. Әдетте, германиялық емес әскерлерге Вермахтқа қабылдануға рұқсат берілді, ал германдық еріктілер болашақ «пан-германдық армия» идеясымен байланысты Вафен-СС-ке қабылданып, пропагандалық мақсаттарға қызмет етті. Германияға қарсы күресуге көмектесуден басқа, шетелдік көмекші бөлімдер басып алынған Еуропаның аумақтарында тәртіпті сақтады, мәжбүрлі еңбекті бақылады, нацистік қауіпсіздік соғысына қатысты және Холокост кезінде еврей халқының өлтірілуіне көмектесті. Шығыс майданында 1943 жылдың соңына дейін Ostlegionen еріктілері мен әскери қызметшілері 30 неміс дивизиясына тең келетін күш құрады. 1944 жылдың ортасына қарай Шығыс легиондарының 600 000-нан астам сарбазы генерал Эрнст Август Кёстринг басшылығымен жиналды, олардың көпшілігі Кеңес империясының шет аймақтарынан келді; олар түркістандықтар, Волга татарлары, Солтүстік Кавказдықтар және әзербайжандар сияқты славян емес мұсылман азшылықтарынан, сондай-ақ грузиндер мен армяндардан тұрды. Бір неміс командирі нацистік Германияның әскери серіктестерінің тиімділігін «бестен бірі жақсы, бестен бірі жаман, ал үштен бірі тұрақсыз» деп сипаттады. Көптеген шетелдік еріктілер Еуропадан тыс аймақтардан келген және кеңес үстемдігін болдырмауға немесе британ империализмінен құтылуға ниеттенді. Германиямен бірге соғысқан Шығыс Еуропалық еріктілердің жағдайын түсіндіре отырып, неміс тарихшылары Рольф Дитер Мюллер мен Герд Уэбершер Финляндиядан Румынияға дейінгі елдердің халқы «күрт «қызыл» балға мен «қоңыр» қысқыш арасында қалғанын» және оларға көптеген таңдау мүмкіндігі болмағанын айтты; олардың кейінгі ұжымдық «неміс қатыгездігіне деген ортақ шоқы олардың Кеңес Одағына деген жеккөрушілігінен және тіпті жеккөрінішінен асып кетті». Германдық емес әскерлер, сондықтан, этностың кең ауқымын қамтыды, негізінен Остлегиондегі түркі халықтарынан бастап, СС Хандшардың 13-ші дивизиясындағы мұсылман славяндарына және Индия легионының үндістеріне дейін (Индия ұлттық армиясы жапон жағынан британдықтарға қарсы соғысты). Мұсылман қауымдастықтарының көптеген еріктілері үшін кеңестерге деген жеккөрушілік олардың орыс емес сезімдерінен, діни ынталарынан (мысалы, кеңес атеизмін жек көру), Сталиннің ұлттылық саясатының жағымсыз тәжірибесінен және олардың өмір салтына тигізген бұзушылықтардан туындады. Соңында, еуропалық серіктестер неміс бақылауында болды және «қысқа баумен ұсталды». Рольф Дитер Мюллер шығыс науқанында соғысқан еуропалық Вермахт одақтастары мен еріктілерінің саны шамамен бір миллион адамды құрайды деп есептейді, бұл оның пікірінше, жалпы ынтымақтастықтың «әскери өлшемдерін қайта қарастыруға» негіз береді. Мюллердің бағалауынша, егер фин, венгр және румын әскері шақырылмаса, Вермахт 1941 жылы Мәскеуге жете алмас еді; 1942 жылы Волга мен Кавказдағы операциялар қосымша күш болмаса тоқтап қалар еді; ал Сталинградтағы апаттан кейін Балқандағы партизандармен күрескен шетелдік әскерге шақырылғандар мен еріктілер (60 000 әскер) немістерге Финляндия мен Украинадағы Шығыс майданын тұрақтандыруға мүмкіндік берді. Мюллер оқырмандарға еске салады, серіктестердің қолдауынан басқа, миллиондаған шетелдік жұмысшылар соғысты олардың еңбегі болмаса, әлдеқайда ұзаққа созуға мүмкіндік беретін қажетті материалдық ресурстармен қамтамасыз етуге мәжбүр болды.