Кіріспе
Неміс палеонтологы Отто Генрих Шиндевулф (7 маусым 1896 – 10 маусым 1971) – кораллдар мен головоногилер эволюциясын зерттеген неміс палеонтологы.
Otto Heinrich Schindewolf (7 June 1896 – 10 June 1971) was a German paleontologist who studied the evolution of corals and cephalopods.
Өмірбаян
Шиндевулф 1919 жылдан 1927 жылға дейін Марбург университетінің оқытушысы болды. Содан кейін ол Берлин геологиялық қызметінің директоры болды. 1948 жылы ол Тюбинген университетінің профессоры болды және 1964 жылы профессорлық қызметтен зейнеткерлікке шықты. Ол эволюцияның біртекті даму теориясына қарсы болған солтационист болды, ал 1930 жылдары эволюциялық өзгерістер түрлер арасында үлкен секірістер арқылы жүрген болуы керек деп ұсынды. Бұл идея "Үміткер монстр" теориясы деп белгілі болды және 1940 жылдары генетик Ричард Голдшмидт оны одан әрі дамытты. Шиндевулф 1950 жылы жаппай жойылуға сыртқы кеңістіктегі әсер немесе жақын жердегі супернова себеп болуы мүмкін деген тұжырымды алғаш рет айтты. 1948 жылдан зейнеткерлікке шыққан 1964 жылға дейін Шиндевулф Тюбинген университетінде геология және палеонтология профессоры болды.
Эволюция
Салтационист ретінде Шиндевольф эволюциялық теориясының бір бөлігі ретінде макромутацияларды қолдады. Ол Дарвиннің эволюциялық кезеңділігіне қарсы ортогенезді, мутационизмді және ғарышқа әсер етуді біріктіретін, қазба деректерінің баламалы түсіндірілуін ұсынғанымен танылды. Шиндевольф теориясы бойынша, өзгеріс алдын ала белгіленген бағыт бойынша қозғалады. Оның теориясы типострофизм деп аталып, эволюция ағзаның ішкі факторларымен анықталатын өмірлік цикл арқылы өтуге алдын ала белгіленген эволюциялық процестердің кезеңдік циклдық моделіне байланысты жүреді деп мәлімдеді. Оның "типострофизм" (немісше: Typostrophe) теориясының бір бөлігі макромутациялар арқылы кенеттен эволюциялық өзгерістерді жақтады, бірақ кейін ол бұл көзқарасты тастады. Оның ортогенез теориясы (бағытталған, тура сызықты эволюция) және соңғы ыдырау үш кезеңнен өтті (типогенез [жаңа типтердің пайда болуы], типостаз [типтерді сақтау] және типолиз [типтердің бөлінуі, дегенерация]) – бұл эволюциялық процестің циклдық көрінісіне енген деп саналды. Оның теориясы сондай-ақ, жаппай құрып кетулер, әсіресе 252 миллион жыл бұрын Пермь кезеңінің соңында болғандар, супернова жарылыстарынан туындаған ғарыш сәулеленуінің нәтижесі болды деп болжады. Шиндевольф супернова жұлдызының жарылысы Жерге жеткілікті жақын болса, организмдерге өлімге әкелетін сәуле шығаруы мүмкін деп есептеді. Ол суперновадан шыққан сәулеленудің екі әсері болуы мүмкін екенін ұсынды: көптеген түрлердің жойылуы және макромутациялардың туындауы, бұл өз кезегінде жаңа түрлердің пайда болуына себеп болуы мүмкін. Шиндевольф алғашқы құстың жорғалаушының жұмыртқасынан шыққан болуы мүмкін деген болжам жасаған жалғыз ғалым болды. Бұл тек болжам ғана болды және ол кейінгі жарияланымдарында макромутациялар туралы көзқарасын тастады. Оның "Палеонтологиядағы негізгі сұрақтар" атты кітабы 1950 жылы неміс тілінде жарық көрді және 1993 жылы Стивен Джей Гулдтың алғы сөзімен ағылшын тіліне аударылды.