Индийский струнный инструмент эсрадж: история, разновидности, использование в сикхской и хиндустани музыке. Узнайте больше о происхождении и особенностях!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнді аспапы
Indian string instrument
Эсрадж (шахмукша: اسراج) – Үндістанның екі түрі бар ішекті аспап, ол Үндістан субконтинентінің барлық аймақтарында кездеседі. Бұл аспап салыстырмалы түрде жаңа, шамамен 300 жылдық тарихқа ие. Ол Солтүстік Үндістан мен Пәкістанда, әсіресе Пунджабта таралған, онда сикх музыкасында, индустани классикалық шығармаларында және Батыс Бенгалияда қолданылады. Эсрадж – құрылымы жағынан сәл ерекшеленетін сарангидің қазіргі заманғы түрі. Саранги және оның түрі көптеген ондаған жылдар бойы танымалдылығын жоғалтып келді. 1980 жылдары аспаптың жоғалу қаупі туды. Алайда, сикх киртанының дәстүрлі аспаптарын жаңғыртуға бағытталған "Гурмат Сангит" қозғалысының арқасында, эсрадж қайтадан назар аударуда. Батыс Бенгалияда Рабиндранат Тагор Вишва-Бхарати университетіндегі (Шантиникетан деп те аталады) барлық студенттер үшін осы аспапты міндетті етуге бұйрық берді. Осы себепті, эсрадж дәстүрлі музыканың негізгі сүйемелдеуші аспабы болып саналады.
The or esraaj (from the Shahmukhi: اسراج) is an Indian stringed instrument found in two forms throughout the Indian subcontinent. It is a relatively recent instrument, being only about 300 years old. It is found in North India and Pakistan, primarily Punjab, where it is used in Sikh music and Hindustani classical compositions and in West Bengal. The is a modern variant of the , differing slightly in structure. The and its variant, the , had been declining in popularity for many decades. By the 1980s, the instrument was nearly extinct. However, with the rising influence of the "Gurmat Sangeet" movement in an effort to revive the traditional instrumentation of Sikh Kirtan, the instrument has been once again attracting attention. In West Bengal, Rabindranath Tagore made this instrument mandatory for all the students of the (Music Academy) in Visva Bharati University (otherwise known as Shantiniketan). Because of this, is considered the main accompanying instrument for traditional .
Тарих
Бұл - The-ның қазіргі нұсқасы. Оны шамамен 300 жыл бұрын 10-шы сикх гуруы Гуру Гобинд Сингх жасаған, ол оны көне және ауыр Taus аспабына негіздеген. Бұл сикх әскері – Халсаға аспапты жылқыда алып жүруді ыңғайлырақ етті. Халық әңгімелерінде айтылуынша, оны Гайадамда тұратын музыкант Ишвари Радж жасаған.
is the modern variant of the The was created some 300 years ago by the 10th Sikh guru, Guru Gobind Singh, who based it on the much older, and heavier, Taus. This made it more convenient for the Khalsa, the Sikh army, to carry the instrument on horseback. According to the folklore, the was created by Ishwari Raj, a musician who lived in Gayadam.
Құрылыс стилі
Оның және оның нұсқасы, , ұқсас, бірақ ерекше құрылыс стиліне ие, әрқайсысында 20 ауыр металл лады бар орташа өлшемді ситар сияқты мойын бар. Бұл мойында 12–15 симпатиялық жіптерден тұратын ұзын ағаш тіреуіш бар, олар тарда жіптері деп аталады, сондай-ақ 2–3 жавари жіптері бар. Жавари жіптері арқылы вади, самвади және найешвар ноталарын күшейтуге болады, бірақ жавари жіптері міндетті түрде болуы керек емес. Жавари дыбысты өткір етуге көмектеседі. -да симпатиялық жіптер көбірек, ал корпусының пішіні басқаша, -да төрт негізгі жіп бар, ал -да 6 жіп бар, екеуі де ішекті аспаптар. Барлық жіптер металдан жасалған. Резонаторлық тақта сарангидегідей, ешкі терісінен жасалған созылған бөлік. Кейде құралдың үстіне тепе-теңдік сақтау үшін немесе дыбысты жақсарту үшін лақ орнатылады. -дың екі түрі бар: дәстүрлі түрі және Раннахир Рой жасаған заманауи модель. Бұл нұсқасы ұзынырақ, саусақ тақтасы кеңірек, ал үш гул жібіне жақын орналасқан қосымша, кішірейтілген "жавари" тіреуіші бар. Жаңа модельдің корпусы үлкен, артқы жағында тесіктер бар, сонымен қатар оның мойнының артында ашық, алынып тасталатын "түмба" бар. Калькутталық аспап шебері Дулал Патра Ройдың нұсқаулары бойынша -дың жаңа моделін жасауға жұмыс істеді.
The and its variant, the , have a similar yet distinct construction style, with each having a medium sized sitar like neck with 20 heavy metal frets. This neck carries a long wooden rack of 12–15 sympathetic strings, known as the taraf strings, and 2 3 jawari strings. By the jawari strings, one can give emphasis on the vadi, samvadi, and nayeshwar notes, but jawari strings may not always be present. Jawari helps in producing a more piercing sound. The has more sympathetic strings, and a differently shaped body than the The has four main strings while the has 6 both which are bowed. All strings are metal. The soundboard is a stretched piece of goatskin similar to what is found on a sarangi. Occasionally, the instrument has a gourd affixed to the top for balance or for tone enhancement. There are two variants of played in ; the traditional variety, and the modern model developed by Ranadhir Roy. This version is longer, with a wider fingerboard, and with an additional, diminutive "jawari" bridge near the peghead for the three drone strings. The newer model has a larger body, which is perforated in back, plus it has an open backed, removable "tumba" behind the peghead. An instrument maker of Kolkata, named Dulal Patra worked to develop the newer model of as per Roy's instructions.
Ойнау
Ойыншы тізе бүгіп отырғанда тізелерінің арасына, немесе көбінесе отырып тізесіне қоюға болады, сондай-ақ ойыншының алдындағы еденге қойып, мойнын сол иығына сүйейді. Тек қана ойнаушылар оны тік ұстап, құрсағына қояды. Оны садақпен ( "газ" деп аталады) тартады, ал екінші қол ішектердің үстіндегі тақталармен жылжиды. Ойыншы нотаны жоғары немесе төмен жылдырып, портманто немесе миенд эффектін шығара алады. Бұл аспап дауысты музыканың "гамағын" имитациялай алады, ал ортаңғы саусақты қолдану арқылы "критан" жасауға болады. Рой өзінің шығармаларында ситарбаз, сарродбаз және есражбазды пайдаланған.
The can be rested between the knees while the player kneels, or more commonly rested on the knee of the player while sitting, or also on the floor just in front of the player, with the neck leaning on the left shoulder. Only the players of keep the erect by resting it on their lap. It is played with a bow (known as a "gaz"), with the other hand moving along the strings over the frets. The player may slide the note up or down to achieve the portamento, or meend. The can imitate the "gamak" of vocal music and by using the middle finger one can create "krintan". Roy used sitarbaz, sarodbaz and esrajbaz in his compositions.