Жапон қобыз аспабы

Кіріспе

Жапондық тартпалы аспап

Кото ([wikt:箏) – жапондық жартылай түтік цитрасы, және Жапонияның ұлттық аспабы. Ол қытайлық гучжэн және ся аспаптарынан туындаған, монғолдық ятха, корейлік каягым және аянг, вьетнамдық дан tranh, сундалық какапи және қазақтың жетіген аспаптарымен ұқсас. Котоның ұзындығы шамамен 180 сантиметрге жетеді, және Паулония ағашынан (Paulownia tomentosa, kiri деп аталады) жасалады. Ең көп таралған түрі 13 ішекке ие, олар көйлектеуге қажетті әртүрлі пьесаларға байланысты жылжымалы тіреулермен реттеледі. 17 ішекке ие кото да жиі кездеседі және ансамбльдерде бас аспап ретінде қолданылады. Кото ішектерін әдетте оң қолдың алғашқы үш саусағына кигізілетін үш тырнақшамен (цуме) тартады.

Атаулары мен түрлері

Котоның таңбасы [[wikt:箏], бірақ көбінесе [[wikt:琴]] қолданылады. Дегенмен, 琴 (koto) – жапон тіліндегі барлық ішекті аспаптарды білдіретін жалпы атау, оның ішінде kin no koto, sō no koto, yamato goto, wagon, nanagen kin және тағы да басқалары кіреді. Бұл термин бүгін де сол мағынада қолданылады. Кодзикиде кото сөзі осы мағынада ежелгі ішекті аспапты атау үшін қолданылған.

Тарих

Коттоның ата-бабасы қытайлық гучжэн болды. Ол алғаш рет Қытайдан Жапонияға 7-8 ғасырларда әкелінген. Алғашқы нұсқасында бес ішек бар еді, кейін жеті ішекке дейін өсті. Жапондық кото Азия цитрасы туысына жатады, оның құрамына қытайлық чжэн (отбасыдағы басқа цитралардың ата-бабасы), корейлік каягым және вьетнамдық дан tranh кіреді. Бұл аспаптың екі түрі болды: көпірлі цитра және көпірсіз цитра. Кото алғаш рет Жапонияға әкелінген кезде, жергілікті «кото» сөзі кез келген және барлық жапондық ішеклі аспаптарды білдіретін жалпы термин болды. Жапониядағы әртүрлі ішеклі аспаптардың саны өскен сайын, котоның бұрынғы қарапайым анықтамасы осы аспаптардың кең ауқымын сипаттай алмады, сондықтан мағыналары өзгерді. Азумагото немесе яматогото «арба» деп аталды, кин но кото [[Гукин]] деп аталды, ал соу но кото (соу – «箏» сөзінің ескіше айтылуы) соу немесе кото деп аталды. Қазіргі заманғы кото жапондық сарай музыкасында (гагаку) қолданылатын гакусодан пайда болды. Бұл аспап байлар арасында танымал болды және романтикалық аспап саналды. Кейбір әдеби және тарихи жазбалар соло котоға арналған шығармалар сококу, яғни соло кото жанрының музыкасы қалыптасқанға дейін ғасырлар бұрын болғандығын көрсетеді. Жапон әдебиетіне сәйкес, кото бейнелеу және басқа да қосымша музыкалық мағына ретінде қолданылған. «Гендзи туралы әңгіме» романының бір бөлімінде басты кейіпкер бұрын-соңды көрмеген құпия әйелге алыстан кото ойнағанын естігеннен кейін терең ғашық болады. Чикусоның котосы Цукусигато дәстүрі үшін жасалды, ол бастапқыда тек соқыр адамдарға арналған. Әйелдерге музыкалық аспапта ойнауға және оқытуға тыйым салынды. Бұл қатаң ережелер жеңілдетілген кезде, әйелдер чикусоны қоспағанда, кото ойнай бастады, өйткені оның соқырларға арналған дизайны пайдаланудың азаюына әкелді, ал басқа кото түрлері тиімдірек болды. Қазіргі кезде екі негізгі кото түрі қолданылады: гакусо және зокусо. Бұл екеуі салыстырмалы түрде өзгермеген, тек пластмассаны қолдану сияқты материалдық жаңалықтар мен ішектерге арналған заманауи материалдар енгізілген. Тагенсо – кото отбасының ең жаңа түрі, ол 19 ғасырда пайда болды. Ол аспаптың диапазонды кеңейту және ойнау стилін жетілдіру үшін арнайы жасалды. Олар 17, 21 және 31 ішектен жасалды. Коттоның дамуына ең маңызды ықпал еткен адам Яцухаси Кенгё (1614–1685) болуы мүмкін. Яцухаси – Киотодан шыққан талантты соқыр музыкант, ол тек алты дәстүрлі кото әнінің шектеулі таңдауын «куми-ута» деп аталатын жаңа стильдегі музыкаға кеңейтті. Яцухаси ескі гагаку күйлеріне негізделген цукуси гото күйлерін өзгертті, осы өзгеріспен котоның жаңа стилі дүниеге келді. Яцухаси қазір «Қазіргі Котоның әкесі» деп танылады. Коттоның дамуына шағын әсер еткен Кейко Носака есімді әйелдің де үлесі бар. Носака (2002 жылы Жапон мәдениет министрлігінен Музыка саласындағы бас жүлдесін жеңіп алған музыкант) 13 ішекті котода ойнауды шектеу ретінде сезінді және 20 немесе одан да көп ішекті аспаптың жаңа нұсқаларын жасады. Жапондықтардың көпірсіз цитралардағы жетістіктеріне бір ішекті кото (ичигенкин) және екі ішекті кото (нигенкин немесе якумо гото) жатады. 1920 жылдары Горо Морита екі ішекті котоның жаңа нұсқасын жасады. Бұл котода металл ішектердің үстіндегі түймелерді батыстық автогарф сияқты төмен итеру қажет болды. Ол Тайшо дәуірінің атымен Тайшогото деп аталды. Мейдзи дәуірінің басында (1868–1912) Жапонияға батыс музыкасы енгізілді. Мичио Мияги (1894–1956), соқыр композитор, инноватор және орындаушы, батыс музыкасы мен дәстүрлі кото музыкасын біріктірген алғашқы жапон композиторы деп есептеледі. Мияги дәстүрлі жапон өнері ұмытылып, батысқа ұқсаған кезде котоны сақтап қалғаны үшін жоғары бағаланады. Ол 62 жасында пойыз апатында қаза болғанға дейін аспап үшін 300-ден астам жаңа шығарма жазды. Ол сондай-ақ танымал 17 ішекті бас-котоны ойлап тапты, жаңа ойнау әдістерін, дәстүрлі формаларды жетілдірді және ең бастысы, котоның танымалдылығын арттырды. Ол шетелде өнер көрсетті және 1928 жылға қарай кото мен шакухачи үшін жазылған «Хару но Уми» («Көктем теңізі») шығармасы көптеген аспаптарға жазылды. Жапонияда тіпті әрбір жаңа жылды қарсы алу үшін «Хару но Уми» ойналады. Миягиден кейін Кимио Это (1924–2012) және Тадао Савай (1937–1997) сияқты көптеген композиторлар аспапты дамытатын шығармалар жазды және орындады. Савайдың әйелі Кадзуэ Савай, бала кезінде Миягидің сүйікті шәкірті болған, котоның халықаралық және жаңғыруының ең үлкен күші болды. Оның композитор Джон Кейдждің дайын пианино дуеті «Үш би» шығармасын төрт дайын бас-котоға арнауы кото музыкасының қазіргі заманындағы маңызды оқиға болды. Мейдзи қалпынан кейін шамамен 150 жыл бойы жапондықтар оқшауланған идеалдарынан бас тартып, американдық және еуропалық ықпалдарды ашық қабылдады, бұл котоның көптеген түрлерін қабылдауының ең ықтимал себебі.

The ancestor of the koto was the Chinese guzheng. It was first introduced to Japan from China in the 7th and 8th century. The first known version had five strings, which eventually increased to seven strings. The Japanese koto belongs to the Asian zither family that also comprises the Chinese zheng (ancestral to the other zithers in the family), the Korean gayageum, and the Vietnamese đàn tranh. This variety of instrument came in two basic forms, a zither that had bridges and a zither without bridges. When the koto was first imported to Japan, the native word koto was a generic term for any and all Japanese stringed instruments. As the number of different stringed instruments in Japan grew, the once basic definition of koto could not describe the wide variety of these instruments and so the meanings changed. The azumagoto or yamatogoto was called the wagon, the kin no koto was called the [[Guqin, and the sau no koto (sau being an older pronunciation of 箏) was called the sō or koto. The modern koto originates from the gakusō used in Japanese court music (gagaku). It was a popular instrument among the wealthy; the instrument was considered a romantic one. Some literary and historical records indicate that solo pieces for koto existed centuries before sōkyoku, the music of the solo koto genre, was established. According to Japanese literature, the koto was used as imagery and other extra music significance. In one part of The Tale of Genji, the titular character falls deeply in love with a mysterious woman whom he has never seen before, after hearing her playing the koto from a distance. The koto of the chikuso was made for the Tsukushigato tradition, originally intended only for blind men. Women were forbidden from playing the instrument in the professional world, nor were they allowed to teach it. When these strict rules were relieved, women began to play the koto, with the exception of the chikuso, as its design for the blind led to a decline in use; other koto proved more useful. The two main koto varieties still used today are the gakuso and zokuso. These two have relatively stayed the same, with the exception of material innovations such as the use of plastic, as well as modern material for the strings. The tagenso is the newest addition to the koto family, surfacing in the 19th century. It was purposefully created to extend the range of the instrument and advance the style of play. These were made with 17, 21, and 31 strings. Perhaps the most important influence on the development of koto was Yatsuhashi Kengyo (1614–1685). Yatsuhashi was a gifted blind musician from Kyoto who vastly extended the limited selection of only six traditional koto songs to a brand new style of koto music which he called kumi uta. Yatsuhashi changed the tsukushi goto tunings, which were based on the older gagaku ways of tuning; and with this change, a new style of koto was born. Yatsuhashi is now known as the "Father of Modern Koto". A smaller influence in the evolution of the koto is found in the inspiration of a woman named Keiko Nosaka. Nosaka (a musician who won Grand Prize in Music from the Japanese Ministry of Culture in 2002), felt confined by playing a koto with just 13 strings, and created new versions of the instrument with 20 or more strings. Japanese developments in bridgeless zithers include the one stringed koto (ichigenkin) and two stringed koto (nigenkin or yakumo goto). Around the 1920s, Goro Morita created a new version of the two stringed koto. On this koto, one would push down buttons above the metal strings like the western autoharp. It was named the taishōgoto after the Taishō period. At the beginning of the Meiji Period (1868–1912), Western music was introduced to Japan. Michio Miyagi (1894–1956), a blind composer, innovator, and performer, is considered to have been the first Japanese composer to combine western music and traditional koto music. Miyagi is largely regarded as being responsible for keeping the koto alive when traditional Japanese arts were being forgotten and replaced by Westernization. He wrote over 300 new works for the instrument before his death in a train accident at the age of 62. He also invented the popular 17 string bass koto, created new playing techniques, advanced traditional forms, and most importantly increased the koto's popularity. He performed abroad and by 1928 his piece for koto and shakuhachi, Haru no Umi ("Spring Sea") had been transcribed for numerous instruments. Haru no Umi is even played to welcome each New Year in Japan. Since Miyagi's time, many composers such as Kimio Eto (1924–2012) and Tadao Sawai (1937–1997) have written and performed works that continue to advance the instrument. Sawai's widow Kazue Sawai, who as a child was Miyagi's favored disciple, has been the largest driving force behind the internationalization and modernization of the koto. Her arrangement of composer John Cage's prepared piano duet "Three Dances" for four prepared bass koto was a landmark in the modern era of koto music. For about 150 years after the Meiji Restoration, the Japanese shirked their isolationist ideals and began to openly embrace American and European influences, the most likely explanation for why the koto has taken on many different variations of itself.

Құрылыс

Көбінесе кото пауловния ағашынан (кири деп аталады) жасалады, бірақ әр түрлі шеберлер оны әртүрлі өңдейді. Кото безендірілуі де, безендірілмеуі де мүмкін. Бездіктерге піл сүйегі мен эбен ағашынан жасалған инкрустациялар, тасбақа панцирі, металл мүсіндер және т.б. жатады. Ағаш екі үлгіде кесіледі: итаме (мокуме деп те аталады), оның айналмалы үлгісі немесе тікелей мазаме. Тікелей үлгіні жасау оңайырақ, сондықтан айналмалы үлгі өндіріс құнын арттырады, демек, олар декоративтік және әсем үлгілерге арналған. Өте төмен ноталар үшін кішкентай көпірлер жасалады, сондай-ақ, қажеттілікке қарай үш түрлі биіктіктегі арнайы көпірлер де бар. Егер төмен ноталар үшін кішкентай көпір қол жетімді болмаса, кейбір музыканттар шұғыл жағдайда көпірді кері бұрып қолдануы мүмкін, бірақ бұл тұрақсыз және тиімді емес. Көпірлер ойнау кезінде сынған жағдайлар болады, ал кейбір ескі аспаптарда, көпірлердің тірегі көп пайдаланудан тозған болса, олар ойнау кезінде, әсіресе, ішектерді басып ойнағанда құлауы мүмкін. Көпір аяқтарының тұрақсыздыққа әкелетін тесіктерді толтыру үшін әртүрлі материалдар сатылады. Шамамен 2 метр ұзындығы және 1 метр ені бар кото дәстүрлі түрде ойнаушының алдына еденге қойылады, ол тізе бүгіп отырады. Ішектер әртүрлі материалдардан жасалады. Түрлі пластик ішектер танымал. Жібек ішектер, әдетте сары түсті, қазіргі заманғы ішектерге қарағанда қымбатқа түседі және нашаррақ сақталады, бірақ кейбір музыканттар оларды дыбыс сапасының айырмашылығын сезінетіндіктен жақсы көреді. Ішектер қағаз немесе картоннан жасалған, темекі фильтрідей кішкентай ролға түйіледі, кото басының тесіктерінен өткізіліп, артқы жағындағы тесіктерден өткізіліп, тартылып, арнайы түйінмен байланады. Ішектерді арнайы машинамен тартуға болады, бірақ көбінесе қолмен тартылып, содан кейін байланады. Ішекті арт жағынан тартып немесе котоның жанында отырып тартуға болады, бірақ соңғысы қиынрақ және көп күш қажет. Кейбір аспаптарда күйді оңайлату үшін пиано сияқты күйді реттеуші штифттер орнатылған болуы мүмкін. Аспапта қолданылатын жібек жіп – макура-ито, оның құрылысының маңызды бөлігі болып табылады. Бұл ерекшелік ақсүйектер стиліндегі аспаптарда кездеспеген, себебі олар өздерінің жоғары кернеуін пайдаланып, аспаптарының көнелігін бағалаған. Қарапайым халық котоны мықтырақ ғана емес, сонымен қатар дыбыстық жағынан жақсырақ жасайтын жаңалықтар енгізген. Макура-ито қағазға қолданылған, сондықтан Жапонияда жібек жіп көп болған. 19 ғасырдың басында макура зуно деп аталатын пил сүйегі кото стандартына айналды. Котоның әр бөлігіне дәстүрлі атау бар, ол кото денесінің айдаһарға ұқсас екені туралы пікірмен байланысты. Осылайша, үстіңгі бөлігі "айдаһардың қабығы" (竜甲), ал төменгі бөлігі "айдаһардың ішегі" (竜腹) деп аталады. Алып тасталатын түрлі-түсті мата қабықшасы бар котоның бір ұшы "айдаһардың басы" (竜頭) деп белгілі, ол "айдаһардың мүйіздері" (竜角) – көпірдің тірегі немесе (枕角) – "айдаһардың тілі" (竜舌), "айдаһардың көзі" (竜眼) және "айдаһардың маңдайы" (竜額) – макура зуноның үстіндегі кеңістік сияқты бөліктерден тұрады. Котоның екінші ұшы "айдаһардың құйрығы" (竜尾) деп аталады; ішек ұстағышы "бұлт мүйізі" (雲角) деп аталады.

A koto is typically made of Paulownia wood (known as kiri), although treatment of the wood varies tremendously between artisans. A koto may or may not be adorned. Adornments include inlays of ivory and ebony, tortoise shell, metal figures, etc. The wood is also cut into two patterns, itame (also called mokume), which has a swirling pattern, or straight lined masame. The straight lined pattern is easier to manufacture, so the swirl raises the cost of production, and is therefore reserved for decorative and elegant models. For some very low notes, there are small bridges made, as well as specialty bridges with three different heights, depending on the need of the tuning. When a small bridge is unavailable for some very low notes, some players may, as an emergency measure, use a bridge upside down, though this is unstable and not ideal. Bridges have been known to break during playing, and with some older instruments which have the surface where the bridges rest being worn due to much use, the bridges may fall during playing, especially when pressing strings. There are, of course, various sorts of patch materials sold to fill the holes which cause the legs of a bridge to rest on an unstable area. About 6 feet (2 m) long and 1 feet (0 m) wide, the koto is traditionally placed on the floor in front of the player, who kneels. The strings are made from a variety of materials. Various types of plastic strings are popular. Silk strings, typically yellow in color, are still made, despite their higher price and lower durability than modern strings; some musicians prefer them, perceiving a difference in sound quality to modern strings. The strings are tied with a half hitch to a roll of paper or cardboard, about the size of a cigarette butt, strung through the holes at the head of the koto, threaded through the holes at the back, tightened, and tied with a special knot. Strings can be tightened by a special machine, but often are tightened by hand, and then tied. One can tighten by pulling the string from behind, or sitting at the side of the koto, although the latter is much harder and requires much arm strength. Some instruments may have tuning pins (like a piano) installed, to make tuning easier. The makura ito, the silk thread used in the instrument, is a pivotal part of its construction. This feature was not seen on the speculated nobility style instruments because they used a more tension of theirs and valued the relict nature of their instruments. The commoners did all the innovations that made the koto not only a sturdy instrument, but more sonically adept. The makura ito was used in paper so the fine silk was in abundance in Japan. As of the beginning of the 19th century, an ivory called makura zuno became the standard for the koto. For every part of the koto, there is a traditional name which connects with the opinion that the body of a koto resembles that of a dragon. Thus, the top part is called the "dragon's shell" (竜甲), while the bottom part is called the "dragon's stomach" (竜腹). One end of the koto, noticeable because of the removable colorful fabricshell, is known as the "dragon's head" (竜頭), consisting of parts such as the "dragon's horns" (竜角) – the saddle of the bridge or the (枕角) – "dragon's tongue" (竜舌), "dragon's eyes" (竜眼) and "dragon's forehead" (竜額) – the space above the makurazuno. The other end of the koto is called the "dragon's tail" (竜尾); the string nut is called the "cloud horn" (雲角).

Бүгінгі Кото

Батыс поп-музыкасының ықпалымен кото Жапонияда бұрынғыдай кең таралмады, бірақ ол әлі де аспап ретінде дамып келеді. 17 кыллы бас кото (jūshichi gen) Мичио Мияги жасағаннан бері жылдар бойы танымал. 20, 21 және 25 кыллы котолар да бар. Қазіргі уақытта 20, 25 кыллы кото мен 17 кыллы бас котоға арналған шығармалар жазылуда. Рейко Обата батыс музыкасын оқырмандарға қолжетімді ету үшін батыс нотациясын қолданып, соло котоға арналған екі кітап жариялады. Американдық орындаушылар Рейко Обата мен Мия Масаока, жапондық шебер Кадзуэ Савай және Мичио Яги сияқты қазіргі заманғы кото ойнаушылары бүгінгі джаз, эксперименталды музыка және тіпті поп музыкасында котоға орын табуда. Rin' тобының мүшелері қазіргі заманғы музыка сахнасында танымал 17 кыллы кото ойнаушылары. Хиросима джаз фьюжн тобының Джуни Курамото – котоны дәстүрлі емес фьюжн стилінде танымал еткен алғашқы орындаушылардың бірі. East West Jazz-дың негізін қалаушы Рейко Обата котоны қолданып джаз стандарттарын орындап, альбом шығарды. Обата сондай-ақ "You Can Play Koto" атты ағылшын тіліндегі кото оқу DVD-ін шығарды. Обата АҚШ оркестрлерімен концерттер орындаған бірнеше кото орындаушыларының бірі, ол бірнеше рет, соның ішінде 2010 жылы Сан-Диегодағы KPBS үшін Orchestra Nova-мен бірге өнер көрсетті. Жапониядан тыс жерлердегі басқа жеке орындаушылардың арасында Токиодағы Савай Кото мектебінде он жыл бойы оқыған, марапатталған әнші Элизабет Фальконер және Канадалық дайшихан (бас мұғалім) және Фукуоканың Чикуши Кото мектебінің екі он жылдан астам мүшесі Линда Како Каплан бар. Савайдың тағы бір шәкірті Масаё Ишигуре Нью-Йорктегі мектепті басқарады. Юкико Мацуяма Лос-Анджелестегі KotoYuki тобының жетекшісі. Оның композицияларында әлемдік музыканың тембрлері өзінің туған жапон мәдениетімен үйлеседі. Ол "Грэмми" сыйлығын алған "Miho: Journey to the Mountain" (2010) альбомында Пол Винтер Консортымен бірге өнер көрсетті, бұл аспапты батыс көрермендеріне таныстырды. 2011 жылдың қарашасында бүкіл әлемдегі көрермендер котомен танысты, ол Латын Грэмми сыйлығында Шакирамен бірге өнер көрсетті. 2010 жылдың наурыз айында Гремми сыйлығын жеңіп алған хард-рок тобы Tool веб-сайтында бейнебаянның сілтемесі таралып, вирустық әсерге ие болғанда, кото халықаралық деңгейде кеңінен танылды. Видеода Токиодағы ансамбльдің мүшесі Брет Ларнердің Tool-дың "Lateralus" әнін алты бас және екі бас кото үшін ойнаған Soemon ансамблінің аранжировкасы көрсетілген. Ларнер бұрын Джон Фейи, Джим О'Рурк және Кампер Ван Бетховен, Дирхоф, Джеки О Матерфукер және Мистер Бангл сияқты инди-рок топтарының мүшелерімен кото ойнаған. Ескі поп және рок музыкасында Дэвид Боуи "Heroes" (1977) альбомындағы "Moss Garden" атты аспаптық шығармасында котоны қолданды. Мультиинструменталист, Rolling Stones-тің негізін қалаушы және бұрынғы гитарисі Брайан Джонс Aftermath (1966) альбомының "Take It Or Leave It" әнінде кото ойнады. Поль Гилберт, танымал гитара виртуозы, әйелі Эмиді "Алигатор фермасы" (2000) альбомындағы "Koto Girl" әнінде кото ойнайтын етіп жазды. Kagrra рок-тобы өз әндерінің көбісінде дәстүрлі жапон музыка аспаптарын қолдануымен танымал, мысалы, (うたかた) әнінде кото маңызды орын алады. Tuxedomoon әншісі Уинстон Тонг оны өзінің тұңғыш жеке альбомынан "The Hunger" атты 15 минуттық әнінде қолданады. 1975 жылы Queen рок-тобы "The Prophet's Song" әнінде "A Night at the Opera" альбомында (ойыншық) кото қолданды. Genesis гитарисі Стив Хакетт Spectral Mornings (1979) альбомындағы "The Red Flower of Tachai Blooms Everywhere" атты аспаптық әнінде котоны қолданды, ал Genesis клавиатурашысы Тони Бэнкс "Mama" әнінде Emulator клавиатурасын қолдана отырып, кото үнін қосты. Хэйзел Пейн ойнаған кото 1981 жылы A Taste of Honey тобының "Sukiyaki" жапон әнінің ағылшынша нұсқасында кездеседі. Синтезделген кото The Miracles-тің "I'll Try Something New" әнінің мұқабасында пайда болады. Стив Хоу 1982 жылы шыққан "Heat of the Moment" атты Азияның синглінің аспаптық бөлігінде котоны қолданды. Хау 1999 жылы шыққан The Ladder альбомындағы "It Will Be a Good Day (The River)" Yes әнінде кото ойнады. Dr. Dre-дің 1999 жылғы 2001 альбомында синтезделген кото екі тректе, "Still D. R. E." және "The Message" әндерінде естіледі. 2020 жылы Led Zeppelin-нің "The Battle of Evermore" әні PianoRock-тің Дин МакНиллмен бірге жасаған акустикалық нұсқасында синтезделген кото қолданылды.

The influence of Western pop music has made the koto less prominent in Japan, although it is still developing as an instrument. The 17 string bass koto (jūshichi gen) has become more prominent over the years since its development by Michio Miyagi. There are also 20 , 21 , and 25 string koto. Works are being written for 20 and 25 string koto and 17 string bass koto. Reiko Obata has also made the koto accessible to Western music readers with the publication of two books for solo koto using Western notation. The current generation of koto players, such as American performers Reiko Obata and Miya Masaoka, Japanese master Kazue Sawai, and Michiyo Yagi, are finding places for the koto in today's jazz, experimental music and even pop music. The members of the band Rin' are popular 17 string koto players in the modern music scene. June Kuramoto of the jazz fusion group Hiroshima was one of the first koto performers to popularize the koto in a non traditional fusion style. Reiko Obata, founder of East West Jazz, was the first to perform and record an album of jazz standards featuring the koto. Obata also produced the first ever English language koto instructional DVD, titled "You Can Play Koto". Obata is one of the few koto performers to perform concertos with United States orchestras, having done so on multiple occasions, including with Orchestra Nova for San Diego's KPBS in 2010. Other solo performers outside Japan include award winning recording artist Elizabeth Falconer, who also studied for a decade at the Sawai Koto School in Tokyo, and Linda Kako Caplan, Canadian daishihan (grandmaster) and member of Fukuoka's Chikushi Koto School for over two decades. Another Sawai disciple, Masayo Ishigure, holds down a school in New York City. Yukiko Matsuyama leads her KotoYuki band in Los Angeles. Her compositions blend the timbres of world music with her native Japanese culture. She performed on the Grammy winning album Miho: Journey to the Mountain (2010) by the Paul Winter Consort, garnering additional exposure to Western audiences for the instrument. In November 2011, worldwide audiences were further exposed to the koto when she performed with Shakira at the Latin Grammy Awards. In March 2010, the koto received widespread international attention when a video linked by the Grammy Award winning hard rock band Tool on its website became a viral hit. The video showed Tokyo based ensemble Soemon playing member Brett Larner's arrangement of the Tool song "Lateralus" for six bass and two bass koto. Larner had previously played koto with John Fahey, Jim O'Rourke, and members of indie rock groups including Camper Van Beethoven, Deerhoof, Jackie O Motherfucker, and Mr. Bungle. In older pop and rock music, David Bowie used a koto in the instrumental piece "Moss Garden" on his album "Heroes" (1977). The multi instrumentalist, founder, and former guitarist of The Rolling Stones Brian Jones played the koto in the song "Take It Or Leave It" on the album Aftermath (1966). Paul Gilbert, a popular guitar virtuoso, recorded his wife Emi playing the koto on his song "Koto Girl" from the album Alligator Farm (2000). Rock band Kagrra, are well known for using traditional Japanese musical instruments in many of their songs, an example being (うたかた), a song in which the koto has a prominent place. Winston Tong, the singer of Tuxedomoon, uses it on his 15 minute song "The Hunger" from his debut solo album Theoretically Chinese (1985). The rock band Queen used a (toy) koto in "The Prophet's Song" on their 1975 album A Night at the Opera. Ex Genesis guitarist Steve Hackett used a koto on the instrumental song "The Red Flower of Tachai Blooms Everywhere" from the album Spectral Mornings (1979), and Genesis keyboardist Tony Banks sampled a koto using an Emulator keyboard for the band's song "Mama". A koto played by Hazel Payne is featured in A Taste of Honey's 1981 English cover of the Japanese song "Sukiyaki". A synthesized koto appears in their cover of The Miracles' "I'll Try Something New". Steve Howe used a koto in the instrumental break of Asia's single "Heat of the Moment", from their self titled 1982 album. Howe also played a koto on the Yes song "It Will Be a Good Day (The River)", from the 1999 album The Ladder. Dr. Dre's 1999 album 2001 prominently features a synthesized koto on two of its tracks, "Still D. R. E." and "The Message". A 2020 acoustic cover of Led Zeppelin's "The Battle of Evermore" by PianoRock feat. Dean McNeill also prominently features a synthesized koto.