Ирландия патшалықтары: ежелгі тайпалар, корольдіктер тарихы, жер иелігі және билік жүйесі. 9-ғасырдан бастау алатын Ирландияның жоғары корольдігі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландияның патшалық әулеттері – бір кезде Ирландия аралындағы ірі "жоғарғы патшалықтарды" және кішкентай патшалықтарды билеген династиялар. Осы әулеттердің кейбір мүшелері әлі де жер иеленеді және сол аймақтарда тұрады.
Irish royal families were the dynasties that once ruled large "overkingdoms" and smaller petty kingdoms on the island of Ireland. Members of some of these families still own land and live in the same broad locations.
Жергілікті жер
Ерте тарихи дәуірлерден (2-7 ғасырлар) белгілі маңызды патшалықтарға Эоганахта, Корку Лойгде, Коннахта, Уи Фиакрах, Брейфне, Айлек, Эйргиалла, Даль Риата, Ультония, Брега, Миде, Лайгин, Озрайге, Лаоис, Мума, Ярмуман, Десмуму, Туадмуму, және Hy Many кірді. Олардың кейбіреулері жоғалып кетті немесе басқа патшалықтарға қосылды, ал қалғандары 16 ғасырдың соңына дейін дербес басқарылды. Тарада орналасқан Ирландияның Жоғары Патшалары, Маэль Сейннелл I (9 ғасыр) заманынан бастап, кейде аралдың жоғарғы патшалары ретінде мойындалды, бірақ шындығында олар көбінесе "оппозициямен билеген патшалар" болды, Ирландияның екі немесе үш провинциясын ғана басқарды. Жоғары патшалық институтының болған кезеңінде Ирландия көптеп ресми халықаралық дипломатиялық қатынастар жүргізбеді. 1169 жылғы және одан кейінгі Англо-Нормандық шапқындарынан кейін, жергілікті патшалықтар уақыт өте келе мәртебесін жоғалтты. Алайда, мысалы, Тирконнелл патшалығы халықаралық қатынастарды сақтап, Шотландия, Испания және Папалық сарайлармен елшілер алмасты. Қазіргі Англия, Шотландия және Уэльс мемлекеттері сияқты, Ирландия патшалықтарының ең қуаттылары өздерін толық тәуелсіз бірліктер деп санады, 1871 жылға дейін Германиядағы жағдай сияқты. Көптеген жағдайларда олар көршілерінен мүлдем бөлек нәсілдік тегін мәлімдеді, Ирландияда Дельбхна, Конмайк Мара, Круйтне, Эоганахта немесе Деиргтин, Эрайн, Фир Болг, Грекрайге, Лайгин, Улайд, Майртин, Даирин және тағы да басқа "тектік топтардың" мекені болды. Олардың көпшілігі біртекті екенін мәлімдемеді, кейінірек оларды біртекті етуге жасалған тырысқандықтарға қарамастан.
Significant kingdoms known from early historical times (2nd–7th centuries) included Eóganachta, Corcu Loígde, Connachta, Uí Fiachrach, Breifne, Aileach, Airgíalla, Dál Riata, Ultonia, Brega, Mide, Laigin, Osraige, Laois, Muma, Iarmuman, Desmumu, Tuadmumu, Hy Many. Some disappeared or were annexed while others were self governing until the end of the 16th century. The Irish High Kings, seated at Tara, were sometimes recognised as supreme kings of the island from the time of Mael Seachnaill I (9th century), but the reality is that they were usually "kings with opposition", ruling maybe two or three of Ireland's provinces. In the period when the institution of high kingship existed, Ireland did not conduct much formal international diplomacy. After the Anglo Norman invasion (1169 and forward), the native kingdoms lost status over time, though, for example, the Kingdom of Tyrconnell maintained occasional international relations and exchanged ambassadors with the Royal Courts of Scotland, Spain, and the Papacy. As was the case with the nations in what is now England, Scotland and Wales, the more powerful of the kingdoms of Ireland all regarded themselves as fully independent entities, rather as Germany was until 1871. In several cases they claimed utterly different racial backgrounds from neighbours, Ireland being home to "races" such as the Delbhna, Conmaicne Mara, Cruithne, Eóganachta or Deirgtine, Érainn, Fir Bolg, Grecraighe, Laigin, Ulaid, Mairtine, Dáirine, and a host of others. Few claimed to be homogeneous, despite later attempts to make them so.
XVI ғасырда берілу және өкініш
1530 жылдардан бастап Англияның Генрих VIII Сурану және қайта беру саясатын қабылдады, онда билеуші отбасылар клан жерлерін Англия заң жүйесінде атақ алу үшін Таққа тапсыратын болды. 1555 жылы Дублинде Ирландияның Геральдикалық колледжі құрылды, бұл жаңа лордтарға Еуропаның басқа елдеріндегідей гербтер алуға мүмкіндік берді. Колледж көбінесе ежелгі шежірелерді қабылдап, көшіріп алды. Кейбір отбасылар 17 ғасырға дейін және одан кейін де сол әулеттің билігінде патшалықтардан графтықтарға немесе лордтықтарға сәтті өтті, соның нәтижесінде Ирландия Лордтар палатасында орын алды. Алайда, 1595–1603, 1641–1650 және 1689–1691 жылдардағы соғыстар, егер олар жеңілген тарапты қолдаса, көбінесе жерді жоғалтуға әкеп соқты. 1700 жылға қарай барлығы толық және берік түрде ағылшын үстемдігіне бағынды, бірақ әр аймақтың ерекшелігіне деген сезімдер Ұлы ашаршылыққа дейін сақталды. Көптеген адамдар білім алу немесе мансаптық өсу үшін (әсіресе әскери саласында) эмиграцияға кетті, ал қалғандары үшін мұрагерлікке қатысты жазалау заңдары уақыт өте келе көптегендердің жерлерін сақтап қалуы үшін немесе оны отбасы мүшелеріне жоғалту қаупінен сақтау үшін ресми шіркеуге және ағылшын мәдениетіне бейімделуіне әкелді. Бұл оларды көбінесе католик болып қалған отандастарынан оқшаулады.
From the 1530s Henry VIII of England adopted a policy of Surrender and regrant, whereby the ruling families would surrender the clan lands to the Crown who would grant them titles within the English legal system. In 1555 the Irish College of Arms was set up in Dublin to allow the new lords to acquire coats of arms as in the rest of Europe. This college generally accepted and copied the old genealogies. Some families successfully made the transition from kingdoms to earldoms or lordships – with the same ruling dynasty – into the 17th century and beyond, taking their seats in the Irish House of Lords. However, the wars of 1595–1603, 1641–1650 and 1689–1691 often resulted in a loss of land if they supported the losing side. By 1700 all had long been brought fully and firmly under the dominion of English rule, though local feeling for each area as a distinct entity lasted as least as late as the Great Famine. Many went into exile for educational or professional advancement (often in the military), while for those remaining the penal laws, especially relating to inheritance, over time meant many conformed to the Established Church and English culture to retain their land or risk losing it to family members who did. This further isolated them from their compatriots, the majority who remained Catholic.