Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының бұрынғы әскери полкі
Former British Army regiment
Глостер полкі (Glosters) – 1881 жылдан 1994 жылға дейін британ армиясының жеңіл пехоталық полкі. Оның тарихы 1694 жылы құрылған, кейін 28-ші (Солтүстік Глостершир) жаяу әскер полкіне айналған полковник Гибсонның жаяу әскер полкінен басталады. Полк 28-ші полк пен 61-ші (Оңтүстік Глостершир) жаяу әскер полкінің бірігуі нәтижесінде құрылды. Бұл полк британ армиясында бас киімінің алдыңғы және артқы жағына бірдей таңба тағу ерекшелігімен ерекшеленді. Бұл дәстүр 1801 жылы Александрия шайқасында 28-ші полк екі қатарға тізіліп, арқа-арқа соғысқаннан кейін пайда болды. Полк құрылған кезде екі тұрақты, екі милиция және екі ерікті батальоннан тұрды. Алғашқы әрекетін Екінші Бур соғысында көрсетті. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін полктің төрт қосымша батальоны үш аумақтық күш батальонына және арнайы резерв батальонына айналдырылды. Соғыс кезінде полк құрамына тағы 18 батальон қосылды. Полктің 16 батальоны Францияда және Фландрияда, Италияда, Галлиполиде, Мысырда, Месопотамияда, Персияда және Салоникада қатысты. Нәтижесінде 8100 сарбаз қаза тауып, 72 түрлі шайқас құрметіне ие болды. Полк сарбаздарына төрт рет Виктория кресі (VC) тағайындалды. Соғыс аяқталғаннан кейін соғыс батальондары таратылды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін екі аумақтық батальон қайта құрылып, полкпен байланысын үзіп қалды. Соғыс қарсаңында қалған аумақтық батальон екі есеге көбейтілді, соғыс басталғанда тағы бес батальон құрылды. Алайда, соғыс барысында олардың көпшілігі таратылды немесе қайта құрылды. Соғыс кезінде төрт батальон полк туы астында белсенді қызмет атқарды. 2-ші және 5-ші батальондар Франция шайқасында соғысты. Дюнкерк шайқасында жоғалып қалғаннан кейін, қайта құрылған 2-ші батальон D күні Голд-Бичке қонды және Солтүстік-Батыс Еуропадағы одақтастар науқанында шайқасты. 1-ші батальон Японның Бирманы басып алуы кезінде Рангуннан шегінуге қатысты, ал 10-шы батальон 1944–1945 жылдардағы Бирма науқанында жапондық күштерді жеңуде белсенді рөл атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, жауынгерлік батальондар таратылды, ал 1-ші және 2-ші батальондар біріктірілді. Осылайша полкте бір тұрақты және бір аумақтық армия батальоны қалды. Корея соғысында 1-ші батальон Имджин өзенінің шайқасында үш түн бойы басым күшке қарсы тұрып, атаққа ие болды. Кореядағы Біріккен Ұлттар Ұйымының қолбасшысы бұл тұруды "қазіргі заманғы соғыстағы бірлік батылдығының ең көрнекті мысалы" деп атады. Бұл оқиға басқа Біріккен Ұлттар Ұйымының күштерін қоршауға алудан сақтап қалды. Полк Президенттік бірлік цитатымен марапатталды және "Даңқты Глостерлер" деген лақап ат алды. Шайқастағы ерлігі үшін полк сарбаздарының екеуіне VC тағайындалды. 20-шы ғасырдың екінші жартысында полк бір тұрақты батальонға дейін қысқартылды және Германия, Африка, Кариб бассейні, Орталық Америка, Таяу Шығыс және Солтүстік Ирландиядағы қиындықтар сияқты әлемнің әртүрлі аймандарында міндеттерін орындады. 1994 жылы 300 жылдығын тойлағаннан кейін, басқа полктерге қарағанда көбірек шайқас құрметтерін алып жүрген полк, Корольдік Глостершир, Беркшир және Уилтшир полкін құру үшін Эдинбург герцогының Корольдік полкімен біріктірілді. Жаңа полк артқы белгіні мұра етті. 2007 жылы тағы да біріктірілген кезде, ол дәстүрді өзінің мұрагері The Rifles-ке тапсырды.
The Gloucestershire Regiment, commonly referred to as the Glosters, was a line infantry regiment of the British Army from 1881 until 1994. It traced its origins to Colonel Gibson's Regiment of Foot, which was raised in 1694 and later became the 28th (North Gloucestershire) Regiment of Foot. The regiment was formed by the merger of the 28th Regiment with the 61st (South Gloucestershire) Regiment of Foot. It inherited the unique distinction in the British Army of wearing a badge on the back of its headdress as well as the front, a tradition that originated with the 28th Regiment after it fought in two ranks back to back at the Battle of Alexandria in 1801. At its formation the regiment comprised two regular, two militia and two volunteer battalions, and saw its first action during the Second Boer War. Before the First World War, the regiment's four auxiliary battalions were converted to three Territorial Force battalions and a Special Reserve battalion, and a further 18 battalions were added to the regiment's establishment during the war. Sixteen battalions of the regiment saw active service in France and Flanders, Italy, Gallipoli, Egypt, Mesopotamia, Persia and Salonika, losing a total of 8,100 men killed and winning 72 different battle honours. Four awards of the Victoria Cross (VC) were made to soldiers serving with the regiment. The wartime battalions were disbanded as the war ended, and just before the Second World War, two of the territorial battalions were re purposed and ceased to have any affiliation with the regiment. On the eve of the war, the remaining territorial battalion was duplicated, and another five battalions were raised on the outbreak of war, though most of these were disbanded or re purposed as the war progressed. Four battalions saw active service under the regiment's colours during the war. The 2nd and 5th Battalions both fought in the Battle of France and, after being lost almost in its entirety during the Battle of Dunkirk, the re formed 2nd Battalion landed at Gold Beach on D Day and fought in the Allied campaign in North West Europe. The 1st Battalion was involved in the retreat from Rangoon during the Japanese conquest of Burma, and the 10th Battalion saw active service in the defeat of Japanese forces during the Burma Campaign 1944–45. After the Second World War, the hostilities only battalions were disbanded and the 1st and 2nd Battalions were amalgamated, leaving the regiment with one regular and one Territorial Army battalion. It achieved fame during the Korean War when the 1st Battalion held out for three nights against overwhelming odds during the Battle of the Imjin River. The stand, described by the commander of the United Nations forces in Korea at the time as "the most outstanding example of unit bravery in modern war", prevented the encirclement of other United Nations forces, for which the regiment was awarded the Presidential Unit Citation and earned the nickname The Glorious Glosters. Two men serving with the regiment were awarded the VC for their actions in the battle. In the latter half of the 20th century, the regiment was reduced to a single regular battalion and completed tours of duty around the world, including Germany, Africa, the Caribbean, Central America and the Middle East, as well as in Northern Ireland during The Troubles. Shortly after celebrating its tercentenary in 1994, the regiment, which carried more battle honours on its colours than any other regiment of the line, was merged with the Duke of Edinburgh's Royal Regiment to form the Royal Gloucestershire, Berkshire and Wiltshire Regiment. The new regiment inherited the back badge, and when it too was merged in 2007, it passed the tradition on to its successor, The Rifles.
Шығу тегі
Глостершир полкінің тамыры 1694 жылы Портсмутте құрылған және 1705 жылы Испания мұрагерлік соғысы кезінде алғашқы шайқасына қатысқан полковник Гибсонның жаяу әскер полкіне жетеді. Әртүрлі полковниктердің басқаруында болғандықтан, полк 1742 жылы 28-ші жаяу полкі болып қайта аталды және Австрия мұрагерлік соғысы кезінде осы атпен шайқасты. Тағы бір алдыңғы полк – 61-ші жаяу полкі 1758 жылы жеті жылдық соғыс кезінде британдық армияның кеңеюімен құрылды. 61-ші полк бір жылдан кейін Гваделупаны басып алу кезінде алғашқы шайқас құрметін алды, сол жылы генерал Вулф Квебекті басып алу кезінде Абрахам жазығында 28-ші полкке басшылық етті. 1782 жылы британдық армия жаяу полктерін жауынгерлерді жинау мақсатында округтермен байланыстыра бастады. Глостершир графтығы алғаш рет 28-ші және 61-ші полктермен байланысты болды, олар тиісінше 28-ші (Солтүстік Глостершир) және 61-ші (Оңтүстік Глостершир) жаяу полктері болып қайта аталды. Екі полк те округтен жауынгерлерді қабылдауға кірісті, ал 1782 жылдың желтоқсанында Глостерде 61-ші полкке сол жылдың басындағы франко-испандық Миноркаға шабуылы кезінде жоғалғандарының орнына жаңа түстер табыс етілді. 1801 жылдың наурыз айында 28-ші полк Наполеонның Шығыс армиясына қарсы тұру үшін Египеттегі Абукир шығанағына түскен британдық экспедициялық күштердің құрамына кірді. 21 наурызда Александрия шайқасы кезінде француз атқыштары британдық қатарларды бұзып, полк артына жиналып, шабуылға көшті. Әскерлер алдыңғы қатардағы шайқаста белсенді болғандықтан, артқы қатарға бұрылуға бұйрық берілді, осылайша екі қатарда бір-біріне арқа сүйеп тұрып, полк шегініс сызығын ұстады. Осы әрекетті еске алу үшін полк бас киімнің алдыңғы және артқы жағына белгі тағуды бастады, бұл британдық армиядағы бірегей ерекшелік, ол 1830 жылы ресми түрде бекітілді. efn|Артқы белгінің шығу тегі мен бастапқы пішіні белгісіз; барлық бөлімшелерге берілген «Египет» құрметінен басқа, арнайы белгі ресми түрде берілгендігі туралы жазба жоқ. 1805-1807 жылдары полк құрамында қызмет еткен офицер полк «қос майданның белгісін алды» деп жазды. 1815 жылы штаб офицері полктің «Котр-Брасқа» аттанғанын көрді, «олардың нөмірі төменгі бас киімдерінің алдыңғы және артқы жағында болды – Египеттің естелік белгісі». Ресми тану туралы алғашқы жазба 1830 жылғы Ат гвардиясының хатында кездеседі, онда «28-ші полк Египеттегі қызметтерімен алған құрмет белгісінен айырылмауы керек еді және олардың сол қызметтен бастап бас киімдерінің артқы жағында киіп жүрген тақтаны сақтауына еш қарсылық болмайды» делінген. Бұл 1843 жылғы тағы бір хатта ресми түрде расталды. Сондықтан, артқы белгі полк Александрия шайқасынан кейін көп ұзамай енгізген, бірақ 1830 жылға дейін ресми түрде бекітілмеген болуы мүмкін. 19 ғасырда елде және шетелдегі оқиғасыз қызметтер белсенді қызмет кезеңдерімен алмасып отырды. 28-ші және 61-ші полктер Испания мен Португалияда Жарым арал соғысы кезінде шайқасты. 28-ші полк сондай-ақ Наполеонның соңғы жеңілісіне қатысты; Веллингтон герцогы оны Котр-Брас шайқасындағы батылдығы үшін мақтады және Ватерлоо шайқасында тағы да шайқасқа қатысты. 19 ғасырдың ортасында екі полк те Үндістанға жіберілді, ал 61-ші полк Екінші англо-сикх соғысы мен Үндістан бүлігі кезінде белсенді қызмет етті, «Чиллианвалла», «Гуджерат», «Пунджаб» және «Дели 1857» Глостершир полкі жақын арада мұра ететін шайқас құрметтерінің тізіміне қосылды. 28-ші полк, Үндістандағы уақыты қысқа және аз оқиғалы болды, бұл арада Қырымға жіберілді және оның мұрасына «Алма», «Инкерман» және «Севастополь» қосылды. Глостершир полкінің тарихына енген тағы бір маңызды фактор – армияға қажеттілік кезінде қолдау көрсеткен азаматтық басқарудағы қосымша күштер. 18 ғасырдың ортасында округтік милиция полктері отан қорғанысы үшін және тұрақты армияның резервтері ретінде құрылды. 1759 жылы Глостершир милициясы екі милиция батальонына қайта ұйымдастырылды, ал олар 1763 жылы Глостерде орналасқан Оңтүстік Глостершир милициясы және Циренсестердегі Солтүстік Глостершир милициясы ретінде ұйымдастырылды. 1859 жылы округтік ерікті мылтық корпусы құрылды, бұл 1-ші (Бристоль қаласы) Глостершир мылтық ерікті корпусы мен 2-ші Глостершир мылтық еріктілерінің құрылуына әкелді.
The Gloucestershire Regiment traced its roots to Colonel Gibson's Regiment of Foot, raised in 1694 in Portsmouth, which first saw action in 1705 during the War of the Spanish Succession. Having been commanded by, and therefore named after, a succession of colonels, the regiment was renamed in 1742 as the 28th Regiment of Foot and fought under this name during the War of the Austrian Succession. Another predecessor, the 61st Regiment of Foot, was formed in 1758 when the British Army was expanded during the Seven Years' War. The 61st Regiment gained its first battle honour a year later during the invasion of Guadeloupe, the same year that General Wolfe placed himself at the head of the 28th Regiment on the Plains of Abraham in the capture of Quebec. In 1782, the British Army began linking foot regiments with counties for the purposes of recruitment. For the first time the county of Gloucestershire was associated with both the 28th and 61st Regiments, which were renamed as the 28th (North Gloucestershire) Regiment of Foot and the 61st (South Gloucestershire) Regiment of Foot. Both regiments began to recruit from the county, and it was in Gloucester in December 1782 that the 61st Regiment was presented with new colours to replace those lost during the Franco Spanish invasion of Minorca earlier that year. In March 1801, the 28th Regiment formed part of the British expeditionary force that landed at Aboukir Bay in Egypt to oppose Napoleon's Army of the East. On 21 March, during the Battle of Alexandria, French cavalry broke through the British lines, formed up behind the regiment, and began to charge. With the men still heavily engaged to their front, the order was given for the rear rank to turn about, and standing thus in two ranks back to back, the regiment held the line. To commemorate this action, the regiment began wearing a badge on the back as well as the front of the headdress, a unique distinction in the British Army that was officially sanctioned in 1830. efn|The origins of the back badge and its initial form are not known; other than the honour "Egypt", awarded to all units, there is no record of a special badge being officially granted. An officer who served with the regiment between 1805 and 1807 wrote that the regiment "acquired the emblem of the double front." In 1815, a staff officer witnessed the regiment marching out to Quatre Bras "having their number both in front and rear of their low caps—a memorial of Egypt." The first record of official recognition appears in an 1830 letter from the Horse Guards, which states that "it was never the intention to deprive the 28th Regiment of any badge of honour they may have acquired by their distinguished service in Egypt, and that there will be no objection to their retaining the plate they have been accustomed to wear on the back of their caps since that service " This was officially confirmed in another letter dated 1843. It is possible, therefore, that the back badge was introduced by the regiment shortly after the Battle of Alexandria, but not officially sanctioned until 1830. During the 19th century, relatively uneventful postings at home and abroad were punctuated with periods of active service. The 28th and 61st Regiments both fought in Spain and Portugal during the Peninsular War. The 28th Regiment also participated in the final defeat of Napoleon; it was commended by the Duke of Wellington for gallantry in the Battle of Quatre Bras and saw action again in the Battle of Waterloo. In the mid 19th century, both regiments were deployed to India, and the 61st Regiment saw active service during the Second Anglo Sikh War and the Indian Mutiny, adding "Chillianwallah", "Goojerat", "Punjaub" and "Delhi 1857" to the list of battle honours that the Gloucestershire Regiment would soon inherit. The 28th Regiment, whose time in India was shorter and less eventful, was meanwhile deployed to the Crimea and added "Alma", "Inkerman" and "Sevastopol" to its legacy. Another thread that would be woven into the story of the Gloucestershire Regiment is that of the civilian administered auxiliary forces which supported the army in times of need. In the mid 18th century, county militia regiments were raised for home defence and as a pool of reserves for the regular army. In 1759 the Gloucestershire Militia had been reorganised into two battalions of militia, and these were organised in 1763 as the South Gloucestershire Militia based at Gloucester and the North Gloucestershire Militia at Cirencester. In 1859, county based volunteer rifle corps were raised, leading to the formation of the 1st (City of Bristol) Gloucestershire Rifle Volunteer Corps and the 2nd Gloucestershire Rifle Volunteers.
Екінші Бура соғысы
Глостершир полкі өмірін тыныш бастады. Екі батальон үйде және шетелде, көбінесе Үндістанда, кезекпен орналасты, бірақ олардың алғашқы қақтығысы 1899 жылы Екінші Бур соғысы кезінде болды. Лейдисмитке жіберілген 1-ші батальон 24 қазанда Талана төбесіндегі шайқастан кейін бригаданың шегінуін қамтамасыз ету үшін жіберілген колоннаның бір бөлігі болды. Ритфонтейнге жақын жерде колоннаға шабуыл жасалғанда, батальон бөлініп, алға жылжуға бұйрық берілді, бірақ бұйрық нақты болмады және батальон тым шалқап алға жылды. Әскерлер бірнеше сағат бойы ашық жерде қалды, өздерін құтқара алмады, нәтижесінде бес адам, оның ішінде батальон командирі қаза тауып, 58 адам жарақат алды. Бес күннен кейін 1-ші батальонның 450-ге жуық әскери қызметшісі Лейдисмит шайқасы барысында Лейдисмиттен солтүстікке шамамен 10 шақырым қашықтықта орналасқан Николсонның Некін басып алуға міндеттелген шағын күшке қосылды. Әскерлер 29 қазан күні түнде негізгі шайқас басталғанға дейін позицияға жетіп үлгеруді көздеді, бірақ таң атқанға дейін мақсатына жете алмады. Жақын маңдағы Чренгула төбесіне басқа позицияға көшкен кезде, қаптамалық қаңғыбақтар қашып кетіп, көп бөлігін ауыр қару-жарақ пен оқ-дәрілерімен бірге алып кетті. Бурлар таңертең шабуылды байқап, позицияны қоршап алды, британдықтар бірнеше сағат бойы қарсы тұрғанымен, сағат 12:30-да капитуляциялауға мәжбүр болды. Батальон 38 адамнан қаза тапты, 115 адам жарақат алды, ал аман қалғандары Преторияда соғыс тұтқындары ретінде ұсталды. 1-ші батальонның қалған бөлігі Лейдисмит қаласын қорғауға көмектесті (қала 1 наурызда босатылды), ал 2-ші батальон 1900 жылдың қаңтарында Оңтүстік Африкаға аттанды. Батальон Паардеберг шайқасында, 27 ақпанда Бур генералы Пит Кронье мен оның 4000-қа жуық әскерін тұтқындаумен аяқталған тоғыз күндік шайқаста қатысты. 15 наурызда батальон Блумфонтейн қаласына кірді, онда 1904 жылға дейін гарнизондық міндеттерді атқарды. 5 шілдеде Претория басып алынғаннан кейін босатылған тұтқындарымен қайта біріккен 1-ші батальон 1900 жылдың тамызында Цейлонға жіберілді, онда 1903 жылға дейін Бур соғысы тұтқындарын күзетті. Режименттің бірқатар қосымша батальондары, 1900 жылы 3-ші ерікті батальон құрылуымен саны артты, соғыста да белсенділік танытты. 1900 жылдың 16 наурызында 1 және 2-ші ерікті батальондардан құралған 124 офицер мен әскери қызметшіден тұратын рота Кейптаунда қонды. Олар бір жыл бойы 2-ші батальонмен бірге қызмет етті және 1901 жылдың сәуірінде екінші ерікті ротамен алмастырылды. Осы уақытта 4-ші (милиция) батальоны Сент-Еленада ұсталған Бур тұтқындарын күзетті. Соғыс аяқталған кезде полк 2 офицер мен 94 әскери қызметшіні қаза тапты, 13 офицер мен 201 әскери қызметші жарақат алды, ал 250 адам аурудан көз жұмды. Полк өзінің туына 4 жаңа шайқас құрметін қосты: "Лейдисмит қорғанысы"; "Кимберлиден құтылу"; "Паардеберг"; және "Оңтүстік Африка, 1899–1902"; соңғысы 1 және 2-ші ерікті батальондарға да берілді.
The Gloucestershire Regiment began life quietly. The two battalions alternated between postings at home and overseas, mostly in India, but their first action came in 1899 during the Second Boer War. Deployed to Ladysmith, the 1st Battalion was part of a column sent out on 24 October to cover the withdrawal of a brigade after the Battle of Talana Hill. When the column came under fire near Rietfontein, the battalion was detached and ordered forward, but the order was ambiguous and the battalion advanced too far. The troops were caught in the open for several hours before they were able to extricate themselves at the cost of five men killed, including the battalion commander, and 58 wounded. Five days later, some 450 men of the 1st Battalion were part of a small force tasked with seizing Nicholson's Nek, a pass some 6 mile (10 km) north of Ladysmith, during the Battle of Ladysmith. The troops moved out on the night of 29 October with the intention to be in position before the main battle started, but they left too late to reach their objective before daybreak. As they took up an alternative position on the nearby Tchrengula Hill the pack mules bolted, taking most of the heavy weaponry and ammunition with them. The Boers discovered the incursion at dawn and surrounded the position, and although the British held out for several hours they were forced to surrender at 12:30. The battalion lost 38 killed and 115 wounded, and the survivors were held as prisoners of war (POWs) in Pretoria. While the remainder of the 1st Battalion helped in the defence of Ladysmith (the city was eventually relieved on 1 March), the 2nd Battalion deployed to South Africa, arriving in January 1900. The battalion fought in the Battle of Paardeberg, a nine day battle which ended on 27 February with the capture of the Boer general Piet Cronjé and his force of some 4,000 men. On 15 March, the battalion entered the Boer city of Bloemfontein, where it remained on garrison duties until 1904. The 1st Battalion, re united when its POWs were liberated after the capture of Pretoria on 5 July, was posted in August 1900 to Ceylon, where it remained until 1903 guarding Boer prisoners of war. Some of the regiment's auxiliary battalions, which in 1900 were increased in number by the formation of the 3rd Volunteer Battalion, also played a role in the war. On 16 March 1900, a company of 124 officers and men from the 1st and 2nd Volunteer Battalions landed at Cape Town. They served for a year alongside the 2nd Battalion and were replaced by a second volunteer company in April 1901. The 4th (Militia) Battalion, meanwhile, guarded Boer prisoners held on St. Helena. By the war's end the regiment had lost 2 officers and 94 other ranks killed, 13 officers and 201 men wounded, and suffered 250 deaths from sickness. The regiment added 4 new battle honours to its colours: "Defence of Ladysmith"; "Relief of Kimberley"; "Paardeberg"; and "South Africa, 1899–1902"; the last of which was also awarded to the 1st and 2nd Volunteer Battalions.
Әдеттегі әскер
1-ші батальон 1914 жылдың тамызында Францияға жөнелтілді және Батыс майданында әрекет етті. 1914 жылдың 26 тамызында Мондан шегіну кезінде Ландесиде алғашқы жарақат алды, ал қыркүйекте Энаның бірінші шайқасында одан әрі шығынға ұшырады. Батальон 1914 жылдың 19 қазанында 26 офицер мен 970 қатарлы әскермен Бірінші Ипр шайқасына қатысты, Лангемарк қорғауға маңызды үлес қосты, бірнеше рет жаудың шабуылына қарсы шабуылға шақырылды және төрт аптадан кейін жеңілдетілген кезде 2 офицер мен 100 қатарлы әскерге дейін азайды. 1914 жылдың желтоқсанында Фестуберді қорғауда, ал келесі айда Живаншиді қорғауда шайқасты. 1915 жылы батальон Оберс қырқасы мен Лус шайқастарында әрекет етті. 1916 жылы Сомма шабуылы кезінде Базентин мен Пуазьер шайқастарында және Хай Вудқа шабуыл кезінде белсенділік танытты. 1917 жылдың басында 1-дивизия Сомманың оңтүстігіне жылжыды, ал 1-батальон Гинденбург шебіне қарай жылжуға қатысты. Шілдеде дивизия теңізден шабуыл жасау жоспарына жіберілді, бірақ кейіннен ол тоқтатылды. 1917 жылы 1-батальонның маңызды әрекеті қарашада, Пашендейлдің екінші шайқасының соңғы күні болды. 1918 жылдың 18 сәуірінде Бетюн шайқасында, Лис шайқасында батальон жоғары мақтауға және 33 наградаға ие болды, өйткені ол Глостерлердің қанатын бұрған төрт жау полкінің шабуылын тойтарды және Александрия шайқасының естелігі ретінде оларды тізе қосып күресуге мәжбүр етті. Батальон қыркүйек және қазан айларында Гинденбург шебінде Эпеи және Сен-Квентин каналы шайқастарында қайтадан әрекет етті. 1-батальон соғыстағы соңғы әрекетін 1918 жылдың 4 қарашасында Самбр шайқасында жасады, онда ол Катильонды басып алуға және Самбр каналын кесіп өтуге көмектесті, бұл төрт жыл бұрын алғашқы жарақаттанған жерден шамамен 6 шақырым қашықтықта болды. 2-батальон 1914 жылдың қараша айында Тяньцзиньден оралды және келесі айда 27-дивизияның 81-бригадасының құрамында Францияға қонды. 1915 жылдың соңында 27-дивизия Македония майданындағы британдық Салоника армиясының XVI корпусына ауыстырылды, ал 2-батальон Бешик көлінің батысында (қазіргі Волви көлі, Грекия) орналасты. 1916 жылдың шілдесінде XVI корпус Струма өзенінің бойын басып алды, ал келесі екі жыл бойы батальон 82-бригаданың құрамында Струма аңғарындағы операцияларға қатысты. Бұл салыстырмалы түрде тыныш аймақ болды, және батальон 1916 жылдың қыркүйек, қазан және желтоқсан айларында Струма арқылы шабуылдарға қатысқан болса да - соңғысы батальонға 114 жарақат келтірді - және 1917 жылы бірқатар шабуылдар жасады, ауру жаудың әрекеттерінен гөрі қауіптірек болды. 1918 жылдың шілдесінде 27-дивизия Дойранның оңтүстік-батысына XII корпусына ауыстырылды, ал 1 қыркүйекте 89 жарақатпен Рош-Нуар тұғырын басып алу соғыстағы 2-батальонның соңғы әрекеті болды.
The 1st Battalion was deployed to France in August 1914 and saw action on the Western Front. It suffered its first casualties at Landrecies on 26 August 1914 during the retreat from Mons, and sustained further losses in September during the First Battle of the Aisne. The battalion entered the First Battle of Ypres on 19 October 1914 with 26 officers and 970 other ranks, played a pivotal role in the defence of Langemarck, was called upon several times to counter attack against enemy breakthroughs and, by the time of its relief four weeks later, had been reduced to 2 officers and 100 other ranks. In December 1914, it fought in the Defence of Festubert, and the next month in the Defence of Givenchy. Later in 1915, the battalion saw action in the Battle of Aubers Ridge and the Battle of Loos, and it was active during the Somme offensive in 1916 during the Battles of Bazentin and Pozières, and in an attack on High Wood. Early in 1917, the 1st Division moved south of the Somme, and the 1st Battalion participated in the advance to the Hindenburg Line. In July, the division was allocated to Operation Hush, a planned seaborne invasion that was later cancelled, and the only significant action the 1st Battalion saw in 1917 was in November, on the last day of the Second Battle of Passchendaele. On 18 April 1918, during the Battle of Béthune, an engagement in the Battle of the Lys, the battalion earned high praise and 33 awards for gallantry when it repulsed an attack by four enemy regiments that had turned the Glosters' flank and, in echoes of the Battle of Alexandria, forced them to fight back to back. The battalion saw action again in September and October on the Hindenburg Line in the Battles of Épehy and St Quentin Canal. The 1st Battalion saw its last action of the war on 4 November 1918 in the Battle of the Sambre, where it helped capture Catillon and the crossing over the Sambre canal, some 4 mile (6 km) from the scene of its first casualties over four years previously. The 2nd Battalion returned from Tianjin in November 1914 and landed in France the next month as part of the 81st Brigade in the 27th Division. At the end of 1915, the 27th Division was transferred to XVI Corps of the British Salonika Army on the Macedonian front, and the 2nd Battalion occupied positions west of Lake Beshik (modern day Lake Volvi, Greece). In July 1916, XVI Corps took over the line of the River Struma, and for the next two years the battalion was involved in operations along the Struma valley, from November 1916 as part of the 82nd Brigade. It was a relatively quiet sector, and although the battalion was involved in attacks across the Struma in September, October and December 1916 – the last costing the battalion 114 casualties – and conducted a number of raids in 1917, sickness was more of a threat than enemy action. In July 1918, the 27th Division was transferred to XII Corps south west of Dojran, and the capture of the Roche Noire salient on 1 September, at a cost of 89 casualties, was the last action of the 2nd Battalion in the war.
Арнайы резерв
Арнайы резервтер ішкі қорғаныс және резервтілерді, арнайы резервтілерді, ал кейіннен жаңа сарбаздарды шетелдегі тұрақты батальондарға күш қосымдары ретінде ұйымдастырудың екі мақсаты үшін жұмылдырылды. 3-ші (резерв) батальон соғыс бойы Темза-Медвей гарнизонында қызмет етті. Ол сондай-ақ "Китченер армиясы" батальондарына күш қосымдары үшін 11-ші (резерв) батальонды құрды. 1916 жылы ол Оқу резервінің құрамына кірді, бірақ оқушылар өздерінің Glosters белгішелерін сақтап қалды.
The Special Reserve mobilised for their twin tasks of home defence and organising Reservists, Special Reservists and later new recruits as reinforcements for the Regular battalions serving overseas. 3rd (Reserve) Battalion served in the Thames–Medway Garrison for the whole war. It also formed the 11th (Reserve) Battalion to carry out the same reinforcement role for the 'Kitchener's Army' battalions. In 1916 it became part of the Training Reserve, but the training staff retained their Glosters badges.
Аумақтық күш
Аумақтық күштердің әрбір батальоны шетелде қызмет етуге ерікті болып, екінші батальонды құрды. Алты батальон 1/4-ші, 2/4-ші, 1/5-ші, 2/5-ші, 1/6-шы және 2/6-шы деп нөмірленді. Бастапқы аумақтық батальондар 1915 жылы әрқайсысы үшінші батальонды қосымша құрды, олар елдегі резервтік күштер ретінде қызмет етті. Бірақ 1916 жылы олар 4-ші (Бристоль қаласы) резервтік батальонын құру үшін біріктірілді. 1917 жылы тағы бір елде орналасқан аумақтық батальон, 17-ші батальон құрылды.
Each of the Territorial Force battalions volunteered for service overseas and raised a second battalion, the six battalions being numbered 1/4th, 2/4th, 1/5th, 2/5th, 1/6th, and 2/6th. The original territorial battalions also raised a third battalion each in 1915 as home based reserves, though in 1916 these were merged to form the 4th (City of Bristol) Reserve Battalion. Another home based territorial battalion, the 17th, was raised in 1917.
Бірінші қатардағы аумақтық
Бірінші желілік аумақтық бөлімдер 1915 жылдың наурызында 48-ші (Оңтүстік Мидленд) дивизиясының құрамында Францияға аттанды; 144-ші бригаданың 1/4-ші және 1/6-шы батальондары, ал 145-ші бригаданың 1/5-ші батальоны. Дивизия шілдеде тағы да Ипрге көшті, онда аумақтық бөлімдер Пасшендаэль шайқасының қатысушылары болды; 1/5-ші батальон Лангемарк шайқасында және Бродсайнде шайқасында, ал 1/4-ші және 1/6-шы батальондар 1917 жылдың 22 тамызындағы шайқаста және Поэлькаппель шайқасында. Пасшендаэльдегі үш батальонның жалпы шығыны 1186 адамды құрады. 1917 жылдың желтоқсанында 48-ші дивизия Италияға ауыстырылды, онда батальондар тұмаудың таралуынан әлсіреп қалды. 1918 жылдың маусым айында 1/5-ші және 1/6-шы батальондар Пьяве өзенінің екінші шайқасында қатысты, ал 1/4-ші және 1/6-шы батальондар қараша айының басында Витторио Венето шайқасында соғыстың соңғы шайқастарын өткізді. Осы уақытта 1/5-ші батальон 1918 жылдың қыркүйегінде 25-ші дивизияның 75-ші бригадасына көшіріліп, Францияға қайта оралды. Қазан айында ол Сент-Квентин каналы шайқасында және Сель шайқасында Боурвоар шебін басып алуға қатысты. Соңғы шайқаста батальон шамамен төрт сағатқа тоқтатылды, содан кейін қатардағы Фрэнсис Джордж Майлз жеке өзі алға жылжып, екі жау пулеметтік ұясын жойды, осы ерлігі үшін ол Виктория кресімен (ВК) марапатталды. 1/5-ші батальонның соңғы шайқасы қараша айында Самбр шайқасы кезінде болды.
The first line territorials proceeded to France in March 1915 as part of the 48th (South Midland) Division; the 1/4th and 1/6th Battalions in the 144th Brigade, and the 1/5th Battalion in the 145th Brigade. The division moved again in July, to Ypres, where the territorials fought in engagements of the Battle of Passchendaele; the 1/5th Battalion in the Battle of Langemarck and the Battle of Broodseinde, and the 1/4th and 1/6th Battalions in the action of 22 August 1917 and the Battle of Poelcappelle. Total losses to the three battalions at Passchendaele numbered 1,186 men. In December 1917, the 48th Division transferred to Italy, where the battalions were weakened by an outbreak of influenza. In June 1918, the 1/5th and 1/6th Battalions were in action during the Second Battle of the Piave River, and the 1/4th and 1/6th Battalions fought their last actions of the war in the Battle of Vittorio Veneto at the beginning of November. Meanwhile, the 1/5th Battalion was transferred in September 1918 to the 75th Brigade of the 25th Division and returned to France. In October, it fought in the capture of the Beaurevoir Line during the Battle of St Quentin Canal, and in the Battle of the Selle. During the latter, the battalion was held up for nearly four hours until Private Francis George Miles went forward alone and knocked out two enemy machine gun positions, for which action he was awarded the Victoria Cross (VC). The final action of the 1/5th Battalion came in November, during the Battle of the Sambre.
Екінші реттік аумақтық
Екінші желілік аумақтық бөлімдер 1914 жылдың қыркүйегінде құрылды және 1916 жылдың мамыр айында 61-ші (2-ші Оңтүстік Мидленд) дивизиясының құрамында Францияға аттанғанға дейін Ұлыбританияда болды. 183-ші бригадада 2/4-ші және 2/6-шы батальондар, ал 184-ші бригадада 2/5-ші батальон орналасты. 1917 жылдың наурыз және сәуір айларында үш батальон Сомма өзенінің оңтүстігіндегі Гинденбург шебіне шабуыл жасау кезінде қатысты. 61-ші дивизия шілдеде Ипрге көшірілді, ал келесі айда Пашендаэль шайқасында барлық үш батальон Гелувельт маңында шайқасты, мұнда 2/4-ші батальон 200-ден астам жарақат алды. Желтоқсанның басында Камбрей шайқасы барысында неміс әскерлерінің қарсы шабуылы 2/4-ші және 2/6-шы батальондарды Камбрейден оңтүстік-батысқа қарай 12 шақырым (7,5 миль) қашықтықтағы Ла-Ваккеридегі алдыңғы қатардағы бекіністерінен ығыстырып шығарды, нәтижесінде 2/4-ші батальон екі ротаға дейін азайды, ал 2/6-шы батальон 16 офицер мен 308 қатарлы сарбазды жоғалтты. 1918 жылдың ақпан айында 2/4-ші және 2/6-шы батальондар таратылып, олардың әскерлері 2/5-ші батальон мен 24-ші бекініс жасау батальонына бөлінді. Наурыздың соңында Сент-Квентин маңында 10 күнге созылған шайқас, шегініс және бекініс қазу нәтижесінде Майкл операциясы барысында (неміс көктемгі шабуылының бастапқы кезеңі) 2/5-ші батальон 150 адамға дейін азайды. 61-ші дивизия сәуір айында Бірінші армияны нығайтуға көмектесу үшін солтүстікке ауыстырылды, ал 2/5-ші батальон Лиз шайқасы кезінде Мервиллдің оңтүстік-батысында бірнеше шайқастарға қатысты. Тамыз айында батальон Мервиллдің батысындағы Нипп орманындағы өзен арқылы көпір басын жасауға тырысты және 1 қыркүйекте Лиз өзеніне шабуыл жасау кезінде шайқасты. Батальон 30 қыркүйекте Флюрбайда, Арментьерден оңтүстік-батысқа қарай қайтадан шайқасқа түсті және 1 және 2 қарашада Валенсиен шайқасында соғыстың соңғы шайқасына қатысты.
The second line territorials were raised in September 1914 and remained in the UK until they moved to France in May 1916 as part of 61st (2nd South Midland) Division; the 2/4th and 2/6th Battalions in 183rd Brigade, and the 2/5th Battalion in the 184th Brigade. In March and April 1917, the three battalions saw action in the advance to the Hindenburg Line south of the Somme. The 61st Division moved to Ypres in July, and all three battalions fought near Gheluvelt in the Battle of Passchendaele the following month, when the 2/4th Battalion suffered particularly badly with over 200 casualties. In early December, during the Battle of Cambrai, a heavy German counter attack forced both the 2/4th and 2/6th Battalions out of their positions in the front line at La Vacquerie, 7.5 mile (12 km) south west of Cambrai, reducing the 2/4th Battalion to two companies and inflicting casualties of 16 officers and 308 other ranks on the 2/6th Battalion. In February 1918, the 2/4th and 2/6th Battalions were disbanded and their men distributed to the 2/5th Battalion and the 24th Entrenching Battalion. At the end of March, 10 days of fighting, retreating and digging in near St. Quentin reduced the 2/5th Battalion to 150 men during Operation Michael, the opening phase of the German spring offensive. The 61st Division was transferred north to help reinforce First Army in April, and the 2/5th Battalion fought a number of actions south west of Merville during the Battle of the Lys. In August, the battalion attempted to force a bridgehead across a stream in Nieppe Forest, west of Merville, and fought on 1 September during the advance to the River Lys. The battalion was in battle again on 30 September at Fleurbaix, south west of Armentières, and saw its last action of the war on 1 and 2 November during the Battle of Valenciennes.
Жаңа әскер
1914-1916 жылдар аралығында еріктілер Лорд Китченердің қаруға шақыруына жауап бергенде, полк құрамына жетіден он алтыншы батальондарды қамтитын он жаңа армия батальоны қосылды. Олардың үшеуі – 11-ші, 15-ші және 16-шы батальондар – елтаңдағы резервтік батальондар болып құрылды және кейіннен оқу резервіне жіберілді.
As volunteers answered Lord Kitchener's call to arms, ten New Army battalions, the 7th to the 16th, were added to the regiment's establishment between 1914 and 1916. Three of them, the 11th, 15th and 16th, were home based reserve battalions which later transferred to the Training Reserve.
7-ші батальон
1914 жылдың тамызында Бристоль қаласында 7-ші батальон құрылды. 1915 жылдың маусымында ол 13-ші (Батыс) дивизиясының 39-шы бригадасының бір бөлігі ретінде Лемнос аралына аттанды.
The 7th Battalion was formed in Bristol in August 1914. It sailed to the island of Lemnos in June 1915 as part of the 39th Brigade in the 13th (Western) Division
8-ші батальон
8-ші батальон 1914 жылдың қыркүйегінде Бристоль қаласында құрылды. 1915 жылдың шілдесінде ол 19-шы (Батыс) дивизиясының 57-ші бригадасының құрамында Францияға келді.
The 8th Battalion was raised in Bristol in September 1914. It arrived in France in July 1915 as part of the 57th Brigade in the 19th (Western) Division
1917 жылы 8-ші батальон маусым айында Мессен шайқасында қатысты, шілдеде Ипрден оңтүстікке қарай Оставерне маңында екі шағын шайқасқа түсті және тамыз айында Менен жотасы шайқасына қатысты. Батальон 1918 жылдың 21 наурызында, немістер Дойни ауылын басып алған күні, неміс көктемгі шабуылының бірінші күні кешкі уақытта қайтадан әрекетке кірісті. Ауылды қайта басып алуға мүмкін болмағандықтан, батальон 23 наурыз таңына дейін жаудың әрі қарай жылжуына кедергі келтірді, содан кейін неміс күштері сол жақтан өтіп, оларды қоршауға әрекеттенді. А ротасы батальонның шегінуін соңғы адамға дейін қорғады, осы ісі үшін рота командирі капитан Манли Ангел Джеймсқа Виктория кресі (VC) тағайындалды. 19-шы дивизия 28 наурызда Дуленс қаласына қайтқан кезде батальон 323 адамнан құрбан болды. Сәуір айында батальон Лиз шайқасының үш кезеңінде: Мессен, Байль және Бірінші Кемель шайқастарында шайқасты. Келесі айда 19-шы дивизияның бас бөлімі, IX корпус, француздың алтыншы армиясына берілді. Дивизия тыныш аймақта демалып, қайта ұйымдастырылуы тиіс еді, бірақ 27 мамырда немістер ірі шабуыл жасап, 8-ші батальонды Энаның үшінші шайқасына тартып алды. Батальон өзінің соңғы шайқасын қазан айында Сель шайқасы кезінде өткізіп, 1919 жылдың мамырында таратылды.
In 1917, the 8th Battalion saw action in June during the Battle of Messines, fought two minor actions in July near Oosttaverne, south of Ypres, and was involved in the Battle of the Menin Road Ridge in August. The battalion was next in action on the evening of 21 March 1918, the first day of the German Spring Offensive, when the Germans captured Doignies. Unable to recapture the village, the battalion blocked any further enemy progress until the morning of 23 March, when German forces broke through on the left and threatened to outflank it. Company A fought to the last man covering the battalion's withdrawal, for which action the company commander, Captain Manley Angell James, was awarded the VC. By the time the 19th Division withdrew to Doullens on 28 March the battalion had suffered 323 casualties. In April, the battalion fought in three engagements of the Battle of the Lys: the Battles of Messines, Bailleul and First Kemmel. The following month, the 19th Division's parent unit, IX Corps, was transferred to the French Sixth Army. The division was supposed to rest and re organise in a quiet sector, but on 27 May the Germans launched a major attack, ensnaring the 8th Battalion in the Third Battle of the Aisne. The battalion saw its last action in October, during the Battle of the Selle, and was disbanded in May 1919.
9-шы батальон
9-шы батальон 1914 жылдың қыркүйегінде Бристоль қаласында құрылды және 1915 жылдың қыркүйегінде 26-шы дивизияның 78-ші бригадасы құрамында Францияға жетті.
The 9th Battalion was formed in Bristol in September 1914 and reached France in September 1915 as part of the 78th Brigade in the 26th Division.
10-шы батальон
10-шы батальон 1914 жылдың қыркүйегінде Бристольде құрылды, бірақ негізінен Челтенхэм қаласынан еріктілер жиналды. 1915 жылдың тамызында Францияға аттанды және 1-ші дивизияның 1-ші бригадасындағы гвардиялық батальондардың бірін алмастырды. Батальон алғашқы шайқасын 25 қыркүйекте Лоос шайқасында өткізді, онда бригаданың шабуылдық батальондарының бірі ретінде неміс фронтының бірінші қатарын басып алды, бірақ оның 60 адамынан басқасының бәрінен айырылды. 1916 жылдың 23 шілдесінде Позьер шайқасы барысында батальон ауылдың шығысындағы неміс шебіне шабуыл жасады және тамыз айында сол аймақта тағы екі шабуылға қатысты, бірақ ешқайсысы сәтті аяқтамады. Батальонның соғыстағы соңғы қатысуы 9 қыркүйекте High Wood-қа жасалған сәтсіз шабуылда болды, нәтижесінде 122 адам қаза тапты. 1917 жылы 1-ші дивизия "Хуш" операциясына бөлінді, бірақ ол жойылғаннан кейін 10-шы батальон Ипр аймағына ауыстырылды. 1918 жылдың ақпанында батальон таратылды және оның сарбаздары полктің 1-ші және 8-ші батальондарына, сондай-ақ 13-ші бекініс батальонына таратылды.
The 10th Battalion was raised in September 1914 in Bristol, but was recruited mainly by volunteers from Cheltenham. It crossed to France in August 1915 and replaced one of the Guards battalions in the 1st Brigade of the 1st Division. It saw its first action on 25 September during the Battle of Loos when, as one of the brigade's assault battalions, it succeeded in carrying the German front line at the cost of all but 60 of its men. On 23 July 1916, during the Battle of Pozières, the battalion attacked the German line east of the village, and was involved in two further attacks in the same area in August, all without success. The battalion's last action of the war came on 9 September, in a failed attack on High Wood which cost it 122 casualties. In 1917, the 1st Division was allocated to Operation Hush, and when that was cancelled the 10th battalion moved to the Ypres area. It was disbanded in February 1918 and its men distributed among the regiment's 1st and 8th Battalions and the 13th Entrenching Battalion.
12-ші батальон (Бристольдің өз батальоны)
12-ші батальон 1914 жылдың тамызында Бристоль қаласында Азаматтар жұмылдыру комитеті тарапынан құрылды. 1915 жылдың маусымында Соғыс министрлігі батальонды қабылдап алды және қараша айында 5-ші дивизияның 95-ші бригадасының құрамында Францияға аттанды. 25 қыркүйекте Морваль шайқасында да осылай болды. 1917 жылдың 8 мамырында Аррас шайқасында батальон Фреснойде 296 сарбазын жоғалтып, дерлік толығымен жойылды және 4 қазанда Бродсейнд шайқасына дейін қайтадан әрекетке қатыспады. Желтоқсан айында 5-ші дивизия Италияға ауыстырылды, онда олар Пиаве өзені бойындағы шепке орналасты, бірақ батальон тек қарауылдаудан басқа көп әрекетке қатыспады. Дивизия 1918 жылдың сәуірінде Францияға оралып, Непп орман жанындағы позицияларды басып алды, ал батальон 25 сәуір және 28 маусымдағы шайқастарда екі рет алдыңғы шепті табысты түрде иеленді. Соңғы шайқасы 21 тамызда 100 сарбазды жоғалтқан Бапаум шайқасының екінші кезеңінде болды, бірақ 23 тамызда Ирльді басып алуға жетті. 6 қазанда батальон таратылып, оның сарбаздары 5-ші дивизияның басқа бөлімшелеріне таратылды.
The 12th Battalion was raised in Bristol in August 1914 by the Citizen's Recruiting Committee. It was taken over by the War Office in June 1915 and left for France in November as part of the 95th Brigade in the 5th Division. and on 25 September during the Battle of Morval. On 8 May 1917, during the Battle of Arras, the battalion was practically annihilated with the loss of 296 men at Fresnoy, and it did not see action again until 4 October in the Battle of Broodseinde. In December, the 5th Division was transferred to Italy, where it went into the line along the River Piave, but the battalion saw little action beyond patrolling. The division returned to France in April 1918, occupying positions in the line near Nieppe Forest, and the battalion saw action on 25 April and 28 June, both times successfully advancing the front line. Its last action came during the Second Battle of Bapaume, where it suffered some 100 casualties on 21 August but succeeded in capturing Irles on 23 August. On 6 October, the battalion was disbanded and its men distributed among the other units of the 5th Division.
13-ші батальон (Дин орманы)
13-ші батальон 1914 жылдың желтоқсанында Малвернде сэр Генри Уэбб тарапынан құрылды және Дина орманының, Оңтүстік Уэльстің және Дарем көмір алаптарының кеншілерінен жиналды. 1915 жылдың шілдесінде оны Соғыс министрлігі қабылдап алды және 1916 жылдың наурыз айында 39-шы дивизияның дивизиялық пионерлері ретінде Францияға жіберілді.
The 13th Battalion was raised in December 1914 at Malvern by Sir Henry Webb and recruited from the miners of the Forest of Dean, South Wales and the Durham coalfields. In July 1915, it was taken over by the War Office and went to France in March 1916 as divisional pioneers to the 39th Division.
14-ші батальон (Англияның батысы)
14-ші батальон – Бристоль және Бирмингемнен еріктілерден құралған, бойларының аласа болуына байланысты бұрын әскери қызметке қабылданбаған «бантам» бөлімшесі болды. Ол 1915 жылдың сәуір айында Азаматтарды жұмылдыру комитетімен құрылып, 1915 жылдың маусым айында Соғыс министрлігі қабылдады және 1916 жылдың қаңтар айында 35-ші дивизияның 105-ші бригадасының құрамында Францияға аттанды. Батальон наурыз айында фронтқа шықты, онда сарбаздардың алғашқы міндеті – атыс позициясының биіктігін көтеру болды, ал оның алғашқы маңызды әрекеті 8 маусымда Нев-Шапельдің оңтүстік-шығысында кең ауқымды шабуыл жасау болды. Шілдеде Базентин шайқасы барысында 18-ші дивизияның Трон Вудты басып алуынан кейін батальон орманның солтүстік жағындағы позицияға көшті, онда 19 шілдеде жаудың артиллериясынан 107 сарбаз қаза тапты. 1917 жылдың 21 тамызында Эпеи маңындағы позицияда болған кезде неміс әскері батальонның граната тастау бекеттерінің біріне шабуыл жасады. Оның граната тастау тобы кері шегінгенімен, екінші лейтенант Харди Фалькон Парсонс қалып, жаудың окопқа енуіне кедергі келтірді, осы ерлігі үшін ол қаза болғаннан кейін Виктория орденімен марапатталды. Батальон 1917 жылдың 22 қазанында Пашендель шайқасына қатысты, ал соңғы шайқасын 1918 жылдың 4 ақпанында Ипр секторындағы бекітілген шаруашылыққа сәтті шабуыл жасау арқылы өткізді. Жеті күннен кейін батальон таратылып, оның сарбаздары 13-ші батальонға ауыстырылды.
The 14th Battalion was a bantam unit of volunteers from Bristol and Birmingham who had previously been rejected for service because of their short height. It was raised in April 1915 by the Citizen's Recruiting Committee, adopted by the War Office in June 1915, and departed for France in January 1916 as part of the 105th Brigade in the 35th Division. The battalion went into the line in March, where the men's first task was to raise the height of the firing step, and its first significant action came on 8 June, when it conducted a large raid south east of Neuve Chapelle. In July, following the capture of Trônes Wood by the 18th Division during the Battle of Bazentin, the battalion moved into the line at the northern end of the wood where, on 19 July, it suffered 107 casualties to enemy artillery. On 21 August 1917, while in the line near Épehy, the Germans attacked one of the battalion's bombing posts. Although his bombing party were driven back, Second Lieutenant Hardy Falconer Parsons remained and prevented the enemy from entering the trenches, for which act he was posthumously awarded the VC. The battalion fought in the action of 22 October 1917 during the Battle of Passchendaele, and saw its last action on 4 February 1918, when it successfully attacked a fortified farm in the Ypres sector. Seven days later the battalion was disbanded and its men transferred to the 13th Battalion.
18-ші батальон
18-ші батальон 1918 жылы 5-ші Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскер батальонының ядросынан құрылды және 1918 жылдың тамызында 16-шы дивизияның 49-шы бригадасының құрамында Францияға аттанды. Ол 11 қыркүйекте Аушидің батысындағы Теміржол үшбұрышына сәтті шабуыл жасап, содан кейін әрекетке кірісті. Батальонның соңғы шайқасы 18 қыркүйекте болды, осы күні неміс шабуылы А ротасын алдыңғы қадамдардан ығыстырып шығарды. Батальон 1919 жылдың маусымында таратылды.
The 18th battalion was raised in 1918 from a cadre of the 5th Battalion Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, and decamped to France in August 1918 as part of the 49th Brigade in the 16th Division. It went into action on 11 September, when it successfully assaulted the Railway Triangle west of Auchy, and saw its last action on 18 September, when a German attack drove A Company from its forward posts. The battalion was disbanded in June 1919.
Бесінші Глостер газеті
1/5 батальонның сарбаздары майдан шебінен шығарған "Fifth Gloucester Gazette" журналы еді. Бірінші саны 1915 жылдың 12 сәуірінде жарық көрді және "The Wipers Times" сияқты танымал окоп журналдарына жол ашты. Журнал 25 нөмірге дейін жарық көрді, соңғысы 1919 жылдың қаңтар айында шықты. Соғыстан кейін ол "Бірінші Глостер газеті" деген атпен жинақ ретінде қайта басылды – бұл британдық экспедициялық корпусында қызмет еткен батальонның маңызды және қызықты хроникасы. Газетте әзілдер, өлеңдер, әңгімелер, жаңалықтар және сатиралық жарнамалар жарияланды. 1916 жылдың қазан айында "The Times" әдеби қосымшасы оны "британдық окоп журналдарының ең көне және әдебиеттік тұрғыдан дамыған журналы" деп атады. Газеттің жоғары бағалануына белгілі соғыс ақыны және негізін қалаушы Ф.У. Харвидің үлкен еңбегі себеп болды, ол 1/5 батальонда қызмет еткен кезеңде 77 өлең жариялады. Харвидің бес өлеңі 1917 жылғы соғыс поэзиясының антологиясы "Қоралдағы мұза" ("The Muse in Arms") кітабына Зигфрид Сассон, Роберт Грейвс және Руперт Брук өлеңдерімен бірге енгізілді. Антологияда сонымен қатар 1/5 батальонда қызмет еткен және 1916 жылдың 27 тамызында қаза болғанға дейін газеттің редакторы болған лейтенант Сирил Винтерботам мен Харвидің соғысқа дейінгі досы, 2/5 батальонда қызмет еткен Айвор Гурнидің өлеңдері де орын алды.
The Fifth Gloucester Gazette was a trench journal published from the front lines by the men of the 1/5th Battalion. The first issue appeared on 12 April 1915 and foreshadowed more famous trench journals such as The Wipers Times. It ran for 25 issues, the last of which appeared in January 1919. After the war it was republished as a compilation titled The Fifth Gloucester Gazette a chronicle, serious and humorous, of the Battalion while serving with the British Expeditionary Force. The gazette featured jokes, poetry, short stories, news and satirical adverts. In October 1916 The Times Literary Supplement hailed it as "the oldest and most literary of the British trench journals". The gazette was regarded so highly due in part to the efforts of famous war poet and founding contributor F. W. Harvey, who published 77 poems in it while serving with the 1/5th. Five of Harvey's poems were included in the 1917 anthology of war poetry, The Muse in Arms, alongside poems by Siegfried Sassoon, Robert Graves and Rupert Brooke. The anthology also featured the poetry of Lieutenant Cyril Winterbotham – who served in the 1/5th Battalion and edited the gazette until he was killed in action on 27 August 1916 – and Harvey's pre war friend Ivor Gurney, who served in the 2/5th Battalion.
Соғыс аяқталды
Барлық екінші шептегі аумақтық және Жаңа армия батальондары таратылды, ал полк 1919 жылдың соңына дейін соғысқа дейінгі штаттық құрамына қайта келді. Шамамен 40 мың адам полк қатарында соғысқа қатысқан, олардың 8100-і қаза тапты, ал полк 72 түрлі шайқас құрметімен марапатталды. Әскери батальондар 1400 сарбазды жоғалтты, олардың 1044-і 1-ші батальоннан болды және 39 шайқас құрметіне ие болды. Аумақтық батальондар 2542 сарбазды жоғалтып, 60 шайқас құрметін алды, ал Жаңа армия батальондары 3954 сарбазды жоғалтып, 84 шайқас құрметін жеңіп алды. Отандық резервтік батальондар мен полк қоймасы 204 өлімге себеп болды. Соғыс кезінде полк құрамында қызмет еткендердің төртеуіне Виктория кресі (VC) ордені табысталды, сондай-ақ 47-сі Дистинктивті қызмет орденімен (DSO), 188-і Дистинктивті мінез-құлық медалімен (DCM), 265-і Әскери крестпен (MC) және 747-сі Әскери медальмен (MM) марапатталды. Тағы бір Виктория кресі (VC) ордені полк офицеріне, басқа бөлімге тіркелгенде берілді.
All second line territorial and New Army battalions had been disbanded and the regiment returned to its pre war establishment by the end of 1919. Close to 40,000 men are believed to have fought with the regiment in the war, of which 8,100 lost their lives, and the regiment was awarded 72 different battle honours. The regular battalions lost 1,400 men killed, 1,044 of them from the 1st Battalion, and were awarded 39 battle honours. The territorial battalions lost 2,542 men killed and received 60 battle honours, and the New Army battalions suffered 3,954 deaths and won 84 battle honours. Home based reserve battalions and the regimental depot accounted for 204 deaths. Four awards of the VC were made to men serving with the regiment during the war, along with 47 Distinguished Service Orders (DSO), 188 Distinguished Conduct Medals (DCM), 265 Military Crosses (MC) and 747 Military Medals (MM). A fifth VC was awarded to an officer of the regiment attached to another unit.
Соғыс аралығы
Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін полк үйде және шетелде кезектесіп орналасуын жалғастырды. 1-ші батальон Ирландиядағы міндеттемелерін аяқтады, онда ирландиялық республикашыл Сеан Мойланды тұтқындады, сондай-ақ Германияда (ол үйге жіберілген болып есептелді) және 1923 жылы Ұлыбританияға оралды. Осы уақытта 2-ші батальон Үндістанға жіберілді, ал 1927 жылдың ақпан айынан бастап, Шанхай халықаралық поселенісіне қауіп тудырған соғысатын қытай фракцияларына байланысты, Шанхайда бес айлық қысқа үзіліс жасады. 1928 жылы 2-ші батальон Ұлыбританияға оралды, ал 1-ші батальон шетелге жіберілді, үш жыл Мысырда, бір жыл Сингапурда және алты жыл Үндістанда қызмет етті, содан кейін 1938 жылы Бірмаға жетті. Екінші италия-эфиопия соғысынан кейін Италия шабуылдарынан болған алаңдаушылықтан туындап, 2-ші батальон 1936 жылдың қаңтарында жедел түрде Мысырға жіберілді және 1937 жылдың қаңтарында Ұлыбританияға оралды. Келесі жылы 4-ші батальон 66-шы (Глостер) Жарық сәуле полкі, Корольдік артиллерия (RA) болып қайта құрылғандықтан және 6-шы батальон 44-ші батальон, Корольдік танк полкі болып өзгертілгендіктен, 5-ші батальон полктің жалғыз аумақтық бөлімшесіне айналды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Аумақтық армия (АА), бұрынғы Аумақтық күштер деп аталған, екі есеге ұлғайтылды және 1939 жылдың тамызында 5-ші батальонның екінші құрамы ретінде 7-ші батальон құрылды.
After the end of the First World War, the regiment resumed alternate postings home and abroad. The 1st Battalion completed tours of duty in Ireland, where it captured the Irish republican Seán Moylan, and Germany, which counted as a home posting, and returned to the UK in 1923. Meanwhile, the 2nd Battalion was posted to India, with a five month interlude in Shanghai at short notice from February 1927 when warring Chinese factions threatened the Shanghai International Settlement. In 1928, the 2nd Battalion returned to the UK and the 1st Battalion was posted overseas, serving three years in Egypt, a year in Singapore and six years in India before ending up in Burma in 1938. Prompted by concerns of an Italian invasion following the Second Italo Ethiopian War, the 2nd Battalion was sent at short notice to Egypt in January 1936, returning to the UK in January 1937. The following year, the 5th Battalion became the regiment's sole territorial unit when the 4th Battalion was converted to the 66th (Gloucesters) Searchlight Regiment, Royal Artillery (RA), and the 6th Battalion converted to the 44th Battalion, Royal Tank Regiment. On the eve of the Second World War, the Territorial Army (TA), as the Territorial Force had been renamed, was doubled in size, and the 7th Battalion was created in August 1939 as the second line duplicate of the 5th Battalion.
Франция шайқасы
2-ші батальон 1939 жылғы 2 қазанда Францияға жөнелтілді және 1940 жылғы наурыз айында 48-ші дивизияның 145-ші бригадасына қосылды. Бұл оны дивизияның 144-ші бригадасындағы 5-ші батальонмен бірге орналастырды, ол 1940 жылғы 15 қаңтарда Францияға келген болатын. 1940 жылғы мамыр айында Франция шайқасы кезінде Седан қаласынан неміс әскерлерінің өтуі Дюнкеркке шегінуді жеделдетті. 5-ші батальон 83 сағат ішінде 95 миль (153 км) қашықтықты аз тамақпен және ұйықтамай жүріп басып өтті, содан кейін Турнайда көлік тауып алды. 19 мамыр күні 2-ші батальон әуе шабуылынан 194 адамын қаза қалдырып немесе жоғалып кетті. Полк 20 мамыр күні қысқа демалыс алды, екі батальон екі күн бойы Эскаут (Шелда) өзенінің бойында орналасты, содан кейін британдық экспедициялық корпусы шегінуін жалғастырды. 25 мамыр күні 219 жаралысы бар 2-ші батальон Сомер күшінің құрамына кірді. Бұл күш, жақында ғана 2-ші батальон командирі болған Бригадир Найджел Сомерсеттің басқаруында, Дюнкерк айналасындағы сыртқы шекарада Кассельді нығайтты. Немістер келесі күні қалаға барды және 27 мамырда шабуылға көшті. Сомер күші екі күн бойы тұрып берді, содан кейін 29 мамыр кешкісінде бұйрық бойынша шегінуге тырысты, бірақ аздаған ғана адам Дюнкеркке жетті. 2-ші батальон Кассельде 678 адамнан зардап шекті, оның 484-і тұтқынға алынды. Осы уақытта 5-ші батальонға Кассельден солтүстік-батысқа қарай 6 шақырым жерде орналасқан Арнеке және Ледрингем ауылдарында ұқсас міндет тапсырылды. Батальон 26 мамырда позицияға орналасты, ал келесі күні алғашқы шабуылдар басталды. 28 мамырға дейін батальон Ледрингемде шоғырланды, онда ол қоршауға алынды және 29 мамырдың таң атысымен бұйрық бойынша шегінді. Аман қалғандар келесі күні таң атпай Брей-Дюнаға жетті және кейіннен шағын кемелермен жағадан эвакуацияланды. Ледрингемдегі қарсылық батальонға 87 адамның өмірін құрбан етті, ал Ұлыбританияда қайта құрылғанда оның құрамында 400 адам болды.
The 2nd Battalion deployed to France on 2 October 1939 and was transferred to the 145th Brigade in the 48th Division in March 1940. This brought it alongside the 5th Battalion in the division's 144th Brigade, which had arrived in France on 15 January 1940. In May 1940, during the Battle of France, the German breakthrough at Sedan precipitated a retreat to Dunkirk. The 5th Battalion marched 95 mile (153 km) in 83 hours with little food or sleep before eventually picking up transport at Tournai where, on 19 May, the 2nd Battalion lost 194 men killed or missing in a matter of minutes to an airstrike. The regiment gained some respite on 20 May, when the two battalions held positions along the River Escaut (Scheldt) for two days before the British Expeditionary Force resumed its retreat. On 25 May, the 2nd Battalion, having by now suffered 219 casualties, became part of Somer Force. This mixed group of units under the command of Brigadier Nigel Somerset, until recently the 2nd Battalion commanding officer, fortified Cassel on the outer perimeter around Dunkirk. The Germans probed the town the next day and began assaulting it on 27 May. Somer Force held out for two days, eventually attempting to withdraw under orders on the evening of 29 May, but few made it to Dunkirk. The 2nd Battalion suffered 678 casualties at Cassel, 484 of them POWs. Meanwhile, the 5th Battalion was given a similar task at the villages of Arneke and Ledringhem, some 4 mile (6 km) north west of Cassel. The battalion took up positions on 26 May, and the first attacks came the next day. By 28 May, the battalion had concentrated at Ledringhem, where it was surrounded, and it withdrew under orders in the early hours of 29 May. The survivors reached Bray Dunes before dawn the next day and were subsequently taken off the beach by little ships. The stand at Ledringham had cost the battalion 87 killed, and when it reassembled in the UK it was 400 strong.
Рангуннан кері қашу
1942 жылдың наурыз айында 1-ші батальон Жапонияның Бірманы басып алуы кезінде британдықтардың Рангуннан шегінуіне артынан қадағалауды қамтамасыз етті. 7 және 8 наурызда Тауккян бекетінде соғыстағы алғашқы маңызды қақтығысқа қатысты, ал айдың қалған бөлігінде 17 наурызда Летпадан және 27 наурызда Паунгдедегі шайқастарда шегінуді қамтамасыз ету үшін тәуелсіз түрде әрекет етті. Паунгден 8 шақырым қашықтықтағы Падигонг маңындағы шайқаста D ротасы 17 сағатқа оқшауланып, Шведаунгтағы батальонға қайта оралу үшін күресуге мәжбүр болды. Осы уақытта батальон 17-ші жаяу әскер дивизиясының 63-ші жаяу әскер бригадасының құрамына кірді. Жапондық күштер артынан және негізгі колонна арасына енгенде, олар Шведаунгқа және одан өтуге күш салуға мәжбүр болды. Наурыз айының соңында 1-ші батальонның құрамы 140 адамға дейін азайды, оның командирі, подполковник Чарльз Багот жараланғандардың қатарында болды. Сәуірдің ортасында, жеткіліксіз күшті батальон Енангяунг және Чаук маңындағы мұнай орналыстарында бұзушылық жасаушы топтарды қорғағанда соншалықты тарап кетті, Багот ауруханадан оралғанда батальонның таратылғаны туралы хабарланды. Дегенмен, ол 27 сәуірде Швебода 7 офицер мен 170 қатардағы сарбазды жинады, ал батальон кейіннен 3 офицер мен 120 қатардағы сарбазбен нығайтылды. Жапондықтар Моньяға қауіп төндірген кезде Багот аймақтағы барлық күштерге, соның ішінде 1-ші батальонға қолбасшылық етіп, Багот жасағын құрды. Бұл әртүрлі бөлімдерден құралған топ 4 мамырда Моньядан солтүстікке қарай 64 шақырымдағы Будалинде кешіктіру шайқасына қатысып, кейін Йеуге шегінді. Батальон артынан қадағалауды жалғастырып, 9 мамырда Калевада Чиндуин өзенін кесіп өтті және айдың соңында Таму арқылы Үндістанға кірді. Осы уақытта жапондықтар Бірмадағы операцияларын тоқтатты. 7 наурызда Рангуннан шегіну басталғаннан бері батальон 8 офицер мен 156 қатардағы сарбазды қаза тапқан немесе аурудан қайтыс болған, сондай-ақ көптеген жараланғандарды жоғалтты. Батальон Үндістанда демалып, қайта құрылды, соғыстың қалған бөлігін сонда өткізіп, басқа да қақтығыстарға қатыспады.
In March 1942, the 1st Battalion provided the rearguard for the British retreat from Rangoon during the Japanese conquest of Burma. It saw its first significant action of the war on 7 and 8 March at the Taukkyan Roadblock, and for the rest of the month operated independently to cover the retreat, fighting battles at Letpadan on 17 March and Paungde on 27 March. In a subsequent battle near Padigong, 5 mile (8 km) from Paungde, D Company became isolated for 17 hours and had to fight its way back to the battalion at Shwedaung. In the meantime, the battalion became part of the 63rd Indian Infantry Brigade in the 17th Infantry Division, which had to fight its way to and through Shwedaung when Japanese forces infiltrated between the rearguard and the main column. By the end of March, the 1st Battalion had been reduced to 140 all ranks, its commanding officer, Lieutenant Colonel Charles Bagot, among the wounded. In mid April, the under strength battalion became so dispersed while protecting demolition parties at oil installations around Yenangyaung and Chauk that when Bagot returned from hospital he was informed the battalion had ceased to exist. He was nevertheless able to gather the remnants, now numbering 7 officers and 170 other ranks, at Shwebo on 27 April, and the battalion was subsequently reinforced by a draft of 3 officers and 120 other ranks. When the Japanese threatened Monywa, Bagot took command of all the troops in the area, which included the 1st Battalion, to form Bagot Force. This mixed group of units fought a delaying action at Budalin, 40 mile (64 km) north of Monywa, on 4 May before withdrawing to Ye u. The battalion continued to act as rearguard, crossing the River Chindwin at Kalewa on 9 May and into India at Tamu at the end of the month. At the same time, the Japanese halted operations in Burma. Since the start of the retreat from Rangoon on 7 March the battalion had lost 8 officers and 156 other ranks killed in action or died of sickness, and many more wounded. The battalion was rested and brought back up to strength in India, where it spent the remainder of the war, and saw no further action.
Үйдің алдыңғы жағы
Ұлыбританияға оралғаннан кейін 5-ші батальон жаңадан толықтырылып, Корнуоллдағы жағалау қорғанысын ұйымдастырды. 1941 жылғы маусымда ол барлау роліне өтті, 1941 жылғы 14 қазанда 43-ші (Уэссекс) барлау полкі болып қайта құрылды және Глостершир полкімен байланысын тоқтатты. Оның қосалқы бөлімшесі, 7-ші батальон Солтүстік Ирландияға жіберілді, бірақ ешқандай әрекетке қатыспады және 1944 жылы оқу батальонына айналды. Көптеген сарбаздары тұтқын лагерьлерінде болғандықтан, 2-ші батальон қайта құрылып, Ұлыбританияның әртүрлі аймақтарындағы қорғанысқа қатысты, соңында 1943 жылы Уайт аралына жеткізілді, одан кейін белсенді қызметке тағайындалды. Ұлыбритания немістердің басқыншылық жоспары – «Теңіз арыстаны» операциясына дайындалып тұрғанда, полктің туы астында бірнеше ішкі қорғаныс батальондары құрылды. 8-ші батальон Ұлттық қорғаныс компанияларынан құрылды және жасы тым үлкен, тым кішкентай немесе әскери қызметке жарамсыз адамдардан тұрды, ал осы батальонның жас сарбаздары кейін 70-ші батальонды құрды. 9-шы және 10-шы батальондар да құрылды, біріншісі Солтүстік Ирландияда, екіншісі Оңтүстік Уэльсте, содан кейін Линкольнширде қызмет етті. 11-ші батальон 1940 жылғы қазан айында 50-ші (үйістеу) батальонының қайта аталуынан құрылды, ал 32 000 сарбаз 19 батальоннан тұратын Ұлттық гвардия полкінің белгілерін тақты. Басқыншылық қаупі сейілген соң, осы ішкі қорғаныс батальондарының көпшілігі таратылды: 8-ші және 70-ші – 1942 жылы, 9-шы – 1943 жылы, ал Ұлттық гвардия – 1945 жылы. 1942 жылғы ақпан айында 11-ші батальон Корольдік артиллерияның 118-ші жеңіл зениттік полкіне айналғанда полкпен байланысын тоқтатты. 10-шы батальон 1942 жылы бронетехникаға айналдырылып, Глостерлердің бас киім белгісін сақтап, Корольдік бронетехникалық корпусының 159-шы полкі болды. Ол қазан айында Үндістанға жіберілді, ал 1943 жылғы наурыз айында қайтадан жаяу әскерге айналдырылып, полктің 10-шы батальонына қайтадан қосылды.
On its return to the UK, the 5th Battalion was brought back up to strength and manned coastal defences in Cornwall. It converted to a reconnaissance role in June 1941, becoming the 43rd (Wessex) Reconnaissance Regiment on 14 October 1941 and ceasing to have any affiliation with the Gloucestershire Regiment. Its duplicate, the 7th Battalion, was posted to Northern Ireland, but saw no action and became a training unit in 1944. With so many of its men languishing in POW camps, the 2nd Battalion was rebuilt and served in home defence at various locations around the UK, finally ending up in 1943 on the Isle of Wight before being assigned to a more active role. As the UK braced itself for Operation Sea Lion, the German plan to invade, a number of home defence battalions were raised under the regiment's colours. The 8th Battalion was formed from the National Defence Companies and consisted of men too old, too young or unfit for active service, and the younger contingent from this battalion later formed the 70th Battalion. The 9th and 10th Battalions were also raised, the former serving in Northern Ireland, the latter in south Wales and then Lincolnshire. The 11th Battalion was created in October 1940 from a re designation of the 50th (Holding) Battalion, and 32,000 men in 19 battalions of the Home Guard wore the badges of the regiment. As the threat of invasion receded, most of these home defence battalions were disbanded, the 8th and 70th in 1942, the 9th in 1943, and the Home Guard in 1945. In February 1942, the 11th Battalion ceased to have any affiliation with the regiment when it was converted into 118th Light Anti Aircraft Regiment, Royal Artillery. The 10th Battalion was converted to armour in 1942 and became the 159th Regiment in the Royal Armoured Corps, though it retained the Glosters' cap badges. It was sent to India in October where, in March 1943, it converted back to infantry and reverted to the regiment's 10th Battalion.
Нормандия жерлері мен Солтүстік-Батыс Еуропа
1944 жылы 2-ші батальон 56-шы тәуелсіз жаяу әскер бригадасына қосылды. 6 маусымда сағат 11:00-де Нормандияға қонған кезде бригада екінші толқынмен Голд-Бич жағажайына ешқандай оқиғасыз қонды. Батальон Нормандия шайқасында қатысты: 11 маусымда «Перч» операциясы барысында Тилли-сюр-Сеуллде; 30 шілдеде «Көк пальто» операциясы кезінде Сен-Жермен-д’Экто жотасы бойымен; және 12 тамызда «Тюри-Аркур» операциясына дайындық кезінде. Тамыздың ортасында 50-ші (Нортумбриялық) жаяу әскер дивизиясының, 7-ші бронетанктік дивизияның және 59-шы (Стаффордширлық) жаяу әскер дивизиясының басшылығында болғаннан кейін, 56-шы бригада 49-шы (Батыс Райдинг) жаяу әскер дивизиясының басшылығына өтті және соғыс аяқталғанға дейін оның құрамында қалды. Сень өзеніне жасалған шабуыл кезінде 2-ші батальон 25 тамызда Эпайнды басып алу кезінде 53 адамнан шығын көрді және 2 қыркүйекте Руанда өзеннен өтті. Одан сегіз күн өткен соң Ле-Хаврға шабуыл жасады және 12 қыркүйекте қаланың бекінісіне кірген алғашқы британдық бөлім болды, шайқаста 40 адам қаза тауып, жараланғанда 1500 тұтқынды және көп мөлшерде сыраны қолға түсірді. Ле-Хаврден 2-ші батальон Бельгияға қарай жылжыды, Антверпен-Турну ауданындағы көпір басында және Нидерландыда, Stampersgat шайқасында қатысты. Батальон қараша айының соңында Ниммегенге жетті, онда төрт ай салыстырмалы түрде тыныш өтті, тек 1945 жылдың қаңтарында төрт күндік Зеттен шайқасы болды. Батальонның соғыстағы соңғы маңызды әрекеті 12 сәуірде Арнемдегі Ижсель өзенінен өту болды, содан кейін 56-шы бригаданың қалған бөлігі қаланың өзін басып алу үшін өтті. 8 мамырда Германияның капитуляциясынан кейін 2-ші батальон Германияға, Оснабрюк маңына кірді. Ол Нюрнберг процесіндегі британдық күзетшілерге жасақ берді және тамыз айында Берлинде орналасқан 5-ші гвардиялық бригадаға ауыстырылды. 1944 жылдың 6 маусымында Нормандияға қонған күнінен бастап 1945 жылдың 8 мамырындағы VE күніне дейін батальон 718 адамнан шығын көрді. Олардың арасында батальон командирі, подполковник Фрэнсис Баттерворт, Stampersgat шайқасында алған жарақатынан көз жұмды және оның орнына подполковник Роберт Брей келді.
In 1944, the 2nd Battalion was transferred to the 56th Independent Infantry Brigade, and at 11:00 on 6 June, during the Normandy landings, the brigade landed without incident in the second wave at Gold Beach. The battalion saw action in the Battle of Normandy: at Tilly sur Seulles on 11 June during Operation Perch; along the Saint Germain d'Ectot ridge on 30 July during Operation Bluecoat; and at Thury Harcourt on 12 August in the prelude to Operation Tractable. In mid August, having variously served under the commands of the 50th (Northumbrian) Infantry Division, the 7th Armoured Division and the 59th (Staffordshire) Infantry Division, the 56th Brigade came under command of the 49th (West Riding) Infantry Division, with which it remained for the rest of the war. During the advance to the River Seine, the 2nd Battalion suffered 53 casualties capturing Épaignes on 25 August, and crossed the river at Rouen on 2 September. It spearheaded the assault on Le Havre eight days later, and it was the first British unit to enter the city's fort, on 12 September, capturing 1,500 prisoners and much beer for the loss during the battle of 40 men killed and wounded. From Le Havre, the 2nd Battalion advanced into Belgium, seeing action in the bridgehead across the Turnhout Antwerp Canal, and the Netherlands, where it fought at Stampersgat. The battalion reached Nijmegen in late November, where it spent over four relatively quiet months interrupted only by a four day battle at Zetten in January 1945. The battalion's last significant action of the war came on 12 April, when it assaulted across the River Ijssel at Arnhem, after which the rest of the 56th Brigade passed through to capture the town itself. Following the German surrender on 8 May, the 2nd Battalion entered Germany near Osnabrück. It provided a detachment for the British guard at the Nuremberg trials, and in August it was transferred to the 5th Guards Brigade stationed in Berlin. Between the Normandy landings on 6 June 1944 and VE Day on 8 May 1945 the battalion suffered 718 casualties. Among them was the battalion commander, Lieutenant Colonel Francis Butterworth, died of wounds received during the attack at Stampersgat and succeeded by Lieutenant Colonel Robert Bray.
Бірма жорығы 1944-45
Жаяу әскер рөлін қайтадан атқара бастаған 10-шы батальон 36-шы жаяу әскер дивизиясының 72-ші бригадасына бекітілді. Дивизия Бирмаға аттанбақ болғандықтан, батальон "жаяу әскері, танк әскерлері және бірлескен операциялар әскері ретінде дайындалғаннан кейін, біз ешқандай жаттығусыз тоғай соғысына тікелей түсті". Глостерлер 1944 жылдың ақпан айында Аракан түбегіне (қазіргі Рахин) келді, Админ қорабы шайқасында көмек көрсетті және Маю туннельдерін мен Хэмбон төбесін басып алу кезінде компания деңгейіндегі шайқастарға қатысты. Дивизия мамыр айында резервке жіберілді және шілде айында Миткинаға әуемен жеткізіліп, американдық генерал Джозеф Стилвелл басқаратын Солтүстік Ұрыс Аймағы Командасына (NCAC) қосылды. Олар Мандалай темір жолы бойымен оңтүстікке жылжып, 9 тамызда Таугниді басып алды. Осы кезеңде 10-шы батальон жаудың шабуылынан гөрі аурудан көбірек сарбазды жоғалтты. Қыркүйекте толықтырылған батальон қараша айында Пинведе төрт күндік қаһарлы шайқасқа қатысты, 26 қарашада босатылғанға дейін А және С роталарындағы барлық офицерлерді, ал В ротасындағы бір сарбазды жоғалтты. 36-шы дивизия 1945 жылдың қаңтарында оңтүстікке қарай жорысын жалғастырды, ал 10-шы батальон сол айда Мабейн маңындағы бірнеше шайқастарда күшін сынады. Батальон соғыстағы соңғы шайқасын 26-шы үнді бригадасының Швели өзеніндегі Митсонға жасаған шабуылына қолдау көрсету кезінде өткізді, осы шайқаста D ротасы бес күнге оқшауланды, ал батальонның қалған бөлігі 16 ақпанда олармен байланыса алды. 17 ақпанда жапондар шегінген кезде, шайқасқа дейін батальонда болған 250-ге жуық сарбаздан 119-ы қаза тапты немесе жараланды. Сарбаздар жақсы шайқасқанына қарамастан, 26-шы бригада командирі, бригадир М. Б. Дженнингс пен 10-шы батальон командирі, подполковник Ричард Батлер арасында шайқастың жүргізілуіне байланысты ашулы айыптаулар болды, нәтижесінде Батлер қызметтен босатылды. Мандалайға жеткеннен кейін, батальон мамыр айында Үндістанға оралды және 1945 жылдың желтоқсанында Пунада таратылды.
On reverting to the infantry role, the 10th Battalion was assigned to the 72nd Brigade in the 36th Infantry Division. The division was destined for Burma, and thus the battalion "having been trained as infantry, tank troops, and combined operations troops, went straight into jungle warfare, for which we had had no training". The Glosters arrived on the Arakan Peninsula (modern day Rakhine) in February 1944, were part of the relief effort in the Battle of the Admin Box, and fought in dispersed, company scale actions in the capture of the Mayu tunnels and Hambone Hill. The division went into reserve in May and was airlifted to Myitkyina in July, transferring to the Northern Combat Area Command (NCAC) under the American General Joseph Stilwell. It pushed south along the Mandalay railway and captured Taungni on 9 August, during which period the 10th Battalion lost more men to sickness than enemy action. Brought back up to strength in September, the battalion was engaged in four days of fierce fighting at Pinwe in November, losing all the officers in both A and C Companies, and all but one in B Company, before being relieved on 26 November. The 36th Division continued its advance south in January 1945, and the 10th Battalion saw action in a series of short battles around Mabein that month. The battalion saw its last action of the war supporting the 26th Indian Brigade attack at Myitson on the River Shweli, during which D Company was cut off for five days before the rest of the battalion was able to link up with it on 16 February. Of the 250 or so men in the battalion before the battle, 119 were killed or wounded by the time the Japanese withdrew on 17 February. Although the men had fought well, there were bitter recriminations over the conduct of the battle between the commander of the 26th Brigade, Brigadier M. B. Jennings, and the 10th Battalion's commanding officer, Lieutenant Colonel Richard Butler, which resulted in Butler being sacked. After reaching Mandalay, the battalion returned to India in May, and was disbanded at Poona in December 1945.
Соғыстан кейінгі
Полк 20 түрлі шайқас даңқына ие болды және Екінші дүниежүзілік соғыста оның туы астында қызмет еткен тоғыз батальонда 870 сарбаз қаза тапты. Соғыс аяқталғанда полкте тек екі қалыпты батальон қалды, бірақ аумақтық 5-ші батальон 1947 жылдың 1 наурызында қайтадан полкке қосылып, 43-ші (Уэссекс) жаяу әскер дивизиясының 129-шы жаяу әскер бригадасына бекітілді. Сол жылы 1-ші батальон құрамы қысқартылып, Үндістаннан Ұлыбританияға оралды, ал 2-ші батальон Ямайкаға жіберілді, ал жекелеген бөлімдері Бермуда мен Британдық Гондурасқа (қазіргі Белиз) орналастырылды. Британ армиясының қайта құрылуына байланысты, Ямайкада полктің екі батальоны туларын алмастырып, 1948 жылдың 21 қыркүйегінде бір батальонды Глостершир полкі (28/61-ші) деп біріктірді.
The regiment accrued 20 different battle honours and lost 870 men killed in the nine battalions that had served under its colours during the Second World War. Only the two regular battalions remained with the regiment at the war's end, though the territorial 5th Battalion was returned to the colours on 1 March 1947 and assigned to the 129th Infantry Brigade of the 43rd (Wessex) Infantry Division. That same year, the 1st Battalion was reduced to a cadre and returned from India to the UK, and the 2nd Battalion was posted to Jamaica and detached companies to Bermuda and British Honduras (modern day Belize). It was in Jamaica that, in accordance with the restructuring of the British Army, the regiment's two battalions swapped colours and amalgamated to form the single battalion Gloucestershire Regiment (28th/61st) on 21 September 1948.
Корей соғысы
1949 жылы Ұлыбританияға оралғаннан кейін, подполковник Джеймс Карн басқаратын 1-ші батальон 29-шы тәуелсіз жаяу әскер бригадасына бекітілді. 1950 жылғы 3 қарашада, Корея соғысы басталғаннан кейін, батальон бригадамен бірге Кореяға жетті. Желтоқсан айының басында 29-шы бригада Біріккен Ұлттар Ұйымының Чончон өзені шайқасындағы жеңілісінен кейін болған жалпы шегіну кезінде тылдан қамтамасыз етті. 16 ақпанда БҰҰ күштері қарсы шабуылға көшкеннен кейін, "Глостерлер" – 45-ші далалық артиллерия полкінің 25 фунттық зеңбіректерімен, 170-ші ауыр минометтік батареяның минометтерімен және 8-ші Корольдік Ирландия гусарларының 17 "Сентурион" танктерінің тікелей отымен қолдау көрсетіп, Хан өзенінің оңтүстігіндегі 327-ші төбені сәтті шабуылдады, нәтижесінде 10 адам қаза тауып, 29 адам жараланды.
After its return to the UK in 1949, the 1st Battalion, commanded by Lieutenant Colonel James Carne, was assigned to the 29th Independent Infantry Brigade Group, and on 3 November 1950, following the outbreak of the Korean War, the battalion arrived with the brigade in Korea. At the beginning of December, the 29th Brigade provided the rearguard during the general retreat that followed the United Nations (UN) defeat at the Battle of the Ch'ongch'on River. On 16 February, after UN forces launched a counter offensive, the Glosters – with support from the 25 pounders of the 45th Field Regiment RA, the mortars of the 170th Heavy Mortar Battery and direct fire from 17 Centurion tanks of the 8th King's Royal Irish Hussars – successfully assaulted Hill 327, south of the River Han, for the loss of 10 killed and 29 wounded.
Имджин өзеніндегі шайқас
Сәуір айының басында 29-бригада, 45-ші далалық артиллерия полкінің қолдауымен және АҚШ-тың 3-ші жаяу әскер дивизиясының басқаруында, Имджин өзені бойындағы Канзас желісінде 9 мильдік (14 км) фронтқа шашыраңқы түрде орналасты. 1-ші батальонның 657 жауынгерлік құрамы, 170-ші ауыр минометтік батареяның қолдауымен, бригаданың сол жақ флангына жұқақ жайылды, өзеннен біршама артқа шегініп, Чоксон ауылы маңындағы броды күзетті. А ротасы броды бақылайтын Касл төбесін (148-ші төбе) ұстады, D ротасы оңтүстік-шығыста 182-ші төбеде, ал B ротасы D ротасының шығысында 144-ші төбеде орналасты. C ротасы 314-ші төбеге жақын жерде резервте болды, Солма Ридегі батальон штабы мен қолдау ротасын бақылады. Батальонның орынбасары, майор Дигби Грист, артқы штабпен бірге (F эшелоны) Сеулға қарай 5 Yankee (5Y) жолымен 8 км қашықтықта болды. Глостерлер мен оң жақтағы Корольдік Нортумберленд фюзелиерлерінің 1-ші батальоны арасында 3 км (2 миль) қашықтық болды, ал сол жақта Оңтүстік Кореяның (ROK) 1-ші жаяу әскер дивизиясының 12-ші полкі 2 км (1 миль) қашықтықта еді. 22 сәуірде қараңғы түскен соң, қытайлықтар Көктемгі шабуылды бастады, оның бірінші кезеңі АҚШ-тың 3-ші дивизиясын, 29-шы бригаданы және ROK-тың 1-ші дивизиясын жоюға бағытталған. Сәттілікке жеткен жағдайда, олар АҚШ-тың 24-ші және 25-ші дивизияларына қанаттан шабуыл жасап, Сеулге жол ашар еді. 29-шы бригаданың төрт батальонына қарсы қытайлықтар 63-ші армияны шоғырландырды, оның құрамында 187-ші, 188-ші және 189-шы дивизиялар болды; барлығы 27 мыңдай адам, 27 жаяу әскер батальоны.
Early in April, the 29th Brigade, supported by the 45th Field Regiment RA and under command of the United States (US) 3rd Infantry Division, took up scattered positions on a 9 mile (14 km) front in Line Kansas along the Imjin river. The 657 men of the 1st Battalion's fighting component, supported by C Troop 170th Heavy Mortar Battery RA, were thinly spread on the brigade's left flank in positions set back some from the river, guarding a ford near the village of Choksong. Company A held Castle Hill (Hill 148) overlooking the ford, D Company was at Hill 182, to the south east, and B Company was at Hill 144, to the east of D Company. Company C was in reserve near Hill 314, overlooking battalion headquarters (HQ) and Support Company at Solma Ri. The battalion's second in command, Major Digby Grist, was with rear headquarters ("F echelon") some 5 mile (8 km) behind, on route Five Yankee (5Y) to Seoul. There was a 2 mile (3 km) gap between the Glosters and the 1st Battalion Royal Northumberland Fusiliers on their right, and on their left the 12th Regiment of the South Korean (ROK) 1st Infantry Division was 1 mile (2 km) away. After nightfall on 22 April, the Chinese launched the Spring Offensive, the first phase of which was designed to eliminate the US 3rd Division, the 29th Brigade and the ROK 1st Division. Success would allow them to attack the US 24th and 25th Divisions in the flank and leave the way open to Seoul. Against the four battalions of the 29th Brigade the Chinese had amassed the 63rd Army, comprising the 187th, 188th and 189th Divisions; some 27,000 men in 27 infantry battalions.
Бірінші түнде А және D роталарына және F эшелонына шабуыл жасалды
Сағат 22:00-де өзен жағалауында орналасқан C ротасының 17 сарбазынан тұратын тобы, 45-ші далалық артиллерия полкінің атыс қолдауымен, өткелден өтуге тырысқан қытай әскерлерінің алдыңғы қатарларын үш рет тоқтатып, атысты жүргізді. Патруль оқ-дәрісі таусылғанда ешқандай шығынсыз кері шегінді, ал шабуылдаушы әскерлер соңында қарсы жағалауға жетті. Түнде Глостерлердің алдыңғы роталарына шабуыл жасалды, сағат 07:30-ға қарай, 6:1 есе көп сандағы қарсыласқа тап болған А ротасы Касл-Хиллден ығыстырылды. Оны қайтарып алуға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды, ротаның құрамы жартысынан азырақ қалды, ал барлық офицерлері қаза тапты немесе жараланды, олар 235-ші биіктікке шегінді. Бұл шегініс D ротасының позициясын әлсіз қалдырды, ал түндегі шайқаста оның бірінші взводы ауыр қатысуға ұшырады, содан кейін ол да биіктікке қайтырды. B ротасы түнде қысымға ұшырамады, бірақ сол жақтағы D ротасының және оң жақтағы Фюзилер ротасының шегінісі оны әлсіз қалдырды, олар C ротасының шығысында 314-ші биіктікке шегінді. Түстен кейін майор Грист батальон штабында болды, соғыс салқынында, жабдықтармен келген кезде, F эшелонының позициясына шабуыл жасалғаны туралы хабар келді. Ол 5Y бағытымен, тосқауылдан өтіп, қытай күзетімен жолды жапқан F эшелонының әскерлерінің тобынан өтіп, ақыры бригада штабына жетті. F эшелонының жоғалуы батальонның енді оқшауланғанын білдірді.
At 22:00, a 17 man patrol from C Company in position on the river bank, supported by the guns of the 45th Field Regiment, engaged the leading Chinese troops three times as they attempted to cross the ford. The patrol withdrew without loss when it began to run out of ammunition, and the assaulting troops finally gained the opposite bank. During the night, the Glosters' forward companies were attacked, and by 07:30, A Company, outnumbered six to one, had been forced from Castle Hill. An attempt to retake it failed, and the company, now at less than half strength and with all officers killed or wounded, fell back to Hill 235. The withdrawal left D Company's position exposed and, with one of its platoons badly mauled in the overnight fighting, it too retired to the hill. Company B had not been pressed during the night, but the withdrawal of D Company on its left and the Fusiliers on its right left the company exposed, and it fell back to Hill 314, east of C Company. In the afternoon, Major Grist was with the battalion HQ during a lull in the fighting, having come up with supplies, when news came through of an attack on the F echelon position. He drove back along route 5Y, through an ambush and past a group of F echelon troops lining the road under Chinese guard, eventually reaching the brigade HQ. The loss of the F echelon position meant that the battalion was now cut off.
Екінші түнде 314-ші төбедегі шабуылдар
23 сәуірде сағат 23:00-де қытайлықтар шабуылдарын қайта бастады, жаңа 189-шы дивизияны 314-ші төбе маңында Глостерлердің B және C роталарына қарсы жіберді. Түн бойы майор Эдгар Хардинг басқарған және 18 есе көп басып озған B ротасының әскерлері алты шабуылға қарсы тұрып, соңғы шабуылды тоқтату үшін өз позицияларына артиллерия шақырып, өзін-өзі бомбалады. Оқ-дәрісі азайып, көптеген жарақат алғаннан кейін, рота 08:10-да жетінші шабуылдан позициясын тастауға мәжбүр болды. Барлығы 20 ғана аман қалған әскер 235-ші төбеге жетті, онда батальон штабы, қолдау және C роталары бұрыннан-ақ орналасқан еді. Глостерлердің позициясы Канзас желісінің сақталуы үшін өте маңызды болғандықтан, Карн 24 сәуірде сағат 07:00-де 3-ші дивизия қолбасшысы генерал Сульден позициясын ұстап тұруға бұйрық алды. Оған 8-ші гусарлардың және Филиппиннің 10-шы батальондық жауынгерлік тобының танктері мен Глостерлердің өзінің тыл әскерлері 5Y бағытымен жіберіліп жатқаны хабарланды. Танктер Глостерлердің позициясына жақындағанда, сағат 15:00 шамасында тұзаққа түсіп, Глостерлерді тағы бір түнге 235-ші төбеде жалғыз қалдырды.
At 23:00 on 23 April, the Chinese resumed their attack, throwing the fresh 189th Division against the Glosters' B and C Companies around Hill 314. Through the night the men of B Company, led by Major Edgar Harding and outnumbered 18:1, endured six assaults, calling in artillery on their own position to break up the last of them. Low on ammunition and having taken many casualties, the company was forced from its position by the seventh assault at 08:10, and just 20 survivors made it to Hill 235, to which the battalion HQ, Support and C Companies had already withdrawn. With the Glosters' position still vital to the integrity of Line Kansas, Carne received orders at 07:00 on 24 April from the 3rd Division commander, General Soule, to stand his ground. He was advised that reinforcements, comprising tanks of the 8th Hussars and Philippine 10th Battalion Combat Team and the troops of the Glosters' own rear echelon, were being sent up route 5Y. The armour got to within of the Glosters' position before being halted in an ambush around 15:00, condemning the Glosters to another night alone on Hill 235.
Үшінші түн: 235-ші төбедегі соңғы күрес
24 сәуірдің түстен кейін Глостерлер, C отрядының 170-ші миномет батареясымен бірге жаяу әскер ретінде күресіп, 400-450 адамнан тұратын тиімді жауынгерлік күшке дейін азайып қалды. Олар оқ-дәріге мұқтаж болды, бірақ 45-ші далалық полк әлі де қолдау көрсетуге мүмкіндік берді. Қарсылас күштердің саны полктан (үш батальон) дивизияға (үш полк) дейін бағаланды. Глостерлер 24-25 сәуір түні бойы шайқасты, сол түнде шыңды қытайлықтар қысқа мерзімге басып алып, төбедегі Глостерлердің барлық позициясына қауіп төндірді. Ол капитан Энтони Фаррар Хокли басқарған қарсы шабуылда қайтадан басып алынды, ал қытайлықтар оны қайтадан иелену үшін бір сағат ішінде жеті шабуыл жасады, бірақ ешқайсысы сәтті болмады. Таң атқаннан кейін жасалған әуе шабуылы олардың төбеге жасаған шабуылын тоқтатты. Сол таңда, қытай әскерлері желінің артында шақырымдарға еніп кеткен кезде, БҰҰ күштері Дельта желісіне шегінуді бастады. 235-ші төбеде Глостерлердің оқ-дәрісі өте аз болды, көмекке үміт болмады, ал 45-ші далалық полк жолға шыққандықтан, артиллериялық қолдау да болмады. Карн сағат 06:05-те қашып шығуға рұқсат алды. Ол шамамен 100 жаралыны қалдырудан басқа жолы болмады. Аман қалғандар кіші топтарға бөлініп, қытайлықтардың қоршауынан қашып, достық күштерге жетуге тырысты. Тек 63 адам жетті.
By the afternoon of 24 April, the Glosters, with C Troop 170th Mortar Battery now fighting alongside as infantry, had been reduced to an effective fighting force of 400–450 men. They were low on ammunition, though in their favour the 45th Field Regiment were still able to provide support. Estimates of the opposing force range from a regiment (three battalions) to a division (three regiments). The Glosters fought through the night of 24–25 April, during which the peak was briefly occupied by the Chinese, thus threatening the Glosters' whole position on the hill. It was recaptured in a counter attack led by the adjutant, Captain Anthony Farrar Hockley, and the Chinese launched seven attacks in one hour in an attempt to take it again, all without success. Their assault on the hill was finally broken up after sunrise by airstrikes. That morning, with Chinese forces infiltrating miles behind the lines, UN forces began to withdraw to Line Delta. On Hill 235, the Glosters had very little ammunition, no hope of relief and, with the 45th Field Regiment on the move, no artillery support. Carne received permission to attempt a breakout at 06:05. He had no choice but to leave the wounded, estimated at some 100. The survivors split into small groups and attempted to evade the Chinese surrounding them to reach friendly lines. Just 63 men made it.
Соғыстан кейін
Глостерлердің ұстанымы Канзас желісінде 29-бригаданың алдыңғы шебіндегі үлкен олқылықты жапты, әйтпесе бұл ROK 1-ші және АҚШ 3-ші дивизияларының қанаттарын осал қалдырған болар еді. Олардың қатысуы қытай әскерлерінің артқы жағына қауіп төндірді және олардың артиллериясы мен керуендері үшін оңтүстікке қарайтын жолдарды пайдалану мүмкіндігінен айырды. АҚШ-тың 8-ші армиясының қолбасшысы генерал Джеймс Ван Флит бұл тұруды "қазіргі заманғы соғыстағы бөлімнің батылдығының ең көрнекті мысалы" деп сипаттады және Кореядағы БҰҰ күштерінің бас қолбасшысы генерал Риджвейге жазған хатында "622 офицер мен сарбаздың қаза болуы, одан әлдеқайда көптерін құтқарып қалды" деп жазды. 29-бригаданың басқа батальондары да қаһарлы шайқастарға қатысты, бірақ олардың шығындары осы деңгейде болған жоқ, жалпы бригада 1091 адамнан зардап шекті. Глостерлердің 622 қазасының 56-сы қаза тауып, 522-сі тұтқынға алынды, олардың кейбіреулері бұрын Германия мен Жапонияның тұтқын лагерьлерінде азап көрген. Карн, өзі де тұтқынға алынып, бұрынғы 327-ші төбедегі шайқастағы басшылығы үшін DSO орденімен марапатталған, VC және американдық Ерекше қызмет орденімен марапатталды. Корнуолл герцогының жеңіл пехотасынан келген лейтенант Филип Кертис, Касл-Хиллді қайта басып алуға жасалған әрекеттері үшін VC орденімен ажалдан кейін марапатталды. Хардинг пен Фаррар Хоклиге екі DSO ордені берілді, сондай-ақ алты MC, екі DCM және он MM ордендері табысталды. Батыс Йоркшир полкінен келген лейтенант Теренс Уотерс тұтқындық кезіндегі өміс қылығы үшін Джордж Крестімен марапатталды. Полк, C тобының 170-ші ауыр минометтік батареясымен бірге, Президенттік бірлік марапатына ие болды. 26 сәуірде батальонның құрамы 119 адамды құрады, олардың көп бөлігі көмек көрсетуге қатысқан, бірақ шайқасқа тікелей қатыспаған артқы эшелон әскерлері болды. Күннің соңына қарай бұл көрсеткіш 217-ге дейін өсті, өйткені сарбаздар демалыстан оралды және 235-ші төбеден қашып құтылған азаматтар қайтадан қатарға қосылды. 29-бригада мамыр айында толық күшке келтірілді, ал полк қыркүйекте Имджин бойындағы шепке оралды. Қарашада олар шептен алынды және 20 желтоқсанда Саутгемптон қаласында зор қуанышпен қарсы алынды. 1953 жылы босатылған тұтқындар да үлкен салтанатпен қарсы алынды. Корея соғысында Глостерлердің 113 сарбазы қаза тапты, олардың 36-сы тұтқындықтан қайтыс болды. 2021 жылдың 11 қарашасында полктің үш белгісіз сарбазының қалдықтары Пусан қаласындағы Біріккен Ұлттар Ұйымының зиратына қайта жерленді.
The Glosters' stand had plugged a large gap in the 29th Brigade's front on Line Kansas which would otherwise have left the flanks of the ROK 1st and US 3rd Divisions vulnerable. Their presence also threatened the rear of the Chinese forces as they advanced and denied them the use of routes south for their artillery and mule trains. General James Van Fleet, commander of the US Eighth Army, described the stand as "the most outstanding example of unit bravery in modern war", and in a letter to General Ridgeway, commander in chief of UN forces in Korea, he wrote that "the loss of 622 officers and men saved many times that number". The other battalions of the 29th Brigade had also been engaged in desperate fighting, though without the same scale of losses, and in total the brigade suffered 1,091 casualties. Of the Glosters' 622 casualties, 56 were killed and 522 were taken prisoner, some of whom had already endured the POW camps of Germany and Japan. Carne, himself taken POW and already a recipient of the DSO for his leadership during the earlier battle at Hill 327, was awarded the VC and the American Distinguished Service Cross. Lieutenant Philip Curtis, attached from the Duke of Cornwall's Light Infantry, was posthumously awarded the VC for his actions during the attempt to retake Castle Hill. Two awards of the DSO were made, to Harding and Farrar Hockley, and six MCs, two DCMs and ten MMs were also awarded. Lieutenant Terence Waters, attached from the West Yorkshire Regiment, was posthumously awarded the George Cross for his conduct during captivity. The regiment itself, along with C Troop 170th Heavy Mortar Battery, was awarded the Presidential Unit Citation. The battalion's strength on 26 April was 119 men, mostly rear echelon troops who had been part of the relief effort but not otherwise involved in the battle. This figure rose to 217 later in the day as men returned from leave and those few who had managed to escape from Hill 235 rejoined. The 29th Brigade was brought back up to strength in May, and the regiment returned to the line along the Imjin in September. It was relieved in November and returned to a tumultuous welcome at Southampton on 20 December. The POWs were also welcomed back to great fanfare following their release in 1953. The Korean War accounted for 113 fatalities among the Glosters, 36 of them in captivity. On 11 November 2021, the remains of three unknown members of the regiment were reburied at the United Nations cemetery in Busan.
Кейінгі тарих
Корея соғысы жалғасқан кезде полк өз елінде көбірек рәсімдік шаралармен айналысты. Ол 1952 жылғы 15 ақпанда король Георг VI-ның қоштасу рәсімі жолымен өтті, ал 26 сәуірде Глостерде өткен салтанатта алғашқы полк тулары табыс етілді. Осыған дейін, екі тұрақты батальон өзінің алдыңғы полктерінің туларын сақтап келген еді. 1953 жылғы 2 маусымда 1-ші және 5-ші батальондардан 400 сарбаз королева Елизавета II-нің тәж кию рәсіміне қатысты. 1955 және 1994 жылдар аралығында полк қайтадан жауынгерлік міндеттерге оралды, көбінесе Кения, Аден, Бахрейн, Кипр, Белиз, Гибралтар және Африканың Свазиленд, Маврикий, Бечуаналенд және Басутоланд колонияларында патрульдеуге шықты. Полк сондай-ақ Германиядағы НАТО-ға британдық контингентіне қатысып, Рейн армиясымен үш рет және Берлиндегі британдық гарнизонмен екі рет қызмет етті. 1968 мен 1991 жылдар аралығында Солтүстік Ирландиядағы «Түрбуленттілік» кезеңінде жеті рет кезекшілікке тұрды, оның салдарынан бес сарбазы қаза тапты. 1967 жылғы наурыз айында 1-ші батальон Глостершир полкінің жалғыз бөлімшесіне айналды, себебі TA қайта ұйымдастырылғаннан кейін 5-ші батальон Территориялық әскердегі Уэссекс еріктілерінің «А» ротасы болды. 1970 жылы полк Royal Hampshire полкімен бірігуден мүлттықтап құтылды және 1994 жылғы наурыз айының басында 300 жылдығын тойлады – Гибсонның жаяу әскер полкі құрылғаннан бері 300 жыл өткені. Бірақ сол кезде Кеңес Одағының ыдырауы үкіметті қарулы күштерді қайта құруға итермеледі. Нәтижесінде Глостершир полкі Эдинбург герцогының Корольдік полкімен біріктіріліп, Корольдік Глостершир, Беркшир және Уилтшир полкі құрылды. Жаңа полк артқы белгі таңбасын сақтап қалды, және 2007 жылы біріктірілген кезде, ол осы дәстүрді өзінің мұрагері полкіне, The Rifles-қа тапсырды, олар салтанатты формаларымен бірге артқы белгіні тағады. «Глостерлер» 1994 жылғы 26 наурызда Глостерде соңғы рет парадқа шықты. Көптеген шайқас наградаларын алып жүрген полк тулары Глостершир сарбаздары мұражайына жеткізілді, ал полк 28-ші және 61-ші жаяу әскер полктерінің қатарынан тарихқа енді.
While the Korean War continued, the regiment was engaged in more ceremonial affairs at home. It lined the route of King George VI's funeral procession on 15 February 1952, and it was presented with its first colours at a ceremony in Gloucester on 26 April, the two regular battalions having retained those of their predecessor regiments up to that point. On 2 June 1953, 400 men from both the 1st and 5th Battalions took part in the procession at the coronation of Queen Elizabeth II. Between 1955 and 1994, the regiment returned to more martial duties, for the most part patrolling the shrinking British Empire with tours of duty in Kenya, Aden, Bahrain, Cyprus, Belize, Gibraltar and the African colonies of Swaziland, Mauritius, Bechuanaland and Basutoland. The regiment also participated in the British contribution to NATO in Germany, serving three tours with the British Army of the Rhine and two with the British garrison in Berlin, and between 1968 and 1991 it completed seven tours in Northern Ireland during The Troubles, in which it lost five men killed. In March 1967, the 1st Battalion became the sole unit of the Gloucestershire Regiment when, as a result of a reorganisation of the TA, the 5th Battalion became A Company of the Wessex Volunteers in the Territorial Army Volunteer Reserve. The regiment narrowly avoided amalgamation with the Royal Hampshire Regiment in 1970, and it celebrated its tercentenary in early March 1994; 300 years since the raising of Gibson's Regiment of Foot. But by that time, the dissolution of the Soviet Union had prompted the government to restructure the armed forces. As a result, the Gloucestershire Regiment was amalgamated with the Duke of Edinburgh's Royal Regiment to form the Royal Gloucestershire, Berkshire and Wiltshire Regiment. The new regiment maintained the back badge tradition, and when it was in turn amalgamated in 2007, it passed the tradition on to its successor regiment, The Rifles, who wear the back badge with their ceremonial uniform. The Glosters paraded for the last time on 26 March 1994 in Gloucester. The colours, carrying more battle honours than any other regiment of the line, were then marched to the Soldiers of Gloucestershire Museum, and the regiment followed the 28th and 61st Regiments of Foot into history.