Жонатан Парсонс: Американ революциясының дін қызметкері және рухани оянуы
Jonathan Parsons
Жонатан Парсонс (1705-1776) – Американ революциясын қолдаған, жаңа Англияның дін қызметкері. Өмірі, білімі, және Yale университетіндегі оқуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джонатан Парсонс (30 қараша 1705 – 19 шілде 1776) – колониялық кезеңнің соңындағы христиандық Жаңа Англияның дін қызметкері және Америка революциясын қолдаушы. Массачусетс штатының Батыс Спрингфилд қаласында туған, ол Эбенезер (диакон) Парсонс (1668–1752) пен Спрингфилд тұрғыны Маргарет Маршфилдтің кіші ұлы болды. Оған қолөнерші мамандығына бағыну жоспарланғанмен, сол кезде Йельде оқытушы болған Джонатан Эдвардс жас Парсонсты колледжге дайындалуға көндірді.
Jonathan Parsons (November 30, 1705 – July 19, 1776) was a Christian New England clergyman during the late colonial period and a supporter of the American Revolution. Born in West Springfield, Massachusetts, he was the youngest son of Ebenezer (Deacon) Parsons (1668 1752) and Margaret Marshfield of Springfield. Though intended for an artisan career, the Rev. Jonathan Edwards, then a tutor at Yale, persuaded young Parsons to prepare for college.
Білім және ерте мансап
Парсонс 20 жасында Йель университетіне түсіп, 1729 жылы бітірді. Ол Йель президенті Элиша Уильямспен және сол кезде жақын жердегі Нортгемптон шіркеуінің пасторы болған Эдвардспен теологияны оқыды. 1731 жылы Парсонс Коннектикут штатының Лайм қаласындағы конгрегациялық шіркеуге жетекші болды. Ол қаланың көрнекті отбасының үлкен қызы Фебе Гризуолдқа ғашық болды (оның ағасы Мэтью Гризуолд кейін Коннектикут штатының губернаторы болды). Карьерасының алғашқы он жылында Парсонс колонияның діни құрылымының адал мүшесі болды: теологиялық көзқарастары арминиандық болды және қауымдастықтың басшысы болудың материалдық игіліктерін ұнатты. Оның "әдемі киімдерге, алтын мен күміс өрнектерге, және әсем жеңілді рубашкаларға құштарлығы шіркеуіндегі кейбір адал пуритандарды қынжырды" делінеді.
Parsons entered Yale at the age of 20, graduating in 1729. He studied theology with Yale President Elisha Williams and with Edwards, by then minister of the church in nearby Northampton. Parsons took charge of the Congregational Church at Lyme, Connecticut, in 1731. He fell in love with Phebe Griswold, eldest daughter of the town's leading family (her brother, Matthew Griswold, would serve as governor of Connecticut). For the first decade of his career, Parsons was an upstanding member of the colony's religious establishment: Arminian in his theological inclinations and fond of the material benefits of being community leader. It is said that he "had a passion for fine clothes, for gold and silver lace, and ruffled shirt fronts, which distressed some of the good Puritans of his Church."
Парсонс евангелистік көшбасшы ретінде
Алайда, көптеген замандастары сияқты, Парсонс та Ұлы оянудың діни қозғалысына ілесіп кетті. Ол өз дініне шын жүрекпен келгендігіне күдіктене бастады және құтқарылу үшін жасаған амалдардың қауіпті екенін түсінді. Ұзақ және ауыр ой шақырығынан кейін, "сенім арқылы құтқарылу туралы ілім оның санасына "жаңа жарық" ретінде келді. Оның уағыздары ынтасымен және қарапайымдылығымен ерекшеленді. Бір замандасы айтқандай, ол "жанып, жарқыраған шам" болды. 1730-жылдардың соңында Лаймда уағыз айтқан куәгер: "Тозақтың азабын және тәубе етпеген күнәкардың қорқынышты, жақындап келе жатқан қаупін ол қандай қорқынышпен бейнеледі! Көктемнің сұлулығын қандай жарқын түстермен және тәтті тілмен суреттеді, өлместіктің қасиетті және биік қуанышын сипаттады. Мәсіхтің азаптарын және күнәкарларға деген шексіз махаббатын қандай жылы сөздермен жеткізді! Оның рухының қызуы және мейірімді жүрегінің сезімі соншалық, кейде ол оттың жалынындай көрінетін, ал кейін көз жасына еріді". Парсонстың оянуға деген құлшынысы 1740 жылы колониялар бойынша саяхат еткен британдық уағызшы Джордж Уайтфилдпен кездесуімен нығайды. Парсонс, әрине, Миддлтаунда Уайтфилд уағыз айтқан кезде болды, онда айналасынан мыңдаған адам жиналды. Кейін Уайтфилд Лаймға екі рет келді, көп шіркеулер "Жаңа нұр" иелеріне есіктерін жапқан кезде Парсонстың мінберінен уағыз айтты. Парсонс сондай-ақ, ояну сезімін жеке адамдарға тікелей жеткізуге тырысты, көмекке мұқтаж болғандарға уақытын арнады. Ол күнделігінде кейде бір күні кабинетіне кеңес алу үшін отыздай адам келгенін жазады. Лаймда, басқа жерлердегідей, ояну дінбастылардың бірлігін бұзды. Парсонстың көзқарастарына қарсылық және оның өз қауымынан тысқары уағыздық сапарларына алаңдаушылық 1745 жылы оның қызметтен алынуына әкелді. Осы кезде Парсонс оянудың ең белгілі және шешен көшбасшыларының бірі ретінде танылды. Ол Коннектикуттың шығыс бөлігінде және Массачусетс штатында уағыз айтуға шақырылды. Оның уағыздары жарияланды және кеңінен таратылды. 1744 жылы Бостон дін қызметкері Томас Принстің шақыруымен Лаймдағы ояну туралы маңызды еңбек жазды.
Like many of his contemporaries, however, Parsons would be swept up in the religious turbulence of the Great Awakening. He suffered increasing doubts about the reality of his conversion and the hazards of works as a basis for salvation. After a "severe and prolonged mental struggle," the "doctrine of salvation by faith burst as a 'new light' on his mind. His preaching was marked by greater earnestness and simplicity. He became, in the words of one contemporary, a "burning and shining light." One witness to his preaching at Lyme in the late 1730s wrote, "with what astounding terrors have I heard him represent the torments of Hell, and the imminent, amazing danger of the impenitent sinner. With what glowing colors and sweetly surprising language would he paint the glories of Heaven, and describe the holy and elevated joys of immortality. In what melting strains would he represent the sufferings of Christ and his undying love for sinners. . Such was the apparent fervor of his spirit, and the tender emotion of his compassionate heart, that he would sometimes appear as a flame of fire, and then all dissolved in tears." Parsons' embrace of the Awakening was sealed by his encounter with the great British evangelist, George Whitefield, who toured the colonies in 1740. Parsons was undoubtedly present when Whitefield preached at Middletown, an event that drew thousands from the surrounding countryside. Whitefield later visited Lyme twice, preaching from Parsons' pulpit at a time when many churches were closing their doors to the "New Lights." Parsons also tried to deliver the awakening experience to individuals on face to face terms, dedicating his time to the converted who needed his guidance. As he recalls in his diary, sometimes as many as thirty people came to his study for counsel one day. In Lyme, as elsewhere, the revival shattered congregational unity. Opposition to Parsons' views—and concern about his evangelical forays beyond his own parish—led eventually to his ouster in 1745. By this point, Parsons was acknowledged one of the most prominent and eloquent leaders of the Awakening. He was invited to preach throughout eastern Connecticut and in Massachusetts. His sermons were published and widely circulated. In 1744, at the invitation of Boston minister Thomas Prince, he wrote an authoritative account of the revival at Lyme.
Лаймнан Ньюберипортқа дейін
Уайтфилдтің көмегімен Парсонс Массачусетс штатының Ньюберипорт қаласындағы жаңа пресвитериан қауымын басқаруға шақырылды. Шіркеу "кеңестер, конференциялар немесе синодтар" ықпалысыз, радикалды демократиялық принциптер бойынша басқарылды. Ақиқатында, шіркеу басқару құрылымы жағынан пресвитериандық емес, "тәуелсіз" немесе "қатаң" конгрегационалистік деп аталуы мүмкін. Парсонс осы шіркеуде қызмет еткен тридцать жыл ішінде ол он тоғыз мүшеден Жаңа Англиядағы ең ірі қауымдардың біріне дейін өсті. Уайтфилд 1770 жылы Жаңа Англияға жасаған соңғы сапарында Парсонстың үйіне келді. Ауырғаннан кейін Уайтфилд Парсонстың үйінде қайтыс болды және уағыз айту орнының астына салынған склепке жерленді. Парсонстың уағыз айтқан жерлеу рәсіміне мыңдаған адам қатысты. Бұл склеп, көп ұзамай Парсонстың өзінің сүйектерімен бірге болатын, Жаңа Англия евангелистері үшін қасиетті орынға айналды.
With help from Whitefield, Parsons was invited to take charge of a new Presbyterian congregation in Newburyport, Massachusetts. The church was run along radically democratic lines, without any influence from "councils, conferences or synods". In fact, rather than being Presbyterian in polity, the church was what might be called an "independent" or "strict" Congregationalist body. In the thirty years Parsons served the church, it would grow from nineteen members to being one of the largest congregations in New England. Whitefield visited Parsons during his last tour of New England in 1770. Taken ill, Whitefield died in Parsons' house and was interred in a crypt constructed under the pulpit. His funeral, at which Parsons preached, was attended by thousands. The tomb, which would soon carry Parsons own remains as well, became a shrine for New England evangelicals.
Революциялық агитатор
Парсонс, көптеген "Жаңа Нұрлар" сияқты, Англияға қарсы американдықтардың қарсылығын ерте және ашық түрде қолдады. Жаңа Англия революционерлері шай салығына қарсы тұруға шешім қабылдағанда, Парсонс өз қауымдастығының жас қыздарын импортталған шайдың орнына жергілікті шөптерден демдеуге ұйымдастырды. Бостон қырғынының құрбандары Парсонстың шіркеуі – "Ескі Оңтүстік" қоңырауымен қайғырылды. Сол күні Парсонс қаза тапқандардың құрбандығы және тірілердің міндеттері туралы маңызды уағыз айтты. "Бұлттар қараңғылағанда және аспан күркірегенде, Парсонстың дауысы күшейіп, керней үні сияқты, жақсы және адал адамдарды шайқасқа шақырып, айқынрақ естілді". Лексингтон және Конкорд жайлы жаңалық келгенде, Парсонс мінберде тұрып, халыққа азаттық және олардың құқықтары туралы уағыз айтты. "Ол соңғы тілегін аяқтағанда, оның халқы тынысын тіктеп, әрқайсысы оның әр сөзін ұғып алуға тырысты. 'Америка халқы, осы ұлы елдің азаматтары, соғыстың алдында тұрсыздар, Англияға деген адалдығыңыз артта қалды, ана елдің әрекеттерімен бұзылды – қатыгез ана, азаттық пен құқықтың дауысына құлақ аспайды; бостандыққа, еліңізге, Құдайға деген міндетіңіз алдыңызда; сіздің патриотизміңіз сынаққа түсуде; британдық тирандығына қарсы провинцияларды қорғауға ерікті болып тілге келгендерді 'кең дәліз'ге қадам басуға шақырамын.' Жауап бергендер Континенттік армияға қосылған және Бункер-Хилл шайқасына қатысқан алғашқы еріктілер болды. Парсонс 1776 жылдың 19 шілдесінде, Тәуелсіздік жарияланғаннан кейін бірнеше күн өткен соң қайтыс болды. Ол өзінің ұстазы Джордж Уайтфилдтің қасына, үш он жылдан астам уағыз айтқан мінбер астындағы мазарда жерленді. Оның бір ұлы, Сэмюэл Холден Парсонс Континенттік армияда генерал-майор шеніне жетті. Тағы бірі, Джонатан, Революцияның ең батыл теңіз саяхаты – Пенобскот экспедициясына қатысты. Немересі, мичман Уильям Уолтер Парсонс, Пенобскот экспедициясы кезінде британдықтар тарапынан тұтқынға алынды.
Like many of his fellow New Lights, Parsons became an early and outspoken supporter of American resistance to England. When New England revolutionaries resolved to resist the tea tax, Parsons organized the young women of his congregation to brew local herbs in place of imported tea. The Boston Massacre victims were mourned by the tolling bell of the "Old South," Parsons' church. On that day, Parsons preached a notable sermon on the sacrifices of the dead and the duties of the living. "As the clouds darkened and the skies thundered, the voice of Parsons grew louder and clearer, like bugle notes summoning the good men and true to battle." When the news came of Lexington and Concord, Parsons stood in his pulpit to preach to the people of liberty and their rights. "As he closed his final appeal, his people hung breathless upon his words, and each seemed more anxious than the other to catch his ever utterance. 'Men of America, citizens of this great country hanging upon the precipice of war, loyalty to England lies behind you, broken by the acts of the mother country a cruel mother, deaf to the voice of liberty and right; duty to freedom, duty to your country, duty to God, is before you; your patriotism is brought to the test; I call upon those ready to volunteer for the defence of the provinces against British tyranny to step into the 'broad aisle.'" Those who responded were the first volunteers to join the Continental Army and participate in the Battle of Bunker Hill. Parsons died on July 19, 1776, a few days after the Declaration of Independence. He was buried next to his mentor, George Whitefield, in the crypt under the pulpit from which he had preached for more than three decades. One son, Samuel Holden Parsons would rise to the rank of Major General in the Continental Army. Another, Jonathan, would participate in the Penobscot Expedition, the boldest naval adventure of the Revolution. A grandson, midshipman William Walter Parsons, would be taken prisoner by the British during the Penobscot Expedition.