1936 ж. түсірілген «Болашақ нәрселер» фильмі – ғылыми фантастика, болашақ соғыс, әлеуметтік өзгерістер туралы. У. Кэмерон Мензис режиссерлік жұмысын атқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1936 жылы түсірілген Уильям Камерон Мензистің британдық фильмі.
1936 British film by William Cameron Menzies
«Келер нәрселер» (сондай-ақ «Болашақтың нысаны» деп те аталады және жарнама материалдарында «Г.Уэллстің Келер нәрселері» деп көрсетіледі) – 1936 жылы түсірілген британдық ғылыми-фантастикалық фильм. Оны Александр Корда өндірген, Уильям Камерон Мензис режиссерлік еткен, ал сценарийін Г.Уэллс жазған. Фильмде Реймонд Масси, Эдвард Чапман, Ральф Ричардсон, Маргаретта Скотт, Седрик Хардвик, Морис Брэдделл, Софи Стюарт, Деррик Де Марни және Энн Тодд түскен. Бұл фильмге автордың бұрынғы туындылары да ықпал еткен, оның ішінде 1897 жылғы «Болашақ күндердің хикаясы» және 1931 жылғы қоғам мен экономикаға арналған «Адамзаттың еңбегі, байлығы және бақыты» атты еңбегі де бар. Мәдениет тарихшысы Кристофер Фрейлинг «Келер нәрселер» фильмін «кино өнеріндегі маңызды жетістік» деп атады.
Things to Come (also known as Shape of Things to Come and in promotional material as H. G. Wells' Things to Come) is a 1936 British science fiction film produced by Alexander Korda, directed by William Cameron Menzies, and written by H. G. Wells. The film stars Raymond Massey, Edward Chapman, Ralph Richardson, Margaretta Scott, Cedric Hardwicke, Maurice Braddell, Sophie Stewart, Derrick De Marney, and Ann Todd. The film was also influenced by previous works, including his 1897 story "A Story of the Days to Come" and his 1931 work on society and economics, The Work, Wealth and Happiness of Mankind. The cultural historian Christopher Frayling called Things to Come "a landmark in cinematic design".
Сюжет
1940 жылы Англияның оңтүстігіндегі Эвритаун қаласында тұратын бизнесмен Джон Кэбал, соғыс қаупі туралы жаңалықтардың таралуына байланысты Рождество мерекесін тойлау мүмкіндігінен айырылады. Оның қонағы Хардинг алаңдаушылығын бөліседі, ал тағы бір досы, тым оптимистік Пиппа Пасворти, соғыс болмайды деп сендіреді, ал болса, технологиялық прогресті үдетіп жібереді. Сол түні қалаға жасалған әуе шабуылы жалпы жұмылдыруға және белгісіз жаумен жаһандық соғысқа алып келеді. Кэбал Корольдік әуе күштерінің ұшқышы болып, батырлықпен қызмет етеді, тіпті өзі құлатқан жау ұшқышын құтқаруға тырысады. Соғыс 1960 жылдарға дейін жалғасады, адамдар не үшін соғысып жатқанын ұмытып қалады. Адамзат жаңа қараңғы дәуірге қадам басады. Әлемдегі барлық қалалар қиратылған, экономика гиперінфляциядан зардап шеккен, ал технологияның көбісі жойылған, тек әуе күштері ғана әлсіреген күйде қалған. Әуе шабуылынан тараған "саяхалайтын ауру" деген жұқпалы ауру адамдарды зомби сияқты мақсатсыз серуендеуге мәжбүр етеді, содан кейін өледі. Бұл ауру адамзаттың жартысын құртады және үкіметтің соңғы іздерін жояды. 1970 жылы "Басшы" аталған Рудольф Эвритаундағы қалдықтардың басшысы болып, жұқтырғандарды атып тастау арқылы ауруды жояды. Ол тағы да соғыс бастайды, бұл жолы Флос аңғарындағы "тау халқына" қарсы, соғысқа дейінгі екі ұшағын мұнайға айналдыру үшін көмір мен тақтатасты алу мақсатында. Сол жылдың 1 мамырында жаңа ұшақ Эвритаунға қонды, бұл көп жылдан бері жаңа ұшақ көрмеген тұрғындарды таң қалдырды. Ұшқыш, қазір қарт Джон Кэбал, шығып, инженерлер мен механиктердің соңғы тірі қалғандары "Әлемнің үстіндегі қанаттар" атты ұйым құрғанын жариялайды. Олар Ирактың Басра қаласында орналасқан, соғысты тыйымдап, Таяу Шығыс және Жерорта теңізі аймағындағы өркениетті қайта құруда. Кэбал Басшыға "Қанаттарға" қосылу мүмкіндігін ұсынады, бірақ ол ұсынысты қабылдамайды және Кэбалды тұтқынға алып, ескірген ұшақтарды жөндеуге мәжбүрлейді. Кэбалдың көмегімен Басшының көңілі толмаған механик Гордон "Әлемнің үстіндегі қанаттармен" байланысады. Алыпты ұшқыш ұшақтар Эвритаун үстінен келіп, тұрғындарды уақытша есінен айырған "бейбітшілік газымен" жабады. Халық оянғанда, өздері "Әлемнің үстіндегі қанаттардың" бақылауында екенін және Басшының газға аллергиялық реакциядан қайтыс болғанын көреді. Кэбал оларға "Әлемнің үстіндегі қанаттар" прогресс пен бейбітшілікке толы жаңа дәуірді бастайтынын уәделейді. Кэбалдың басшылығымен "Әлемнің үстіндегі қанаттар" өркениетті одан да биік деңгейге көтереді. 2036 жылы тұрақты адамзат қазіргі заманғы жер асты қалаларында, соның ішінде жаңа Эвритауда өмір сүреді, ал өркениет, ақыры, бейбітшілік пен ғылыми прогреске арналады. Дегенмен, бәрі де жақсы емес. Суретші Теотокопулос халықты прогрестің қарқынынан "демалуды" талап етуге шақырады, бұл Айға ұшатын алғашқы ұшақпен бейнеленеді. Көпшілік Айға ұшақ жіберетін ғарыш портын жоюға әрекеттенгенде, Джон Кэбалдың немересі және қазіргі үкімет басшысы Освальд Кэбал ұшыруды алға жылдыруға мәжбүр болады. Освальд Кэбалдың қызы Кэтрин және оның әріптесі Морис Пасворти – ғарышкерлер. Зымыран ұшырылып, түнгі аспанда шағын жарық пайда болғаннан кейін, Кэбал Пасвортидің алаңдаған әкесімен адамзат прогресінің қажеттілігін талқылайды. Пасвортидің адамзат ешқашан тыныша алмайды деген алаңдаулылығына Кэбал адамзаттың ғаламды және оның құпияларын жаулап алудан басқа таңдау жоқ деп жауап береді: "Барлық ғалам немесе жоқ нәрсе? Қайсысын таңдайсың, Пасворти? Қайсысын таңдайсың?"
In 1940, businessman John Cabal, living in the city of Everytown in southern England, cannot enjoy Christmas Day as the news speaks of possible war. His guest, Harding, shares his worries, while another friend, the over optimistic Pippa Passworthy, believes that it will not come to pass, and if it does, it will accelerate technological progress. An aerial bombing raid on the city that night results in general mobilisation and then global war with the unnamed enemy. Cabal becomes a Royal Air Force pilot and serves bravely, even attempting to rescue an enemy pilot he has shot down. The war continues into the 1960s, long enough for the people of the world to have forgotten why they are fighting. Humanity enters a new dark age. Every city in the world is in ruins, the economy has been devastated by hyperinflation, and there is little technology left other than greatly depleted air forces. A pestilence known as "wandering sickness" is inflicted by aerial bombing and causes its victims to walk around aimlessly in a zombie like state before dying. The plague kills half of humanity and extinguishes the last vestiges of government. By 1970, the warlord Rudolf, known as the "Boss", has become the chieftain of what is left of Everytown and eradicated the pestilence by shooting the infected. He has started yet another war, this time against the "hill people" of the Floss Valley to obtain coal and shale to render into oil for his ragtag collection of prewar biplanes. On May Day that year, a sleek new monoplane lands in Everytown, startling the residents, who have not seen a new aircraft in many years. The pilot, a now elderly John Cabal, emerges and proclaims that the last surviving band of engineers and mechanics have formed an organisation called "Wings Over the World". They are based in Basra, Iraq, and have outlawed war and are rebuilding civilisation throughout the Near East and the Mediterranean. Cabal offers the Boss the opportunity to join Wings, but he immediately rejects the offer and takes Cabal prisoner, forcing him to repair the obsolete biplanes. With the assistance of Cabal, the Boss's disillusioned mechanic Gordon contacts Wings Over the World. Gigantic flying wing aircraft arrive over Everytown and saturate its population with a "Gas of Peace" that temporarily renders them unconscious. The people awaken to find themselves under the control of Wings Over the World and the Boss dead from a fatal allergic reaction to the gas. Cabal promises them that Wings Over the World will usher in a new age of progress and peace. Under Cabal's guidance, Wings Over the World quickly rebuilds civilisation to even greater heights. By 2036, a stable mankind is now living in modern underground cities, including the new Everytown, and civilisation is at last devoted to peace and scientific progress. All is not well, however. The sculptor Theotocopulos incites the populace to demand a "rest" from all the rush of progress, symbolised by the coming first crewed flight around the Moon. When the mob threatens to destroy the space gun that will launch the ship to the Moon, Oswald Cabal, the grandson of John Cabal and current head of government, is forced to move the launch ahead of schedule. Oswald Cabal's daughter Catherine and fellow scientist Maurice Passworthy are the astronauts. After the projectile is launched and just a tiny light in the night sky, Cabal debates the desirability of human progress with Passworthy's anxious father. To Passworthy's concern that humanity shall never be able to rest, Cabal retorts that humans have no choice but to conquer the universe and its mysteries: "All the universe or nothingness? Which shall it be, Passworthy? Which shall it be?"
Өндіріс
"Келесі күндердің оқиғалары" 1940 жылдан 2036 жылға дейінгі болашақ тарихын көрсетеді. Уэллс 1935 жылы фильм түсірілуге дейін жариялаған сценарийде немесе "жоспарында" оқиға "2054 жылы" аяқталады. Кейде Уэллстің сценарийші үшін бұрынғыдан-соңғы болмаған жобаны бақылауға алғаны туралы қате пікір қалыптасады. Плакаттар мен титрлер фильмді "Х.Г. Уэллстің Келесі күндердің оқиғалары" деп жариялайды, ал "Александр Корданың туындысы" кішірек әріптермен көрсетіледі. Шындығында, Уэллстің аяқталған туындыға бақылауы болған жоқ, нәтижесінде көптеген сахналар түсірілгенімен, қысқартылды немесе фильмге енгізілмеді. Алғашқы монтаж 130 минутқа созылған; Британдық кино цензуралық кеңесіне ұсынылған нұсқасы 117 минут 13 секунд болды; ол Ұлыбританияда 108 минут 40 секунд (кейін 98 минут 06 секундқа дейін қысқартылды) және АҚШ-та 96 минут 24 секунд болып шықты (кейінгі нұсқалары төменде келтірілген). Уэллстің сценарийі (немесе "фильмдік жоспары") және таңдалған өндіріс жазбалары 1935 жылы кітап түрінде жарық көрді және 1940 және 1975 жылдары қайта басылды. Леон Стовердің түсіндірмелерімен жарық көрген академиялық басылым 2007 жылы жарияланды. Сценарийде ешқашан түсірілмеген немесе қазір жоқ көптеген сахналар бар, бірақ сақталған түсірілімдерде жарияланбаған сценарийдегі сахналар да кездеседі (мысалы, Босс кенішті басып алғаннан кейін өткізген жеңіс кеші). Уэллс музыканы алдын ала жазып, фильмді оның айналасына құрастыруды қалаған, бірақ бұл монтаждауды қиындатар еді, сондықтан Артур Блисстің музыкасы фильмге кейіннен дәстүрлі тәсілмен қосылды. Фильмнен алынған концерттік сюита әлі де танымал; 2015 жылға дейін оның көптеген жазбалары басылып шығарылды. Фильм Денхам киностудиясында салынып жатқан кезде түсірілді. Түсірілім басталғаннан кейін, венгр абстракты суретшісі және тәжірибелі кинорежиссер Ласло Мохоли-Нагиге Everytown-ды қайта құру үшін кейбір эффектілерді жасау тапсырылды. Мохоли-Нагидің тәсілі оны абстрактілі жарық шоуы ретінде қарастыру болды, бірақ материалдың 90 секунды ғана қолданылды, мысалы, толқынды шыны артындағы қорғаныш киімді тұлға. 1975 жылдың күзінде зерттеуші тағы төрт жойылған сахнаны тапты. Фильмнің көркемдік дизайнын продюсердің ағасы Винсент Корда жасаған. Фильмдегі болашақ Everytown қаласы Лондонға негізделген: фоннан Сент-Пол соборының көшірмесін көруге болады. 1935-1936 жылдары бұл фильм британдық кассада ең танымал 16-шы фильм болды. 2005 жылы ол AFI-нің "100 жылдық фильм сазгерліктері" тізіміне ұсынылды, бұл Америка кино институты ұсынған 25 үздік фильм сазгерліктерінің тізімі. Rotten Tomatoes сайтының шолулары бойынша фильмге бекітілген рейтинг 93% құрайды, 28 шолуға негізделген, орташа бағасы 7.46/10. Сайттың консенсусы: "Дистопиялық болашақты бейнелеуде керемет көрегендікпен, "Келесі күндердің оқиғаларының" арнайы эффектілері біршама ескірген болуы мүмкін, бірақ оның күшті идеялары ескірген жоқ". 1936 жылы "The Spectator" журналына жазған Грэм Грин фильмге ара-тұра пікір білдірді. Ол "фильмнің үштен бірі керемет" екенін айтса да, екінші үштен бірі (ертеңгі әлем варварлық пен анархияға айналған кезде) сенімсіз көрінді және фильмнің соңғы үштен бірінде "Ұлы Қастандық" (жердің бұрынғы даңқын қалпына келтіруге тырысқан әуе күштерінің халықаралық ұйымы) енгізілгеннен кейін қызығушылықты жоғалта бастады. Ол үшін оптимизм мен идеализм наив көрінеді. Ғылыми фантастика тарихшысы Гэри Вестфаль: "Келесі күндердің оқиғалары ғылыми фантастика киносының алғашқы шедеврі болып саналады, ал оның ыңғайсыз қарқыны мен тартымсыз кейіпкерлеріне наразылық білдіргендер Уэллстің хабарын түсінбейді, яғни жеке адамдардың өмірі мен іс-әрекеті бүкіл адамзаттың прогресі мен тағдырына қарағанда маңызсыз". Ол сондай-ақ "фильмнің эпизодтық құрылымы мен ұлы амбициялары оны Стэнли Кубриктің "2001: Ғарыштық саяхат" фильмінің ең үлкен алдағысы етеді" деп есептеді. Шындығында, 2001-ге айналатын фильмнің алғашқы даму кезеңінде, автор Артур Кларк Кубрикке "Келесі күндердің оқиғалары" фильмін ғылыми фантастикалық фильмнің үлгісі ретінде көрсетуге рұқсат берді; алайда, Кубрикке ол ұнамады. 2001 фильмін көргеннен кейін Фредерик Поль 1968 жылғы "Галакси" журналында шағымданып жазды:
Things to Come sets out a future history from 1940 to 2036. In the screenplay, or "treatment" that Wells published in 1935, before the film was released, the story ends in "A. D. 2054". Wells is sometimes incorrectly assumed to have had a degree of control over the project that was unprecedented for a screenwriter. Posters and the main title bill the film as "H. G. Wells' Things to Come", with "an Alexander Korda production" appearing in smaller type. In fact, Wells ultimately had no control over the finished product, with the result that many scenes, although shot, were either truncated or not included in the finished film. The rough cut reputedly ran to 130 minutes; the version submitted to the British Board of Film Censors was 117m 13s; it was released as 108m 40s (later cut to 98m 06s) in the UK, and 96m 24s in the United States (see below for later versions). Wells's script (or "film treatment") and selected production notes were published in book form in 1935 and reprinted in 1940 and 1975. An academic edition annotated by Leon Stover was published in 2007. The script contains many scenes that were either never filmed or no longer exist, although the extant footage also includes scenes not in the published script (e. g. the Boss's victory banquet after the capture of the colliery). Wells originally wanted the music to be recorded in advance, and have the film constructed around the music, but this would have impeded editing, and so the score, by Arthur Bliss, was fitted to the film afterwards in a more conventional way. A concert suite drawn from the film has remained popular; as of 2015, numerous recordings of it were still in print. The film was made at Denham Film Studios, while the site was still under construction. After filming had already begun, the Hungarian abstract artist and experimental filmmaker László Moholy Nagy was commissioned to produce some of the effects sequences for the re building of Everytown. Moholy Nagy's approach was partly to treat it as an abstract light show, but only some 90 seconds of material was used, e. g. a protective suited figure behind corrugated glass. In the autumn of 1975 a researcher found a further four sequences which had been discarded. The art design in the film is by Vincent Korda, brother of the producer. The futuristic city of Everytown in the film is based on London: a facsimile of St Paul's Cathedral can be seen in the background. It was the 16th most popular film at the British box office in 1935–36. In 2005, it was nominated for the AFI's 100 Years of Film Scores, a list of the top 25 film scores unveiled by the American Film Institute. Review aggregator website Rotten Tomatoes reports an approval rating of 93%, based on 28 reviews, with an average rating of 7.46/10. The site's consensus read: "Eerily prescient in its presentation of a dystopian future, Things to Come's special effects may be somewhat dated, but its potent ideas haven't aged at all." Writing for The Spectator in 1936, Graham Greene gave the film a mixed review. Although he made it clear that "a third of the film is magnificent", he felt that the second third (as the world of tomorrow reverts to barbarism and anarchy) seemed implausible, and began to lose interest with the introduction of the "Great Conspiracy" (an international force of airmen bent on restoring Earth's former glory) in the last third of the film. The optimism and idealism comes off as naive for him. Science fiction historian Gary Westfahl has stated, "Things to Come qualifies as the first true masterpiece of science fiction cinema, and those who complain about its awkward pace and uninvolving characters are not understanding Wells's message, which is that the lives and actions of individuals are unimportant when compared to the progress and destiny of the entire human race". He also considered that "the film's episodic structure and grand ambitions make it the greatest ancestor of Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey". Indeed, during early development of what would become 2001, co writer Arthur C. Clarke had Kubrick watch Things to Come as an example of a grounded science fiction film; Kubrick, however, disliked it. After seeing 2001, Frederik Pohl complained in a 1968 Galaxy editorial:
Ұзақтығы, шығарылымдары және сақталған нұсқалары
Фильмнің бастапқы монтаждалған нұсқасы 130 минуттық болды, ал Британдық киноцензуралар кеңесіне (BBFC) жіберілген нұсқасы 117 минут 13 секундтық болды. 1936 жылғы 21 ақпандағы Ұлыбританиядағы премьерасы мен бастапқы көрсетілімі кезінде бұл 108 минут 41 секундқа дейін қысқартылды, ал 1936 жылғы 18 сәуірде премьерасы өткен американдық нұсқасы 96 минут 31 секундқа дейін қысқартылды. 1936 жылдың соңында Уильям Хиндс бірлесіп құрған тарату компаниясы арқылы Ұлыбританияда 98 минут 07 секундтық нұсқа таралымға түсті. 1948 жылы British Lion Films компаниясы қайта шығарған американдық 96 минут 31 секундтық нұсқасы үш бөлімді алып тастау арқылы 93 минут 19 секундқа дейін, ал кейіннен тағы бір бөлімді алып тастау арқылы 92 минут 44 секундқа дейін қысқартылды. 96 минут 31 секундтық және 92 минут 44 секундтық нұсқаларындағы барлық материалды, сондай-ақ басқа да бірнеше сахналарды қамтитын шамамен 106 минут 04 секундтық нұсқаның үздіксіз сценарийі бар. Бұл ұзақтықтағы нұсқаның қандай да бір уақытта таралымда болған-болмағаны немесе ол премьера мен көрсетілім нұсқалары арасындағы аралық кезең болған-болмағаны белгісіз. Көптеген жылдар бойы фильмнің негізгі сақталған нұсқасы 92 минут 44 секундтық нұсқа болды (PAL немесе SECAM бейне жүйелерін пайдаланатын елдерде ол тура 89 минутқа дейін созылады). 1970 жылдардың соңынан бастап 2007 жылға дейін бұл Ұлыбританиядағы құқық иелерінен "ресми түрде" қолжетімді болған жалғыз нұсқа болды. АҚШ-та 92 минут 44 секундтық нұсқа ең көп таралған болса да, 96 минут 31 секундтық нұсқада болған төрт фрагментті қамтитын нұсқа да таралымда болды, бірақ 92 минут 44 секундтық нұсқада болмаған, басқа қысқаруларға байланысты соңғысынан аздап қысқа болды.
The rough cut of the film was 130 minutes in length, while the version submitted for classification by the British Board of Film Censors (BBFC) was 117m 13s. By the time of the 21 February 1936 UK premiere and initial release, this had been reduced to 108m 41s, while the American print premiered on 18 April 1936 was further cut to 96m 31s. By late 1936, a 98m 07s print was in circulation in the UK, a film distribution company co founded by William Hinds. The 96m 31s American print was cut down to 93m 19s by the removal of three sections of footage for a reissue by British Lion Films in 1948, and subsequently to 92m 44s by the removal of one more segment. A continuity script exists for a version of approximately 106m 04s, which contains all the material in the 96m 31s and 92m 44s versions, plus a number of other sequences. It is not known if a version of this duration was actually in circulation at any time, or if it was simply an intermediate stage between the premiere and release versions. For many years, the principal surviving version of the film was the 92m 44s print (in countries using PAL or SECAM video systems, it runs to 89m exactly). From at least the late 1970s until 2007, this was the only version "officially" available from the rights holders in the UK. In the United States, although the 92m 44s version was most prevalent, a version was also in circulation that included the four pieces of footage that were in the 96m 31s print, but not the 92m 44s version, although due to other cuts, actually ran shorter than the latter.
Үй медиасы
92м 44с-тың қысқартылған нұсқасы Рейн Гаррихаузеннің (фильмнің түсіріліміне қатысы жоқ) қадағалауымен Legend Films компаниясы арқылы цифрлық түрде қалпына келтіріліп, түстелді және 2007 жылдың басында АҚШ-та DVD форматында жарық көрді. 2007 жылдың мамыр айында Ұлыбританиядағы Network DVD компаниясы фильмнің қалған ең ұзын нұсқасы – 96м 31с нұсқасының цифрлық түрде қалпына келтірілген көшірмесін шығарды. Екі дискілік жинаққа сондай-ақ "Виртуалды кеңейтілген нұсқа" да кіреді, онда жоқ және түсірілмеген бөліктердің көпшілігі өндіріс суреттерімен және сценарий үзінділерімен көрсетілген. 2011 жылы Network компаниясы бұл басылымның жаңартылған және кеңейтілген нұсқасын HD Blu-ray форматында шығарды. The Criterion Collection 2013 жылдың 18 маусымында Солтүстік Америкада 96м 31с нұсқасын DVD және Blu-ray форматында жарыққа шығарды. Оған Moholy Nagy-дің пайдаланылмаған кадрлары қосымша материал ретінде енгізілген.
A cut version of the 92m 44s print was digitally restored and colourised by Legend Films, under the supervision of Ray Harryhausen (who had no connection with the making of the film) and released on DVD in the United States in early 2007. In May 2007, Network DVD in the UK released a digitally restored copy of the 96m 31s version, the longest version remaining of the film. The two disc set also contains a "Virtual Extended Version" with most of the missing and unfilmed parts represented by production photographs and script extracts. In 2011 Network released an updated and expanded version of this edition on Blu ray in HD. The Criterion Collection released the 96m 31s print on DVD and Blu ray in North America on 18 June 2013. This includes the unused Moholy Nagy footage as an extra.
Авторлық құқық мәртебесі
Фильм 1964 жылы АҚШ-та жаңарудан бас тарту салдарынан жалпыға қолжетімді болғанмен, Ұлыбританияда, Еуропалық Одақта және басқа елдерде авторлық құқық күшінде қалды. Ұлыбританияда фильмдерге авторлық құқық «драмалық туынды» ретінде шығарылған жылдың соңынан бастап немесе режиссердің, сценарийшінің (немесе түпнұсқа әңгіменің авторының) немесе түпнұсқа музыканың композиторының қайсысы соңғы болса, сол жылдан бастап жетпіс жылға дейін сақталады. Композитор Артур Блис 1975 жылы қайтыс болғандықтан, авторлық құқық 2045 жылдың 31 желтоқсанынан кейін ғана тоқтатылады. Қазіргі авторлық құқықтың иесі – ITV Global Entertainment Ltd., ал ең ұзақ сақталған түпнұсқа нитратты көшірме BFI Ұлттық мұрағатында сақталады, 1936 жылдың наурыз айында Лондон фильмдері жаңа құрылған Ұлттық кино кітапханасына 96 минут 31 секундтық көшірмені тапсырған. Фильм 1996 жылы Уругвай келісімдері шеңберінде АҚШ-та авторлық құқыққа қайта ие болды. Бұл заң, басқа шаралармен қатар, АҚШ авторлық құқық заңнамасын өзгертіп, егер олар өз елінде әлі де авторлық құқықпен қорғалса, АҚШ-тан тыс фильмдерге авторлық құқықты қайтаруға мүмкіндік берді. Кейіннен URAA-ға қарсы Голан Гонзалес ісі қозғалды, бастапқыда сәтсіз аяқталды, кейін жартылай сәттілікке жетті, бірақ Голан Холдер ісінде бұл шағымдар жоққа шығарылды және бұрын жалпыға қолжетімді болған туындыларға авторлық құқықты қайтаруға халықаралық келісімдердің қабілеттілігін растайтын жаңа принцип қалыптасты.
Although the film lapsed into the public domain in the US in 1964 due to non renewal, copyright remained in force in the UK, the European Union, and elsewhere. In the UK, copyright for films as "dramatic works" subsists for seventy years after the end of the year of release, or the death of either the director, the writer (or author of original story), or the composer of original music, whichever is the latest. As the composer, Arthur Bliss, did not die until 1975, copyright will not expire until after 31 December 2045. The current copyright holder is ITV Global Entertainment Ltd., while the longest surviving original nitrate print is held by the BFI National Archive, a copy of the 96m 31s print donated by London Films to the newly formed National Film Library in March 1936. The film came back into copyright in the US in 1996 under the Uruguay Round Agreements Act (URAA), which, among other measures, amended US copyright law to reinstate copyright on films of non US origin if they were still in copyright in their country of origin. The URAA was subsequently challenged in Golan v. Gonzales, initially unsuccessfully, later with partial success, but the challenge was ultimately defeated in Golan v. Holder and a new principle established that international agreements could indeed restore copyright to works which had previously come into the public domain.