Кіріспе

Аштон, Сталибридж және Ливерпуль қосылыс темір жолы 1846 жылы Линдердегі Аштон индустриалды қаласын дамып келе жатқан темір жол желісіне, әсіресе Ливерпуль портына қосу мақсатымен ашылды. Бұл қысқа желі болды, Манчестер және Лидс темір жолымен Майлс Платтингте (Манчестердің шығысында) біріктірілді, ал Ливерпульмен байланыс сол желі және Ливерпуль мен Манчестер темір жолы арқылы жүзеге асты. Қазіргі Манчестер Пикадилли станциясына жақын Ардвикке дейінгі тармақ желісі салынды, ол жолаушылар мен жүк тасымалын Батыс Мидлендс және Оңтүстік Англияға қамтамасыз етті. AS&LJR Манчестер және Лидс темір жолымен тығыз байланыста болды, ал 1847 жылы екі компания, сондай-ақ құрылысы жалғасып жатқан тағы бір желі біріктіріліп, біріккен компания Ланкашир және Йоркшир темір жолы деп аталды. Ардвик тармағы бірігуден кейін ғана ашылды. Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы Хаддерсфилд арқылы Лидске қарай бағыт құрғанда, оның пойыздары Манчестерден Сталибриджге дейінгі AS&LJR желісін пайдаланды, сондықтан AS&LJR маңызды магистральдың бір бөлігіне айналды. Шағын желілердің көп бөлігі қазірге дейін қолданыста.

Тұжырымдама

Манчестер мен Лидс темір жолы орнықтырғаннан кейін, оның директорлары қай филиалдарды пайдалы салуға болатынын ойлай бастады. 1843 жылы оның инженеры Томас Лонгридж Гучқа қолайлы тармақтарды зерттеу тапсырылды. Олардың бірі Майлс Платтингтен Аштон мен Сталибриджге, ал қысқа тармағы Ардвикке дейін болды. Сол кезде Аштонда 40 000 адам тұрды, ал оның өндіріс өнеркәсібі ең жақын станцияға – 3 км қашықтықтағы Гид Бриджге, Шеффилд, Аштон-андер-Лайн және Манчестер темір жолына, сондай-ақ қаланың шикізаты үшін маңызды порт болған Ливерпульге жүк тасымалдауға тәуелді болды, сол кездегі тауарлар Манчестер арқылы жолмен тасымалданды. Гучтың зерттеуі желінің мүмкін екенін көрсетті, ал құрылыс 1844 жылғы 19 шілдедегі Аштон, Сталибридж және Ливерпуль қосылыс темір жолы заңымен бекітілді. Манчестер және Лидс темір жолына AS&LJR сатып алуға немесе жалға алуға рұқсат берілді. Ливерпульге жасалған сілтеме M&LR арқылы Ливерпуль және Манчестер темір жолымен жаңа байланысқа қатысты, Ливерпульге салу ниеті болған жоқ. Сол күні Шеффилд, Аштон және Манчестер темір жолының Сталибридж тармағына да рұқсат берілді. (SA&MR кейін 1847 жылы Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды.) Екі Сталибридж терминалдық станциясы бірінің қасына бірі салынуға тиіс болды. 1845 жылғы 21 шілдедегі Аштон, Сталибридж және Ливерпуль қосылыс темір жолы заңы Майлс Платтингтен Ардвикке дейінгі тармаққа рұқсат берді, ол Манчестер және Бирмингем темір жолымен (кейін Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы) байланысты, Store Street (кейін Лондон жолы) станциясына қарайтын болды.

Құрылыс және ашылу

Негізгі желі екі бөлімде салынды, сәйкесінше Хемингуэй мен Пирсон және Хардинг мен Кроппер компанияларымен. Паркте ағаштан жасалған виадуктен басқа, Медлок өзенінің үстінде де виадук болды, ол 30 футтық (9 метрлік) жабысқан 10 тас аркадан тұрды және жалпы ұзындығы 400 фут (122 метр) болды. Аштон Мосс тұсында терең қазба жасау қажет болды, ал жердің жағдайы өте қиын болды. Темір жол батпақты жерді кесіп өтетін жерде, жер 500 футқа дейін қазылып, содан кейін бұталар мен сазбен толтырылып, балласт төселді. Сол жердегі рельстер бойлық ағаш тіреулерге орнатылды. Майлс Платтингте жаңа торапқа көшірілген станция салынды. Желінің ұзындығы 6 миль (10 км) болуы тиіс еді; ол бір жол ретінде салынды, бірақ жұмыстардың барлығы, Медлок виадугін қоспағанда, екі жол еніне сай жасалды. Аштон станциясы – теміржолдың үстінде 46 метрлік, ал аралығы 18 метрлік шатыры бар үлкен, ыңғайлы тас ғимарат болды. Майлс Платтингтен Аштонға дейінгі желі 1846 жылдың 6 сәуірінде Сауда кеңесі үшін генерал Пасли тексерді, және оның мақұлдауынан кейін 13 сәуірде ашылды: алғашқы күні 1100 жолаушы тасымалданды. Ол Майлс Платтингте Манчестер және Лидс темір жолымен байланысты, және Ливерпуль және Манчестер темір жолы арқылы Ливерпульге тікелей қатынас мүмкін болды. 23 қыркүйекте Пасли филиалдың қалған бөлігін тексерді, ал ол 5 қазанда Сталибриджге дейін ашылды. Сталибридждегі станция бір платформасы бар қарапайым құрылым болды. 1847 жылдың 8 маусымында желіні екі еселеу жөніндегі келісім-шарт Гилл мен Чайлд компаниясына тапсырылды. Жұмыс баяу ілгерілеп, Медлок виадугін қоспағанда, 1849 жылдың 1 наурызына дейін аяқталды, бірақ екінші жолды ашуға рұқсат 1 тамызға дейін кешіктірілді. 1849 жылдың ақпан айында виадукті кеңейту жөніндегі келісім-шарт Child & Barker компаниясына тапсырылды және 1849 жылдың соңына қарай аяқталды. Кеңейту солтүстік жағында қосымша бір жол енінен тұрды.

Ардвик филиалы

Ардвик филиалы Майлс Платтингтен 1 миль (2 км) ұзындықта болуы тиіс болды. Жұмыс 1845 жылдың жазында басталды, бірақ ілгерілеу баяу болды және 1848 жылдың 11 наурызында Ардвик виадугінің бірнеше аркаларының құлауына байланысты кешікті. 1848 жылдың 20 қарашасында тек жүк тасымалы үшін бір жол ашылды, ал бұл желі тез арада керамика өндіретін аймақтар мен оңтүстік-батыстан Халл және Батыс Ридингке дейінгі маңызды байланысқа айналды. Тұрақты жолаушылар пойыздары 1852 жылдың соңында жүре бастады; Майлс Платтинг және Ардвикте Рочдейлден және одан әрі Лондонға бару үшін қосылыстар ұйымдастырылды. 1865 жылдың 19 сәуірінде филиалды екі жолға дейін кеңейту туралы бұйрық берілді, ал екінші жол 7 тамызда дайын болды.

Ланкашир және Йоркшир теміржолының құрылуы

Аштон, Сталибридж және Ливерпуль қосылыс темір жолы әрқашан Манчестер және Лидс темір жолымен тығыз байланыста болды, ал 1846 жылы бірігу туралы шешім қабылданды, сонымен қатар рұқсат етілген, бірақ салынбаған Уэйкфилд, Понтефракт және Гуль темір жолын да қамтуға. M&LR өз ықпалын кеңейтуді белсенді түрде жүргізіп жатты, ал оның бастапқы атауы енді сәйкес келмейтін болды, сондықтан бірігу аясында атау өзгертілді: біріктірілген компания Ланкашир және Йоркшир темір жолы деп аталды. Бірігу және атау өзгерту 1847 жылғы 9 шілдедегі заңмен расталды.

Сталибридж - Хаддерсфилд

Лидс пен Манчестер темір жолының Нормантон арқылы салған айнала жолы, қысқа жолдардың дамуына ықпал етті, ал тәуелсіз Лидс, Дьюсбери және Манчестер темір жолы 1845 жылғы 30 маусымда Лидстен Купер көпіріне дейінгі жолды салу үшін тіркелді. Келесі айда, 1845 жылғы 21 шілдеде Хаддерсфилд және Манчестер темір жолы мен канал компаниясына рұқсат берілді. Бұл 1811 жылы салынған каналдың қайта ұйымдастырылуы болды. Жаңа темір жол Купер көпірінің жанынан Хаддерсфилд арқылы Шеффилд, Аштон-андер-Лин және Манчестер темір жолының Сталибридж станциясына дейін жүреді. 1847 жылы SA&MR да қайта ұйымдастырылып, Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолы деп аталды. Екі жаңа желі бірге Лидстен Манчестерге жаңа, қысқа маршрут құрады, ол SA&MR желісі арқылы Манчестерге жетті. 1845 жыл темір жолға рұқсат берудің ең табысты жылы болды: Манчестер және Бирмингем темір жолына Стокпорттың солтүстігіндегі Хитон Норристен Шеффилд, Аштон-андер-Лин және Манчестер темір жолының Гид Бриджіне дейінгі тармақ салуға рұқсат берілді. 1846 жылғы 6 шілдедегі заңмен Манчестер және Бирмингем темір жолы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолын (LNWR) құру үшін басқаларымен бірікті. M&BR ұзақ уақыт бойы Лидске бағыт іздеді, ал енді (LNWR ретінде) бұл мүмкін болды. 1847 жылы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы Лидс, Дьюсбери және Манчестер темір жолы мен Хаддерсфилд және Манчестер темір жолының иелігіне ие болды, екеуі де әлі салынып жатқан еді. Олар аяқталғаннан кейін LNWR-дің Стокпорттан Лидске дейінгі өз желісі болады; алайда оның Манчестер мен Сталибридж арасында өз желісі болмады. Хаддерсфилдтік рұқсат Сталибридждегі SA&MR-ге қосылуды, Гид Бридж арқылы Манчестерге жетуді көрсетті, бірақ LNWR қазір Ланкашир және Йоркшир темір жолының бөлігі болып табылатын Сталибридж, Аштон және Ливерпуль қосылыс желісіне қосылуды таңдады. 1849 жылғы 1 тамызда Хаддерсфилд пен Сталибридж арасындағы жол және L&YR-ге қосылу қозғалысқа ашылды және сол күні LNWR бұрынғы SA&LJR желісі арқылы Манчестер мен Лидс арасында пойыздар жүргізе бастады. LNWR-дің Хитон Норрис – Гид Бридж желісі де сол күні ашылды. MS&LR станциясы Сталибриджде барлық жолаушылар үшін пайдаланылды, ал бұрынғы SA&LJR станциясы жүк станциясы болды. Сол күні Сталибридждегі L&YR пойыздары бұрынғы Манчестер және Лидс темір жол стансасынан MS&LR станциясына көшірілді. 1858 жылы кеңейтілді, бірақ ол әлі де қанағаттандырмайтын болды. L&YR пойыздары оны 1869 жылғы 1 қазанға дейін пайдаланды, бірақ ондағы жағдайға наразы болғандықтан, бұрынғы станциясына оралды. Бұл станция 1917 жылғы 2 сәуірге дейін пайдаланылды, содан кейін L&YR ортақ станцияны пайдалану құқығынан бас тартты, ол MS&LR және LNWR-дің бірлескен меншігіне өтті. 1885 жылғы 21 мамырда жаңа және жақсартылған станция пайдалануға берілді.

Кейінгі байланыстар

1865 жылғы 6 наурызда Бесвикке қысқа жүк тармағы ашылды және ол жалпы тауарлармен қатар, сонымен қатар соңғы станциясына жақын орналасқан шахтадан көмір тасыды. 1885 жылғы 16 шілдедегі Мидленд темір жолы заңы Шеффилд және Мидленд темір жол компаниялары комитетінің желісінен L&YR Ardwick тармағына Анкоттс қисығына рұқсат берді. 1884 жылғы 26 қарашадағы келісімге сәйкес, Мидленд темір жолына L&YR желісінде Ancoats-тан Манчестер Викторияға және Hellifield-ке дейін, сондай-ақ Ливерпуль биржасынан Блэкбернге дейін пойыз жүргізуге рұқсат берілді. Ancoats қисығы 1889 жылғы 1 шілдеде әдеттегі жолаушылар пойыздары үшін ашылды, бұл Лондон Сент-Панкрас станциясынан Манчестер Викторияға тікелей қатынас жасауға мүмкіндік берді. Келесі 20 жыл бойы Манчестерден Блэкбернге барған пойыздардың көп бөлігі, оның ішінде барлық жылдам жолаушылар пойыздары Мидленд темір жолымен, Лондон Сент-Панкрас станциясынан Блэкбернге дейін вагондармен жүргізілді. 1890 жылғы 21 қыркүйекте Сталибридж желісінен Ардвикке қарай шығыстан оңтүстікке қарайғы қосылыс пайдалануға берілді; ол Филипс Парк No. 1 және Филипс Парк No. 2 қиылыстары арасындағы Park East Fork деп аталды. Бұл 1891 жылғы заңмен кері күшпен бекітілді. Майлз Платтингте (Brewery Sidings Junction мен Ashton Branch Sidings) шығыстан солтүстікке қарайғы шұңқыр 1901 жылғы L&YR заңымен бекітілді; ол 1906 жылғы 29 қаңтарда ашылды және көбінесе жүк пойыздары үшін пайдаланылды.

Медлок көпір жолы

1880 жылдардың басында виадукт астындағы көмір қазу жұмыстарының нәтижесінде қауіпті болып қалды және бұрынғы виадукттің орнына солтүстік жағында жаңа екі жолдан тұратын құрылыс салынып, толығымен жаңартылды.

Қазіргі заман

2020 жылы AS&LJR негізгі желісі Манчестерден Лидске Хаддерсфилд арқылы өтетін негізгі желінің бөлігі ретінде қолданылады. Тек Сталибриджтегі шеткі бөлігі жабылды, себебі негізгі желінің жалғасы бұрынғы Ұлы Орталық және LNWR станцияларын пайдаланады. Майлс Платтингтегі шығыс қисығы да жүк тасымалы үшін қолданылады. Ардвик тармағы да қолданыста, бірақ Ардвикке жақындаған оңтүстік шеткі бөлігі жабылды; желі шығысқа қарай Мидленд темір жолының Анкоатс қисығы арқылы жалғасады. Филипс Парктің шығыс қисығы да әлі қолданыста. Бұл желілерде жоспарланған жолаушылар қызметі жоқ.

Парламент актілері AS&LJR-ге қатысты

Аштон, Сталибридж және Ливерпуль түйіспелі теміржол туралы 1844 жылғы заң (7 және 8 Vict. c. lxxxii), 19 шілде 1844: AS&LJR теміржолын құра отырып, Майлс Платтингтен Сталибриджге дейінгі желіге рұқсат берді.
Шеффилд, Аштон-андер-Лайн және Манчестер теміржолы. (Аштон-андер-Лайн және Сталибридж тармағы) туралы 1844 жылғы заң (7 және 8 Vict. c. lxxxiii), 19 шілде 1844: SA&MR теміржолының Сталибриджге дейінгі тармағына рұқсат берді.
Аштон, Сталибридж және Ливерпуль түйіспелі теміржол туралы 1845 жылғы заң (8 және 9 Vict. c. cix), 21 шілде 1845: Ардвик тармағына рұқсат берді.
Ланкашир және Йоркшир теміржолы туралы 1847 жылғы заң (10 және 11 Vict. c. clxvi), 9 шілде 1847: AS&LJR теміржолын L&YR теміржолымен біріктіруге рұқсат берді.
Мидленд теміржолы (Қосымша өкілеттіктер) туралы 1885 жылғы заң (48 және 49 Vict. c. xc), 16 шілде 1885: MR Ancoats Curve-ға L&YR Ardwick тармағына рұқсат берді.
Ланкашир және Йоркшир теміржолы туралы 1891 жылғы заң (54 және 55 Vict. c. xcix), 3 шілде 1891: Park East Fork-қа ретроспективті рұқсат берді.
(1 Edw. 7. c. cvii), 26 шілде 1901: Майлс Платтингтегі шығыстан солтүстікке қарайғы жалғауға рұқсат берді.