Батыс Австралияның саяхатшы-саяси қайраткері Генри Брюс Лефрой

Кіріспе

Австралиялық саясаткер, саяхатшы сэр Генри Брюс Лефрой (1854 жылдың 24 наурызы – 1930 жылдың 19 наурызы) – Батыс Австралияның он бірінші премьер-министрі.

Өмірбаян

Лефрой 1854 жылдың 24 наурызында Батыс Австралияның Перт қаласында дүниеге келген. Оның әкесі – Энтони О’Грейди Лефрой, ол 30 жылдан астам уақыт бойы Батыс Австралияның колониялық қазынашысы болған. Алғашқыда Перттегі Макнайт мектебінде білім алған, кейін Англияға барып, Эксмуттағы дайындық мектебінде, содан кейін Эльстриде және, ақырында, 1868 жылдан 1872 жылға дейін Рагбиде оқуын жалғастырған. 1893 жылы Лефрой Батыс Австралияға оралып, 1897 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін мұрагерлік алған Уэлибингтегі әкесінің шаруашылығын басқаруды қолға алды. Лефрой 1872 жылдан 1899 жылға дейін Виктория Плейнс жолдар кеңесінің мүшесі болды және 1876 жылдан 1897 жылға дейін оның төрағасы қызметін атқарды. 1874 жылы ол бейбітшілік судьясы болып тағайындалды және бір кездегі жергілікті білім беру кеңесінің мүшесі болды. 1880 жылдың 15 сәуірінде Пертте Роза Агнес Виттеномға үйленді, олардың үш ұлы мен бір қызы болды. 1892 жылдың 2 тамызында Лефрой Батыс Австралияның Мур заң шығарушы ассамблеясының депутаты болып сайланды. 1897 жылдың 12 мамырында Джон Форрест үкіметінде білім министрі болып тағайындалды. Ол бұл лауазымды 1898 жылдың 28 сәуіріне дейін атқарды, содан кейін кендер министрі болды. 1901 жылдың 24 сәуіріндегі сайлауға қатыспағандықтан, парламент 27 мамырда қайта жиналғанда министрліктен босады. 1901 жылдың шілдесінен 1904 жылға дейін Лефрой Лондонда Батыс Австралияның бас өкілі болды. Лондонға келген кезінде оның алғашқы әйелі 1902 жылдың 17 сәуірінде қайтыс болды. 1903 жылы ол CMG орденімен марапатталды, ал 1904 жылдың 23 қарашасында Лондонда Мадлен Эмили Стюарт Уолфордқа үйленді. Оның екінші әйелінен екі ұлы мен бір қызы дүниеге келді. Батыс Австралияға оралғаннан кейін Лефрой Батыс Австралияның Заң шығарушы кеңесінде Метрополитенді қала маңы округіне сайлануға тырысты, бірақ сәтті болмады. Ол 1906 жылдан 1909 жылға дейін Виктория Плейнс жолдар кеңесінің мүшесі болды, содан кейін 1909 жылдан 1917 жылға дейін Мура жолдар кеңесінің төрағасы болды. 1911 жылдың 3 қазанында Лефрой он жылдан астам үзілістен кейін Мур заң шығарушы ассамблеясының депутаты болып қайта сайланды. 1915 жылы ол Джеймс Митчеллдің орнын Либералдық партияның депутаты ретінде иеленді. 1916 жылдың 27 шілдесінде Франк Уилсонның екінші үкіметінде жер және ауыл шаруашылығы министрі болып тағайындалды. Уилсон үкіметі парламенттік қолдауды сақтауда қиындықтарға тап болды және премьер-министр Билли Хьюздің федералдық деңгейде Ұлттық партияны құрудағы табысын қайталауға тырысу үшін қысымға ұшырады. 1917 жылдың мамырында Ұлттық партия құрылды, бірақ партия министрлікті қайта құру үшін жасырын дауыс беруге шешім қабылдады. Уилсон мен оның үш министрі отырыстан шығып кетті. Лефрой партияда қалып, партия басшысы болып сайланды. Уилсонның премьер-министрліктен кетуден басқа жолы болмады, ал Лефрой 1917 жылдың 28 маусымында Батыс Австралияның премьер-министрі болды. Лефройдың бүкіл министрлігі парламенттік партияның барлық мүшелерімен сайланды, және бұл Батыс Австралияның лейбористік емес үкіметі осылайша сайланған жалғыз үкімет болып қала береді. Бұл топтың құрамы үйлесімсіз болды, сондықтан Лефройдың премьер-министрлік қызметі ішкі жанжалдармен, фракциялық тартыстармен және тәртіпсіздікпен ерекшеленді. Бірде Лефройдың білместен Корольдік комиссия жарияланды, ал басқа бір жағдайда қазынашы Роберт Робинсон қазынашы Джеймс Гардинердің бюджетіне басқа министрлер кабинетінің қалауына қарсы түзетулерді қабылдады. 1919 жылдың 9 сәуірінде Лефрой басшылыққа қарсы шықты және өзінің бірнеше министрлері дауыс беруден бас тартқандықтан, өмір сүру үшін өзінің шешуші дауысын қолдануға мәжбүр болды. Маккалум Смит бұл ұятты ақпаратты баспасөзге жіберген кезде, Лефрой 1919 жылдың 17 сәуірінде премьер-министр және Ұлттық партияның басшысы лауазымынан кетті, ал оның орнына Хал Коулбач сайланды. Лефрой Мур округінің депутаты болып қала берді, бірақ 1921 жылдың 12 наурызындағы жалпы сайлауда жеңілді. Ол қалған өмірін Уэлибингте өткізді, 1930 жылдың 19 наурызында қайтыс болды.

Lefroy was born in Perth, Western Australia on 24 March 1854. His father was Anthony O'Grady Lefroy, Colonial Treasurer of Western Australia for over 30 years. Educated initially at Mrs McKnight's School in Perth; later he travelled to England, where he continued his studies at the Preparatory School at Exmouth, then at Elstree and finally at Rugby from 1868 to 1872. In 1893 Lefroy returned to Western Australia to take over management of his father's farm at Walebing, which he inherited upon his father's death in 1897. Lefroy was a member of the Victoria Plains Road Board from 1872 until 1899, and its chairman from 1876 to 1897. In 1874 he was appointed a Justice of the Peace, and he was for a time a member of the local Board of Education. He married Rose Agnes Wittenoom in Perth on 15 April 1880, and they had three sons and a daughter. On 2 August 1892, Lefroy was elected to the Western Australian Legislative Assembly seat of Moore in a by election. On 12 May 1897, he was appointed Minister for Education in John Forrest's government. He held this portfolio until 28 April 1898, when he instead became Minister for Mines. He did not contest the election of 24 April 1901, and so ceased to be a minister when parliament reconvened on 27 May. From July 1901 until 1904, Lefroy was Agent General for Western Australia in London. During his time in London, his first wife died on 17 April 1902. In 1903, he was appointed CMG, and on 23 November 1904, he married Madeleine Emily Stewart Walford in London. He had two sons and a daughter by his second wife. After returning to Western Australia, Lefroy unsuccessfully contested the Metropolitan Suburban Province in the Western Australian Legislative Council. He was again a member of the Victoria Plains Road Board from 1906 to 1909, and was then chairman of the Moora Roads Board from 1909 until 1917. On 3 October 1911, Lefroy was again elected to the Legislative Assembly seat of Moore, after a hiatus of over ten years. In 1915, he replaced James Mitchell as deputy of the Liberal Party. He was appointed Minister for Lands and Agriculture in Frank Wilson's second government on 27 July 1916. Wilson's government had difficulty maintaining parliamentary support, and was put under pressure to try to repeat the success at federal level of Prime Minister Billy Hughes in forming a Nationalist Party. A Nationalist Party was formed in May 1917, but the party voted to reconstruct the ministry by caucus election. Recognising that the intention was to oust the present ministry, Wilson and three of his ministers walked out of the meeting. Lefroy remained, and was elected leader of the party. Wilson then had no choice but to resign as premier, and Lefroy became Premier of Western Australia on 28 June 1917. Lefroy's entire ministry was elected by the whole parliamentary party, and it remains the only non Labor government of Western Australia to be chosen in this way. It was an ill assorted group, and consequently Lefroy's premiership was marked by infighting, factionalism and a lack of discipline. On one occasion a Royal Commission was announced without Lefroy's knowledge; and on another occasion the acting treasurer Robert Robinson accepted amendments to treasurer James Gardiner's budget against the wishes of other cabinet ministers. Lefroy was challenged for the leadership on 9 April 1919, and needed his own casting vote to survive because a number of his ministers declined to vote. When MacCallum Smith leaked this embarrassing information to the press, Lefroy resigned as premier and leader of the Nationalist Party on 17 April, and Hal Colebatch was elected in his place. Lefroy continued as member for Moore but was defeated at the general elections of 12 March 1921. He spent his remaining years at Walebing, dying there on 19 March 1930.