Роберт Шуманның скрипкалық сонатасы №1: Талдау және тарихы
Violin Sonata No. 1 (Schumann)
Роберт Шуманның A minor сонатасы (Op. 105) – 1851 ж. жазылған скрипка мен фортепианоға арналған туынды. Композитор өзінің бұл шығармасына наразы болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роберт Шуманның А минорындағы 1-скрипкалық сонатасы, Op. 105, 1851 жылдың 12-16 қыркүйегі аралығында жазылған. Шуманның осы шығармаға наразы екені айтылған ("Маған скрипка мен фортепианоға арналған бірінші соната ұнамады, сондықтан екіншісін жаздым, оның бұрыңғысынан жақсырақ шыққанын үміттенемін"). Бұл жыл Рейн симфониясының тұңғыш көрсетілісімен қатар, Төртінші симфонияның маңызды өңделісі, Үшінші фортепиано триосы, Der Rose Pilgerfahrt ораториясы, көптеген фортепиано туындылары және оның екі концерттік увертюрасы – Шекспирден алынған "Юлий Цезарь" және Гетеден алынған "Германн мен Доротея" да жазылған. Алғашқы жеке орындалысы 1851 жылдың 16 қазанында Клара Шуман мен Вильгельм Иосиф фон Василевскийдің орындауында болды. Ал ресми тұңғыш көрсетілісі 1852 жылдың наурыз айында Клара Шуман мен Фердинанд Дэвидтің орындауында өтті.
The Violin Sonata No. 1 in A minor, Op. 105 of Robert Schumann was written the week of 12–16 September 1851. Schumann was reported to have expressed displeasure with the work ("I did not like the first Sonata for Violin and Piano; so I wrote a second one, which I hope has turned out better"). This was also the year of the premiere of the Rhenish symphony, and among compositions the substantial revision of the Fourth Symphony, the Third Piano Trio, the oratorio Der Rose Pilgerfahrt, a number of piano works and two of his concert overtures, Julius Caesar (after Shakespeare) and Hermann und Dorothea after Goethe. The first private performance was on 16 October 1851 by Clara Schumann and Wilhelm Joseph von Wasielewski. It was given its official premiere by Clara Schumann and Ferdinand David in March 1852.
" Мифтік көрініс "
Бірінші бөлім құмарлықпен басталады, ал тақырыпты алғаш скрипка орындайды және Шуманның көптеген тақырыптары сияқты канондық өңдеуге ыңғайлы; Шуман өзі бірде осы фактіні айтқан. Бұл тақырып ықшам, қарқынды соната формасын ұсынуға қызмет етеді, ол ырғақтарды тиімді пайдалану арқылы жылдамдатылады (жаңа тақырыптар көбінесе ескі ырғақтарға негізделген және олармен үйлеседі). Сонатаны тақырыптардың канондық өңделуімен қосылған қарқындылық та басқарады, ол бірнеше кульминацияларға қарай айналып, жылжуға мүмкіндік береді, соның бірі – ашылу тақырыбының өте баяулатылған түрі, рекапитуляцияға дейін (және одан кейін үзіліссіз) қайта пайда болады. Кода екі бөлімнен тұрады: F E педалімен бірнеше рет қайталануы бар негізгі тақырып, қарқындылықты күшейтіп, бір бетке жуық бөлімге дейін жетеді, онда скрипка он алтыншы ноталарды орындайды, фортепиано көбінесе аккордтармен ырғақтайды, соңында A мажор, A минор, B азайған, E мажор, A минор гармониялары естіледі.
The first movement begins passionately, with the theme first played by the violin and amenable like so many of Schumann's themes to canonic treatment; Schumann once remarked on this fact himself. This theme serves to introduce a compact, driven sonata form pushed ahead by economical use of rhythms (new themes often are based on some of the same rhythms as older ones, and overlap with them as well). The sonata is also driven by the intensity added by canonic treatment of themes, revolving around and pushing towards a small number of climaxes, one of which is the reappearance of the opening theme in a much slowed down form just preceding (and followed without pause by) the recapitulation. The coda is in two parts — quiet sustained over an F E pedal with several recurrences of the main theme, gaining intensity and leading to a section — most of a page — in which the violin has running sixteenth notes, the piano mostly chords, until the final harmonies A major A minor B diminished E major A minor.
Аллегретто
F минорында және D минорында (соңғысы – Bewegter) екі эпизодты қамтитын, баяу бөлім мен скерцо арасындағы шапшаң темптегі рондо түріндегі интермеццо.
An intermezzo at a brisk pace somewhere between a slow movement and a scherzo, in the form of a rondo with two episodes (in F minor and D minor, the latter Bewegter).
Түйе бұрышы
Финал Феликс Мендельсонның екінші фортепиано триосының басындағы тақырыпқа ұқсас нұсқамен басталады. Он алтыншы ноталық қозғалыс экспозицияның басым бөлігін құрайды, тек бірнеше такттарда болмайды. F мажордағы тақырыптар тобы 58 такт экспозицияның шамамен жартысында пайда болады, бірақ тез арада A минордың негізгі ағынына қайта оралады. Даму бөлімі экспозиция материалдарына негізделген жаңа тақырыптарды ұсынады (кейбіреулері кеңейту және басқа түрлендірулер арқылы), оларды канондық түрде өңдейді, содан кейін әуенді эпизодты бірте-бірте енгізеді. Бұл эпизод та қозғалыстың негізгі материалына негізделген, және шапшаң он алтыншы ноталар қайта оралуынан бұрын демалуға мүмкіндік беретін қысқа сәт. Көшкін жол қайталануға алып келеді, ол шамамен жиырма такт бойы экспозициядағы сәйкес бөліммен бірдей. Екінші топқа жетекшілік ететін материал бұл жолы A минор емес, C мажорда ашылады, ал екінші топ A мажорда естіледі. Мажорлық тақырыптар бұл жолы сәл аз орын алады, содан кейін A минор тыныш октавалар жұбы түрінде қайта оралады, сол қолда F тремолода, ал оң қолда A ұсталып тұрады, кейде шапшаң он алтыншы ноталармен алмасады; осының үстінен скрипка бірінші бөлімдегі өзінің негізгі тақырыбының ұзартылған нұсқасын екі рет орындайды, содан кейін, крещендомен, фортепианоның үздірсіз қозғалысына қосылады, енді даму бөлімін ашқан канондық тақырып еске түсіріледі, қазір sforzando орындалады (Шуман да violoncell-мен орындауды жазады), коданың соңғы кезеңін ашып, он алты такттан кейін соңғы аккордтарға асығыс жетеді. Соната 1852 жылы немесе 1851 жылдың соңында Хофмайстер баспасынан фортепиано мен скрипкаға арналған соната ретінде жарық көрді, скрипка мен фортепианоға емес.
The finale begins with a theme similar to that which opens Felix Mendelssohn's second piano trio. The sixteenth note motion dominates the exposition, present in all but a few bars. A group of themes in F major enters about halfway through the fifty eight bar exposition, but is quickly diverted back to the main flow of A minor. The development introduces new themes mostly based on the exposition's material (some by augmentation and other variation) and treats them, again, canonically before gradually introducing a songful episode. This is also based on the main material of the movement, and is only a brief moment in which to relax before the scurrying sixteenths return. A transitional passage leads to the recapitulation, which is for about twenty bars the same as the equivalent passage in the exposition. The material which leads to the second group opens in C major this time rather than A minor, however, and the second group is heard in A major. The major mode themes are accorded slightly less space this time around before A minor returns in the form of a quiet pair of octaves, F in tremolo in the left hand and A held in the right, occasionally alternating with the scurrying sixteenths; over which the violin plays the longer version of its main theme from the first movement, twice, then, crescendo, joins in the piano's perpetual motion frenzy until a recall of the canonic theme that had opened the development is reached now played sforzando (mit Violoncell, Schumann also writes), opening the last stage of the coda punctuating the rush to the final chords sixteen bars later. The sonata was published, by Hofmeister in 1852 or perhaps late 1851 as a sonata for piano and violin, not violin and piano.