Луис Кокс (1918-1993) – американ ақыны, драматург, эссеші. «Billy Budd» пьесасымен танымал, соғыс өмірі шығармаларына әсер еткен. Ақын өмірі мен творчествосы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ақын (1918–1993)
American poet (1918–1993)
Луис Осборн Кокс (15 сәуір 1918 – 25 мамыр 1993) – американдық ақын, драматург, эссеші және профессор. Америкалық ақындар академиясы оны лирикалық поэзиядағы "ұзақ, күшті, тыныш жетістіктері" үшін мойындады, бірақ ол көпке танылмады. Ол, ең алдымен, 1951 жылы Бродвейде көрсетілген Герман Мелвиллдің "Билли Бадд" туындысының сахналық бейімдемесімен белгілі болды.
Louis Osborne Coxe (April 15, 1918 – May 25, 1993) was an American poet, playwright, essayist, and professor who was recognized by the Academy of American Poets for his "long, powerful, quiet accomplishment, largely unrecognized, in lyric poetry." He was probably best known for his dramatic adaptation of Herman Melville's Billy Budd, which opened on Broadway in 1951.
Ерте өмір және білім
1918 жылы Нью-Гэмпшир штатының Манчестер қаласында дүниеге келген, бірақ Массачусетс штатының Салем қаласында өскен (оның отбасы 1640 жылдан бері сол жерде тұрған) Кокс Сент-Полс мектебінде оқыған. 1940 жылы Принстон университетін бітірді, дипломдық жұмысын Эдвин Арлингтон Робинсонға арнады.
Born in Manchester, New Hampshire in 1918 but raised in Salem, Massachusetts (where his family had lived since 1640), Coxe was educated at St. Paul's School. He graduated from Princeton University in 1940, writing his senior thesis on Edwin Arlington Robinson.
Мансап
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кокс АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті, Оңтүстік Тынық мұхитындағы Солтүстік Соломон аралдары жорығында және Гуам мен Сайпан-Тиниан аралдарын басып алу кезінде U.S.S. PC 549 кемесінің командирі болды (кейін U.S.S. PC 1195 кемесінде де қызмет етті), бұл тәжірибе оның поэзиясына үлкен әсер етті. 1946 жылы әскери қызметтен шыққаннан кейін ол Бостон қаржыгері Роберт Винсордың немересі Эдит Винсорға үйленді және Принстон университетінде оқытушылық қызметін бастады. 1948-1949 жылдары Гарвард университетінде Бриггс Копленд стипендиаты болды, ал 1949-1955 жылдары Миннесота университетінде сабақ берді. 1956 жылы Кокс Мэн штатының Брансуик қаласындағы Боудоин колледжіне көшті, онда ол 1993 жылы қайтыс болғанға дейін (11 жыл бойы Альцгеймер ауруынан зардап шеккеннен кейін) ағылшын тілі кафедрасының меңгерушісі қызметін атқарды, тек Дблиндегі Тринити колледжінде (Ирландия) және Францияның Марсель қаласындағы Экс университетінде қысқа мерзімді қызметтерден басқа.
During World War II, Coxe served in the United States Navy, commanding the U. S. S. PC 549 in the South Pacific Theater during the Northern Solomon Islands campaign and the invasion of Guam and invasion of Saipan Tinian (and later the U. S. S. PC 1195), an experience that would shape much of his poetry. After leaving active service in 1946, he married Edith Winsor, granddaughter of Boston financier Robert Winsor, and began teaching at Princeton. He was Briggs Copeland Fellow at Harvard University from 1948 to 1949, and from 1949 to 1955, he taught at the University of Minnesota. Coxe then moved to Bowdoin College in Brunswick, Maine in 1956, where he remained (except for brief appointments at Trinity College, Dublin, Ireland, and the University of Aix Marseilles, France) as head of the English department until his death in 1993 after 11 years suffering from Alzheimer's disease.
Тану
Кокс ең үлкен сыншылық танымалдығын 1951 жылы Бродвейде сахналанған Герман Мелвиллдің «Билли Бадд» моральдық ертегісінің Роберт Чапманмен бірлескен драматизациясы арқылы алды. Ол «үздік пьеса» номинациясында Дональдсон сыйлығы мен Сыртқы сыншылар шеңберінің сыйлығын жеңіп алды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің Брукс Аткинсон оны «керемет орындалған» деп бағалап, «трагикалық бөлімдері дәмді, берік және зиялылықпен жазылған» деді. Кокс, сонымен қатар, Питер Устиновтың пьесаның фильмдік нұсқасының сценарийін жазуға да атсалысты. Ол негізінен Мэн штатындағы жергілікті қойылымдар үшін жазылған бірнеше пьесаның авторы болды, олардың ішінде «Декорация күні» (Азамат соғысының генералы Джошуа Лоуренс Чемберлен туралы) атты пьесасы «Никал Сейн» атты ұзақ поэмасымен бірге кітап ретінде жарияланды. Ол Шосер және Эдвин Арлингтон Робинсон туралы кітаптар жазып, сыншылық еңбектері үшін де мақтауға ие болды. Алайда, Кокстің басты назары поэзиясына аударған, оны АҚШ-тың ақыны Говард Немеров «қайталанбас, құпиялы, әдемілігімен жабайы» деп сипаттады. Оның көптеген туындылары Екінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесі мен туған жері Жаңа Англияның табиғи ортасына арналған. Оның бірнеше өлеңдері, рецензиялары мен эсселері алғаш рет «The New Yorker», «The New Republic», «Paris Review» және «Atlantic Monthly» журналдарында жарық көрді. 1972 жылы Мэн штатының өнер және гуманитарлық ғылымдар жөніндегі комиссиясы оған Мэн штатының мәдени өміріне қосқан үлесі үшін Мэн штатының мемлекеттік сыйлығын табыс етті. 1977 жылы ол Америка ақындары академиясының 36-шы мүшесі болып тағайындалды және сол жылы Ұлттық өнер қорынан шығармашылық грант алды. Оның соңғы шығармаларының бірі – «Nightsong» (1983) өлеңі «Америка поэзиясының елу жылы» антологиясына енді.
Coxe received his largest critical recognition for his dramatic adaptation, with Robert Chapman, of Herman Melville's morality tale Billy Budd, which opened to critical acclaim on Broadway in 1951, winning both the Donaldson Awards and the Outer Critics Circle Award for best play. The New York Times' Brooks Atkinson called it "extraordinarily well done," and said that "the tragic portions are written with taste, firmness and intelligence." Coxe was also credited with co writing the screenplay for Peter Ustinov's film version of the play. He wrote several other plays, most for local productions in Maine, one of which, "Decoration Day" (about Civil War general Joshua Lawrence Chamberlain), was published as a book along with his long narrative poem "Nikal Seyn." He was also praised for his criticism, writing books on both Chaucer and Edwin Arlington Robinson. But Coxe's main focus was his poetry, which U. S. Poet Laureate Howard Nemerov called "terse, cryptic, almost savage in their beauty." Much of his work focused on his experience during World War II and the natural environment of his native New England. Several of his poems, reviews and essays appeared first in The New Yorker, The New Republic, Paris Review, and Atlantic Monthly. In 1972 the Maine State Commission on the Arts and Humanities presented him with a Maine State Award for his significant contributions to the cultural life of Maine. He was named the 36th fellow of the Academy of American Poets in 1977 and was awarded a creative writing grant from the National Endowment for the Arts that same year. One of the last poems he published, "Nightsong" (1983), was featured in the anthology Fifty Years of American Poetry.