Канаданың Оңтүстік Онтарио аймағындағы тарихи Great Western темір жолы. 1834 ж. құрылған, солтүстік аймақтарды дамытуға көмектесті. АҚШ-қа байланыс қызметі маңызды болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Онтарио провинциясы, Канададағы тарихи темір жол
Historic railway in Ontario, Canada
Ұлы Батыс темір жолы – Канаданың Батыс бөлігінде, қазіргі Канаданың Онтарио провинциясында жұмыс істеген темір жол болды. Бұл провинциядағы алғашқы темір жол болып, 1834 жылғы 6 наурызда Лондон және Гор темір жолы ретінде алғашқы құқығын алды, ал 1845 жылы қайта тіркелген кезде соңғы атауын алды. Өркендеген шағында Ұлы Батыс жүйесі Гамильтон қаласындағы негізгі операциялық базасымен кеңейді. Онтарио көлінің басындағы қала сол кезде Канаданың Батыс бөлігі деп аталған, сирек қоныстанған және тығыз орманды аймақтарды ашуда маңызды рөл атқарды. Оның табысының маңызды бөлігі Нью-Йорк орталық және Мичиган орталық темір жолдары арасындағы байланыс желісі ретінде жұмыс істеуден түсті, бұл Солтүстік Америка тарихындағы маңызды оқиға болды. Оның желілері бүгінгі күнге дейін қолданыста, және Канада Ұлттық темір жолы желісінің бір бөлігін құрайды.
The Great Western Railway was a railway that operated in Canada West, today's province of Ontario, Canada. It was the first railway chartered in the province, receiving its original charter as the London and Gore Railroad on March 6, 1834, before receiving its final name when it was rechartered in 1845. At its peak, the Great Western system stretched with its main operating base in Hamilton. The city at the head of Lake Ontario was pivotal in opening up the unpopulated and heavily wooded interior of what was then known as Canada West. A substantial part of its revenue was from serving as a bridge line between the New York Central and Michigan Central Railroads, making it significant in North American history. Its lines remain in use, part of Canadian National Railway's network.
Тарих
Сэр Аллан МакНаб 1854 жылы компаниядан шығарылғанымен, Канададағы темір жолды қаржыландырудың басты күші болды (және АҚШ пен Англияда одан аз). Кәсіпкер Сэмюэл Циммерман оның құрылысын ілгерілетуде маңызды рөл атқарды, ал Циммерманның досы Розуэлл Гардиниер Бенедикт бас инженердің көмекшісі, кейін бас инженер болды. Канаданың батысында жұмыс істеуге алғашқы жарғыны алса да, ол жұмысын бастаған екінші темір жол болды. Желілерін салуға кеткен уақыттың ұзақтығына байланысты, одан алты ай бұрын Онтарио, Симко және Хьюрон темір жолы пайдалануға берілді. 1853–54 жылдары аяқталған алғашқы желі Ниагара шарлауығын Виндзорға жалғады, Гамильтон мен Лондон қалалары арқылы өтті. 1855 жылы екі маңызды жаңалық болды: Торонтоға филиал ашылды және жаңа ашылған Ниагара шарлауығының аспалы көпірі арқылы темір жол байланысы орнатылды. Сондай-ақ, Сарния мен Брюс түбегіндегі елді мекендерге филиалдар салынды. МакНабтың жұмыстан босатылуы Циммерманның Ниагара аймағындағы активтерді – Ниагара шарлауығы маңындағы Эри және Онтарио темір жолын (қысқа желі) және Ниагара порты мен доктар компаниясын сатып алу туралы ұсынысына тікелей байланысты болды. 1853 жылы Циммерман бұл активтерді Ниагара мен Детройт арасындағы қысқа желімен бәсекелес темір жол құру үшін пайдаланамын деп қорқытып, GWR кеңесіне оларды GWR-ге сату туралы ұсыныс жасады. МакНаб бұл ұсынысқа қарсы болды, ол сәтсіз аяқталды. Соның салдарынан, Циммерманмен сатып алу туралы келісімге қол жеткізген GWR басқарушы директоры Чарльз Джон Брайджес МакНабтың басқармадан шығарылуын ұйымдастырды. 1855 жылы жол қозғалысы GWR желілерін екі есе арттыруға жоспарлаған деңгейге жетті. Бұл заң шығарушы органның мақұлдауын талап еткендіктен, Циммерман өзінің ықпалы арқылы мақұлдауды алу үшін тартылды. Өз кезегінде Циммерманға желіге екі жол салуға келісімшарт берілді. Мақұлдау шартының бір тармағы GWR-ді барлық пойыздардың барлық жылдамдықтарда тоқтауы қажеттігі туралы ережеден босатып жіберді. GWR Торонтодағы бірнеше станцияны пайдаланды. Оның біріншісі Корольдік кемежайдағы депо болды, содан кейін Йорк көшесіндегі Канаданың солтүстік станциясын пайдалану құқығын алды. Ол 1866 жылы Йонг көшесі мен Эспланадада өз станциясын салды. GWR сонымен қатар 1858 және 1873 жылдары Гранд Транк Темір жолы салған Юнион станцияларын пайдаланды. Темір жол 1882 жылдың тамызында Гранд Транк Темір жолымен біріктірілді және ақырында Канада Ұлттық Темір жолының Оңтүстік Онтарио бағыттарының маңызды бөлігіне айналды. Басты желілердің көпшілігі бүгінгі күнге дейін қолданылуда. Ниагара шарлауығы – Виндзор бағытындағы басты желі қазір Канада Ұлттық Темір жолының Гримсби бөлімшесі, Дундас бөлімшесі, Чатем бөлімшесі және КАСО бөлімшесі болып табылады. Торонто филиалы – Оквилл бөлімшесі, ал Сарния филиалы – Стратрой бөлімшесі (оның ішінде Лондоннан Комокаға дейінгі басты желінің қысқа бөлігі де бар).
Sir Allan MacNab was the driving force behind the financing of the railway in Canada (and less so in the United States and England), although he was pushed out of the company in 1854. Entrepreneur Samuel Zimmerman was instrumental in promoting its construction and Roswell Gardinier Benedict, a friend of Zimmerman's, was the assistant chief engineer and later the chief engineer. Although it received the first charter to operate in Canada West, it was the second to begin operation. Due to the length of time to construct its lines, it was beaten into service by six months by the Ontario, Simcoe and Huron Railway. The original line completed in 1853–54 connected Niagara Falls to Windsor, running by way of Hamilton and London. In 1855 two important additions were made: the opening of the branch to Toronto and rail connections over the newly opened Niagara Falls Suspension Bridge. Further branches were opened to Sarnia and communities in the Bruce Peninsula. MacNab's dismissal was directly related to a proposal from Zimmerman to purchase assets in the Niagara area, the Erie and Ontario Railway, a shortline around Niagara Falls; and the Niagara Harbour and Docks Company. In 1853, threatening to use these assets to start a competing railway with a shorter line between Niagara and Detroit, Zimmerman presented to the GWR board a proposal to instead sell them to the GWR. MacNab was against the proposal; it failed. As a consequence, GWR managing director Charles John Brydges, who had negotiated a purchase agreement with Zimmerman would engineer MacNab's dismissal from the board. In 1855, traffic has risen to the level that GWR made plans to double track its lines. As this required Legislature approval, Zimmerman was retained to secure its approval through his influence. In turn, Zimmerman would receive the contract to double track the line. A clause of the approval granted an exemption for the GWR from the regulation for all trains to stop at all drawbridges. The GWR used multiple stations in Toronto. Its first was a depot at the Queen's Wharf, then it secured the use of the Canadian Northern station at York Street. It built its own station at Yonge Street and the Esplanade in 1866. The GWR also used the Union Stations built in 1858 and 1873, built by the Grand Trunk Railway. The railway merged with the Grand Trunk Railway in August 1882, and ultimately became a major part of Canadian National Railway's southern Ontario routes. The majority of the mainlines remain in use. The main Niagara Falls–Windsor line is now the Canadian National Railway's Grimsby Subdivision, Dundas Subdivision, Chatham Subdivision, and CASO Subdivision. The Toronto branch is the Oakville Subdivision, and the Sarnia branch is the Strathroy Subdivision (which also includes a short piece of the mainline, from London to Komoka).
Дежард каналы апаты
1857 жылы 12 наурызда поезд Гамильтондағы Дезжардинс каналындағы айналмалы көпіріне соқтығысып, оның құлап кетуіне және пойыздың каналдың мұзды суларына түсуіне себеп болды. "Ұлы Батыс темір жолы апаты" деп аталатын оқиғада 59 адам қаза тауып, шамамен 100 адамның ішінде 18-і жарақат алды. Қаза тапқандардың бірі Сэмюэл Циммерман болды, ал Огайо және Миссисипи темір жолының бас инженері Эндрю Талкотт локомотивті және көпірді тексерді. Ол локомотивтің білігі сынғанын, нәтижесінде пойыздың алдыңғы бөлігіндегі қарсы соққыш (ковхетчер) көпірдің тіректерін қиратып, оның құлауына әкелгенін мәлімдеді.
On March 12, 1857, a train crashed into the Desjardins Canal railway swing bridge in Hamilton, causing its collapse and the train to plunge into the icy waters of the canal. The accident, known as the "Great Western Railway disaster", claimed 59 lives and injured 18 of the approximately 100 people aboard. One of the dead was Samuel Zimmerman, Andrew Talcott the chief engineer of the Ohio and Mississippi Railroad, examined the engine and the bridge. He testified that an axle had broken on the engine, causing the cowcatcher on the front of the train to dip and rip up the timbers of the bridge, leading to its collapse.